• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Το Μετέωρο Βήμα των Νέων Μπροστά στο Αύριο

Εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Γιώργου Μαυρογένη* βασισμένο στην έρευνα Ελλάδα 2.0 της qed. Στο επίκεντρο οι νέοι, οι ανησυχίες τους, η νοσταλγία τους για την εποχή του «lifestyle», η μετέωρη στάση τους μπροστά σε ένα τόσο αβέβαιο μέλλον, η χαμένη ανεμελιά τους, η συντηρητική στροφή τους, το εσωστρεφές προφίλ τους. Οι νέοι που, μοιάζει σαν να επιχειρούν να απέχουν από την κρίση, όμως η κρίση στην πορεία τους προλαβαίνει και τους επιβάλλει τους όρους της…

Σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε κατάσταση ισορροπίας είναι αναμενόμενο οι νέοι να είναι περισσότερο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους, πιο αισιόδοξοι για το μέλλον, ανέμελοι και τελικά, σχετικά ευτυχισμένοι. Κάτι αντίστοιχο ίσχυε και στην περίπτωση της Ελλάδας, μέχρι την εκδήλωση της κρίσης, ενώ και μέσα στα πρώτα χρόνια της, οι νέοι, (18-24), εξακολούθησαν να βρίσκονται συναισθηματικά και ψυχικά σε πολύ καλύτερη κατάσταση από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Αυτό αρχίζει να αλλάζει από τα μέσα του 2010, για να ολοκληρωθεί στο 2011, όπως γίνεται σαφές από την περιοδική έρευνα Ελλάδα 2.0 της εταιρίας qed.

Η Χαμένη Ανεμελιά
Σήμερα πλέον οι νέοι έχουν πάψει να είναι οι πιο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους έλληνες, έχουν χάσει την μεγάλη αισιοδοξία τους, ενώ οι σχέσεις τους με τον μικρόκοσμο τους, έχουν αρχίσει και αυτές να διαταράσσονται ουσιαστικά.

image

Είναι πλέον σαφές, ότι παρά τις όποιες αρχικές αντιστάσεις, η κρίση έχει επιβάλλει πια τους όρους της πάνω και στα νεότερα μέλη της ελληνικής κοινωνίας, βγάζοντας τα οριστικά από μια μακροχρόνια περίοδο ανεμελιάς που στον ένα ή τον άλλο βαθμό βίωναν. Η αλλαγή που έχει πραγματοποιηθεί είναι μεγάλη. Για παράδειγμα, η αισιοδοξία για το προσωπικό μέλλον που πριν την κρίση έτεινε να είναι μια σχεδόν καθολική κατάσταση για τους νέους, (90%, Ιούνιος 2009), σήμερα ισχύει για λιγότερους από τους μισούς, (45% Ιούλιος 2012). Παράλληλα, όπως προκύπτει μέσα από τον σχετικό δείκτη του “well-being monitor” της qed, ενώ το 2009 το 71% των νέων διακατεχόταν από μια αίσθηση ικανοποίησης από τη ζωή τους, σήμερα αυτό το ποσοστό δεν ξεπερνά το 44%. Η απώλεια της αίσθησης ελέγχου πάνω στα πράγματα είναι μια από τις πρώτες συνέπειες αυτής της κατάστασης, καθώς βλέπουμε ότι ενώ το 2009 το 74% των νέων θεωρούσε ότι «η ποιότητα της ζωής τους εξαρτάται αποκλειστικά από εκείνους», αυτό το ποσοστό κατέληξε σήμερα στο 38%.

Παρόλα αυτά, οι νέοι εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να αισθάνονται συχνότερα χαρούμενοι από ότι ο υπόλοιπος πληθυσμός, ενώ παράλληλα δηλώνουν και λιγότερο φοβισμένοι. Ενδιαφέρον είναι ότι ενώ πριν την κρίση οι νέοι ήταν πιο οργισμένοι από τους υπόλοιπους, (επιβεβαιώνοντας το σχετικό στερεότυπο), σήμερα αισθάνονται σπανιότερα θυμό από ότι ο μεγαλύτερος σε ηλικία πληθυσμός.

Νοσταλγοί ενός Τρόπου Ζωής που δεν Πρόλαβαν να Ζήσουν
Μια μεγάλη αλλαγή που πραγματοποιείται στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας αφορά την διαπιστωμένη στροφή των πολιτών προς την ουσία των πραγμάτων και την αναζήτηση απλών και πρακτικών λύσεων στα καθημερινά προβλήματα. Στο πλαίσιο αυτό το φανταχτερό lifestyle του παρελθόντος χάνει τη λάμψη του, καθώς μοιάζει κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου. Οι νέοι αντίθετα από τους μεγαλύτερους, ενώ παρακολουθούν σε ένα βαθμό τις αλλαγές αυτές, εμφανίζουν και μεγάλες διαφοροποιήσεις. Βλέπουμε έτσι ότι το 62% των νέων, (18 – 24), θέλουν «να είναι πλούσιοι, να έχουν πολλά λεφτά και ακριβά πράγματα», ποσοστό που στον υπόλοιπο πληθυσμό βρίσκεται στο 40%. Αντίστοιχα, μεταξύ των νέων, εκείνοι που δηλώνουν ότι «θέλουν να είναι επιτυχημένοι και οι άλλοι άνθρωποι να το βλέπουν και να το καταλαβαίνουν», βρίσκεται στο 71%, ποσοστό που στους μεγαλύτερους βρίσκεται στο 56%.

Οι νέοι, μοιάζει αντίθετα με τον υπόλοιπο πληθυσμό να εξακολουθούν να αναπολούν το lifestyle του παρελθόντος, (με το οποίο άλλωστε γαλουχήθηκαν), σαν να αρνούνται να δεχθούν ότι το πάρτι τελείωσε και για αυτούς, πριν ακόμα προλάβουν να γευτούν τις χαρές του..

Συντηρητικοποίηση
Η κοινή γνώμη, αναζητώντας σταθερά σημεία στήριξης καταφεύγει στις παραδοσιακές αξίες, όπως είναι η οικογένεια, η ασφάλεια και η τάξη, πραγματοποιώντας μια σαφή συντηρητική μεταστροφή. Η τάση αυτή παρουσιάζεται και ανάμεσα στους νέους καθώς ενισχύονται σημαντικά και σε αυτούς αξίες όπως η οικογένεια και ασφάλεια, όμως σε επιμέρους ζητήματα κρατάνε τις αποστάσεις τους. Βλέπουμε για παράδειγμα ότι σε θέματα που αφορούν τη θρησκεία, όπως εκφράζεται μέσα από την υποχρεωτική αναγραφή του θρησκεύματος στην ταυτότητα, οι νέοι εμφανίζονται να είναι πιο επιφυλακτικοί, με το 47% να συμφωνεί με αυτήν την άποψη, έναντι του 62% των ελλήνων μεγαλύτερης ηλικίας.

Επιπλέον, είναι κάπως πιο αρνητικοί απέναντι στην θανατική ποινή, καθώς το 39% συντάσσεται με την ανάγκη επιβολής της σε κάποια «ιδιαίτερα βαριά εγκλήματα», ποσοστό που στον μεγαλύτερο πληθυσμό βρίσκεται στο 46%. Το εντυπωσιακό εδώ είναι ότι πριν την κρίση, το 2009, εκείνοι που υποστήριζαν την ανάγκη ύπαρξης θανατικής ποινής αποτελούσαν μόλις το 25% του πληθυσμού, για όλες τις ηλικίες. Η σαφής αυτή συντηρητικοποίηση που συνδέεται με μια φοβική αντίδραση στις εξελίξεις, εκφράζεται και μέσα από την ενίσχυση του ποσοστού εκείνων που πιστεύουν ότι «άμβλωση είναι έγκλημα», τόσο σε συνολικό επίπεδο, (48% σήμερα, 39% το 2009), όσο και ανάμεσα στους νέους, έστω και σε μικρότερο βαθμό, (42% σήμερα, 34% το 2009).

Εσωστρέφεια
Οι νέοι, μετά το τραύμα της συνειδητοποίησης της κρίσης, εμφανίζονται να είναι σαφώς περισσότερο «ευρωσκεπτικιστές» από τον υπόλοιπο πληθυσμό, καθώς μόνο το 33% από αυτούς βλέπει θετικά το ενδεχόμενο «μεγαλύτερης ευρωπαϊκής ενοποίησης», αντί για το 41% που το υποστηρίζει ανάμεσα στους υπόλοιπους. Σε ότι αφορά την στάση τους απέναντι στο Ευρώ, ενώ το 2011 ήταν πιο θερμοί υποστηρικτές του, (74%, έναντι 61% των μεγαλύτερων), σήμερα κινούνται αντίθετα, με το 63% να δηλώνει υπέρ, ποσοστό ίδιο με αυτό του υπόλοιπου πληθυσμού.
Τέλος, είναι ενδιαφέρον, ότι ενώ το 69% των νέων δηλώνει έτοιμο να «φύγει για το εξωτερικό στο ενδεχόμενο μιας πραγματικής ευκαιρίας για δουλειά», παράλληλα ένα όχι αμελητέο 41% εξακολουθεί να πιστεύει ότι ακόμα και σήμερα «εμείς οι έλληνες περνάμε καλύτερα από ότι οι υπόλοιποι ευρωπαίοι στις χώρες τους».

Το Μετέωρο Βήμα των Νέων Μπροστά στο Αύριο
Οι νέοι μοιάζει σαν να επιχειρούν ουσιαστικά να απέχουν από την κρίση, όμως η κρίση στην πορεία τους προλαβαίνει και τους επιβάλλει τους όρους της. Η αίσθηση ότι αντίθετα με τους υπόλοιπους, εκείνοι δεν πρόλαβαν να χαρούν την εποχή της αφθονίας, τους κάνει να είναι οι τελευταίοι ένθερμοι νοσταλγοί του lifestyle του παρελθόντος. Παρόλα αυτά οι αντιδράσεις τους είναι λιγότερο φοβικές και λιγότερο οργισμένες, γεγονός που τους διαφοροποιεί τελικά από τις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες.

Οι νέοι βρίσκονται μετέωροι μπροστά στο αύριο, καθώς δεν μπορούν να στηριχτούν έστω, σε εκείνες τις βεβαιότητες που σταδιακά σχηματίζουν οι μεγαλύτεροι, ανατρέχοντας στις παραδοσιακές αξίες του χθες. Μέσα στην κατάσταση της αμηχανίας που βρίσκονται, οι νέοι μοιάζει να μην είναι ακόμα έτοιμοι για να συμβάλουν το μερίδιο τους στην δόμηση του καινούργιου μοντέλου οργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας. Συνεπώς η τελική εμπλοκή τους στις εξελίξεις δεν μπορεί ακόμα να προβλεφθεί, τόσο σε ότι αφορά τον χρόνο που θα εκφραστεί, όσο και σε ότι αφορά τη μορφή και την ένταση που θα έχει.

Ταυτότητα
Η έρευνα Ελλάδα 2.0 της qed, πραγματοποιείται από τον Ιούνιο του 2009, τρεις φορές τον χρόνο σε πανελλαδική κλίμακα. Στηρίζεται σε προσωπικές συνεντεύξεις, με αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.500 ατόμων για κάθε κύμα. Εξετάζει τάσεις και μεταβολές της ελληνικής κοινωνίας μέσα στην κρίση.


*Ο Γιώργος Μαυρογένης είναι πολιτικός επιστήμονας και επικοινωνιολόγος, διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι επιστημονικός υπεύθυνος του τμήματος κοινωνικοπολιτικών ερευνών της qed και υπεύθυνος του Ελλάδα 2.0.

Πηγή: http://www.athensvoice.gr/
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: