• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Η παιδεία οφείλει να δημιουργεί κουλτούρα αγάπης στη ζωή

«Αγαπήστε επιτέλους τα παιδιά. Ανοίξτε το μέλλον, βάζοντας το χθες εκεί που πρέπει: Στις αποσκευές της ιστορίας και όχι στο τιμόνι που μας οδηγεί». 

Kάλεσμα καρδιάς από τον κύπριο δημοσιογράφο Γιώργου Πήττα στο θαυμάσιο άρθρο του που ακολουθεί. Αν και αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο αποτέλεσαν δύο περιστατικά άγνωστα σε μας, η ουσία μάς αφορά άμεσα. Κάθε ανθρώπινο πλάσμα το αφορά…

Κάτι μέρες τώρα, διαβάζω «εκστατικός» τις αντιδράσεις ουκ ολίγων συμπολιτών μου, έτσι όπως αυτές αναδύθηκαν τόσο στα κοινωνικά δίκτυα όσο και κάποιες αρθρογραφίες εφημερίδων. 

Τα περιστατικά που προκάλεσαν την ανάδευση του ψυχικού βούρκου ήταν δύο, τα παραθέτω επιγραμματικά με χρονική σειρά:

1. Ή άγρια κακοποίηση ενός γάτου σε γνωστή ταβέρνα της Αγλαντζιάς, και

2. Ο βιασμός μίας κυρίας,  στη Λεμεσό.

Διάβασα αυτές τις μέρες λοιπόν, πλήθος απίθανων σχολίων. Δεν είναι διόλου λίγοι, εκείνοι που θεώρησαν τις αντιδράσεις κατά των ιδιοκτητών του ταβερνείου υπερβολικές.

Ορισμένοι, προχώρησαν σε ειρωνείες, ή ζήτησαν από τους διαμαρτυρόμενους τα «ρέστα» με φράσεις του τύπου «που ήσασταν όταν έκλειναν τη Λαϊκή;».

anastasiadis cyprus-thumb-medium

Η ελλιπέστατη παιδεία μας, απέφευγε πάντα να δημιουργεί κουλτούρα αγάπης στη ζωή.

Ποτισμένη από το άλφα ως το ωμέγα με την αντίληψη πως οι άνθρωποι είναι το «εκλεκτό δημιούργημα του θεού» η παιδεία, ουσιαστικά παράγει όχι μόνο την περιφρόνηση προς οποιαδήποτε άλλη μορφή ζωής αλλά , ακόμα χειρότερα, μια κουλτούρα που κάνει τους αποδέκτες της να νιώθουν ως κυρίαρχοι, ιδιοκτήτες και εν τέλει τύραννοι και δυνάστες προς οτιδήποτε το Άλλο.

Το χειρότερο: Όταν αυτό το Άλλο είναι ανίσχυρο, όταν αυτό το Άλλο δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του είτε γιατί υπολείπεται σε φυσική δύναμη είτε γιατί έχει περιθωριοποιηθεί από το «σύστημα αξιών» , σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε τώρα, μετατρέπεται σε σάκο του μποξ για την κάθε ελλειμματική προσωπικότητα.

Με αφορμή τα δύο αυτά συμβάντα, σκέφτομαι επίμονα πως θα πρέπει φορείς με μυαλό που φιλοδοξούν να αφήσουν θετικό ίχνος σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, να δυναμώσουν τη φωνή τους και την παρουσία τους σχετικά με τις ανυπεράσπιστες ομάδες που ζουν δίπλα μας, ανάμεσά μας.

Τα ζώα, είναι μία από αυτές τις ομάδες.

 Τα ζώα, είναι οι συγκάτοικοί μας στον πλανήτη. Χαίρουν και λυπούνται με τις χαρές και τις λύπες μας αντίστοιχα, είναι το καθημερινό βαρόμετρο της δικής μας ισορροπίας. Ρωτήστε όποιον  συγκατοικεί με γάτες και σκύλους.  Αποφύγετε βέβαια, όλους αυτούς που θεωρούν τα ζώα μέρος της διακόσμησης του σπιτιού τους και τα πετάνε στους δρόμους  σαν χαλασμένες καρέκλες μόλις βαρεθούν.

Τα παιδιά μας, είναι σε τεράστιο κίνδυνο.

Γονείς κουρασμένοι, βαλλόμενοι άγρια από την κρίση, άνεργοι ή με μειωμένα εισοδήματα και με τη ζωή τους αναποδογυρισμένη από τη μια στιγμή στην άλλη, μπορούν –δυστυχώς- συχνά να ξεσπάσουν το θυμό τους στα παιδιά.

Τα παιδιά μας, κινδυνεύουν.

Όχι μόνο από την ενδοοικογενειακή βία που πολλαπλασιάζεται, αλλά και από πονηρούς, αδιανόητα επιπόλαιους νάρκισσους, που τάχα «σκέπτονται ελεύθερα» και παριστάνουν τους «freethinkers» ενώ έμμεσα ή και άμεσα θεωρητικολογούν θετικά για την Παιδοφιλία σε διαδικτυακά φόρα.

Μου έδειξαν μία τέτοια συζήτηση πρόσφατα, σε Κυπριακή σελίδα και έμεινα εμβρόντητος από τις λίγες απαντήσεις ουσίας που έλαβε ένας εξυπνάκιας «διανοούμενος» (λέμε τώρα) που λίγο πολύ μιλούσε για το… αναφαίρετο δικαίωμα ερωτικής συνεύρεσης ενός ενήλικα με 12χρονα παιδιά.

Επιστρέφω όμως στον βιασμό της  Κυρίας από την Πολωνία που έγινε στη Λεμεσό.

Σχετικά με το έγκλημα, δεν μπορώ να προσθέσω κάποιο επίθετο που να το χαρακτηρίζει ,γιατί απλά, κανένας προσδιορισμός  δεν επαρκεί.

 Κατά τη γνώμη μου ο βιασμός είναι η χειρότερη εκδήλωση βίας καθώς  το τραύμα, συνοδεύει το θύμα για όλη του τη ζωή και επεμβαίνει άγρια στην ομαλότητα της προσωπικής  και κοινωνικής του ζωής.

Θα θεωρηθώ υπερβολικός από κάποιους, αλλά θα το γράψω:

 Εκείνοι που αντέχουν να γράφουν σχόλια του τύπου «ήθελε και τα έπαθε»  «ας πρόσεχε» «τι γύρευε τέτοια ώρα εκεί» «ήταν ντυμένη προκλητικά»  είναι βιαστές υπό αναμονή.

Από τη στιγμή που δεν σε πνίγει η οργή και έχεις περιθώρια για εξυπνάδες και τέτοια σχόλια, είσαι ψυχικά διαταραγμένος. Και έχουμε πάρα πολλούς από δαύτους.

Ο βιασμός, δεν μπορεί να αποτελεί θέμα συζήτησης για κανέναν φυσιολογικό άνθρωπο.

Δεν μπορεί να μπαίνει σε ζυγαριά ευθύνης «φταίει τόσο % ο δράστης και τόσο % το θύμα».

Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα!

Στον βιασμό, κάτω από όλες τις συνθήκες, υπάρχουν δύο και μόνο συνιστώσες:

Δράστης- Θύμα. Τέλος.

Εξ ίσου άρρωστη και ανώμαλη είναι η αντίδραση που είδα σε ένα σχόλιο μετά τη σύλληψη των βιαστών.

Έγραφε: «Θάνατος σε όλους τους Ρουμάνους και τους Πολωνούς».  Προφανώς, είναι ένας από τους επίσης πάρα πολλούς, που έχουν πειστεί για την θεϊκή καταγωγή τους, μιας που οι Έλληνες είναι… ο «λαός του Θεού».

Ας τεντώσουμε τις κεραίες μας όσο ποτέ άλλοτε. Στη μικρή Κύπρο των τεράστιων  λόγων και των ελάχιστων έργων, η ανάγκη της εγρήγορσης και της βαθιάς αλληλεγγύης που μπορεί να ζωντανεύει κάθε στιγμή είναι πιο κρίσιμη από το 1974.

Μέσα, φορείς, άνθρωποι, υπάρχουν.

Ας αναδυθούν, πριν πνιγούμε από τη λάσπη.

Και μια νύξη προς τις ηγεσίες: Αγαπήστε επιτέλους τα παιδιά.

Ανοίξτε το μέλλον, βάζοντας το χθες εκεί που πρέπει:

Στις αποσκευές της ιστορίας και όχι στο τιμόνι που μας οδηγεί.  Αρκετά!

ΥΓ 1: Δεν αναφέρθηκα αυτή τη φορά στους Μετανάστες –νόμιμους ή όχι. Θεωρώ, ίσως αφελώς, πως η τοποθέτηση τους στις πλέον ευάλωτες ομάδες της κοινωνίας, είναι αυτονόητη. Όχι μόνο γιατί οι Κύπριοι έχουμε υπάρξει επανειλημμένως Μετανάστες, αλλά και γιατί η συμπεριφορά μιας κοινωνίας προς τους πιο αδύναμους προσδιορίζει το επίπεδο της παιδείας της. Χωρίς «ναι μεν, αλλά…»

ΥΓ 2: Διάλεξα να συνοδέψω αυτό το άρθρο με μία φωτογραφία της Malala Yousafzai  γιατί είναι το πιο πρόσφατο και ακουστό παράδειγμα θέλησης και πολιτισμού κόντρα στην ανθρώπινη κτηνωδία, ειδικά όταν αυτή εκφράζεται ως αρσενική τυραννία κατά της ουσίας της ζωής με διάφορα ψευδεπίγραφα προσχήματα.

Πηγή: cyprusnews.eu

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: