• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Πώς ενισχύουμε και πώς υπονομεύουμε την αυτοπεποίθηση και την αυταξία των παιδιών

Η δύναμη που κινεί όλες μας τις πράξεις είναι ένα εσωτερικό σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο δρούμε χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνουμε. Η στάση μας απέναντι στους άλλους και απέναντι στη ζωή εξαρτάται από την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας. Η θεμελιώδης αυτή αλήθεια έχει ευρύτερες συνέπειες.

Μόνο τότε σεβόμαστε τους άλλους, όταν πρώτα σεβόμαστε τον εαυτό μας, και μόνο τότε εμπιστευόμαστε τη ζωή, όταν πρώτα εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας.

    mimisi

Η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας διαμορφώνει όλα τα ενδιαφέροντά μας, τις προσπάθειές μας, τα συναισθήματά  μας και τις κινήσεις μας. Εάν δεχθούμε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι, δε σπαταλάμε άσκοπη ενέργεια πολεμώντας τον. Και τότε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την ενέργειά που «εξοικονομήσαμε» για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες τις ζωής. Ο εαυτός μας είναι το μεγαλύτερό μας θέμα. Είναι απαραίτητο να συνθηκολογήσουμε με τον εαυτό μας και μετά να στραφούμε προς τον κόσμο με αυτοπεποίθηση και κουράγιο, και πολλές φορές με χαρά.

 Το άτομο που έχει πετύχει κάτι τέτοιο είναι ένα άτομο ολοκληρωμένο. Νιώθει μεγάλο ενθουσιασμό για τον εαυτό του, χωρίς τύψεις ή επιφυλάξεις. Δεν έχει ούτε τον καιρό, ούτε την ανάγκη να φέρεται με έπαρση. Αναγνωρίζει ότι η αγάπη και ο σεβασμός ανήκουν στο άτομο που φροντίζει να τα καλλιεργεί. Έτσι, έχει την αγάπη και το σεβασμό όλων των ανθρώπων που είναι σε θέση να του ανταποδώσουν τη διαθεσιμότητα που δείχνει. Δεν ανησυχεί το αν θα το απορρίψουν οι άλλοι.

«Το χειρότερο κακό που μπορεί να πάθει ένας άνθρωπος είναι να αρχίσει να σκέφτεται άσχημα για τον εαυτό του» είπε ο Γκαίτε.

Η εικόνα του εαυτού που διαθέτει το παιδί είναι αποτέλεσμα των ενισχύσεων που δέχεται καθημερινά από μας. Αν θέλουμε, λέει ο Γουαίην Ντύερ, να έχουμε μια σωστή πρόβλεψη για το είδος των ενηλίκων που θα γίνουν αργότερα τα παιδιά μας, πρέπει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: «Τι πιστεύουν τα παιδιά μας για τον εαυτό τους;» και όχι «Τι πιστεύουμε εμείς ή οι άλλοι γι΄ αυτά;»

Πιστεύουν λοιπόν τα παιδιά μας ότι μπορούν να ολοκληρώσουν ένα έργο, πριν το αρχίσουν;

Είναι ευχαριστημένα με την εξωτερική τους εμφάνιση;

Νιώθουν έξυπνα;

Νομίζουν ότι αξίζουν;

Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να μας απασχολήσουν κι αν νομίζουμε, γονείς και δάσκαλοι, ότι τα παιδιά μας δεν έχουν την αίσθηση της αξίας τους ή ότι αισθάνονται κουτά, ανίκανα ή δυστυχισμένα, μπορούμε να κάνουμε μερικές πολύ θετικές προσπάθειες, για να αλλάξει αυτή η εικόνα του εαυτού και να γίνει πιο θετική και πιο άξια.

Όπου συναντάμε την άρνηση, την απαισιοδοξία ή την αδιαφορία σχετικά με τα όνειρα των παιδιών μας ή τις ικανότητές τους, θα εργαστούμε για να βελτιώσουμε αυτή την εικόνα. ‘Όταν αρχίζει να βελτιώνεται η εικόνα του εαυτού σ΄ ένα παιδί, θα διαπιστώσουμε σημαντικές προόδους στον τομέα της επιτυχίας, αλλά πιο σημαντική ακόμη θα είναι η βελτίωση της ικανότητας του παιδιού να χαίρεται περισσότερο τη ζωή. Θα δούμε ένα παιδί ευτυχισμένο, με ενθουσιασμό και προσδοκίες από τον ίδιο τον εαυτό του.

«Το μόνο πραγματικό εμπόδιο στην μεγαλοσύνη ενός παιδιού είναι ο φόβος απέναντι στην ίδια του τη μεγαλοσύνη…» αναφέρει η μητέρα του Ντύερ, η Χέηζερ Ντύερ. Αν, λοιπόν, βοηθήσουμε να εξαφανιστεί αυτός ο φόβος, τότε θα οδηγήσουμε το παιδί στον κύριο δρόμο για τη βελτίωση της εικόνας του εαυτού του.

        BaharehBisheh12

Η σημασία της θετικής εικόνας του εαυτού είναι πάρα πολύ μεγάλη. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει μαθαίνοντας να αγαπάει τον εαυτό του, να νιώθει αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμό, δεν υπάρχει ουσιαστικά σχεδόν κανένα εμπόδιο στην ολοκλήρωσή του σαν ανθρώπινο πλάσμα. Εφόσον έχει οργανώσει μέσα του μια δυνατή εικόνα του εαυτού του, οι γνώμες των άλλων δεν θα μπορέσουν ποτέ να το υπονομεύσουν. Θα διδάσκεται από τις αποτυχίες του και ποτέ δε θα πληγώνεται. Το παιδί που σέβεται τον εαυτό του, θα σέβεται και τους άλλους, μια και ο καθένας δίνει στους άλλους αυτό που έχει μέσα του.

Σύμφωνα με το Ρούντολφ Ντράικωρς η εικόνα του εαυτού δεν έχει υλική υπόσταση. Έχουμε πολλές εικόνες για τον εαυτό μας σχετικά με όλα σχεδόν τα πράγματα που πιστεύουμε ή κάνουμε στη ζωή μας. Έτσι και τα παιδιά έχουν πολλαπλές εικόνες του εαυτού και οι εικόνες αυτές κυμαίνονται ανάμεσα στο έντονα θετικό και στο φοβισμένα αρνητικό.

Τα παιδιά πέρα απ΄ το ότι είναι μοναδικά άτομα, όπως ο καθένας μας, είναι και πλάσματα που αλλάζουν συνέχεια. Τη στιγμή που νομίζουμε ότι τα έχουμε καταλάβει, θα μας ξαφνιάσουν, δίνοντάς μας μια εικόνα εντελώς διαφορετική απ΄ αυτή που φανταστήκαμε. Εξάλλου είναι λογικό αυτό, διότι μιλάμε για ανθρώπινα πλάσματα, οντότητες συνεχώς μεταβαλλόμενες και μοναδικές. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούμε στην προσπάθειά μας να τα βοηθήσουμε να αναπτύξουν θετικές προσδοκίες για τον εαυτό τους και υγιείς εικόνες του εαυτού που θα τους επιτρέψουν να γίνουν αυτό που θέλουν.

Ο  Γουαίην Ντύερ αναφέρεται σε δυο κύρια σημεία της εικόνας του εαυτού που είναι αξιοσημείωτα και πρέπει να τα προσέξουμε, εφόσον ασχολούμαστε με την ευαίσθητη χώρα του παιδιού.

Το πρώτο στοιχείο είναι η αυταξία. Ο όρος αυτός περιγράφει τη γενική εικόνα που έχει το κάθε πλάσμα για τον εαυτό του, σαν ανθρώπινο ον. Πηγάζει από το πόσο σημαντικό τον θεωρούν οι άλλοι άνθρωποι της ζωής του. Αν αντιμετωπίζουμε το παιδί μας σαν σημαντικό και αξιόλογο, τότε αυτό, συνήθως, καταλήγει να πιστεύει το ίδιο πράγμα για τον εαυτό του. Έτσι σπέρνονται οι πρώτοι σπόροι της αυταξίας της οποίας το αίσθημα εσωτερικεύει το παιδί καθώς μετριέται με τον κόσμο και υιοθετεί στάσεις αξίας ή απαξίας καθώς μεγαλώνει προσέχοντας πάντα τις δικές μας αντιδράσεις.

Αν εμείς με τη σειρά μας τα ενθαρρύναμε συνεχώς να βλέπουν τον εαυτό τους σαν κάτι άξιο και σημαντικό, ανεξάρτητα απ΄ το συγκεκριμένο πράγμα που κάνουν, τότε θα έχουν την αίσθηση της αυταξίας. Τα παιδιά μαθαίνουν να βλέπουν τον εαυτό τους, όπως τον βλέπουν οι άλλοι γύρω τους και αργότερα, καθώς ωριμάζουν, παίρνουν στα χέρια τους τη διαμόρφωση της αυταξίας τους. Μπορούμε να τα βοηθήσουμε να έχουν θετικές εικόνες του εαυτού τους σαν σημαντικά ανθρώπινα πλάσματα.

Είναι καθήκον μας να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να εμποδίσουμε τα παιδιά μας να θεωρήσουν τον εαυτό τους ανάξιο. Ένα παιδί που καταλήγει να βλέπει τον εαυτό του σαν κάτι ανάξιο θα συνεχίσει να εφαρμόζει αυτήν την εντύπωση σε οτιδήποτε αναλαμβάνει.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η αυτοπεποίθηση. Ενώ η αυταξία είναι μια συνολική αντιμετώπιση, που εξαρτάται από το τι αποφασίζει να πιστέψει ένα παιδί για τον εαυτό του σαν ολοκληρωμένο ον, η αυτοπεποίθηση έχει πολλούς τομείς έκφρασης. Μπορεί να νιώθει κανείς αυτοπεποίθηση τη μια στιγμή και ανασφάλεια την άλλη. Μπορεί το παιδί να είναι γεμάτο αυτοπεποίθηση στο σπίτι, αλλά να έχει τρομερό τρακ καθώς ετοιμάζεται να κάνει μια προφορική παρουσίαση στο σχολείο. Μπορεί επίσης να διαθέτει πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση όταν είναι κοντά στη μητέρα του και να τρέμει μπροστά στον πατέρα του. Η αυτοπεποίθηση, λέει ο Ντύερ, μετριέται με όρους συμπεριφοράς, ενώ η αυταξία κρίνεται κυρίως στο επίπεδο των στάσεων. Διδάσκοντας στο παιδί μας νέες συμπεριφορές θα το βοηθήσουμε να διαμορφώσει και να στηρίξει την αυτοπεποίθησή του.

Τα συστατικά της αυτοπεποίθησης περιλαμβάνουν την τόλμη, τη διαθεσιμότητα να διακινδυνεύσει κανείς, την ικανότητα να δείξει θάρρος και επιθετικότητα. Η αυτοπεποίθηση ωστόσο χτίζεται με την πράξη και όχι με τη σκέψη. Αν το παιδί βρίσκεται ακινητοποιημένο ή εμποδισμένο να δράσει, με τον τρόπο που θα ήθελε να δράσει, τότε έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε στο χώρο της αυτοπεποίθησης.

mamy

Ύστερα από όσα προαναφέραμε, πρέπει να ξέρουμε πως για να μπορέσουμε εμείς, γονείς και δάσκαλοι, να βοηθήσουμε τα παιδιά να αποκτήσουν καλή ιδέα για τον εαυτό τους, θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στους τρόπους με τους οποίους εμποδίζουμε τη θετική εικόνα των παιδιών.

Όσο κι αν θέλουμε να ασκήσουμε θετική επιρροή πάνω στα παιδιά, συχνά δεν συνειδητοποιούμε τις αρνητικές επιδράσεις ορισμένων συμπεριφορών μας, επειδή ακριβώς τις βρίσκουμε φυσικές και συνηθισμένες.

Ας δούμε λοιπόν, πως υπονομεύουμε άθελά μας την αυτοπεποίθηση και την αυταξία των παιδιών:

Λέγοντας στα παιδιά μας ότι είναι κακά.

Λέγοντας ότι είναι καλά μόνο όταν φέρονται σωστά.

Παρατηρώντας τα συνεχώς για τα λάθη που κάνουν.

Δίνοντάς τους μειωτικά παρατσούκλια.

Αντιμετωπίζοντας τα παιδιά σαν «μαθητευόμενους» που δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί σαν ανθρώπινα πλάσματα.

Αντιμετωπίζοντάς τα σαν μέρη μιας μεγάλης ενότητας παρά σαν άτομα.

Αποφεύγοντας να τους αναθέσουμε ευθύνες.

Κριτικάροντάς τα όταν κάνουν λάθη.

Μιλώντας για λογαριασμό του παιδιού μας, αντί να το αφήσουμε να εκφραστεί ανάλογα με την ηλικία του.

Δίνοντας στο παιδί μας ένα παράδειγμα μειωμένης αυτοπεποίθησης και αυταξίας.

Μιλώντας για τα παιδιά μας μπροστά τους σαν να μην βρίσκονται εκεί.

Κρατώντας απόσταση από αυτά και αποφεύγοντας να τα αγγίξουμε, να τα φιλήσουμε, να τα αγκαλιάσουμε, να τα «παλέψουμε» ή να παίξουμε μαζί τους.

Παραδεχόμενοι όλες αυτές τις γονικές συμπεριφορές με τις οποίες, άθελά μας, μειώνουμε την αυτοεκτίμηση των παιδιών, πρέπει να σκεφτούμε ποιες τακτικές πρέπει να εφαρμόσουμε, ώστε να βελτιώσουμε την εικόνα του εαυτού στο παιδί. Οι τακτικές για τη βελτίωση της εικόνας του εαυτού σ΄ ένα παιδί απαιτούν νέες στάσεις, νέες συμπεριφορές και προσεγγίσεις, τόσο από τη δική μας μεριά. Όσο κι από τη μεριά του παιδιού.

Ο Ρούντολφ Ντάικωρς με τη συνεργάτιδά  του Μπερνίς Μπρόνια Γκράνγουωλντ μας προτείνουν μερικές ιδέες που μπορούν να εφαρμοστούν με παιδιά κάθε ηλικίας, βοηθώντας τα να σχηματίσουν μια περισσότερο ενθαρρυντική εικόνα του εαυτού τους.

     Ας δούμε λοιπόν τις προτάσεις τους:

Να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να διακινδυνεύουν και όχι να διαλέγουν πάντα τον πιο σίγουρο δρόμο.

Να μην ενθαρρύνουμε καμιά μορφή αυτό-υποτίμησης στα παιδιά.

Να κάνουμε προσπάθεια να μειώσουμε τις αναφορές στα εξωτερικά μέτρα της επιτυχίας. ( Το αδιάκοπο τρέξιμο πίσω από τους βαθμούς, τα βραβεία, τα χρήματα, την πρώτη θέση και τα υλικά αντικείμενα είναι ένας σίγουρος τρόπος μείωσης της αυτοεκτίμησης στα παιδιά)

Να βοηθήσουμε το παιδί μας να μειώσει την γκρίνια και την παραπονιάρικη συμπεριφορά.

Να εστιάζουμε πάντα την κριτική μας πάνω στη συμπεριφορά του παιδιού και όχι πάνω στην αξία του σαν ανθρώπινο ον.

Να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να ενθουσιάζονται με κάθε τι στη ζωή και να αποφεύγουν να παγιδεύουν τον εαυτό τους μέσα στη ρουτίνα του «βαριέμαι».

Να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να διαλέγουν την ανεξαρτησία και όχι την εξάρτηση.

Να διδάσκουμε στα παιδιά να μην είναι επικριτικά.

Να ενθαρρύνουμε να είναι ειλικρινή με τον εαυτό τους, όσο κι αν αυτό είναι σκληρό.

Να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία που έχει η εμφάνιση για τα παιδιά.

Να προωθήσουμε σ΄ αυτά την υγεία και όχι την αρρώστια.

Όταν το παιδί κάνει σωστό, να μη χάνουμε την ευκαιρία να του το πούμε και να φροντίζουμε να του θυμίζουμε τακτικά πόσο καταπληκτικό είναι.

Να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά σαν ολοκληρωμένα άτομα, από την αρχή, και όχι σαν πλάσματα που θα γίνουν κάτι ή θα φτάσουν κάπου στο μέλλον.

Να τους δίνουμε την ευκαιρία να είναι ιδιαίτερα και μοναδικά.

Να μην παραλείπουμε να τα αγκαλιάζουμε, να τα χαϊδεύουμε, να τα φιλούμε, να επιδιώκουμε τη σωματική επαφή μαζί τους.

Να τα ακούμε προσεκτικά και να συμμετέχουμε στις δραστηριότητες της ηλικίας τους.

Να τα ενθαρρύνουμε να φέρουν φίλους στο σπίτι.

Να αποκτήσουμε τη συνήθεια να τους διαβάζουμε φωναχτά σ΄ όλες τις ηλικίες.

Να υποστηρίζουμε τις προσπάθειες τους να γίνουν ανεξάρτητα, αντί να θεωρούμε την ανεξαρτησία τους σαν απειλή για τη δική μας ανωτερότητα.

Να βοηθήσουμε το παιδί να αναπτύξει θετικές εικόνες του εαυτού του μέσα στο κεφάλι του και να αποφεύγει τους αυτοκαταστροφικούς μονολόγους.

Ύστερα από όσα προαναφέραμε κατανοούμε απόλυτα πως η εικόνα εαυτού ενός παιδιού είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας της ευτυχίας του. Τα παιδιά που πιστεύουν ότι κόσμος είναι ένα θαυμαστό και ωραίο μέρος, ότι τα ίδια είναι μοναδικά και αξιαγάπητα, έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα απέναντι στα παιδιά που βλέπουν τον εαυτό τους αρνητικά και με αμφιβολίες.

Όταν στέλνουμε στα παιδιά σήματα με έντονη θετική φόρτιση, αρχίζουν κι αυτά να τρέφουν προσδοκίες ευτυχίας, ανυπομονούν να γνωρίσουν καινούριους ανθρώπους, αντί να τους αντιμετωπίζουν με κριτική και με φόβο. Αγαπούν τις προκλήσεις και είναι ανοικτά, στοργικά και γενναιόδωρα με τους άλλους. Αντίθετα τα παιδιά με χαμηλή αυταξία επιδιώκουν συνεχώς την επιδοκιμασία των άλλων και είναι γεμάτα αμφιβολίες για τον εαυτό τους και φόβο απέναντι στους άλλους. Νιώθουν ανασφάλεια, είναι υπερβολικά εξαρτημένα και ανίκανα να χαρίσουν αγάπη, γιατί δεν έχουν καθόλου διαθέσιμη αγάπη μέσα τους.

Η εικόνα εαυτού των παιδιών μας θα πρέπει να μας ενδιαφέρει πολύ και η δική μας συμμετοχή στη δημιουργία της είναι σημαντική.

Η μητέρα του Γουαίην Ντύερ, Χέηζελ Ντύερ, αφιέρωσε στο γιο της ένα ποίημα απ΄ το οποίο αποκομίζουμε ένα σημαντικό μήνυμα: Να καθοδηγούμε τα παιδιά μας και μετά να παραμερίζουμε διακριτικά, αγαπώντας τα όμως πάντα στοργικά…

Μια μητέρα πρέπει να καθοδηγεί…

Και μετά να παραμερίζει. –Ήξερα

Πως δεν έπρεπε να πω: Έτσι πρέπει

Να πορευτείς.

Γιατί δεν μπορούμε να προβλέψω

Ποια μονοπάτια ήταν ικανά να σε τραβήξουν

Σε ύψη αφάνταστα

Και άγνωστα σε μένα.

Κι ωστόσο πάντα στην καρδιά μου

Το ΄ξερα βαθιά

πως κάποτε θα αγγίξεις ένα αστέρι.

Δεν ξαφνιάστηκα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: