• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Φτώχεια είναι το να αισθάνεσαι Κανένας. Με τη μουσική είσαι πνευματικά πλούσιος!

Εξαιρετικό άρθρο του Γιώργου Αυγερόπουλου στην «Εφημερίδα των Συντακτών»  για την αξία και τη θεραπευτική δύναμη της μουσικής, τη βαθιά συγκίνηση που χαρίζει, το θαύμα που ξεχύνεται απ’ τα σπλάχνα της και ενώνει και μορφώνει και λυτρώνει.

Διαβάστε πώς το 1975 στη Βενεζουέλα ένας μαέστρος ξεκίνησε το El Sistema με στόχο να εντάξει σε ορχήστρα κλασικής μουσικής έντεκα φτωχόπαιδα που θα κατέληγαν σε συμμορίες. Όχι για να φτιάξει μουσικούς, αλλά για να σώσει παιδιά και να φτιάξει νέους πολίτες για τη χώρα, καλύτερους πολίτες για τη χώρα. Σήμερα στα 285 μουσικά σχολεία αυτού του αλλιώτικου σύστηματος φοιτούν 370.000 μαθητές! *

Βλέπετε, η μουσική, επειδή είναι αόρατη, έχει τη δυνατότητα να εισχωρεί στην ψυχή. Όχι μόνο στην ψυχή του ατόμου αλλά και στη συλλογική ψυχή. Κι αυτό είναι το μέγα θαύμα της!

ABGEROPOULOS

 

Ένα απόγευμα του 1975, σ’ ένα γκαράζ του Καράκας της Βενεζουέλας, ο 36χρονος τότε καθηγητής μουσικής και οικονομολόγος Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου ξεκίνησε μια σταυροφορία που φαινόταν απολύτως ουτοπική. Να σώσει όσα περισσότερα παιδιά μπορεί από τη φτώχεια τους δρόμους και την εγκληματικότητα, μαθαίνοντάς τους δωρεάν, κλασική μουσική και κάνοντάς τα μέλη μιας κλασικής συμφωνικής ορχήστρας.

«Τίποτα σαν την πρώτη πρόβα» αναπολεί ο μαέστρος Αμπρέου, 74 ετών σήμερα. «Είναι η στιγμή που θυμάμαι με μεγαλύτερο πάθος. Τα υπόλοιπα ήταν μια μεγάλη καθημερινή συγκίνηση».

Σε εκείνη την πρώτη πρόβα ήρθαν μόλις 11 παιδιά. Ομως ο σπόρος είχε πέσει ήδη στο χώμα, γεννώντας αυτό που θα έμενε παγκοσμίως γνωστό ως El Sistema (Το Σύστημα). Ενα όργανο παιδείας αλλά και ταυτόχρονα ένα όπλο κατά της φτώχειας. Ένα εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Μια απόπειρα να αλλάξει ο κόσμος μέσω της μουσικής!

Φτώχεια δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής και στέγης. Φτώχεια είναι το να αισθάνεσαι Κανένας, το να στερείσαι ταυτότητας. Η μουσική, το να είσαι πρωταγωνιστής σε μια ορχήστρα, το να παίζεις, να τραγουδάς, δημιουργεί στο παιδί μια αυτοεκτίμηση, μια υγιή και ωραία περηφάνια που το βγάζει από τη φτώχεια. Γιατί το παιδί, με το που παίρνει το μουσικό του όργανο, παύει αμέσως να είναι φτωχό. Ενα παιδί με ένα βιολί δεν είναι φτωχό! Γιατί το βιολί το οδηγεί σε έναν δρόμο αυξανόμενου πνευματικού πλούτου.

Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου, Ιδρυτής του El Sistema

Οι παραγκουπόλεις του Καράκας θεωρούνται -και όχι άδικα- ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη του κόσμου. Οι δείκτες εγκληματικότητας έχουν εκτοξευθεί, ξεπερνώντας κατά πολύ τα θύματα από τον πόλεμο των καρτέλ στο Μεξικό, ακόμα και τους θανάτους αμάχων στο Ιράκ. Στη Βενεζουέλα των 27 εκατομμυρίων κατοίκων, δολοφονήθηκαν το 2012 21.692 άνθρωποι, δηλαδή ένας άνθρωπος κάθε μισή ώρα, κάτι που ανάγει το φαινόμενο ως το σημαντικότερο πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση Τσάβες.

Σε αυτό το δύσκολο και εχθρικό περιβάλλον, όπου πρόχειρα σπίτια από τούβλα και ελενίτ λαμπυρίζουν στον ήλιο, σε μια τεράστια έκταση όσο φτάνει το μάτι, περικυκλώνοντας το Καράκας από άκρη σε άκρη, ζουν περίπου 3,8 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν ο μισός πληθυσμός της πρωτεύουσας.

Mε 2 δολάρια τη μέρα

Και παρόλο που η φτώχεια, από το 1999 που ανέλαβε ο Τσάβες, μειώθηκε σημαντικά, υπάρχουν ακόμα πολλοί που προσπαθούν να επιβιώσουν εδώ με δύο δολάρια τη μέρα. Είναι λοιπόν αναπάντεχο, αν όχι αντιφατικό, να ακούς μέσα απ” τα δαιδαλώδη στενά να αντηχούν μελωδίες του Τσαϊκόφσκι, του Μάλερ και του Μπετόβεν, παιγμένες με πάθος από παιδιά δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου. Καθισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σε πολυμελείς συμφωνικές ορχήστρες, εκφράζουν με νότες αυτό που οι λέξεις απέτυχαν να πουν.

«Οταν παίζω ξεχνώ τα πάντα και βρίσκομαι σε άλλο κόσμο», λέει η 13χρονη Κίσμπερ που σπουδάζει βιολί και ζει στην Πετάρε, μια από τις μεγαλύτερες παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, με πληθυσμό 1,5 εκατομμύριο κατοίκους. Οι γονείς της τρέμουν κάθε φορά που βγαίνει από το σπίτι. Οι πυροβολισμοί είναι συχνοί και στη γωνία του σπιτιού τους σκοτώθηκε ένας άνθρωπος. «Ξεκαθάρισμα λογαριασμών» είπαν οι αστυνομικοί. «Τα ξεχνώ όλα αυτά. Το μόνο που με νοιάζει είναι να γίνω μια πολύ καλή βιολίστρια και να καταφέρω να κάνω τα άλλα παιδιά να καταλάβουν ότι ναι, είναι εφικτό! Οχι δηλαδή ότι επειδή είμαι από μια φτωχογειτονιά θα πρέπει να’ μαι για πάντα φτωχή! Εγώ ξέρω ότι με τη μουσική και το βιολί μου θα προχωρήσω μπροστά».

Κλοπή τρομπέτας

Του Ανχελ του έκλεψαν την τρομπέτα καθώς επέστρεφε σπίτι του στην Πετάρε. 16 χρόνων, προσπάθησε να αντισταθεί σε δύο οπλισμένους κακοποιούς που θα μπορούσαν να τον είχαν σκοτώσει. «Με άρχισαν στις μπουνιές και μου πήραν το όργανο. Πηγαίνουν και τα πουλάνε για λίγα μπολίβαρες. Φοβάμαι πως θα μου το ξανακάνουν αλλά εγώ πρέπει να συγκεντρωθώ στη μελέτη μου και την ορχήστρα». Ο Ανχελ τα απογεύματα βγαίνει και παίζει στη γειτονιά κομμάτια του Τσαϊκόφσκι. «Ολοι εδώ τον εκτιμούν και τον προσέχουν πολύ» λέει η μάνα του η Ανχελα, μετανάστρια από την Κολομβία που ήρθε στη Βενεζουέλα για μια καλύτερη ζωή. «Λένε πως βγάζει ασπροπρόσωπη τη γειτονιά. Και μακάρι να τα καταφέρει, να φύγει από δω, γιατί ζούμε άσχημα».

Λίγο πιο μακριά, στο ίδιο «μπάριο», ζει η Μαγιέλα, 16 ετών, που παίζει βιολοντσέλο. «Πηγαίνουμε με μια βιόλα, ένα βιολοντσέλο και ένα βιολί στα σχολεία της γειτονιάς και κάνουμε ένα μικρό κονσέρτο. Και προσελκύουμε περισσότερα παιδιά στο El Sistema, που θα μπορούσαν να είναι στους δρόμους και να κάνουν διάφορα. Και αυτό είναι καλό για την κοινωνία μας».

Η μητέρα της κάθεται και την ακούει όταν παίζει. Δακρύζει. «Σε μας δόθηκε κάτι στο οποίο φαινόταν πως δεν είχαμε δικαίωμα!» λέει.

Οι ιστορίες παιδιών που σώθηκαν χάρη στη μουσική είναι αμέτρητες. Ο Λενάρ Ακόστα στα 12 του χρόνια είχε ήδη εγκαταλείψει το σπίτι του. Εκλεβε και έπαιρνε ναρκωτικά μέχρι τη στιγμή που συνελήφθη και οδηγήθηκε στο αναμορφωτήριο. «Εκεί ήρθαν κάποιοι του El Sistema και μου πρότειναν να παίξω μουσική. Εγώ νόμιζα πως με κορόιδευαν» θυμάται ο Λενάρ. «Ηθελα να παίξω τρομπέτα, αλλά δεν υπήρχε τρομπέτα. Το μόνο που είχε απομείνει ήταν ένα κλαρινέτο. Και το πήρα». Σήμερα στα 36 του ο Λενάρ είναι κλαρινετίστας με διεθνή καριέρα, έχει σπουδάσει οργανοποιία πνευστών με υποτροφία στη Γερμανία και είναι διευθυντής του μουσικού σχολείου Los Choros του El Sistema, το οποίο λειτουργεί στον ίδιο χώρο, εκεί όπου βρισκόταν κάποτε το αναμορφωτήριο στο οποίο ήταν κρατούμενος.

«Το Σύστημα δεν θέλει να φτιάξει μουσικούς, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά να σώσει παιδιά και να φτιάξει νέους πολίτες για τη χώρα, καλύτερους πολίτες για τη χώρα», επισημαίνει ο Εδουάρδο Μέντες, διευθυντής του El Sistema. «Το Σύστημα ψάχνει να μετατρέψει τον άνθρωπο, να του δώσει αξίες, εργαλεία, να κρατήσει τα παιδιά και τους νέους μακριά από τους δρόμους, να τους απασχολήσει γεμίζοντάς τους με γνώση.

Ο στόχος του El Sistema

Και φυσικά αυτό μεταφράζεται σε όφελος για τους γύρω του, για τις κοινότητες. Γιατί με το που θα μετατρέψεις ένα παιδί, αυτό το μήνυμα επίσης φτάνει και στην οικογένεια. Και η οικογένεια ενσωματώνεται στο πρόγραμμα, έρχονται στις συναυλίες. Καλούν τους γείτονες, καλούν τον ξάδελφο, τον θείο, είναι περήφανοι που βλέπουν το παιδί τους να παίζει».

«Η μουσική, επειδή είναι αόρατη, έχει τη δυνατότητα να εισχωρεί στην ψυχή», λέει ο μαέστρος Αμπρέου, θυμίζοντάς μου τη ρήση του Πλάτωνα. «Αλλά όχι μόνο στην ψυχή του ατόμου αλλά και στη συλλογική ψυχή», προσθέτει.

Θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να μετατρέψεις την κλασική μουσική σε κάτι δημοφιλές για μαζική κατανάλωση. «Σήμερα, οι συναυλίες στη Βενεζουέλα είναι παντού γεμάτες και όσο πιο ταπεινή η γειτονιά, τόσο μεγαλύτερος ο σεβασμός όσων παρευρίσκονται στη συναυλία. Πάντα έλεγα και εξακολουθώ να το λέω ότι η κουλτούρα για τους φτωχούς δεν μπορεί να είναι μια φτωχή κουλτούρα. Γι αυτό τα παιδιά και οι νέοι, στο Σύστημά μας, αξίζουν τα καλύτερα μουσικά όργανα, τους καλύτερους δασκάλους και τις καλύτερες υποδομές. Ενώ όσο πιο φτωχοί είναι, τόσο πιο αντάξιοι σε αυτά τα μεγάλα, τα υψηλά επίπεδα ποιότητας».

Σύστημα παντού

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την ίδρυσή του το 1975, το Σύστημα του Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου έχει εξαπλωθεί σε όλη τη Βενεζουέλα, ακόμη και στις απομονωμένες τροπικές περιοχές. Ολες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα στήριξαν το πρόγραμμα κατανοώντας την κοινωνική συνεισφορά του. Επί Τσάβες, η υποστήριξη απογειώθηκε, φτάνοντας τα 65 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.

Τα 11 παιδιά που εμφανίστηκαν στην πρώτη πρόβα έχουν γίνει 370.000 και προέρχονται κυρίως από τα φτωχά στρώματα του λαού. Φοιτούν σε 285 μουσικά σχολεία τα οποία ονομάζονται «Πυρήνες». Στους Πυρήνες λειτουργούν 285 παιδικές και νεανικές συμφωνικές ορχήστρες, ενώ έχουν σχηματιστεί επίσης και 30 επαγγελματικές. Εχουν δημιουργηθεί 5.620 θέσεις εργασίας.

Τα παιδιά εγγράφονται στους Πυρήνες και δηλώνουν τι όργανο θα ήθελαν να παίξουν. Το όργανο τούς δίδεται δωρεάν. Οι γονείς έχουν την υποχρέωση να πληρώνουν μόλις €5 τον χρόνο ως συμμετοχή. Και εδώ αρχίζουν οι διαφορές με το κλασικό σύστημα μουσικής εκπαίδευσης που έχουμε συνηθίσει. Ο μαθητής δεν διδάσκεται μόνος του. Βρίσκεται ενταγμένος μέσα σε μια μεγάλη συμφωνική ορχήστρα. Μαθαίνει παίζοντας.

«Αυτό επιτρέπει», όπως εξηγεί ο διευθυντής του El Sistema, κ. Μέντες, «να δημιουργηθεί, πρώτον, ένα αίσθημα ευθύνης, ότι αν δεν παίξω καλά, θα πάρω στον λαιμό μου και όλους τους άλλους. Και δεύτερον, ένας υγιής ανταγωνισμός, ότι αφού ο διπλανός μου μπορεί να το κάνει, μπορώ να το κάνω κι εγώ. Με την παραδοσιακή μέθοδο, για να φτάσεις να παίξεις ένα έργο του Μάλερ με μια ορχήστρα, πρέπει να μελετήσεις πάρα πολλά χρόνια πριν να έχεις την ευκαιρία να καθίσεις να παίξεις. Εδώ όχι. Εδώ, 3-4 ετών, παίζεις την πρώτη του Μπετόβεν, την τέταρτη και την πέμπτη του Τσαϊκόφσκι, οποιοδήποτε έργο υψηλού επιπέδου και σπουδαιότητας, στα εφτά, οκτώ ή δέκα σου χρόνια το κάνεις».

Το El Sistema έχει αναδείξει μουσικούς παγκόσμιας κλάσης, ενώ μαέστροι διεθνούς κύρους από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ταξιδεύουν στη Βενεζουέλα για να διευθύνουν 17χρονα και 18χρονα ταλέντα. Η Συμφωνική Ορχήστρα «Σιμόν Μπολίβαρ», η ναυαρχίδα του El Sistema, θεωρείται μια από τις 10 καλύτερες συμφωνικές στον κόσμο [5], κατατάσσοντας τη χώρα ανάμεσα στις μεγάλες μουσικές δυνάμεις του πλανήτη. Εχει ταξιδέψει σχεδόν σε όλη τη Λατινική Αμερική, την Αυστραλία, την Ευρώπη (Γερμανία, Ιταλία, Μεγ. Βρετανία, Σουηδία, Νορβηγία, Τουρκία, Φινλανδία, Δανία) και την Ασία (Νότια Κορέα, Ιαπωνία, Κίνα). Αλλά το σημαντικότερο είναι πως έχει σώσει δεκάδες παιδιά από τη μιζέρια.

Ρωτώ τον μαέστρο Αμπρέου αν πιστεύει πως έχει πετύχει τους αρχικούς του στόχους. «Οχι» μου απαντά. «Είμαστε στον δρόμο για να τους πετύχουμε. Μας λείπει ακόμη πολύς δρόμος… Για μένα, μόλις αρχίζουμε…»

__________________________________________________________________________________________

* Χαρισμένο στους μαθητές των μουσικών και καλλιτεχνικών σχολείων, οι οποίοι διεκδικούν την κάλυψη των κενών θέσεων διδασκαλίας, καθώς και την επίλυση του θέματος της μεταφοράς τους και της σίτισης.

Advertisements

«Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου…»

Χαρείτε ένα ισπανικό βίντεο – με δυνατότητα επιλογής ελληνικών υποτίτλων – το οποίο μιλά για την προσφορά του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού στην ανθρωπότητα. Εκφωνήθηκε από τον γνωστό ελληνιστή Pedro Olalla στην Ημερίδα Κλασσικού Πολιτισμού του Σαγούντο της Ισπανίας, με αφορμή την πρόταση κατάργησης του μαθήματος των ελληνικών στην ισπανική εκπαίδευση, στην οποία πρόταση φυσικά και εναντιώνεται. Ενώ η υποστήριξη του ελληνισμού στο βίντεο είναι συγκινητική, ταυτόχρονα η ανάγνωσή του αποκλείει κάθε εθνικισμό και μάλιστα προτρέπει τον θεατή σε μια στάση ουμανιστική.

Ετούτη την συναρπαστική ομιλία του γνωστού ελληνιστή Pedro Olalla θα τη δείτε πιο εύκολα αν μόλις πατήσετε το κουμπί του play, περιμένετε λίγο, μέχρι να φορτώσει η ταινία. Τότε εμφανίζεται η ένδειξη cc, στο δεξιά τμήμα της οθόνης, που υποδεικνύει τη λειτουργία υποτίτλων, όταν υπάρχουν. Κάντε κλικ για να ενεργοποιήσετε τους ελληνικούς υπότιτλους. Μπορείτε να επιλέξετε μεγαλύτερη ή μικρότερη ανάλυση του video, ανάλογα με την ταχύτητα της σύνδεσής σας, κάνοντας κλικ στην επιλογή ανάλυσης (240p, 360p, 480p κλπ). Πατώντας το εικονίδιο του ηλεκτρικού λαμπτήρα, πάνω δεξιά, μαυρίζετε το φόντο της οθόνης για πιο άνετη παρακολούθηση.

Πηγή: www.lifo.gr

Ενημερωνόμαστε και συνομιλούμε στα Μάλια

Hundertwasser lollipop trees art lesson (Medium)

Το Γυμνάσιο & το ΓΕΛ Μαλίων και οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων των Σχολείων, στο πλαίσιο της ενημέρωσης των εφήβων για θέματα που τους απασχολούν, διοργανώνουν ενημερωτικές δράσεις και ομιλίες που θα πραγματοποιηθούν στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Γυμνασίου και οι οποίες θα είναι ανοικτές για τους μαθητές και το κοινό.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου στις 17:00
 «AIDS, αλήθειες και ψέματα»
Πετράκη Κυριακή (επιμελήτρια Α’ Παθολογίας ΒΠΓΝΗ, εξειδικευόμενη λοιμωξιολογίας ΠΑΓΝΗ)

Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου στις 18:00
«Ενδοπροσωπικές και διαπροσωπικές σχέσεις στον 21ο αιώνα»
Παναγιωτάκη Μαρία (ψυχολόγος, κοινωνιολόγος, υπευθ. Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ν. Ηρακλείου)

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου στις 18:00
«Συμβουλευτική και Επαγγελματικός προσανατολισμός σε συνθήκες αβεβαιότητας»
Αντωνίου Θεόδωρος (υπεύθυνος Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού του Κέντρου Συμβουλευτικής & Προσανατολισμού του Ν. Ηρακλείου)
 «Νεανική Επιχειρηματικότητα: Οι ευκαιρίες και οι προκλήσεις του μέλλοντος»
Νεοφώτιστος Γεώργιος (εντεταλμένος αναπλ. καθηγητής Τμήματος Φυσικής Πανεπιστημίου Κρήτης & Μονάδας Καινοτομίας & Επιχειρηματικότητας – ΜΟ.Κ.Ε. – Π.Κ.)

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου στις 17:00
«Εφηβεία και εξαρτήσεις»
Τριγώνη Μαρία (διδάκτωρ Πανεπιστημίου Κρήτης, προϊσταμένη Κοινωνικής Υπηρεσίας ΠΑΓΝΗ)
 «Η ευαισθητοποίηση σχετικά με το αλκοόλ»
Λιοδάκη Νεκταρία (κοινωνική λειτουργός, Κοινωνική Υπηρεσία ΠΑΓΝΗ)

Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου στις 17:00
«Ασφάλεια στο διαδίκτυο»
Γραφανάκη Ρωξάνη (καθηγήτρια Πληροφορικής)
 «Σχολικός εκφοβισμός μέσω διαδικτύου και κινητής τηλεφωνίας: Βιωματική δραστηριότητα»
Πανσεληνάς Γεώργιος (σχολικός σύμβουλος Πληροφορικής Αν. Κρήτης, PhD, Med Πληροφορική και Εκπαίδευση)
 «Ασφάλεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter κ.λπ.), ασφάλεια συναλλαγών μέσω διαδικτύου»
Κοκολάκης Νεκτάριος (καθηγητής Πληροφορικής)

Παρασκευή 1 Μαρτίου στις 17:00
«Οι φόβοι των εφήβων και οι επιπτώσεις τους στην κοινωνικοποίηση και τη μάθηση»
Κορναράκης Γεώργιος (διδάκτωρ Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης, φιλόλογος-σχολικός σύμβουλος φιλολόγων Ν. Ηρακλείου)

Παρασκευή 8 Μαρτίου στις 17:00
«Βία και εφηβικά στερεότυπα»
Ph.D. Κατσαγκόλης Αθανάσιος (σχολικός σύμβουλος ΠΕ11 Ν. Ηρακλείου-Ν. Λασιθίου)
Βελέντζα Πασχαλίνα (ψυχολόγος, επιστημονικά υπεύθυνη του Κέντρου Ημέρας Ιεράπετρας)
Τζιρβελάκη Ιωάννα (κοινωνική λειτουργός του Κέντρου Ημέρας Ιεράπετρας).
 

Αλληλεγγύη σημαίνει «ο ένας για τον άλλον»

Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Ηρακλείου απλώνει χέρι και στηρίζει σε άγριους, απάνθρωπους καιρούς…

6825~Sarah-in-Her-Dad-s-Hand-Posters

εάν δεν έχετε βιβλιάριο υγείας

δεν έχετε χρήματα να πάτε σε γιατρό

ρωτήστε στο Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Ηρακλείου

για τις ιατρικές υπηρεσίες που χρειάζεστε εσείς και τα παιδιά σας

μπορείτε να κλείσετε ραντεβού δωρεάν  στο

2 8 1     3 0 0     8 5     2 5

από Δευτέρα έως και Σάββατο, από 10:00 έως 12:00. το πρωί

το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης είναι ένας ανεξάρτητος φορέας

λειτουργεί μόνο με εθελοντές που αγωνίζονται

για τη δημιουργία μιας κοινωνίας Δικαίου και Αλληλεγγύης

για Δημόσια, Δωρεάν και Υψηλής Ποιότητας Υπηρεσίες Υγείας

για  όλους τους ανθρώπους

Το Κοινωνικό Ιατρείο και το Κοινωνικό Φαρμακείο Ηρακλείου δέχονται με ραντεβού μόνο ανασφάλιστους – άπορους κατοίκους του Νομού Ηρακλείου. Τα ιατρεία που λειτουργούν προς το παρόν είναι τα ακόλουθα:

Κάθε Τρίτη απόγευμα 6-9: Παθολογικό / Γενικής Ιατρικής

Κάθε Παρασκευή απόγευμα 6-9: Ψυχιατρικά περιστατικά & ψυχοκοινωνική υποστήριξη

Κάθε Σάββατο πρωί 10-1: Παιδιατρικό / Εμβολίων

 Το Κοινωνικό Ιατρείο / Φαρμακείο Ηρακλείου στεγάζεται προς το παρόν στο Ιατροκοινωνικό Κέντρο Ηρακλείου, στην οδό Μούγλων 41, στην Αλικαρνασσό. Την οδό Μούγλων την βρίσκουμε όταν από την οδό Ικάρου στρίψουμε αριστερά στην οδό Σταδίου (απέναντι από το Σούπερ Μάρκετ Χαλκιαδάκη και πριν την αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της BMW) και μετά στρίψουμε πάλι αριστερά στο τρίτο στενό. Όταν μπούμε στην οδό Μούγλων αναζητάμε στο δεξί μας χέρι, στο 41, το Ιατροκοινωνικό Κέντρο.

Ραντεβού κλείνουμε στο τηλέφωνο 2813008525 κάθε μέρα 10-12 το πρωί και επιπλέον κάθε Τρίτη και Παρασκευή 6-9 το απόγευμα και κάθε Σάββατο πρωί 10-1.

Ας ψάξουμε στις τσέπες των νεανικών μας ρούχων…

Ελάτε να ψάξουμε στις τσέπες των νεανικών μας ρούχων και να βγάλουμε στο φως αξίες παλιές, αξίες ακριβές. Η πρόσκληση μάς έρχεται από την φανταστική ιστορία που είμαστε έτοιμοι να διαβάσουμε. Η γραφή είναι συγκίνηση. Και η ανάγνωση επίσης.

podilato.neraida
Στην είσοδο της πανεπιστημιακής εστίας ο Έστ παραλίγο να πέσει πάνω στον παππού που έβγαινε βιαστικός κρατώντας μια μεγάλη μαγκούρα σαν σωλήνα από την κεντρική πόρτα. Το διαπεραστικό του βλέμμα κάτι του θύμισε αλλά βιαζόταν, δεν προλάβαινε να θυμηθεί. Μπαίνοντας στο δωμάτιο του, στην φοιτητική εστία, o Έστ είδε ότι τον περίμενε ένα μικρό δέμα, δεμένο με σκοινί. Πήρε βιαστικά τον χαρτοκόπτη και το έσκισε και από μέσα ξεχύθηκαν οι μνήμες. Φωτογραφίες με τον παππού του, μολύβια, γόμες, ένα αρχιτεκτονικό σχέδιο και ένα γράμμα γραμμένο με μολύβι. Ήταν από τον παππού του. Ζούσε εξόριστος σε ψυχιατρική κλινική, έξω από την επικράτεια της RAH, (Ρα). RAH (Ρα) λεγόταν και η περιφέρεια στην οποία ζούσε αλλά και το τεράστιο διοικητήριο της εξουσίας. Έπιασε τις γόμες και τα μολύβια και θυμήθηκε τα λόγια του παππού του:  Η γραφή είναι συγκίνηση και αυτή την συγκίνηση θα την χάσει η γενιά σου.
Και βέβαια ο παππούς δικαιώθηκε αφού ο εγγονός του έμαθε να γράφει σε πλήκτρα και να διαβάζει σε γυάλινες οθόνες.
«Αγαπημένε μου εγγονέ Έστ,

Σε χαιρετώ από την εξορία μου, δεν μπόρεσα να σε δω φοιτητή ούτε θα προλάβω να σε καμαρώσω πτυχιούχο μηχανικό, είναι σίγουρο ότι σε λίγο φεύγω από την ζωή και θα το μάθεις βέβαια. Γνωρίζεις ότι είμαι έγκλειστος- εξόριστος εδώ και δέκα πέντε χρόνια σε θεραπευτήριο ορθολογιστικής επαναφοράς, μην ανησυχείς δεν τα κατάφεραν. Είσαι η μόνη μου ελπίδα για να μείνει ζωντανή η φλόγα της αλήθειας. Είναι η ώρα για να μάθεις μερικές αλήθειες. Πρώτα από όλα το όνομα σου είναι αναγραμματισμός του Τσε, αγαπημένος μου ήρωας και επαναστάτης από τα φοιτητικά μου χρόνια. Όλοι με είπαν γεροπαράξενο και ότι άρχισα να τα χάνω όταν φορτώθηκα στους γονείς σου να είμαι και παππούς και νονός. Φαντάσου τι έγινε όταν φώναξα και αυτό το όνομα μέσα στην εκκλησία. Η επιμονή μου αυτή ήταν και ένα απότα πρώτα επιχειρήματα τους για τον εγκλεισμό σε ψυχιατρική εξορία. Αγαπημένε μου εγγονέ Έστ, η RAH είναι μια μεγάλη απάτη…».

Ο νεαρός φοιτητής ένιωσε κάτι απειλητικό στην ατμόσφαιρα και κοίταξε συνωμοτικά αν τον παρακολουθεί κανείς, αν και ήταν μόνος του στο δωμάτιο, έγειρε και το γράμμα σα να έκρυβε το κείμενο μέσα στην παλάμη του.

«Ναι αγαπημένε μου εγγονέ, η RAH δεν είναι η σωτηρία μας αλλά η καταστροφή μας και η καταστροφή σας. Η Republic Apartment House ή «Πολυκατοικία των Αντιπροσώπων» είναι μια επικίνδυνη εξουσία. Θεωρητικά κάτι από το μεγάλο γυάλινο πύργο της εξουσίας βρίσκεται το μεγάλο εργοστάσιο της αφαλάτωσης. Αυτό που παίρνει το νερό από την θάλασσα το καθαρίζει και το στέλνει στις μεγάλες δεξαμενές στο βουνό. Και έτσι με το τεράστιο έργο που πρόσφεραν κάτω από το γυάλινο πύργο τους, έκαναν την έρημο που είχε καταντήσει η πατρίδα μας μια εύφορη τεράστια κοιλάδα και φτιάχτηκαν γύρω από την εξουσία του γυάλινοι πύργοι πόλεις και χωριά…»

Μάλλον ο παππούς θα τα είχε χάσει όπως μου έλεγαν, σκέφθηκε ο νεαρός. Και το γράμμα συνέχιζε λες και ο παππούς διάβαζε τις σκέψεις του.

«…Αγαπημένε μου εγγονέ διαβάζοντας αυτό το γράμμα, φαντάζομαι ότι θα σκέφτεσαι ότι είμαι διαταραγμένος και καλώς με είχαν στην εξορία. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα, στην RAH υπάρχει όπως ξέρεις και το γνωστό «ρετιρέ» από εκεί γίνεται ο έλεγχος του νερού. Κάθε τέσσερα χρόνια ψηφίζοντας και φωνάζοντας RAH RAH (ΡΑ – ΡΑ ) που στα αγγλικά σημαίνει (Ζήτω Ζήτω) ή αφήναμε την ίδια ομάδα διαχειριστών στο ρετιρέ ή την αλλάζαμε. Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Όταν οι διαχειριστές του γυάλινου πύργου της εξουσίας, επέβαλλαν πολύ μεγάλη φορολογία λόγω της ξηρασίας και ξεκίνησαν το μεγάλο έργο της αφαλάτωσης. Ένας από τους έντεκα μηχανικούς για το έργο ήμουν και εγώ.

«Να ψάξουμε να βρούμε τις πηγές του ποταμού», τους είπα· «να βρούμε πρώτα καθαρό νερό και μετά να στραφούμε στην θάλασσα. Τα χρήματα που θα κερδίζουμε από την διαδικασία της αφαλάτωσης θα τα επιστρέψουμε στον λαό για υγεία και παιδεία». 

«Αν δεν θες να χάσεις την δουλειά σου ξεκίνα για την θάλασσα αλλιώς θα πεινάσεις». Αυτό με υποψίασε. Ήμασταν 11 μηχανικοί ο καθένας ήξερε ένα κομμάτι του σχεδίου αλλά κανένας το συνολικό και τι γινόταν. Τα μεζεδάκια της γιαγιάς σου και το ούζο από το νησί με βοήθησαν να μαζέψω τα κομμάτια του παζλ και να φτιάξω κομμάτι, κομμάτι το χάρτη που σου στέλνω. Έναν έναν τους μάζευα να πιούμε ένα ποτηράκι και με την χαλάρωση του ποτού από κουβέντα σε κουβέντα μάζεψα τις πληροφορίες μου…»

– Ο νεαρός τότε αντιλήφθηκε το χάρτη – σχεδιάγραμμα και το μάζεψε γρήγορα προσεκτικά.

«Οι μεγάλες δεξαμενές και το εργαστήριο αφαλάτωσης είναι μια απάτη, στην κυριολεξία δεν υπάρχουν. Είναι το μεγάλο κόλπο για να κρατάνε το λαό εξαρτημένο από την ανάγκη του νερού και να επιβάλλουν συνεχώς καινούργιους φόρους για το καλό του. Κάτι από την μεγάλη δεξαμενή είναι η πηγή του ποταμού, αφαλάτωση δεν γίνεται, πεντακάθαρο νερό έρχεται και πεντακάθαρο επιστρέφει εκεί που ανήκει. Οι δεξαμενές είναι η ταφόπλακα του ποταμού. Μας εκβιάζουν με την έλλειψη νερού ενώ τέτοιο θέμα δεν υπάρχει, το τρικ της αφαλάτωσης κρατά τον λαό σε καταστολή.  Αυτό το ξέρουν όλοι οι διαχειριστές του ρετιρέ είναι το κοινό μυστικό τους για να διατηρούνται και να εναλλάσσονται στην εξουσία. Βρήκα το δρόμο για το ποτάμι αλλά δεν πρόλαβα να το φανερώσω πουθενά με πρόλαβε η εξορία μάλλον με παρακολουθούσαν.  Σου αφήνω το σχεδιάγραμμα για το δρόμο προς το ποτάμι τις πηγές. Μάθε να ζεις αληθινά και να υπερασπίζεσαι την αλήθεια. Θα μάθεις νέα μου σύντομα.»

Νέα του εξόριστου παππού του έμαθε πολύ σύντομα. Το απόγευμα, πίνοντας τον καφέ του στη κεντρική πλατεία. Είδε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων τον παππούλη που συνάντησε στην κεντρική είσοδο της εστίας να έχει το ίδιο διαπεραστικό βλέμμα στα μάτια και ένα μικρός ειρωνικό χαμόγελο στα νεκρά του χείλη, ήταν ο παππούς του νεκρός πια!

– Παράφρων επιστήμονας προσπάθησε να ανατινάξει την μεγάλη δεξαμενή νερού. Με κόκκινη μπογιά έγραψε στον τοίχο « Το ποτάμι μας ανήκει Hasta la victoria siempre». Έπεσε νεκρός από τις σφαίρες των φρουρών. Τα εκρηκτικά υλικά τα είχε μέσα στην μαγκούρα του.

Ο νεαρός βούρκωσε, έβαλε το χέρι του στην μεγάλη τσέπη να βρει χαρτομάντιλο αλλά ψηλάφισε τον χάρτη του παππού. Ένα μικρό ειρωνικό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο του ίδιο με αυτό του παππού του και στέγνωσαν τα μάτια του.Οι θαμώνες της πλατείας μετά το ευχάριστο νέο άρχισαννα φωνάζουν RAH, RAH (ρα – ρα) Ζήτω – Ζήτω.

– Πάλι οι παλιές ιστορίες για το ποτάμι και την αυτοδυναμία μας και την ανεξαρτησία μας. Παραλίγο να μας καταστρέψει ο παλιόγερος. Είπε κάποιος.

Ο Έστ με μια άγρια υπερηφάνεια και χαϊδεύοντας στην εσωτερική τσέπη το χάρτη του παππού για το δρόμο προς το ποτάμι, έφυγε περήφανος από την πλατεία.

* Η ιστορία είναι φανταστική. Αλλά έχει άμεση σχέση με την πολιτική πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Το ποτάμι υπάρχει και μας ανήκει. Αλλά ο δρόμος προς την πηγή του είναι ανηφορικός και ξεχάσαμε ή δεν θέλουμε να θυμόμαστε που είναι. Το χειρότερο από όλα μας έπεισαν για την αφαλάτωση και την Πολυκατοικία των Αντιπροσώπων. Ας ψάξουμε και στις τσέπες των νεανικών μας ρούχων μπορεί να υπάρχει κανένας χάρτης από τον συλλογικό και ατομικό παππού του καθενός μας.

Το διήγημα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Εργοθεραπεία» και το έγραψε ο Βασίλης Καπέτανιος.

 

Σχολείο κάτω απ’ τη γέφυρα, σκέψη πέρα απ’ τον ορίζοντα!

Ένας αθέατος ήρωας του καιρού, μαζεύει κάθε μέρα τα παιδιά μιας παραγκούπολης και τα μαθαίνει γράμματα, κάτω από μια γέφυρα στην Ινδία.

DELXI2
Στο Νέο Δελχί, κάτω από μια γέφυρα του Μετρό, συντελείται καθημερινά ένα
μικρό θαύμα.
Γύρω στα 70 παιδιά από τις γειτονικές παραγκουπόλεις παρακολουθούν μαθήματα στο υπαίθριο σχολείο που έχει στήσει εκεί ένας αφανής ήρωας: Ο 40χρονος Rajesh Kumar Sharma. Πατέρας τριών παιδιών και ο ίδιος ο Sharma.
DELXI3

Πηγή: http://www.lifo.gr

Και όπως παρατήρησε για τι ίδιο ακριβώς συνέβαινε με πολλά παιδιά στην περιοχή. Δεν πήγαιναν σχολείο γιατί οι οικογένειές τους δεν το άντεχαν οικονομικά.
«Όποτε περνούσα από την περιοχή έβλεπα παιδιά να χασομεράνε από εδώ κι από ‘κει, σπαταλώντας το χρόνο τους» είπε ο ίδιος, εξηγώντας πώς ξεκίνησε το όλο εγχείρημα. Σκέφτηκε λοιπόν να δημιουργήσει ένα δωρεάν σχολείο.
DELXI4
Και επειδή δεν είχε καν την οικονομική δυνατότητα να χτίσει – ή έστω να νοικιάσει – ένα μέρος για να κάνει μάθημα, έβαψε δύο τοίχους μαύρους για να τους χρησιμοποιήσει σαν πίνακα της τάξης και άρχισε να διδάσκει κάτω από μια γέφυρα. Παράλληλα, προσπάθησε να πείσει τους εργάτες και τους αγρότες της περιοχής, να επιτρέψουν στα παιδιά τους να παρακολουθήσουν τα μαθήματα, αντί να δουλεύουν για να συμπληρώσουν το οικογενειακό εισόδημα.
DELXI5
Και πράγματι. Σύντομα, άρχισαν να καταφθάνουν στο «υπαίθριο σχολείο» παιδιά που υπό άλλες συνθήκες θα δούλευαν από εδώ και από κει, χωρίς να έχουν την παραμικρή τύχη να ξεφύγουν από την προδιαγεγραμμένη μοίρα της φτώχειας. Στο σχολείο τα μαθήματα ξεκινάνε από τα βασικά. Στόχος είναι να προετοιμαστούν τα παιδιά, για να συνεχίσουν σε κάποιο δημόσιο σχολείο. Όταν ξεκίνησε πέρσι το εγχείρημα, είχε 140 μαθητές.

Τώρα, τουλάχιστον τους μισούς από αυτούς, όπως λέει ο ίδιος, κατάφερε να τους βάλει σε κανονικά σχολεία. Για να καταφέρει να κρατήσει το «σχολείο» του σε λειτουργία, ο Sharma, αφήνει για δυο ώρες την δουλειά του σε ένα εμπορικό κατάστημα στο Shakarpur, όπου τον αναπληρώνει ο αδερφός του και πάει να διδάξει.

«Ο δάσκαλός μας, μας λέει πως για να αντιμετωπίσεις τη φτώχεια, πρέπει να ανοίγεις το μυαλό σου και αυτό γίνεται μόνο με τη μόρφωση»,

είπε στην τοπική εφημερίδα ένας 15χρονος μαθητής του Sharma.

DELXI1

Πηγή: http://www.lifo.gr

Δραστηριότητες Μαθησιακής Ετοιμότητας

AlexanderJansson1


Η σύγχρονη εκπαίδευση οφείλει να έχει κύριο στόχο την υποστήριξη των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και αναπηρίες, ώστε να αναπτυχθούν πολύπλευρα και να προετοιμαστούν συστηματικά για να ενταχθούν στα σχολεία. Όραμα που παραμένει, όραμα που ενδυναμώνεται με τις Δραστηριότητες Μαθησιακής Ετοιμότητας που μπορείτε να βρείτε ακριβώς 

ε δ ώ.

Με την έννοια σχολική ετοιμότητα νοείται η συστηματική και οργανωμένη παρέμβαση, η οποία έχει στόχο να κινητοποιήσει τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και αναπηρίες, να τα προετοιμάσει και να τα υποστηρίξει διδακτικά ώστε να μπορούν να παρακολουθήσουν με διαφοροποιήσεις το σχολικό πρόγραμμα.

Αυτό το ενδιαφέρον βιβλίο του πάλαι ποτέ Παιδαγωγικού Ινστιτούτου πραγματεύεται την περιοχή της σχολικής ετοιμότητας, χωρίς αυστηρή περιχαράκωση σε ό,τι αφορά τους στόχους και τις δραστηριότητες που περιλαμβάνονται σε αυτό. Η ετοιμότητα σύμφωνα με τα ευρήματα των νευροεπιστημών στο θέμα της πλαστικότητας του εγκεφάλου κατανοείται με την παιδαγωγική προσέγγιση της διαβίου υποστήριξης των αναπτυξιακών δεξιοτήτων των μαθητών με δραστηριότητες μαθησιακής ετοιμότητας.

 Κύριες επιδιώξεις του βιβλίου:
α. Η βοήθεια των εκπαιδευτικών αλλά και όποιων άλλων εμπλέκονται με τα προγράμματα υποστήριξης –γονείς, προσωπικό ειδικοτήτων, επιμελητές κ.ά.– για να επιτύχουν τους στόχους τους.
β. Η ανάπτυξη γόνιμου διαλόγου, με στόχο τη βελτίωση των διδακτικών προγραμμάτων και της γενικότερης εκπαιδευτικής πρακτικής στην διαχείριση μαθησιακών προβλημάτων στο σχολείο.