• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Οι προφορικές μαρτυρίες των παιδιών, μια αποκάλυψη!

Μια έρευνα επικεντρωμένη στον άνθρωπο ως ξεχωριστή οντότητα, μια έρευνα δηλαδή που αφουγκράζεται και μεταφέρει την ανθρώπινη ψυχή, την ουσία και την αλήθεια της και που θα μπορούσε να λειτουργήσει ανατρεπτικά ως προς τις αγκυλώσεις και τις προκαταλήψεις μας, δίχως άλλο, αξίζει της προσοχής μας!

Το βιβλίο της ιστορικού και καθηγήτριας πανεπιστημίου Γιάρα Ντούλσε Μπαντέιρα ντε Ατάϊντε με τίτλο «Κατανόησε με ή σε καταβροχθίζω» (Εκδόσεις: Κατάρτι 2002), έχει ένα περίεργο και ασυνήθιστο θέμα. Η ιστορικός με τη βοήθεια μιας ομάδας φοιτητών του πανεπιστημίου της αποφασίζει να κάνει μια έρευνα για τα παιδιά των δρόμων στην περιοχή Σαλβαντόρ της Βραζιλίας. Η έρευνα της ξεφεύγει από μια συνηθισμένη καταγραφή, που συνήθως βλέπουμε σε τηλεοπτικά ρεπορτάζ. Αποφασίζει να πάρει με τη βοήθεια των φοιτητών της όσες περισσότερες προφορικές μαρτυρίες γίνεται, από τα παιδιά των δρόμων του Σαλβαντόρ.

Στο βιβλίο που είναι γεμάτο από προφορικές μαρτυρίες των παιδιών, το κάθε παιδί (8-14 ετών τα περισσότερα) αφηγείται την ιστορία του. Η έρευνα είναι μια έκπληξη τόσο για την ιστορικό και τους φοιτητές της όσο και για τους αναγνώστες του βιβλίου. Υπάρχουν βέβαια τα παιδιά που είναι επικίνδυνα, έτοιμα να ληστέψουν όποιο βρεθεί στο δρόμο τους (σ.σ. Η εικόνα που έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας για τα παιδιά των δρόμων της Βραζιλίας), αλλά αυτά είναι το μικρότερο ποσοστό. Στην έρευνα αποκαλύπτεται ένα άλλος, διαφορετικός κόσμος. Παιδιά με αρχές «που θα έκλεβαν μόνο αν δεν έβγαζαν τίποτα από την δουλειά», με έντονα αναπτυγμένη την αξία της φιλίας μέσα τους, με άποψη για τους πολιτικούς και την Εκκλησία, με όνειρο να συνεχίσουν το σχολείο και να βρουν μια δουλειά «για να βοηθήσουν την οικογένεια τους». Κάποια παιδιά κακοποιημένα και βιασμένα, κρατημένα από την ζωή με νύχια και με δόντια. Τα περισσότερα αρκετά ώριμα για την ηλικία τους, τόσο ώριμα που μερικές φορές η ιστορικός μοιάζει σαν να μιλάει με σοφούς γέροντες («Ελευθερία είναι να είσαι ευτυχισμένος και ήσυχος στην ζωή σου» λέει ένας 13χρονος).

Διάβαζα και εγώ το βιβλίο με την σκέψη ότι τα περισσότερα παιδιά των δρόμων της Βραζιλίας ασχολούνται αποκλειστικά με τις κλοπές όμως: «μόνο ένα παιδί ανέφερε την κλοπή ως κύρια δραστηριότητα του. Επίσης, παιδιά που αντιστοιχούν στο 28,92% ανέφεραν ότι κλέβουν για να συμπληρώσουν τα έσοδα της κύριας δραστηριότητας τους. Πρώτα ασκούν τα συνήθη καθήκοντα τους, που σχετίζονται με την «εργασία» τους (σ.σ καθάρισμα τζαμιών αυτοκινήτων στα φανάρια, χαμαλίκια σε σούπερ μάρκετ κ.τ.λ), και μόνο στην περίπτωση που τα χρήματα δεν επαρκούν για να αγοράσουν το φαγητό της ημέρας, όταν μένουν μόνα τους, ή τα τρόφιμα για το σπίτι, όταν μένουν με την οικογένεια τους, καταφεύγουν στην κλοπή».

Το να αντιμετωπίσει η καθηγήτρια το κάθε παιδί του δρόμου ως ξεχωριστό, με την δική του προσωπική ιστορία, την οδήγησε σε συμπεράσματα μακριά από αυτά που έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας για αυτά τα παιδιά. Είναι η πιο ενδιαφέρουσα και δύσκολη προσέγγιση τέτοιων θεμάτων. Συνηθίζεται αυτούς που δεν γνωρίζουμε και δεν καταλαβαίνουμε να τους τοποθετούμε σε ένα ενιαίο σύνολο, το οποίο άκοπα μας οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα. Ακόμα και η δημοσιογραφική προσέγγιση τέτοιων θεμάτων δεν εστιάζεται στις μονάδες και στις μαρτυρίες τους αλλά ενισχύει την εικόνα που έχει ο περισσότερος κόσμος στο μυαλό του μέσα από την ημιμάθεια.

Τι θα γινόταν αν για παράδειγμα η έρευνα για τους λαθρομετανάστες στη χώρα μας εστιαζόταν στις προσωπικές τους ιστορίες; Αν δίνανε τα περισσότερα media την δυνατότητα στους ανθρώπους να μιλήσουν για τους ίδιους. Αν η έρευνα δεν επικεντρωνόταν μόνο στη ξερή στατιστική (πόσες κλοπές είχαμε από μετανάστες, που ζουν οι περισσότεροι, από ποιες χώρες προέρχονται κ.τ.λ) αλλά στη ζωή τους (τι ακριβώς τους οδήγησε εδώ, ποιες δυσκολίες αντιμετώπισαν μέχρι να φτάσουν, ποια είναι τα όνειρα τους, τι είδους ζωή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν κ.τλ).

Έρευνες με το ίδιο σκεπτικό, επικεντρωμένες στον ίδιο τον άνθρωπο ως ξεχωριστή οντότητα θα μπορούσαν να γίνουν για τις σεξουαλικές μειονότητες, για τους άστεγους, για τους ναρκομανείς, για τις πόρνες, για τους ανθρώπους που ανήκουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο σε αυτό που ονομάζουμε «περιθώριο». Θα γινόταν το εξής: Ένα ντόμινο προκαταλήψεων θα άρχιζε να πέφτει σιγά-σιγά. Όμως ποιος θέλει κάτι τέτοιο; Τα media; Που κάνουν «κρα» για να ενισχύσουν την εικόνα που οι ημιμαθείς έχουν στο μυαλό τους. Η Πολιτεία; Που με το να βάζει τα πάντα σε ένα τσουβάλι τα έλυσε. Οι περισσότεροι από εμάς; Που βάζουμε μια ταμπέλα και νομίζουμε ότι καθαρίσαμε με τον διπλανό μας. Διάβαζα στη στήλη Οι Ζωές των άλλων την συνέντευξη του 14χρονου Αλβανού Άγγελου Φεταχάϊ. Αυτό που ακούμε τους τελευταίους μήνες είναι ότι οι Αλβανοί εγκαταλείπουν την Ελλάδα «γιατί δεν έχει πια δουλειές εδώ». Μάλλον έτσι θα είναι.

Όμως, θα φανταζόσουν ποτέ ότι ένας Αλβανός μαθητής μέσα σε αυτή την οικονομική κρίση είναι αποφασισμένος να γυρίσει στην Ελλάδα; Δεν μπορείς να ξέρεις τι έχει ο καθένας μέσα στην ψυχή του εκτός και αν μιλήσεις με τον ίδιο προσωπικά. Παλιότερα ακούγαμε ότι πίσω από κάθε ληστεία κρυβόταν Αλβανός, ότι οι Αλβανοί μας παίρνουν τις δουλειές από τα παιδιά μας και μας μισούν. Αργότερα, ο ρατσισμός αναποδογύρισε: «Οι Αλβανοί είναι οι πιο δουλευταράδες από τους (συμπληρώστε ότι θέλετε)». Όμως, τι πραγματικά σκέφτονται οι περισσότεροι Αλβανοί για τους εαυτούς τους και την Ελλάδα; Φαντάσου τέτοιου είδους προσωπικές συνεντεύξεις στο πλαίσιο μιας έρευνας παρόμοια με αυτή του βιβλίου. Τα αποτελέσματα θα ήταν σίγουρα διαφορετικά από την εικόνα που έχουμε σχηματίσει οι περισσότεροι μέσα στο μυαλό μας.

Πηγή: lifo.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: