• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

«Λευκή Γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!» Ρατσισμός στο πρόσωπο των Ελλήνων μεταναστών

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα έρευνα για το ρατσισμό που δέχθηκαν οι Έλληνες μετανάστες στην Αμερική έκανε ο Γιώργος Θαλασσινός.  

Άνθρωποι που πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς αφήνοντας πίσω μια πατρίδα ρημαγμένη, κυνηγώντας το υπέρλαμπρο, χρυσό, αμερικάνικο όνειρο.

Στα λιγοστά μπαγκάζια τους ξεχείλιζε η πίστη ότι πρόκειται για τη γη της Επαγγελίας.

Ακριβώς όπως πιστεύουν οι μετανάστες που έρχονται σήμερα στην Ελλάδα…

emeis_ratsistes

Διάχυτη στη συντηρητική κοινωνία των ΗΠΑ ήταν η άποψη ότι οι Έλληνες είναι ανάξιοι των προγόνων τους. Φτωχοί συγγενείς της δοξασμένης κληρονομιάς. Ανατολίτες, όχι Ευρωπαίοι, άξεστοι και αδύναμοι να σηκώσουν το βάρος του κλέους του αρχαίου πολιτισμού.

Αν πάρουμε, όμως, τα πράγματα απ’ την αρχή θα δούμε ότι οι άνθρωποι που πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς άφηναν πίσω μια πατρίδα που η γη της είχε «ζήσει» την εξευτελιστική ήττα από τους Τούρκους (1897), τον Εθνικό Διχασμό, τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την αποτυχία της εκστρατείας κατάληψης της Άγκυρας (με συνέπεια τη Μικρασσιατική Καταστροφή) και δύο Χρεοκοπίες (1893 & 1932).

Την πείνα της περιόδου και την ανάγκη για εργασία εκμεταλλεύτηκαν οι «ευαγγελιστές» της Γης της Επαγγελίας. Άνθρωποι περιέγραφαν με λαμπρούς και γεμάτους μέλι χαρακτηρισμούς τη ζωή στις ΗΠΑ και τον Καναδά (όπως οι δουλέμποροι δείχνουν βίντεο με πισίνες στους «δικούς μας» μετανάστες). «Στο ψωμί τους βάζουν βούτυρο!» έλεγαν στο ξυπόλητο 15χρονο και η οικογένεια αποχωρίζονταν τους άντρες της. Τα ναύλα είτε τα πλήρωναν κανονικά, είτε τα χρωστούσαν στον μεταφορέα με υποθήκη περιουσία τους (σπίτια ή κτήματα). Αν δεν είχαν περιουσία, τότε υπέγραφαν «σύμβαση εκμετάλλευσης» γινόμενοι πια δούλοι υπό ενοικίαση ή πώληση.

Στο ταξίδι τους  κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα, είτε στο κουφάρι του πλοίου. Συνωστισμένοι, άπλυτοι επί 30 σχεδόν μέρες ταξίδευαν στη θάλασσα που πολλοί από αυτούς πρώτη φορά έβλεπαν (με αποτέλεσμα πολλούς εμέτους και αρρώστιες). Φθάνοντας στον κόλπο που στέκει το «νεανικό» τότε Άγαλμα της Ελευθερίας, κοίταζαν και χαιρετούσαν ενεοί τους πελώριους ουρανοξύστες. Η Α’ και Β’ Θέση αποβιβάζονταν για έλεγχο χαρτιών ενώ η Θέση Deck έμπαινε σε πλοιάριο για το… Έλλις Άιλαντ.

Το Έλλις Άιλαντ ήταν το νησί στο οποίο στεγαζόταν οι εγκαταστάσεις υποδοχής των μεταναστών. Ιατρικός έλεγχος. Έλεγχος πολιτικών φρονημάτων. Οι άρρωστοι επέστρεφαν «με το ίδιο εισιτήριο», ενώ το ίδιο γινόταν και σε εκείνους για τους οποίους αντιλαμβάνονταν ότι ήταν θύματα δουλεμπόρου. Οδυρμοί, αυτοκτονίες αλλά και δάκρυα χαράς στα μάτια των Ελλήνων, Ιταλών, Πολωνών κ.ο.κ. μεταναστών.

«Λευκή Γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!» Σοκαριστικός ο τίτλος του άρθρου εφημερίδας της εποχής, όπως μας μεταφέρει ο Έλληνας ομογενής από το Ντιτρόιτ κος Dan Georgakas. Προκαλεί η άποψη ότι στα τέλη του 19ου και στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, οι Έλληνες δεν κατατάσσονταν στους «λευκούς»! Θεωρούνταν, όπως προκύπτει απ’ τα δημοσιεύματα και τις μαρτυρίες της περιόδου, Ανατολίτες και μη Ευρωπαίοι. Αυτό μη σας λυπεί διότι την ίδια αντιμετώπιση επιφύλασσαν οι Αμερικάνοι για όλους τους νοτιοευρωπαίους. Σε πολλές περιοχές επιβάλλονταν οι «κανόνες» που εφήρμοζαν στους αφροαμερικάνους ή αλλιώς τους «νέγρους», όπως επιτιμητικά τους αποκαλούσαν. Στους κινηματογράφους η πλατεία ανήκε στους λευκούς, ενώ ο «γυναικωνίτης» (το πατάρι) στους νέγρους και στους μη λευκούς (Έλληνες, Ιταλούς κ.ο.κ.).

Μα πώς γίνεται; Το δέρμα μας δεν το έβλεπαν; Ο χαρακτηρισμός «λευκός» δεν απευθυνόταν στο δέρμα και το χρώμα του, αλλά στην κοινωνική τάξη – αντίληψη. Οι βορειοευρωπαίοι, για παράδειγμα, θεωρούνταν λευκοί. Το αστείο είναι ότι φορείς της εν λόγω προκατάληψης ήταν οι εξαμερικανισμένοι Ιρλανδοί που είχαν προηγηθεί ως μεταναστευτικό κύμα και είχαν αφομοιωθεί απ’ την Βορειοαμερικανική κοινωνία των ευγενών προτεσταντών. Οι Ιρλανδοί οι οποίοι υπέστησαν την ίδια διάκριση θεωρούμενοι απ’ τους ντόπιους ως «μη λευκοί»! Είναι ακριβώς, όπως στο ρεπορτάζ που ένας Σύριος μιλά για ληστεία που του έκαναν στο μαγαζί του στο κέντρο της Αθήνας και ζητά εδώ και τώρα να φύγουν οι Μπαγκλαντεσιανοί και οι Πακιστανοί. Όπως μια φίλη Ρωσίδα που έχει απαυδήσει με τους Αλβανούς κ.ο.κ..

Την απέχθεια αυτή την σημάδεψε το μένος της Κου-Κλουξ-Κλαν (ΚΚΚ), της περίφημης ρατσιστικής οργάνωσης, που έδειξε ιδιαίτερη συμπάθεια πέραν από τους ανθρώπους μαύρου δέρματος και… στους Έλληνες. Πυροβολισμοί, εμπρησμοί και άλλες κορυφώσεις έγραψε η ιστορία αυτής της «σχέσης». Ο τρόπος διαβίωσης των Ελλήνων ήταν όπως σχεδόν βλέπουμε σήμερα τους μετανάστες στη χώρα μας. Αλλά ακριβώς, όπως και σήμερα, οι μετανάστες θεωρούνταν πηγή μόλυνσης. Κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Εκεί μας κόλλησαν το «filthy Greeks», δηλαδή «βρωμοέλληνες».

Η επαίσχυντη συμπεριφορά θωρούνταν σε μαρκίζες εστιατορίων, όταν οι Έλληνες έκαναν τα πρώτα βήματα στην εστίαση, αναγράφοντας «All American. No rats. No Greeks». Μετάφραση; «Αμιγές Αμερικάνικο. Όχι ποντίκια. Όχι Έλληνες». Ακριβώς σαν το πιο πρόσφατο «Απαγορεύονται οι Έλληνες και τα σκυλιά!» που λέγεται για τη Γερμανία και το δικό της ρατσισμό. Σε αυτά προσθέστε και μια έλλειψη διάθεσης από τους Έλληνες να μάθουν Αγγλικά και να ενταχθούν στην κοινωνία «υποδοχής», πράγμα που στηλιτεύονταν από τους Αμερικάνους. Μαζεύονταν μαζί στα καφενεία τους και μιλούσαν πολιτικά μεταξύ τους πίνοντας και τζογάροντας. Πράγματα ασυνήθιστα για τον συντηρητικό Βορειοαμερικάνο.

Στα εργασιακά; Όπως λέει ο καθηγητής κος D. Georgakas, όταν πρωτοσυστάθηκαν εργατικά συνδικάτα στους μύλους της Ουάσινγκτον, οι Έλληνες αποκλείστηκαν απ’ τις κεντρικές οργανώσεις ως μη λευκοί. Έτσι, για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους σχημάτισαν εργατικό συνδικάτο με τους Τούρκους και τους Αλβανούς μετανάστες. Οι πόλεμοι του πρώτου μισού του αιώνα σφυρηλάτησαν «σκληρές» καρδιές στους Έλληνες δίνοντας μέσα από το πρίσμα των εχθροπραξιών και απ’ τα στατιστικά που αναφέραμε παραπάνω, την εντύπωση ενός έθνους μιλιταριστών και αμοραλιστών. Όπως οι σύγχρονοι Έλληνες θεωρούν φυλές που έρχονται από περιοχές που οι Αμερικανοί φρόντισαν να εκδημοκρατίσουν, όπως το Αφγανιστάν.

Επιστρέφοντας στην εργασιακή συμπεριφορά και οργάνωση οι Έλληνες έδειξαν ένα μεικτό πρόσωπο. Από τη μία πρωτοστάτησαν ή συμμετείχαν σε συνδικάτα και αγώνες, όπως αναπτύσσονται στο βιβλίο  ενός άλλου Dan Georgakas (και εδώ), Έλληνα αναρχικού αυτήν τη φορά. Από την άλλη, όμως, χρησιμοποιήθηκαν ως απεργοσπάστες όπου η εργοδοσία εύρισκε ανθρώπους που θα ρίσκαραν ώστε να κερδίσουν τα ως προς το ζην. Χαρακτηριστικό ήταν το πογκρόμ που υπέστη η Ελληνική κοινότητα της Νότιας Ομάχα (South Omaha- 1909), πληθυσμού γύρω στους 2.000.

METANASTES

Δεν ήταν τα μόνα κρούσματα διωγμών που συνέβησαν εις βάρος των ομοεθνών μας τη δύσκολη εκείνη εποχή. Νιου Χαμσάιρ- 1906, Σικάγο 1907, Γουάιτ Πάιν-1908 κ.α.. Μάλιστα σε ένα συμβάν στην Ουάσινγκτον, Αμερικάνοι έβαλαν Έλληνες σε πλοιάριο και τους είπαν να μην επιστρέψουν γιατί θα πυροβοληθούν. Τα φθηνά χέρια των Ελλήνων ήταν στις δουλειές και ελέω Μεγάλης Ύφεσης (1929) οι Αμερικάνοι «στενεύονταν» στο καρεκλάκι του σοφρά της ανεργίας. Αλλά κατηγορούσαν τους Έλληνες ότι τους έπαιρναν τις δουλειές στις οποίες την ίδια ώρα οι Αμερικάνοι δεν ήθελαν να εργάζονται θεωρώντας τες κατώτερες και ευτελείς. Όπως δηλαδή, τώρα κατηγορούμε τους μετανάστες για το ότι δεν βρίσκεις δουλειά σε οικοδομή, αλλά ο φραπέ πηγαίνει σύννεφο. Βέβαια, για την εικόνα του μιλιταριστή απεργοσπάστη ευθύνη κυρίαρχη έχουν και τα ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν το στερεότυπο την ίδια ώρα που (το «μεικτό» πρόσωπο των Ελλήνων) συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες εναντίων εργοδοτών που χρησιμοποιούσαν απεργοσπάστες .

Καθίσταται σαφές ότι κάθε γενίκευση είναι εξ ορισμού λανθασμένη. Επιστρέφοντας στην South Omaha, η χρήση Ελλήνων ως απεργοσπάστες σε κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής εξόργισε τον κόσμο. Σε μια ένταση που δημιουργήθηκε συνέπεια αντίδρασης των εργαζομένων, ένας αστυνόμος (Εντ Λόουρι) δολοφονείται από Έλληνα απεργοσπάστη (Γιάννης Μουσουρίδης). Τότε ξεσπά λυντσάρισμα σε όποιον Έλληνα κινούνταν στην πόλη και εμπρησμοί των ιδιοκτησιών (κατοικιών και καταστημάτων) των ομοεθνών μας. Λεπτομέρειες μας παρέχει ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής John G. Bitzes εδώ για το πως προστατεύτηκαν οι συμμετέχοντες, για την καλή τύχη του Ι. Μουσουρίδη και την… κακή του Νικόλα Τζιμίκα που δολοφονήθηκε μάλλον ως οφθαλμός αντί του οφθαλμού του αστυνόμου. Τα γεγονότα της South Omaha αναπαρήγαγαν τα μέσα της εποχής με τρόπο που ερέθιζε το ρατσιστικό ένστικτο, τον φόβο και το μίσος (σας θυμίζει τίποτα;) κατά των Ελλήνων. Αποτέλεσμα ήταν πολύ σύντομα να έχουμε προβλήματα πογκρόμ σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ, όπως το Κάνσας Σίτυ (Κάνσας) και το Ντέιτον (Οχάιο).

Τι έλεγε ο Τύπος της εποχής; (παράθεση από τον Ιό):

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ. Ξεφυλλίζοντας τις ομογενειακές εφημερίδες της εποχής, διαπιστώνει κανείς ότι τα ρατσιστικά στερεότυπα σε βάρος των ελλήνων μεταναστών αφθονούσαν στις στήλες του αμερικανικού τύπου, με θεματολογία που παρουσιάζει εκπληκτικές αναλογίες με όσα γράφονται κι ακούγονται σήμερα στην Ελλάδα για τους Αλβανούς συμπολίτες μας. Πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό που αποδίδεται στους Ελληνες, έτσι γενικά, είναι η υψηλή εγκληματικότητα. Καθρέφτης της σχετικής αρθρογραφίας μπορεί να θεωρηθεί η τακτική στήλη “Ελληνες εν Αμερική” του “Ελληνικού Αστέρος” του Σικάγου, που περιείχε ως επί το πλείστον αναδημοσιεύσεις από τον τοπικό τύπο διάφορων περιοχών: σε σύνολο 149 ειδήσεων που δημοσιεύθηκαν στις 12 πρώτες εβδομάδες του 1909, οι 78 (ποσοστό 52,3%) αφορούσαν πραγματικά εγκληματικά περιστατικά με δράστες Ελληνες μετανάστες ενώ άλλες 16 (10,7 %) ασχολούνταν με παρεμφερείς κατηγορίες που -λανθασμένα ή `φουσκωμένα’- τους απευθύνθηκαν.

Ακολουθεί επιλογή από χαρακτηριστικά δημοσιεύματα της εν λόγω στήλης.

ΤΣΑΝΤΑΚΗΔΕΣ. “Η εν Φιλαδελφεία της Πενσυλβανίας συνάδελφος `Ημερολόγιον’ γράφει ότι συνελήφθη ο Ελλην Βουζάνης, κατηγορούμενος ότι κατέριψε χαμαί μίαν Αμερικανίδα με τον σκοπόν να της αφαιρέσει τα διαμαντικά και τα πολύτιμα αυτής ενώτια” (15/1/1909).

ΒΙΑΣΤΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. “Επίθεσις Ελληνος κατά μικράς αμερικανίδος. Εν Πουέβλω της πολιτείας Κολοράδου κατά την εκεί συνάδελφον `Chieftain’ συνελήφθη ο Ελλην Ιωάννης Σωτηρίου, διότι νύκτα τινά μεθυσμένος ών κατεδίωξε μικράν τίνα Αμερικανίδα. Εις τας φωνάς της παιδίσκης προσέτρεξαν κλητήρες, οίτινες συνέλαβον τον μεθυσμένον ομογενή, όν οδήγησαν εις το κρατητήριον, όπου την επομένην κατεδικάσθη εις πρόστιμον 100.000 δολλαρίων και τα έξοδα παρ’ όλας τας διαμαρτυρίας του ότι ουδέν κακόν διεννοείτο και ότι η μικρά Αμερικανίς ωμοίαζε τα μέγιστα προς την εν τη γενετείρα διαμένουσαν αδελφήν του” (5/2/1909).

ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΙ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. “Κατά την εν Μέμφιδι της πολιτείας Τεννεσή συνάδελφον `Scimiter’ συνελήφθησαν οι Ελληνες Ηλίας και Νικόλαος Καλαμούζος, κατηγορούμενοι επί παραβάσει του περί μεταναστεύσεως νόμου δια της εισαγωγής ενταύθα Ελληνοπαίδων ανηλίκων, ούς ετοποθέτουν ως υπαλλήλους εις στιλβωτήρια υποδημάτων, λεγόντες και διαβεβαιούντες ενόρκως προ των μεταναστευτικών αρχών ότι οι εισαγόμενοι Ελληνόπαιδες ήσαν συγγενείς των” (19/2/1909).

ΒΡΩΜΙΑΡΗΔΕΣ. “Την φρικώδη κατάστασιν των Ελλήνων αναγιγνώσκομεν εν τη Δέμβερ του Κολοράδου συναδέλφω `Νέα’. Κατά την συνάδελφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυϊάτρου, 800 Ελληνεςζώσιν υπό τους χειρίστους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας. Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Ελληνας κοιμωμένους και διαιτωμένους εις έν στενότατον δωμάτιον. Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απελύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ού ηπειλείτο η υγεία και του περιοίκου πληθυσμού. Ενεκα τούτου η συνάδελφος επιτίθεται δριμύτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ’ ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστάσεως απειλείται η υγεία όλης της πόλεως” (5/3/1909).

ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ. “Δεν είνε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά, καθ’ ήν συμβαίνει ομογενείς να εργάζωνται ως ανταπεργοί. Τούτο είνε κάκιστον, διότι όχι μόνον μισητοί μεταξύ των άλλων ανθρώπων γενόμεθα, αλλά ενεργούμεν και καθ’ ημών αυτών, ενώ εκ του άλλου άι διάφοροι Αμερικανικαί εταιρείαι μας μεταχειρίζονται ως όργανα, η δε ζωή μας διατρέχει τον έσχατον των κινδύνων” (29/1/1909).

ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΟΙ. “Ετερον κρούσμα σωματεμπορίας μας έρχεται από την πόλιν Κάνσας της πολιτείας Μιζούρι, κατά την εκεί συνάδελφον `Αστήρ’. Ενεκα τούτων οι επί της μεταναστεύσεως επόπται ήρξαντο σταυροφορίαν κατά των Ελλήνων, ενώ άι Αμερικανικαί εφημερίδες πλάσσουσι διαφόρους φανταστικάς ιστορίας, αίτινες γράφονται επί το τραγικώτερον προς εξερέθισιν των Αμερικανών κατά των Ελλήνων. Το βέβαιον είναι ότι τοιαύτα κρούσματα συμβαίνουσιν, αλλ’ είναι όντως πολύ άδικον να μέμφεται ολόκληρος ο Ελληνικός πληθυσμός δια την παρανομίαν δύο ή τριών Ελλήνων ιδιοκτητών στιλβωτηρίων” (1/1/1909).

***

Φεστιβάλ Τορόντο – Καναδάς: Θέλετε σουβλάκι και πίτες ωραία ψημένες από Καναδούς; Καλωσορίσατε στο Τορόντο του Καναδά. Εδώ κάθε χρόνο και προς τιμήν των Ελλήνων που εκδιώχθηκαν βάναυσα από την πόλη, με εμπρησμούς και απείρου… μίσους σκηνές, πραγματοποιείται κάτι σαν φεστιβάλ με παραδοσιακές Ελληνικές λιχουδιές, όχι τόσο για τον εξευγενισμό των Καναδών αλλά κυρίως ως αντιρατσιστική πρωτοβουλία συμφιλίωσης και ανθρωπισμού.

Τότε, γύρω απ’ το 1918 (λίγο νωρίτερα για την ακρίβεια) ο Εθνικός Διχασμός επηρέασε την εικόνα των Ελλήνων στο εξωτερικό. Η μη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε εκληφθεί από τους Καναδούς, εν προκειμένω, ως υπεκφυγή. Την ώρα που Καναδοί στρατιώτες άφηναν τις οικογένειές τους για να πολεμήσουν στο πλευρό της Αντάντ. Η επιστροφή των στρατιωτών βρήκε τους Έλληνες να έχουν κυριαρχήσει στο εμπόριο και να έχουν διεισδύσει στα οικονομικά του Τορόντο με καταστήματα, εστιατόρια κ.λπ.. Αυτό δεν άρεσε στους βετεράνους που με τα χούγια του πολέμου στο σώμα τους αναζητούσαν ελπίδα στη χώρα τους. Το ποτήρι έσταξε τον Αύγουστο του 1918 όταν βετεράνοι και απλοί πολίτες (γύρω στους 20.000) επιτέθηκαν σε ό,τι υπήρχε ελληνικό και δεν άφησαν εστιατόριο για εστιατόριο. Σχεδόν τέσσερις μέρες οδομαχίες έλαβαν μέρος με τελικό αποτέλεσμα σωματικές βλάβες Ελλήνων (μεταξύ αυτών γυναίκες και παιδιά) και ανυπολόγιστες υλικές ζημιές. Αυτά τα γεγονότα είναι, λοιπόν, η αφορμή που το Τορόντο κάθε χρόνο μυρίζει γύρο. Αυτόν τον βίαιο Αύγουστο (Violent August).

***

Συμπεράσματα:

Σε αυτήν τη μακροσκελή αναφορά προσπαθήσαμε να δώσουμε ένα περίγραμμα τόσο των συμπεριφορών των Ελλήνων μεταναστών όσο και των διακρίσεων τις οποίες υπέστησαν στις αρχές κυρίως του προηγούμενου αιώνα μας. Ειλικρινής επιθυμία μας ήταν να αντιληφθούμε ότι την εγκληματικότητα δεν πρέπει να την εντοπίζουμε στα Έθνη αλλά στα άτομα. Σε κάθε χρονική στιγμή, όπως είδατε, την εγκληματικότητα την «παράγουν» άλλα κοινωνικά χαρακτηριστικά.

Όπως εύστοχα αναφέρει η Έκθεση Wickersham (Τόμος 13, σελ. 69), η συγκέντρωση πολλών αντρών, νέων και χαμηλής καλλιέργειας σε γκετοποιημένες συνθήκες είναι κάποιοι από τους λόγους. Το αντίδοτο στην αύξηση των πιθανοτήτων παραβατικότητας φέρνει η ισορροπία στη σύνθεση αντρών-γυναικών, η μόρφωση, η εκμάθηση της γλώσσας υποδοχής και άλλες ενέργειες που ωθούν σταδιακά σε αφομοίωση των «ξένων» στη νέα τους πατρίδα. Η ισορροπία αυτή επέρχεται σταδιακά μετά την Μικρασιατική Καταστροφή όταν άρχισαν περισσότερες Ελληνίδες να περνούν τον Ατλαντικό. Χαρακτηριστική είναι η μείωση της εγκληματικότητας των παιδιών των μεταναστών. Ακόμη πιο μικρή (πάντα σε σχέση με εκείνη των ντόπιων) εκείνη των παιδιών των παιδιών των πρωτο-μετανταστών. Η αφομοίωση εξομαλύνει σχέσεις και συμπεριφορές. Σε σημείο μάλιστα που πολλοί από τους τωρινούς ομογενείς Έλληνες των ΗΠΑ να δυσανασχετούν με την αύξηση της μετανάστευσης στη χώρα του Θείου Σαμ.

Η διάκριση μεταξύ Βορρά-Νότου για τους κατοίκους της Ευρώπης δεν συναντιόταν μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και σε άλλες Αγγλοσαξονικές χώρες. Η Αυστραλία, λόγου χάρη, έστειλε απεσταλμένο στην Ευρώπη για να ανακοινώσει τη μείωση των μεταναστών που θα δέχεται από Ελλάδα (και άλλες χώρες του Νότου) και την προτίμηση προς χώρες όπως η Γερμανία (και άλλες χώρες του Βορρά). Στις εφημερίδες της Εθνικής Βιβλιοθήκης θα βρείτε τα σχετικά δημοσιεύματα.

Η αντίληψη του κόσμου για τον «Έλληνα» άλλαξε όταν ειπώθηκε το ΟΧΙ από τον Ελληνικό Λαό ο οποίος χίμηξε στον άνισο αγώνα κατά της Ιταλικής και μετά της Γερμανικής πολεμικής μηχανής. Στον αγώνα της αξιοπρέπειας (και όχι του ρεαλισμού). Τότε και μόνον τότε το να αποκαλείσαι Έλληνας αποτέλεσε στοιχείο αυτοσεβασμού.

Απαραίτητη φαίνεται, επίσης, να είναι η ύπαρξη μεταναστευτικής πολιτικής. Πολιτική που θα κινείται μακριά από τη “χρήση” των μεταναστών για λόγους εντυπωσιασμού και ψηφοθηρίας από πατριδοκάπηλους και Κάλαχαν. “Χρήση” που επιδεινώνει τη ροπή προς το έγκλημα μιας και ο μηδενισμός οδηγεί σε συμπλέγματα που κάποια φορά μπορεί να εκδηλωθούν παραβατικά. Αλλά μια Πολιτική σύμφωνη με τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αποφασιστική (με την καλή την έννοια). Το συμπέρασμα, λοιπόν, από αυτό το κείμενο είναι ότι το «άθλημα» της καλλιέργειας και της αξιοπρέπειας είναι αυτό που δίνει αυθυπαρξία στη γη τούτη και καμιά εθνοτική ταμπέλα.

Δεν είσαι «ψηλός» επειδή είσαι Έλληνας ή Λιθουανός, αλλά επειδή στέκεσαι στη γη ως προσωπικότητα. Δύσκολο αλλά αληθές.

***

Με τον τίτλο «Βρωμοέλληνες» προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου στο πλαίσιο της εκπομπής «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» κάποια χρόνια πριν, αλλά παραμένει επίκαιρο και επιπλέον μεταφέρει πολλές σημαντικές πληροφορίες.

Πηγές για το υλικό της έρευνας: TVXS.gr, iospress.gr, thessalonikiartsandculture.gr

Advertisements

Άνοιξε τις φτερούγες σου στους ουρανούς του κόσμου!

«Άνοιξε τις φτερούγες στους ουρανούς του κόσμου», σπρώχνει η εσωτερική φωνή. Συνηγορεί κι ο Γλάρος Ιωνάθαν με τα λεύτερα ανοίγματα και την οριζόντια πτήση.

Ωραία προτροπή, χαρισμένη στα παιδιά που είδαν σήμερα όνειρα και προσδοκίες να παίρνουν τη μορφή πύλης πανεπιστημίου. Και, ορισμένα από αυτά, ετοιμάζονται να γίνουν αποδημητικά πουλιά με φτερουγίσματα εκτός οικογενειακής εστίας.

Ευχές πολλές και στα νέα παιδιά που λογαριάζουν νέα φτερουγίσματα έξω από έδρανα πανεπιστημίων, μακριά από φοιτητικές ταυτότητες. Η ζωή είναι εδώ, έτσι κι αλλιώς και σάς ανήκει.

Μπράβο και ξανά μπράβο σε όλους. Θέλει λεβεντιά πλέον να ονειρεύεσαι.

Να χτίζεις, να ελπίζεις, να ανοίγεις φτερούγες!
Να πηγαίνεις ίσια στ’ ανεμοψιθυρίσματα, εκεί που σε καλούν τα ακροφτέρουγά σου!
Μακρύτερα, βλέπει ο γλάρος που πετάει ψηλότερα, μη ξεχνάς!
Πάψε να κρώζεις, άσε και τα ακροβατικά που καμώνονται πως ξέρουν τα σμήνη και, επιτέλους!
Παραμέρισε ο,τιδήποτε σε περιορίζει.
Σπάζοντας τις αλυσίδες της σκέψης, ροκανίζεις τα δεσμά του κορμιού.
Ψηλά. Σε ανοιχτούς ουρανούς.
Εφαλτήριο, η ψυχή για τις ωραίες και μεγάλες απογειώσεις που τώρα αρχίζουν!

1238975_696441427036527_1334547268_n
Απόσπασμα από τον Γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον του Richard Bach για όλα τα παιδιά, τα ωραία, τα σπουδαία παιδιά που ανοίγουν φτερούγες στους δικούς τους ουρανούς!

Ποτέ μη σταματήσουν να προσπαθούν τον ουρανό ν’ αγγίξουν!

Καθώς βούλιαξε χαμηλά στο νερό, μια παράξενη κούφια φωνή αντήχησε μέσα του. Δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγω. Είμαι γλάρος. Είμαι απ᾿ την φύση μου περιορισμένος.

Αν ήμουν φτιαγμένος να μάθω τόσα πολλά για το πέταγμα θα’ χα διαγράμματα αντὶ για μυαλό. Αν ήμουν φτιαγμένος να πετάω σε τέτοιες ταχύτητες, θα’ χα μικρές φτερούγες όπως το γεράκι και θα΄ τρωγα ποντίκια, όχι ψάρια. Ὁ πατέρας μου είχε δίκιο. Πρέπει να τις ξεχάσω αυτὲς τις τρέλες. Πρέπει να πετάξω πίσω στο σμήνος και ν᾿ αρκεσθώ σ᾿ αυτὸ που είμαι, ένας φουκαριάρης γλάρος.

Σκοτάδι! Ἡ κούφια φωνή στρίγγλισε τρομαγμένη. Οι γλάροι ποτέ δεν πετούν στο σκοτάδι! Κατέβα! Οι γλάροι δεν πετούν ποτὲ στα σκοτεινά! Αν ήσουν φτιαγμένος για να πετάς στο σκοτάδι θα ‘χες μάτια κουκουβάγιας! Θα ‘χες σχεδιαγράμματα στο κεφάλι σου, όχι μυαλό! Θα ‘χες κοντά φτερά όπως το γεράκι!

Εκεί, μέσα στη νύχτα, εκατὸ πόδια ψηλά στον αέρα, ὁ Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος έπαιξε το μάτι. Ὁ πόνος του, οι αποφάσεις του έγιναν καπνός. Κοντά φτερά. Κοντά φτερά όπως το γεράκι! Να ἡ λύση! Τί βλάκας που ήμουν! Μου αρκεί ένα τόσο δα φτερό, αρκεί ν᾿ αναδιπλώσω τις φτερούγες μου και να πετάω μόνο με τις άκρες τους! Κοντά φτερά!

Ανέβηκε δύο χιλιάδες πόδια πάνω απ᾿ τη σκοτεινή θάλασσα και δίχως να συλλογιστεί ούτε στιγμή την αποτυχία ή το θάνατο, έφερε το μπρός μέρος της κάθε του φτερούγας σφιχτά πάνω στο σώμα του, άφησε μόνο σα στενά λεπίδια τις άκρες τους να ξεπεταχτούν στον αέρα, και έπεσε σε κάθετη πτήση. Ὁ αέρας μούγκριζε σα θεριό στο κεφάλι του. Εβδομήντα μίλια την ώρα, ενενήντα, εκατόν είκοσι και πιο γρήγορα ακόμα. Τώρα ἡ πίεση του αέρα, στα εκατόν σαράντα μίλια την ώρα, ήταν πολύ λιγότερη ἀπ᾿ ότι πριν στα εβδομήντα, και με μια ελάχιστη στροφή στις άκρες των φτερών του βγήκε άνετα ἀπ᾿ την κατάδυσή του και τινάχτηκε προς τα πάνω, μακριά ἀπ᾿ τα κύματα, σα μια σταχτιά οβίδα στο φεγγαρόφωτο.

Έκλεισε σχεδόν ολότελα τα μάτια του απέναντι στον άνεμο κι ένιωσε χαρά. Εκατὸν σαράντα μίλια την ώρα! και με απόλυτο έλεγχο!

Αν βουτήξω απὸ τα πέντε χιλιάδες πόδια, αντὶ απὸ τα δύο χιλιάδες, πόσο γρήγορα άραγε… Οι προηγούμενοι όρκοι του ξεχάστηκαν, σκορπίστηκαν μακριά μέσα στον μεγάλο γρήγορο άνεμο. Κι όμως δεν ένιωσε ένοχος, καθώς καταπατούσε τις υποσχέσεις που ὁ ίδιος είχε δώσει. Τέτοιες υποσχέσεις είναι μόνο για τους γλάρους που αποδέχονται τα συνηθισμένα. Όποιος αρίστευσε μαθαίνοντας, δεν χρειάζεται τέτοιες υποσχέσεις…

 Δείτε τα ονόματα των επιτυχόντων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ από τα σχολεία της Κρήτης:
(Πατώντας το αντίστοιχο link, μπορείτε να δείτε τους επιτυχόντες ανά σχολείο)

ΝΟΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

 
 
ΝΟΜΟΣ ΧΑΝΙΩΝ
 
 
 
 
ΝΟΜΟΣ ΡΕΘΥΜΝΟΥ

ΝΟΜΟΣ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

Η μία και μοναδική μαθήτρια της Γαύδου

Digital StillCamera

Πέρασμα από τη Γαύδο, το νησί με την άμετρη, άγρια ομορφιά. Αψιά, μεγαλόπρεπη, μοιάζει αρχοντικά αδιάφορη για τα δικά μας τα πολλά και σκοτεινά.

Η Γαύδος με τα βότανα και τ΄ αρώματα και το θαλασσί που ζαλίζει και τη γεύση της ζωής που σου αποκαλύπτεται ξεγυμνωμένη και γιομάτη στολίδια του Θεού.

Η Γαύδος με τις αμμοθίνες – κείνους τους απίστευτους λοφίσκους από άμμο – και με τους αρόλιθους• σα να λέμε κοιλώματα πάνω στ’ ασβεστολιθικά βράχια του νησιού, στις πλακούρες δηλαδή.

Η Γαύδος με το σχολειό της και το ένα και μοναδικό θρανίο. Θυμάμαι πριν μια πενταετία υπήρχαν οκτώ μαθητές, τώρα μία και μόνη μαθήτρια!

Ακούστε λοιπόν τη μία μαθήτρια, την Ιωάννα Αρκαλάκη και την πνευματικά ανήσυχη δασκάλα, την Κυριακή Τριανταφυλλίδη.

Το μικρό αυτό ντοκυμαντέρ γυρίστηκε από τον Θοδωρή Θωμαδάκη στα πλαίσια του Κινηματογραφικού Εργαστηρίου Χανίων και μάς συστήνει μια άλλη πραγματικότητα, της Ελλάδας που μπορεί και αναπνέει και χτίζει κόσμους μεσοπέλαγα.

Ο κόσμος γίνεται καλύτερος, όταν εκπαιδεύουμε καλύτερα τα παιδιά

Κάποτε ο Πικάσο είχε πει ότι

όλα τα παιδιά γεννιούνται καλλιτέχνες.

Το πρόβλημα όμως για μας σήμερα είναι το πώς να παραμείνουμε καλλιτέχνες καθώς μεγαλώνουμε, καθώς ωριμάζουμε, καθώς απομακρυνόμαστε από τη δημιουργική και άδολη παιδική σκέψη. Βλέπετε, δεν ωριμάζουμε μέσα από τη δημιουργικότητα, αλλά ωριμάζουμε έτσι ώστε να την ξεχάσουμε ή μάλλον, εκπαιδευόμαστε έτσι ώστε να την ξεχάσουμε.

Ας δούμε ένα παράδειγμα που δείχνει ξεκάθαρα τον σημαντικό ρόλο που έχει ο τρόπος προσέγγισης της ανάπτυξης της δημιουργικότητας κι έπειτα ας υπολογίσουμε τα δέκα πιο σημαντικά πράγματα που μαθαίνουν οι τέχνες στα παιδιά. 

Σε μαθητές της Τρίτης Δημοτικού λοιπόν, δόθηκε ένα θέμα με το σχέδιο ενός τριγώνου. Έπρεπε, σε πρώτη φάση, να συμπληρώσουν το σχέδιο με το «σωστό» τρόπο. Όσοι το έκαναν «σωστά» κέρδιζαν ένα βαθμό. Στη δεύτερη φάση, οι ίδιοι μαθητές, έπρεπε να συμπληρώσουν το σχέδιο με το τρίγωνο με όποιο τρόπο ήθελαν.

Στην πρώτη φάση, με τη σκέψη ότι μόνο μια λύση μπορεί να είναι η σωστή, προέκυψαν σχέδια, όμορφα μεν αλλά στερεότυπα, ίδια σχεδόν μεταξύ τους και με λίγα χρώματα. Στη δεύτερη φάση όμως … αλλά καλύτερα να το δείτε στο βίντεο:

Και, ιδού τα δέκα πιο σημαντικά πράγματα που μαθαίνουν οι τέχνες στα παιδιά!

τέχνη

1. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά να κρίνουν σωστά τις ποιοτικές σχέσεις. Στις τέχνες είναι σημαντική η κριτική ικανότητα και όχι, όπως συμβαίνει με πολλά μαθήματα του προγράμματος σπουδών, οι σωστές απαντήσεις και οι κανόνες. 

2. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά ότι ένα πρόβλημα μπορεί να έχει περισσότερες από μία λύσεις και ότι για κάθε ερώτημα μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μία απαντήσεις. 

3. Οι τέχνες εξυμνούν πολλαπλές προοπτικές. Ένα από τα μεγάλα διδάγματά τους είναι ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να δούμε και να ερμηνεύσουμε τον κόσμο. 

4. Οι τέχνες διδάσκουν στα παιδιά ότι σε περίπλοκες μορφές προβλημάτων οι σκοποί επίλυσης δεν είναι σταθεροί, αλλά αλλάζουν ανάλογα με την περίσταση και την ευκαιρία. Το να μαθαίνει κανείς μέσα από τέχνες απαιτεί την ικανότητα και την προθυμία να παραδοθεί στις απροσδόκητες δυνατότητες που δίνει ένα έργο καθώς εξελίσσεται. 

5. Οι τέχνες προβάλουν έντονα το γεγονός ότι ούτε οι λέξεις ούτε οι αριθμοί μπορούν να εκφράσουν ό,τι μπορούμε να γνωρίζουμε. Τα όρια της γλωσσικής μας ικανότητας δεν καθορίζουν τα όρια της γνώσης μας. 

6. Οι τέχνες διδάσκουν τους μαθητές ότι οι μικρές διαφορές μπορεί να έχουν μεγάλες συνέπειες. Οι τέχνες κινούνται με λεπτότητα ανάμεσα σε διακριτικούς τόνους. 

7. Οι τέχνες διδάσκουν τους μαθητές να σκεφτούν με τη χρήση και διαμέσου ενός υλικού. Όλες οι μορφές τέχνης χρησιμοποιούν κάποια μέσα, με τα οποία οι εικόνες γίνονται πραγματικότητα. 

8. Οι τέχνες βοηθούν τα παιδιά να μάθουν να λένε ό, τι δεν μπορεί να ειπωθεί. Όταν τα παιδιά καλούνται να αποκαλύψουν τι συναισθήματα τους δημιουργεί ένα έργο Τέχνης, τότε πρέπει να καταφύγουν στις ποιητικές τους ικανότητες για να βρουν τις κατάλληλες λέξεις. 

9. Οι τέχνες μάς κάνουν ικανούς να αποκτήσουμε την εμπειρία που καμία άλλη πηγή δεν μας δίνει και μέσα από μια τέτοια εμπειρία να ανακαλύψουμε το εύρος και την ποικιλία του τι είμαστε ικανοί να συναισθανόμαστε. 

10. Η θέση των τεχνών στο σχολικό πρόγραμμα συμβολίζει για τους νέους αυτό που, αντίστοιχα για τους ενήλικες, είναι σημαντικό. 

Την ελεύθερη απόδοση στα Ελληνικά από το πρωτότυπο  στα Αγγλικά, κείμενο, την δανειστήκαμε από ε δ ώ. 

Το πρωτότυπο κείμενο στα Αγγλικά,θα το βρείτε ε δ ώ. 

Επίσης, μπορείτε να κατεβάσετε μια ηλεκτρονική έκδοση από το Πανεπιστήμιο του YALE με το κείμενο του Eisner σε pdf.

Eisner, E. (2002). The Arts and the Creation of Mind, In Chapter 4, What the Arts Teach and How It Shows. (pp. 70-92). Yale University Press. Available from NAEA Publications.

 

Εικόνα, μία. Δράσεις, πόσες;

Η εικόνα βρίσκεται παντού στο διαδίκτυο. Με τον ίδιο τίτλο: «One of the most power images».

Οι έξι φωτογραφίες που έγιναν μία σύνθεση, είναι του Emile Zeenny, ενός μέτριου φωτογράφου και ακόμα πιο μέτριου σκηνοθέτη (όχι ότι έχει σημασία ο εμπνευστής), που δημιούργησε ένα φιλμάκι μικρού μήκους με το όνομα The waterhouse.

Δίχως άλλο, ούτε ο ίδιος φανταζόταν την δημοσιότητα που θα έπαιρνε η σύνθεσή του.

Μία σύνθεση που μας δείχνει αυτά ακριβώς που ξέρουμε, με στημένες φωτογραφίες, που εντυπωσιαζόμαστε, συγκλονιζόμαστε και μετά;…

Ωστόσο, αν μας συγκίνησαν πραγματικά, μπορούμε να δράσουμε. Υπάρχουν οργανώσεις που κάνουν πράξεις. Χρειάζονται τη βοήθειά μας. Είτε ως εθελοντές, είτε έστω μία μικρή υλική βοήθεια για το έργο τους. Ακόμα και αν πιστεύουμε ότι κάποιες από αυτές τις οργανώσεις είναι κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Κάποιες δεν είναι.

Αν ο σκοπός της σύνθεσης αυτής είναι να μας υπενθυμίσει να δράσουμε, τότε καλώς. Ειδάλλως θα ξεχαστεί στις επόμενες ακριβώς ώρες.

photo.kids1

Για την ιστορία:

Η 1η εικόνα αναφέρεται στα σκάνδαλα παιδεραστίας στο Βατικανό.
Η 2η εικόνα στον σεξουαλικό τουρισμό και την σεξουαλική κακοποίηση παιδιών στην Ταϊλάνδη.
Η 3η αναφέρεται στον πόλεμο στη Συρία.
Η 4η εικόνα αναφέρεται στην εμπορία οργάνων στη μαύρη αγορά, όπου τα περισσότερα από τα θύματα είναι παιδιά φτωχών χωρών.
Η 5η στην ελεύθερη οπλοφορία στις ΗΠΑ.
Η 6η εικόνα αναφέρεται στην παχυσαρκία, κατηγορώντας τις μεγάλες εταιρείες fast food.

Πηγή: thessalonikiartsandculture.gr

Ένα εκατομμύριο παιδιά πρόσφυγες! Πρέπει να μοιραστούμε όλοι αυτή την ντροπή…

Κι ενώ οι ανθρώπινες συνειδήσεις κοιμούνται για τα καλά, κι ενώ χέρια υπανθρώπων οπλίζονται ενάντια σε παιδιά και αμάχους, μετράμε στρατιές ξεριζωμένων παιδιών που αντί για αγκαλιές τρυφερές βιώνουν την άγρια σκληρότητα της προσφυγιάς
Με την κρίση στη Συρία να έχει μπει στο τρίτο έτος, ο αριθμός των παιδιών που έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους έχει φτάσει πλέον στο ένα εκατομμύριο. Ανείπωτη φρίκη! Τι πιο κτηνώδες, τι πιο απάνθρωπο από το να αποδεκατίζεται μια γενιά αθώων!

136445-hi-syria-child-rtr3cfxh

Πράγματι, ένα εκατομμύριο παιδιά έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν την Συρία αποτελώντας έτσι το μισό του συνόλου των προσφύγων που άφησαν την πατρίδα τους από την αρχή των συγκρούσεων. Οι ροές των προσφύγων κινούνται συνήθως προς το Λίβανο, την Ιορδανία, την Τουρκία, το Ιράκ και την Αίγυπτο – ενώ κάποιοι κατευθύνονται στην Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, περισσότερα από 768.000 παιδιά που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους είναι κάτω των 11 ετών! 

Στο εσωτερικό της Συρίας, σύμφωνα με το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες, περίπου 7.000 παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους από τις συρράξεις.
 
Τόσο η Ύπατη Αρμοστεία όσο και η UNICEF υποστηρίζουν ότι τα παιδιά βρίσκονται εκτεθειμένα και απέναντι σε άλλους κινδύνους όπως η παιδική εργασία, οι παιδικοί γάμοι, η σεξουαλική εκμετάλλευση και το trafficking. Αναφέρουν μάλιστα ότι ακόμη 2.000.000 παιδιά έχουν μετακινηθεί εντός χώρας, ενώ 3.500 έχουν περάσει είτε συνοδευόμενα είτε  χωρισμένα από τις οικογένειές τους τα σύνορα με το Λίβανο και το Ιράκ. 

H UNICEF και η Ύπατη Αρμοστεία, εκτιμούν ότι περισσότερα από 2 εκατομμύρια παιδιά έχουν εκτοπιστεί εντός της χώρας.

«Το εκατομμυριοστό αυτό παιδί πρόσφυγας, δεν είναι απλώς ένας ακόμη αριθμός», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής της UNICEF Anthony Lake. «Αυτή είναι μια πραγματική αρπαγή των παιδιών από το σπίτι τους, ίσως ακόμη και από την οικογένειά τους, μια ανείπωτη φρίκη που τώρα αρχίζουμε να κατανοούμε», συμπλήρωσε.

«Πρέπει να μοιραστούμε όλοι αυτή την ντροπή», συνεχίζει ο Lake: «Διότι, ενώ εργαζόμαστε για ν’ ανακουφίσουμε τον πόνο των πληγέντων από την κρίση, η παγκόσμια κοινότητα έχει αποτύχει στο θέμα της ευθύνης της για τα παιδιά αυτά. Πρέπει να σταματήσουμε και να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας, με πλήρη συνείδηση, αν μπορούμε να συνεχίσουμε ν’ απογοητεύουμε τα παιδιά της Συρίας».

«Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι τίποτα λιγότερο από την επιβίωση και την ευημερία μιας γενιάς αθώων», δήλωσε από την πλευρά του ο Επίτροπος της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες (UNHCR) António Guterres. Και πρόσθεσε: «Η νεολαία της Συρίας χάνει τα σπίτια της, τα μέλη της οικογένειας της και το μέλλον της. Ακόμη και όσα παιδιά πέρασαν τα σύνορα με ασφάλεια, είναι τραυματισμένα σωματικά και ψυχολογικά και έχουν ανάγκη από έναν λόγο για να ελπίζουν».


syria

Στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική επιχείρηση στην ιστορία η UNICEF και η UNHCR κινητοποιήθηκαν για να παρέχουν στήριξη σε εκατομμύρια πληγείσες οικογένειες και παιδιά. Για παράδειγμα, περισσότερα από 1,3 εκατομμύρια παιδιά πρόσφυγες στις κοινότητες υποδοχής των γειτονικών χωρών, έχουν εμβολιαστεί τη φετινή χρονιά κατά της ιλαράς, χάρη στις προσπάθειες της UNICEF. Επιπλέον, σχεδόν 167.000 παιδιά έχουν λάβει ψυχοκοινωνική βοήθεια, περισσότερα από 118.000 παιδιά έχουν καταφέρει να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους, ακόμα και εκτός των τυπικών σχολείων, ενώ σε πάνω από 222.000 άτομα έχουν παρασχεθεί προμήθειες νερού.

Η Ύπατη Αρμοστεία έχει καταγράψει 1 εκατομμύριο παιδιά, δίνοντας σε όλα μια ταυτότητα. Ο οργανισμός βοηθά τα μωρά που γεννήθηκαν πρόσφυγες να πάρουν πιστοποιητικά γέννησης. Η UNHCR διασφαλίζει ακόμη ότι όλες οι οικογένειες και τα παιδιά θα μπορούν να ζουν σε κάποιας μορφής ασφαλές καταφύγιο.

Όμως πολλά απομένουν ακόμη να γίνουν, όπως λένε οι δύο οργανισμοί. Το Περιφερειακό Σχέδιο Αντιμετώπισης των Προσφύγων από την Συρία, που απαιτεί 3.εκ. δολάρια για ν’ αντιμετωπίσει τις άμεσες ανάγκες των προσφύγων μέχρι τον προσεχή Δεκέμβριο, έχει καλυφθεί μόνο κατά 38%.

Περισσότερα από 5 δισ. δολάρια έχουν χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση της κρίσης στη Συρία, με μεγάλες ανάγκες να υπάρχουν στους τομείς της εκπαίδευσης, της υγειονομικής περίθαλψης και άλλων υπηρεσιών για τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Περισσότεροι πόροι θα πρέπει να διατεθούν για την ανάπτυξη ισχυρών δικτύων για την προσέγγιση των παιδιών των προσφύγων που κινδυνεύουν, καθώς και για την παροχή υποστήριξης στις κοινότητες που τα φιλοξενούν.

Καθώς εντείνονται οι προσπάθειες για την εξεύρεση πολιτικής λύσης στην κρίση στη Συρία, οι αντιμαχόμενες πλευρές πρέπει να σταματήσουν να στοχεύουν αμάχους και να στρατολογούν παιδιά. Τα παιδιά και οι οικογένειές τους πρέπει να είναι ασφαλείς για να φύγουν από τη Συρία και τα σύνορα πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά, για να μπορούν να τα διασχίσουν χωρίς κίνδυνο.

«Εκείνοι που αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο είναι πλήρως υπόλογοι για τις πράξεις τους», αναφέρουν χαρακτηριστικά η UNICEF και η UNHCR.

Πηγή: tvxs.gr, fresh-press.gr

Τα καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου όπως τα βλέπει το Πανεπιστήμιο της Σαγκάης

1157457_10201130695540915_313747534_n

Τα καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου σύμφωνα με την αξιολόγηση του Πανεπιστημίου της Σαγκάης μπορείτε να τα βρείτε και να τα μελετήσετε ακριβώς  

ε δ ώ. 

Ανάμεσά τους, όπως θα διαπιστώσετε, υπάρχουν και Ελληνικά Πανεπιστήμια:

Posted Image

Posted Image