• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

«Δεν εγκαταλείπει η Ελληνίδα μάνα τα παιδιά της»… Η Ελλάδα Μάνα όμως;

Τα τελευταία τρία χρόνια έχουν γραφτεί πάρα πολλά σχετικά με την οικογένεια και την κρίση. Ότι οι Έλληνες δεν μπορούν να ζήσουν τα παιδιά τους και τα εγκαταλείπουν ελέω κρίσης, ότι 14χρονα παιδιά θέλουν να αυτοκτονήσουν κι ότι αυξήθηκαν τα περιστατικά παιδικής και ενδοοικογενειακής βίας. Βρίσκονται λοιπόν τα παιδιά μας στο έλεος των μνημονίων και είναι η κατάσταση τραγική. Αλήθεια ή δημοσιογραφικές υπερβολές;

poulia.koritsi

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν ακόμη καταγεγραμμένες πανελλαδικές έρευνες που να αποτυπώνουν τη συνολική εικόνα του προβλήματος που λέγεται «παιδί στην Ελλάδα της κρίσης». Το σίγουρο είναι – κι αυτό αποδεικνύει η καθημερινή πραγματικότητα – ότι ο θεσμός της οικογένειας στη χώρα μας έχει υποστεί σοβαρό πλήγμα, με πρώτα θύματα τα παιδιά. Κάτι που – όλοι ομολογούν – ξεκινά από την οικονομική δυσπραγία και τη δεδηλωμένη αδυναμία της ελληνικής οικογένειας να σταθεί στα πόδια της.

Μεσοαστικά νοικοκυριά που κάποτε τα έφερναν βόλτα με δυσκολία, αλλά με αξιοπρέπεια, σήμερα έχουν καταρρεύσει. Γονείς άνεργοι και σε απόγνωση, σε σπίτια με κομμένο ρεύμα και άδεια ψυγεία δυσκολεύονται να προσφέρουν ασφαλές περιβάλλον διαβίωσης για τα προστατευόμενα μέλη τους. Κι όσο για την εκπαίδευση; Κινδυνεύει κι αυτή πλέον να περάσει στην κατηγορία της πολυτέλειας. Κι αν προκύψει και πρόβλημα υγείας στην οικογένεια, κάτι πολύ συνηθισμένο πλέον σε καταστάσεις ακραίας έντασης και άγχους σαν κι αυτές που βιώνουν πλέον όλοι οι Έλληνες, τότε το παιδί βρίσκεται πράγματι σε μη ασφαλές περιβάλλον.

Μόνη με ένα παιδί, χωρίς δουλειά

Κάπως έτσι βρήκε η κρίση την 55χρονη Ελένη. Ολομόναχη να μεγαλώνει έναν μαθητή 15 χρόνων και να αρρωστήσει τελικά κι από σοβαρή ψυχοσωματική ασθένεια, την εποχή που η πολυεθνική εταιρεία στην οποία δούλευε, έκλεινε και μετακόμιζε στο Ισραήλ.
Ως γυναίκα καριέρας, η άνω των 50 ετών διευθύντρια πωλήσεων της επιχείρησης δυσκολευόταν να βρει αντίστοιχη απασχόληση, αλλά ούτε και οποιαδήποτε άλλη, όπως λέει η ίδια. Ούτε καν μια προσωρινή δουλειά, να προσέχει ηλικιωμένους ή μικρά παιδιά.

«Ήμουν γυναίκα καριέρας» λέει «με καλό μισθό, ταξίδια, δικό μου σπίτι και δεν μου έλειπε τίποτα. Πού να φανταστώ ότι θα βούλιαζα; Στις αρχές του ’10 έμεινα άνεργη και ταυτόχρονα αρρώστησα από εκκολπωματίτιδα κι όλα μου τα χρήματα πήγαιναν στους γιατρούς. Ο γιος μου τότε ήταν 15 ετών, κι εγώ σε διαζύγιο με τον σύζυγο, ο οποίος χρόνια τώρα έχει πρόβλημα με τον τζόγο κι έχει εξαφανιστεί από το παιδί και τις ανάγκες του. Μου έμεινε βέβαια ένα διαμέρισμα, αλλά με την κρίση, δεν μπορούσαμε να φάμε τοίχους, αυτοί δεν τρώγονται. Έπρεπε να κοιμάμαι με χαρτόκουτο κάτω από μπαλκόνι για να με πιστέψουν ότι είχα ανάγκη;» αναρωτιέται η Ελένη.
Ο Ελένη κατόρθωσε να βγάλει μειωμένη πρόωρη σύνταξη, η οποία δεν ξεπερνούσε τα 460 ευρώ. «Φροντιστήρια για το παιδί, ρούχα παπούτσια, λογαριασμοί, χαράτσια, φτάσαμε να έχουμε ακόμη και πρόβλημα σίτισης» λέει.

Σε κατάσταση απόγνωσης κι αφού έβλεπε ότι το παιδί της πλέον ήταν σε κίνδυνο, άκουσε τη συμβουλή μιας φίλης και χτύπησε την πόρτα στα «Παιδικά Χωριά SOS» και πράγματι βρήκε ανταπόκριση. «Μου ζήτησαν τα απαιτούμενα έγγραφα, τα προσκόμισα και με έβαλαν αρχικά σε εξάμηνο πρόγραμμα. Μου έδιναν τρόφιμα να μαγειρεύω, καθαριστικά για το σπίτι, σκόνες πλυντηρίου, λιχουδιές, ρούχα και παπούτσια για το παιδί, τα πάντα. Πάνω απ’ όλα, με αξιοπρέπεια, με διακριτικότητα, ούτε ουρές, ούτε εξευτελισμός. Έτσι άρχισα να ηρεμώ και να νιώθω ότι το παιδί μου δεν κινδύνευε, λόγω της ανημπόριας μου να του προσφέρω ακόμη και τα στοιχειώδη. Στην πολυκατοικία που μένω στην Κυψέλη, ξέρετε πόσες οικογένειες που έχουν μικρά παιδιά αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα και υποφέρουν; Οικογένειες με παιδιά στην εφηβεία, σπουδαστές στην επαρχία και δεν έχουν ούτε ψωμί να ζήσουν οι άνθρωποι. Δεν ήμαστε τεμπέληδες, εγώ στη ζωή μου δεν υπήρξα τεμπέλα» λέει η Ελένη.

Σήμερα έχει σταθεί στα πόδια της πλέον και ο γιος της πέρασε στο πανεπιστήμιο, αλλά ακόμη δεν έχει βρει δουλειά. «Ζητάω να εργαστώ με 600 ευρώ, να προσέχω ηλικιωμένους, και μου λένε ότι δεν θέλουν Ελληνίδες. Με πλησίασε μάλιστα μία Αλβανίδα κάποια στιγμή και μου πρότεινε να γραφτώ στον σύλλογό τους για να βρω πιο εύκολα δουλειά. Εδώ φτάσαμε οι Έλληνες».

Γονείς του Σαββατοκύριακου

Περιπτώσεις μονογονεϊκών οικογενειών, όπως αυτή της Ελένης, είναι οι συνηθέστερες που χτυπούν την πόρτα μιας άλλης δομής προστασίας του παιδιού, του «Πρότυπου Εθνικού Νηπιοτροφείου Καλλιθέας». Τα μισά από τα 29 παιδιά που φιλοξενούνται σήμερα εκεί, είναι παιδιά – θύματα της κρίσης.
Μητέρες χωρίς σύζυγο ή ακόμη και άνεργα ζευγάρια με παιδιά προσχολικής ηλικίας, όλοι απελπισμένοι γονείς που δεν έχουν καθόλου εισοδήματα για να προσφέρουν στα παιδιά τους τα βασικά, αναγκάζονται να τα αφήνουν εκεί κάθε Κυριακή βράδυ και να τα παίρνουν την Παρασκευή το απόγευμα κοντά τους. Πολλοί υποχρεώνονται να το κάνουν, γιατί έχουν πρόβλημα φύλαξης, κι ο ξενώνας τους δίνει ελευθερία κινήσεων για να πέφτουν απερίσπαστοι στο κυνήγι για την αναζήτηση δουλειάς.

«Έχουμε παιδιά που δεν μπορούν να είναι καθόλου στις φυσικές τους οικογένειες. Οι γονείς τους είχαν δουλειές, τώρα δεν έχουν και είναι σε αναζήτηση, μητέρες χωρίς σύζυγο, όλοι με μεγάλο ενδιαφέρον και αγάπη για τα παιδιά τους, που όμως δεν μπορούν να τους προσφέρουν τα προς το ζην» λέει η πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων του Εθνικού Νηπιοτροφείου κ. Σοφία Μερτίκα. «Τα παιδιά αυτά που είναι στην τρυφερή ηλικία από 2,5 έως 5,5 ετών, είναι στην ουσία θύματα της κρίσης, γιατί τις ανάγκες τους, που μέχρι σήμερα κάλυπταν οι γονείς τους, τώρα μόνο εμείς μπορούμε να τις καλύψουμε».

Το ίδρυμα – με όλα τα προβλήματα υποχρηματοδότησης που έχει από το κράτος και με απλήρωτο 7 μήνες το προσωπικό – προσφέρει στα παιδιά αυτά σίτιση, προσχολική αγωγή, φαρμακευτική και ιατρική περίθαλψη, αλλά και ψυχαγωγία, με καθημερινές απογευματινές εκδηλώσεις που προσφέρουν εθελοντικά πολλοί επαγγελματίες από τον χώρο της παιδικής ψυχαγωγίας.
«Εδώ τα παιδιά ζουν και διανυκτερεύουν, είναι το σπιτάκι τους» λέει η κ. Μερτίκα «και εμείς προσπαθούμε να τους προσφέρουμε κάθε φροντίδα και να υποκαταστήσουμε την ασφάλεια και την αγάπη του σπιτιού τους, που τους λείπει προσωρινά. Οι γονείς που έρχονται σε μας είναι αξιοπρεπείς άνθρωποι, που δεν έχουν δουλειά και χτυπάνε πόρτες για να βρουν. Άνθρωποι που δεν έχουν συγγενικό περιβάλλον να τους στηρίξει ή κάποιοι που έχουν αξιοπρέπεια και δεν θέλουν βοήθεια από συγγενείς, παρά μόνο κάποιον να προσέχει τα παιδιά τους μέχρι να βρουν δουλειά και να σταθούν στα πόδια τους και πάλι».

Εγκατάλειψη

Δύο σπίτια για φιλοξενία παιδιών ετοιμάζονται να νοικιάσουν εσπευσμένα στο Ηράκλειο της Κρήτης, οι υπεύθυνοι των «Παιδικών Χωριών SOS», καθώς διαπίστωσαν τον τελευταίο καιρό αυξημένα περιστατικά παιδικής παραμέλησης. «Υπάρχουν περιστατικά παιδικής εγκατάλειψης στο Ηράκλειο Κρήτης, λόγω των οικονομικών δυσκολιών στην περιοχή αυτήν, και είναι λογικό να υπάρχουν κρούσματα και παραμέλησης και κακοποίησης» λέει ο κ. Γιώργος Πρωτόπαππας, πρόεδρος των «Παιδικών Χωριών SOS». «Προχθές ήρθε μια διεζευγμένη μάνα σε μας, που ήθελε να αφήσει και το 2χρονο και το 6χρονο παιδί της, γιατί είναι 17 μήνες άνεργη, τη διώχνει ο σπιτονοικοκύρης της και την κακοποιεί και ο σύντροφός της. Τέτοιο περιστατικό με Ελληνίδα μάνα δεν θα έβλεπες πριν από 4 χρόνια και μάλιστα σε μικρές κοινωνίες, όπως στο Ηράκλειο Κρήτης» υποστηρίζει ο κ. Πρωτόπαππας.

Ο ρυθμός της φτώχειας στην Κρήτη αυξάνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και ειδικά στο Ηράκλειο, που είναι μια βιομηχανική πόλη με χαμένες θέσεις εργασίας και υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών.

Όσο η οικογένεια εξαθλιώνεται ως χρόνια άνεργη, δίπλα από το οικονομικό πρόβλημα, θα αρχίσει να έρχεται και το κοινωνικό, δηλαδή η παραμέληση και η κακοποίηση. Ήδη το 40% των ανθρώπων που απευθύνονται στα Κέντρα Στήριξης ζητούν από τους υπεύθυνους να κρατήσουν προσωρινά τα παιδιά τους, γιατί φοβούνται το κομμένο ρεύμα, την έξωση, τη σίτιση, ότι δηλαδή δεν θα μπορέσουν να κρατήσουν τα παιδιά τους προστατευμένα και υγιή.
«Κι ενώ εμείς στα “Παιδικά Χωριά” δεν αναλαμβάνουμε εξ ολοκλήρου την ανατροφή των παιδιών, αλλά προσπαθούμε μέσω των Κέντρων Στήριξης να βοηθούμε τις οικογένειες να κρατούν τα παιδιά στο σπίτι τους και να μην τα αποχωρίζονται, πολύ φοβάμαι ότι, αν συνεχιστεί η κρίση για άλλα δύο χρόνια, θα αναγκαστούμε να κρατάμε εμείς τα παιδιά».

«Στην Ελλάδα δεν παρατούν παιδιά»

Έξαλλος με τα δημοσιεύματα που μιλούν για εγκαταλείψεις παιδιών είναι ο πρόεδρος του Συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού» κ. Κώστας Γιαννόπουλος: «Δεν εγκαταλείπει η Ελληνίδα μάνα τα παιδιά της, όση φτώχεια και να ’χει ο Έλληνας δεν το κάνει. Υπάρχει κρίση, υπάρχει φτώχεια, ναι. Υπάρχει πατέρας που τον εγκατέλειψε η σύζυγος με 5 παιδιά, μητέρα που την εγκατέλειψε ο άντρας της με 9 παιδιά, και εμείς στηρίζουμε αυτές της οικογένειες, με όλες μας τις δυνάμεις. Αλλά με αξιοπρέπεια πάντα κι όχι έτσι όπως τα παρουσίαζε το CNN. Ας σταματήσει το φαινόμενο της φιλανθρωπίας της οκάς, επιτέλους, και να σταματήσουν να ξεφτιλίζουν τους ανθρώπους, επειδή βρέθηκαν να είναι φτωχοί. Να σταματήσουν να τους βάζουν στην ουρά για συσσίτια και να τους τραβάν με κάμερα»

Το κράτος μεγάλος απών στα προβλήματα

Ο μεγαλύτερος εχθρός της παιδικής ηλικίας αυτήν την εποχή είναι το ίδιο το κράτος, λένε όλοι. Το κράτος, που διαθέτει το πιο υγιές σύστημα στήριξης οικογενειών και παιδιών που βρίσκονται σε κίνδυνο, μέσω σχετικών ιδρυμάτων, αλλά λόγω της κρίσης, κατά κοινή ομολογία, το κράτος δεν υπάρχει πλέον πουθενά.
Χαρακτηριστική η περίπτωση του Εθνικού Νηπιοτροφείου Καλλιθέας, το οποίο ιδρύθηκε το 1912 και στήριξε τα Ελληνόπουλα στον πόλεμο του ’12 και τα ορφανά του ’40. Σήμερα στην Ελλάδα του 2013 κινδυνεύει να κλείσει λόγω καθυστερήσεων στις πληρωμές από το υπουργείο Εργασίας και την περιφέρεια, αλλά και λόγω της ταυτόχρονης διόγκωσης των χρεών του απέναντι στο ΙΚΑ, τις οφειλές του και τα πρόστιμα. «Μιλάμε, υποτίθεται, για μία χώρα που έχει έναν πολιτισμό» λέει η πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων Σοφία Μερτίκα. «Δεν νοείται πολιτισμός χωρίς να υπάρχει προστασία στο παιδί και στην οικογένεια. Ας γυρίσουνε τις ευρωπαϊκές χώρες, να δουν ότι εκεί προσφέρουν ακόμη και στους μετανάστες όρους διαβίωσης και επιδόματα για να ενταχθούν στην κοινωνία. Το δικό μας κράτος νίπτει τας χείρας του και λέει “δεν μπορώ, βρες τρόπους διαβίωσης”».
«Προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε το κράτος» λέει ο κ. Πρωτόπαππας των «Παιδικών Χωριών SOS», «αλλά αυτό δεν είναι σωστό. Πρέπει να είμαστε συμπληρωματικοί, και όχι κύριοι στη στήριξη των παιδιών και των οικογενειών. Όταν δομές σαν και μας καταλήγουμε να είμαστε βασικοί, τότε καταλαβαίνεις ότι το κράτος πάει κατά διαόλου».
«Και εμείς είμαστε απλήρωτοι 7 μήνες και εμείς θύματα της κρίσης είμαστε, γιατί και εγώ στο σπίτι μου παιδιά έχω» λέει η κ. Μερτίκα. «Πώς να αντεπεξέλθω και εγώ στις ανάγκες των δικών μου παιδιών;».

Πηγή: Εφημερίδα «Το ποντίκι»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: