• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

«Το κοινό σε όλους τους χρήστες είναι ένας τεράστιος ψυχικός πόνος. Και αυτό τους ναρκώνει.»

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και σε μια προσπάθεια να αντιληφθούμε την ουσία των προγραμμάτων απεξάρτησης μεταφέρουμε εδώ αποσπάσματα από μια εξαιρετική συνέντευξη της Κατερίνας Μάτσα, η οποία είναι η ηθική αλλά και πρακτική αυτουργός της Μονάδας Απεξάρτησης «18 Άνω».

Σχεδόν σαράντα χρόνια προσπαθεί να βοηθήσει νέους ανθρώπους να ξεφύγουν από τα πάθη τους και τους εθισμούς. Η συνέντευξη – η οποία δόθηκε πέρισυ στο Σταύρο Διοσκουρίδη – αναφέρεται σε μια μελέτη που εκδόθηκε με αφορμή τη δουλειά της, μελέτη που συνδέει το προσωπικό πένθος με τη χρήση ουσιών.

ν’ αντιληφθούμε καλύτερα την αξία των προγραμμάτων απεξάρτησης στην εποχή μας Πηγή: www.lifo.gr
ν’ αντιληφθούμε καλύτερα την αξία των προγραμμάτων απεξάρτησης στην εποχή μας Πηγή: www.lifo.gr

539086_546424208712799_560901953_n

«…Ο στόχος του συγκεκριμένου βιβλίου, που μιλάει για τον θάνατο, είναι να υπηρετήσει τη ζωή, τελικά…

Πρόκειται για παρατηρήσεις πολλών χρόνων. Παρατηρήσαμε, ότι μια μεγάλη κατηγορία ανθρώπων που μπαίνουν στα ναρκωτικά κουβαλούν επάνω τους πολλούς θανάτους. Θανάτους που αφορούν συγγενικά πρόσωπα, θανάτους που έχουν σημαδέψει την οικογένεια σε προηγούμενες γενιές. Και το πένθος, στις περιπτώσεις αυτές που δεν επιτελέστηκε, μεταφέρθηκε επιγενιακά.

Σε έναν μεγάλο αριθμό τοξικομανών είδαμε ότι η στροφή στα ναρκωτικά ακολουθεί τη μεγάλη απώλεια. Τα περιστατικά που παρουσιάζονται είναι πάρα πολύ ενδεικτικά, γιατί βλέπει κανείς ότι ακολούθησαν μια πορεία, κουβαλώντας αυτό το τοπίο. Η άλλη παρατήρηση ήταν πως αν δεν υπάρχει κίνητρο, δεν γίνεται τίποτα, ή πως, αν δεν είναι δική του επιλογή, δεν μπορώ να βοηθήσω. Η δική μας πεποίθηση, ως 18 Άνω, είναι πως το κίνητρο δεν πέφτει από τον ουρανό. Πολλά παιδιά, και αυτό φαίνεται και στις περιγραφές συνεδριών που υπάρχουν στο βιβλίο, κυρίως γυναικών, δηλώνουν ότι δεν μπορούν να σταματήσουν. Ψάχνοντας αυτές τις περιπτώσεις, λοιπόν, των ανθρώπων που λένε “ήπια για να έρθω”, είδαμε ότι δεν επικαλούνται τα στερητικά σύνδρομα, αλλά κάτι βαθύτερο μέσα τους. Αυτό το αίσθημα της παγωνιάς, του θανάτου. Το ψάξαμε, και σε αυτές τις περιπτώσεις βρήκαμε πάλι ένα αδύνατο πένθος.

Ο ελληνικός λαός, επί παραδείγματι, δεν έχει πενθήσει για τον Εμφύλιο, που έχει παραμείνει, έτσι, μια ανοιχτή πληγή στην ελληνική κοινωνία. Χρησιμοποιήθηκε, λοιπόν, αυτή η πολύ μικρή ομάδα τοξικομανών, προκειμένου να ανοίξει η συζήτηση για το πένθος. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνει η ελληνική κοινωνία για να μπορέσει να προχωρήσει. Όταν χάνεις κάτι που σημαίνει πολλά για σένα, αλλάζεις κι εσύ ο ίδιος. Αυτό το έλεγε πολύ ωραία η Τζούντιθ Μπάτλερ. Και η δική σου ταυτότητα είναι διαφορετική μετά. Για να συνεχίσεις τη ζωή σου και να κάνεις μια καινούργια αρχή πρέπει να αποδεχτείς την απώλεια. Αυτό πρέπει να κάνει η ελληνική κοινωνία, αν θέλει να πάει παρακάτω».

Η εποχή που περνάμε, της κρίσης και της αναταραχής, είναι η κατάλληλη ώστε να προχωρήσει η κοινωνία σε μια φάση αναστοχασμού. Αλλά πώς συνδέεται μια προσωπική κατάσταση, όπως το πένθος, με την κοινωνία, χωρίς να μπαίνει σε καλούπια;

«Ο καθένας μέσα στην κοινωνία αυτή, και ίσως περισσότερο στην προηγούμενη, έχει νεκρούς που δεν μπόρεσε, δεν πρόλαβε, δεν τον άφησαν να τους θρηνήσει. Αυτό αποκτά γενικό χαρακτήρα και με την ίδια έννοια εντάσσεται στην κοινωνία, ώστε να το δουλέψει.

Ας πάρουμε παράδειγμα την υπόθεση της εξόντωσης των Εβραίων ή και των Αρμένιων. Σαφώς ο κάθε επιζών ή αυτοί που δεν πήγαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης πρέπει να επεξεργαστούν αυτό που συνέβη μέσα τους. Είναι πάρα πολύ δύσκολο ν’ απορροφήσουν κάτι τόσο μεγάλο, που τους ξεπερνά. Το γεγονός της εξόντωσης επηρεάζει τον λαό που την υπέστη, άρα επηρεάζει και την κοινότητά του. Τις τελετές, τον τρόπο που ζει».

Σύμφωνα με έρευνες, είναι πολύ εμφανές πόσο κοινωνική είναι η φύση της εξάρτησης σε σχέση με παλαιότερες εποχές. Τη δεκαετία του ’70 ήταν αδύνατο να ισχυριστεί κάποιος πως το 3% θα εξαρτιόταν από το διαδίκτυο.

«Σε έρευνα που έχουμε κάνει εδώ με τον υπεύθυνο του 18 Άνω για τον εθισμό στο ίντερνετ, έχουμε βρει ότι ένα 11% κάνει προβληματική χρήση του διαδικτύου. Η εξάρτηση, λοιπόν, αναπτύσσεται σε ένα κοινωνικό πλαίσιο τόσο ασφυκτικό, που το ευάλωτο υπόστρωμα δεν αντέχει και ψάχνει τρόπους να ξεφύγει. Τα ναρκωτικά προωθούνται ταυτόχρονα με θετικό και αρνητικό τρόπο, δηλαδή το σύστημα λέει στον εξαρτώμενο ότι τον θέλει στο περιθώριο και του δείχνει τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να πάει εκεί. Νόμιμους και παράνομους. Αλλά τον θέλει στο περιθώριο».

Είναι πολλές οι πτυχές – και όχι μόνο αρνητικές – των επιπτώσεων της κρίσης στη διαμόρφωση των σύγχρονων εθισμών. Οι διάφορες σχέσεις, από τις οικογενειακές μέχρι τις φιλικές, τις εργασιακές και τις πολιτικές, δοκιμάζονται από τα αποτελέσματα της οικονομικής κατάρρευσης, χωρίς να επηρεάζεται όμως το σύστημα καθεαυτό.

«Δεν μπορούμε να δώσουμε αριθμητικά δεδομένα, λόγω του ότι είναι πολύ πρόσφατα. Όμως εμπειρικά μπορούμε να μιλήσουμε, γιατί βλέπουμε ν’ αυξάνεται η προσέλευση. Καταρχάς, αυξάνεται το ποσοστό των ανθρώπων που καταφεύγουν στις ουσίες, καθώς και η διάδοση κάθε είδους εξαρτήσεων. Από την άλλη, μειώνονται οι ευκαιρίες για επανένταξη. Υπάρχει πολύ μεγάλο ποσοστό ανεργίας. Πώς θα πείσεις την αγορά εργασίας; Ακόμη, αυξάνεται ο κοινωνικός ρατσισμός απέναντι στους τοξικομανείς. Και, φυσικά, ο ρατσισμός γενικότερα. Γίνεται πιο κατασταλτική, πιο αυστηρή η κοινωνία. Πιο εύκολα, δηλαδή, θα τους στείλει στη φυλακή. Ενισχύονται τα κοινωνικά στερεότυπα.

Επιπλέον, αυτήν την εποχή μειώνονται οι δυνατότητες της θεραπείας. Στραγγαλίζονται τα προγράμματα, κυρίως της απεξάρτησης. Προωθείται η αντίληψη ότι είναι θεραπεία η συντήρηση με τα υποκατάστατα και περνάει το σκεπτικό ότι ο τοξικομανής είναι χρόνιος ασθενής και ανίατη περίπτωση, ότι θα έχει φωτεινά διαλείμματα, αλλά θα αρρωστήσει ξανά. Και αποθαρρύνεται και ο ίδιος».

Στην οικογένεια η κρίση υποχρεώνει τους γονείς να κάνουν τα πάντα, ξοδεύοντας τον χρόνο τους από εδώ κι από εκεί, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, με αποτέλεσμα το παιδί να νιώθει εγκαταλελειμμένο, αβοήθητο.

«Σε μία εποχή τόσο σκληρή και τεχνολογικά ανεπτυγμένη, αυτό που βγαίνει πιο συχνά απ’ τους συνανθρώπους μας είναι η ανάγκη να ακούσουν το “σ’ αγαπώ”. Από μόνη της η κρίση επιφέρει κατάθλιψη, φοβία, πανικό. Σε άλλους προκύπτει απλά ως ένα αίσθημα δυσφορίας. Κι έτσι καταφεύγουν στα ναρκωτικά, που τους δίνουν τη δυνατότητα να αισθάνονται σημαντικοί, τη θαλπωρή που χρειάζονται και, το κυριότερο, καταπνίγουν τον πόνο. Το κοινό σε όλους τους ασθενείς είναι ένας τεράστιος ψυχικός πόνος. Και αυτό τους ναρκώνει. Γι’ αυτό, όταν σταματάνε τη χρήση, αυτό που είναι πιο έντονο είναι αυτό το αίσθημα άγχους. Περισσότερο και από τους σωματικούς πόνους, δεν αντέχουν το άγχος».

Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με το ίντερνετ,

«όπου είσαι το avatar σου. Νιώθεις ότι είσαι μια άλλη περσόνα. Κάτι διαφορετικό και πιο σημαντικό».

Επίσης, πάντα θα υπάρχει το γνωστό παιχνίδι με την εξουσία και τον νόμο.

«Όταν λέω νόμο, δεν εννοώ την παραβατικότητα αλλά την ύπαρξη κανόνων και ορίων. Να ξέρουμε πού πρέπει να σταματήσουμε. Να υπάρχουν κάποιες αξίες. Αυτά τα παιδιά, μεγαλώνοντας, είναι εύκολο να περάσουν στην παραβατικότητα. Την οποιαδήποτε παραβατικότητα. Και, φυσικά, προβαίνουν σε παραβατικές πράξεις, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη δόση τους. Η μερική αποποινικοποίηση σαφώς θα περιορίσει αυτήν τη συμπεριφορά. Όμως είναι πιο βαθύ το ζήτημα απ’ το νομικό καθεστώς των ουσιών. Γιατί, πραγματικά, η παραβατικότητα μπορεί να υπάρχει ακόμη και αν η ουσία που χρησιμοποιούν είναι μισοπαράνομη ή δεν διώκεται».

Τέλος, υπάρχει και η κατηγορία ανθρώπων που δεν ανήκουν στους αποκλεισμένους, που έχουν δουλειά και δεν θα μπορούσες να τους χαρακτηρίσεις απελπισμένους και στα όρια της επιβίωσης, αλλά έχουν βάλει τα ναρκωτικά για τα καλά στη ζωή τους.

«Ο κοινωνικός χαρακτήρας των εξαρτήσεων μας εξηγεί την περίπτωση. Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους, είτε έχει συγκεκριμένες δυσκολίες είτε όχι, έχει αρχίσει ν’ αδειάζει από νόημα, από στόχους και όραμα. Εμείς, στο πρόγραμμα, προσπαθούμε να τους ξαναδώσουμε το όραμα. Πρόκειται για παιδιά που ζουν μια αδιάκοπη, επαναλαμβανόμενη ρουτίνα και γι’ αυτό προσπαθούν να ξεφύγουν. Είτε με ναρκωτικά, είτε με χάπια, είτε κολλώντας στο ίντερνετ και, παίζοντας παιχνίδια, είτε με οτιδήποτε άλλο».

Το μέτρο σύγκρισης για όλα σε εθνικό επίπεδο τα τελευταία χρόνια ήταν η Αργεντινή, που γνώρισε μια παρόμοια κρίση στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Εκεί, μαζί με την ανάπτυξη (που εδώ θα κάνουμε χρόνια να τη δούμε), εμφανίστηκε το πάκο, μια κακή επεξεργασία της κοκαΐνης που θέρισε στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες και των υπόλοιπων αστικών κέντρων. Τα αποτελέσματά της ήταν φρικιαστικά. Παρόμοια είναι και του «σίσα», ενός ναρκωτικού που παρασκευάζεται αποκλειστικά στην Αθήνα (πέριξ του λόφου του Στρέφη έγραφε η «Καθημερινή») και αποκαλείται «κόκα των φτωχών». Εμφανίστηκε στην Αθήνα το 2010, είναι ενέσιμη και κοστίζει περίπου 20 ευρώ το γραμμάριο και 1 με 2 ευρώ η δόση. Τα συστατικά της είναι ένα μείγμα μεθαμφεταμίνης, υδροχλωρικού οξέος, αιθανόλης και υγρών μπαταρίας αυτοκινήτου. Οι παρενέργειες είναι παρόμοιες με της κοκαΐνης, τα συμπτώματα, όμως, αποκαρδιωτικά.

«Τριάντα χρόνια δουλεύω με τοξικομανείς, δεν έχω δει τέτοια μεταμόρφωση των ανθρώπων, όπως με το σίσα. Είναι τρομακτικό. Σαν να λιώνουν τα εσωτερικά όργανα. Και όμως, επειδή είναι απελπισμένοι, το παίρνουν και κυκλοφορεί πάρα πολύ στην αγορά»,

εξομολογείται η κ. Μάτσα και συμπληρώνει πως παρά το ότι τη θεωρούμε το ναρκωτικό των πλουσίων

«η κοκαΐνη είναι πια το ναρκωτικό της πιάτσας. Όλοι παίρνουν κοκαΐνη. Υπάρχουν εποχές που η κοκαΐνη είναι πιο φθηνή από την ηρωίνη, ανάλογα με τα φορτία και το πώς καθορίζονται οι τιμές. Δεν είναι πια το ναρκωτικό των πλουσίων, έχει μπει στην καθημερινότητα. Ας πούμε, στο τμήμα των εφήβων που έρχονται εδώ, πρώτη ουσία είναι το χασίς, δεύτερη η ηρωίνη και η κοκαΐνη, σχεδόν σε ίσο ποσοστό».

Ένα από τα θετικά των ημερών είναι πως τα μέτρα που έχουν επανειλημμένως παρθεί οδήγησαν στην επανασυγκρότηση συλλογικοτήτων που διεκδικούν τα δικαιώματα που παρέσυρε το ποτάμι της κρίσης. Η κ. Μάτσα μας θυμίζει πως

«υπάρχει ένα καταπληκτικό βιβλίο τεσσάρων ψυχιάτρων της Κατοχής, οι οποίοι έκαναν μία έρευνα στα νοσοκομεία εκείνης της περιόδου. Έχει τον τίτλο Η ψυχοπαθολογία του άγχους, του φόβου και της πείνας τον καιρό της Κατοχής. Εκδόθηκε το 1947 κι επανεκδόθηκε το 1991. Εκεί αποδεικνύεται ότι γλίτωσαν από την ψυχική εκμηδένιση μόνο όσοι οργανώθηκαν και λειτούργησαν συλλογικά και οργάνωσαν την αντίσταση τους. Χωρίς αυτά τα ερείσματα της συλλογικής αντίδρασης δεν υπάρχεις ως άνθρωπος, εκμηδενίζεσαι. Ευτυχώς, δεν υπάρχει ακόμα το συναίσθημα της ήττας.

Εγώ θα το έβλεπα περισσότερο ως αναμονή. Τώρα περιμένουν όλοι τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Και όλοι ρωτούν τι θα γίνει, τι θα κάνουμε; Αυτός ο προβληματισμός είναι κάτι πολύ θετικό για την εποχή μας. Και αυτή η ανάγκη ν’ αντισταθούμε σε κάτι που έρχεται να μας συνθλίψει και που δεν το περιμέναμε είναι πραγματικά ελπιδοφόρα. Οι διαδηλώσεις, τα κοινωνικά ιατρεία, διάφορες τέτοιες μορφές συλλογικότητας, το έχουν δείξει καθαρά αυτό. Υπάρχει ένας αναβρασμός. Οι άνθρωποι που κάθονταν στον καναπέ τους βγήκαν πια έξω. Και μολονότι τα ΜΜΕ παρουσιάζουν μ’ έναν τρομοκρατικό τρόπο και τη χρεοκοπία και την κατάρρευση και τους ακροδεξιούς και τους ακροαριστερούς, δεν πιστεύω ότι ο λαός είναι τρομοκρατημένος. Σαφώς απλώνεται ένα κύμα φόβου, αλλά δεν τον έχουν συνθλίψει όπως θα ήθελαν».

«Η ένταξη σε συλλογικότητες λειτουργεί ως αντίδοτο και στην κρίση και στις εξαρτήσεις».

Πηγή: http://www.lifo.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: