• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Το Σχολείο των Ονείρων μας!

Σκέψεις ανοιχτές σαν καλοκαιρινό φως, ιδέες λυτρωτικές λες και είναι φύσημα από αεράκι δροσερό τούτες εδώ… Μανιφέστο για ένα Φανταστικό Σχολείο, του Γιάννη Πετρόπουλου. Το θυμηθήκαμε και το επαναφέραμε στην καθημερινότητά μας, μπας και δώσει έναυσμα για έμπνευση και για δημιουργία ενός άλλου σχολείου: της φαντασίας, της χαράς, της ζωής, της νιότης!

Σήμερα δημοσιεύουμε το Πρώτο Μέρος:

 college-students

Υπάρχει,

λένε, ένα δημόσιο σχολείο όπου τα παιδιά πηγαίνουν από τα χαράματα, περιμένουν πώς και πώς τους δασκάλους τους στην είσοδο ακούγοντας μουσικές του Βιβάλντι, του Μάνου Χατζιδάκι, του Νίνο Ρότα και άλλων συνθετών από το στερεοφωνικό συγκρότημα του σχολείου και η Ανατολή του ήλιου τα βρίσκει συγκεντρωμένα καταμεσής της αυλής να λένε τραγούδια που οι μεγάλοι που τα ακούν καθώς πηγαίνουν στη δουλειά τους δακρύζουν, και, επειδή δεν είναι καλό να πηγαίνεις στη δουλειά σου δακρυσμένος αφήνουν ένα πλατύ χαμόγελο για να τους συντροφεύει στον κάματο της ημέρας.

 

Υπάρχει,

λένε, ένα σχολείο όπου οι δάσκαλοι πριν φύγουν από το σπίτι τους για το σχολείο βουτούν τη γλώσσα τους στο μέλι για να είναι γλυκομίλητοι και χαμογελαστοί. Στα χέρια μαζί με τα εγχειρίδια της δουλειάς τους έχουν παραμάσχαλα και ένα κουτί σοκολατάκια για τα μικρά διαβολάκια τους.

 

Υπάρχει,

λένε ένα σχολείο καταμεσής της πολιτείας όπου οι ορτανσίες οι γαρδένιες και τα ζουμπούλια προξενούν παράξενα συναισθήματα στα πουλιά που φωλιάζουν στις φυλλωσιές του Κισσού και στο αγιόκλημα και κάθε τόσο κάνουν τολμηρές πτήσεις πάνω από τα κεφάλια των παιδιών ταράζοντας το παιχνίδι τους. Πότε πότε βέβαια θυμώνουν που δεν τα δίνουν σημασία και τότε αμολούν τις ονειρεμένες τρίλιες τους και κάνουν τις μουσικές του Βιβάλντι να  μοιάζουν ασήμαντες.

 

Υπάρχει,

λένε, ένα σχολείο όπου τα παιδιά αφήνουν τα ταξικά γυαλιά τους έξω από τη διδασκαλία της συντροφιάς και δεν τους ενδιαφέρει καθόλου οι στάμπες των ρούχων τους και μαλώνουν τους γονείς τους που τους τα αγοράζουν γιατί θεωρούν ύβρη να δίνει κανείς τόσα χρήματα για ένα ζευγάρι παπούτσια όταν με τόσα χρήματα θα μπορούσαν να εμπλουτίσουν τη βιβλιοθήκη τους με ένα σωρό βιβλία για το μάθημα της λογοτεχνίας.

 

Υπάρχει,

λένε, ένα σχολείο όπου τα μαθήματα δεν γίνονται με ωριαία αναλυτικά προγράμματα αλλά με τις ανάγκες των μαθημάτων. Βασική τους αρχή είναι να μην παρατούν τίποτα στη μέση και να μην αφήνουν τίποτα για το αύριο, γιατί ξέρουν την ισπανική παροιμία που λέει πως ο δρόμος του αύριο οδηγεί στην πόλη του ποτέ. Μέσα στις αίθουσες τα θρανία τους είναι τα γραφεία τους και τα γραφεία τους τα έχουν στολισμένα με λογής ζωγραφιές και κόμιξ και δεν αφήνουν κανένα να τους τα πειράξει. Ούτε και αυτήν την σκόνη που επιμένει να μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα, παρόλο που η ομάδα καθαρισμού κάνει ότι μπορεί για να την απομακρύνει.

Το μάθημα της φυσικής γίνεται στο εργαστήρι και κάθε παιδί έχει τον πάγκο του με τα εργαλεία του και κάνει πειράματα συντροφιά με τον εμψυχωτή δάσκαλο, αποδεικνύοντας στην πράξη την δυναμική των μικρών πραγμάτων και τις σκέψεις του θεού.

Το μάθημα της γεωγραφίας και της ιστορίας γίνεται στην αίθουσα προβολών, μέσα στους χάρτες τις μηχανές προβολής και πολλές φορές εκτός  της αίθουσας. Δεν τους αρέσει μόνο να τα βλέπουν. Έχουν μανία να αγγίζουν τα πράγματα που κουβεντιάζουν, σε τέτοιο σημείο που δεν διστάζουν να ανεβούν πάνω στα λεωφορεία και να ταξιδέψουν  μέχρι τα παλιά γεφύρια, τα ποτάμια, τις παλιές εκκλησίες, τους νερόμυλους και τους λόφους όπου ακόμα αντιβουίζουν οι φονικές μάχες των ανθρώπων και τα σημάδια των όλμων είναι ακόμα νωπά γιατί εκεί δεν φυτρώνουν λουλούδια και γιατί αυτές οι πληγές, οι πληγές της ιστορίας δεν κλείνουν ποτέ. Το ξέρουν αυτό και από το μάθημα της λογοτεχνίας. Εξάλλου πως μπορείς να μιλήσεις για ιστορία αν δεν ακουμπήσεις πάνω στη λογοτεχνία. 

Στο μάθημα των μαθηματικών φαίνεται να ζορίζονται περισσότερο αλλά δε δυσανασχετούν. Γνωρίζουν πως οι αριθμοί από τότε που ανακαλύφθηκαν άλλαξαν την ροή της ανθρώπινης ιστορίας. Θέλει περισσότερο κόπο, αλλά τι κερδίζεται στη ζωή χωρίς κόπο. Στους τοίχους των αιθουσών έχουν αναρτήσει τα σπαράγματα των σοφών ανθρώπων και πότε πότε τα κουβεντιάζουν. Λόγια του Αναξίμανδρου, του Σωκράτη, του Χριστού, λόγια παλαιών αγωνιστών και φιλοσόφων, λόγια των επιστημόνων και των δασκάλων που έβαλαν ένα λιθαράκι στην ανθρώπινη αγωνία.

 

Υπάρχει,

λένε, ένα σχολείο όπου οι δάσκαλοι δεν έχουν νοοτροπία του δημόσιου υπάλληλου αλλά εμφορούνται από τις ιδέες του δημόσιου κίνδυνου, με την έννοια βέβαια της ανατροπής κι όχι του εκφοβισμού της κοινωνίας. Κι όταν λέμε ανατροπή δεν εννοούμε βέβαια να έρθουν τα ήμερα να διώξουν τα άγρια, αλλά τα άγρια να μην είναι αυτά που διαμορφώνουν την ιστορία αλλά αυτά που την υπηρετούν. Αυτοί οι δάσκαλοι περνούν πολλές ώρες στις βιβλιοθήκες, κάνουν συμπόσια στη μνήμη ξεχασμένων ποιητών, φέρνουν στο προσκήνιο λησμονημένες λέξεις κι αγαπούν τα παιχνίδια με τη γλώσσα όπως αυτά που κάνει ο Οδυσσέας Ελύτης και τόσοι άλλοι ποιητές της ανθρωπότητας.

     

Υπάρχει,

λένε, ένα σχολείο όπου η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων είναι ο χώρος που τα παιδιά αγαπούν όσο τίποτα άλλο. Αίθουσα πολλαπλών χρήσεων λέγεται, γιατί είναι ο χώρος όπου διαδραματίζονται και εκτελούνται όλες οι εκδηλώσεις του σχολείου αλλά τα παιδιά την ονόμασαν ονειροφαντασία. Είναι σαν την κολυμπήθρα, λένε, μπαίνουν και βγαίνουν εξαγνισμένα. Στη γωνιά του θεάτρου, στη κασέλα με τα διάφορα μαγικά, μπορούν και αναταράζουν την πραγματικότητα. Άμα θέλουν γίνονται δράκοι που καταπίνουν την αιθαλομίχλη, αν θέλουν (και το θέλουν πολύ) γίνονται χρυσαετοί και πετούν στις πιο ψηλές βουνοκορφές της γεωγραφίας και της φαντασίας, άλλοτε δραματοποιούν λογοτεχνικά κείμενα, άλλοτε ιστορίες παραμυθιών άλλοτε γίνονται μόρια πυρηνικής έκρηξης σε αντιδραστήρα και άλλοτε σκεπάζονται με ένα γαλάζιο σεντόνι και κάνουν τα κύματα της θάλασσας. Άλλοτε ταξιδεύουν, άλλοτε γίνονται φωνακλάδες καπεταναίοι που τα βάζουν με τα στοιχεία της φύσης, άλλοτε γίνονται χρυσόψαρα που βοηθούν τη στενοχωρημένη κόρη που κλαίει πλάι στην ακροθαλασσιά το χαμό του αγαπημένου της και άλλοτε θυμωμένα θεριά που τρομάζουν τον ύπνο των τολμηρών θαλασσοπόρων.

Στην ονειροφαντασία τίποτα δεν πάει χαμένο και τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Όλα, μα όλα, εξυπηρετούν την φαντασία και η φαντασία την ψυχή τους. Αν υπάρχει ένας χώρος που όλες οι εικαστικές τέχνες είναι συγκεντρωμένες σε έναν χώρο αυτός είναι ο χώρος της ονειροφαντασίας. Γι΄ αυτό άλλωστε και είναι ο πιο αγαπητός χώρος για τα παιδιά.

 

Υπάρχει,

λένε, ένα σχολείο όπου λέξεις όπως: γύφτος, βρομιάρης, άχρηστος, ανίκανος, βλάκας, τεμπέλης, ανεπρόκοπος, κουτός, και ένα σωρό άλλες που δηλητηριάζουν τις καρδιές τους δεν είναι καταχωρημένες στα λεξιλόγια του σχολείου και στις καρδιές τους. Ακόμα και φράσεις όπως: δεν θα τα καταφέρεις, δε σ΄ αγαπώ, μα είσαι τόσο χαζός, στρώσου στο διάβασμα αλλιώς δεν θα σου βάλω βαθμό, μα πού τρέχει το μυαλό σου, ροκανίδια έχει το μυαλό σου, και άλλες τέτοιες σοφίες δεν έχουν θέση σ΄ αυτό το σχολείο της φαντασίας, της εργασίας και της ειρήνης.

Πάνω από το μαυροπίνακα δεν υπάρχει το άγρυπνο βλέμμα κανενός ιδρυτή θρησκείας, γιατί σε τούτο το σχολείο ο θεός είναι πανταχού παρών και δεν χρειάζεται τους αντιπροσώπους του για να το διαλαλούν κάθε τόσο. Ο Χριστός, ο Μωάμεθ, ο Βούδας, ο Κομφούκιος και τόσα άλλα πρόσωπα του θεού πάνω στη γη, είναι όλα καλοδεχούμενα, όλα. Διακρίσεις δε γίνονται σε τούτο το σχολείο. Γι΄ αυτό και τα παιδιά δεν τους φοβούνται και τους ζωγραφίζουν χαμογελαστούς στο μάθημα της ζωγραφικής.

συνεχίζεται…

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: