• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Είμαι γονιός και μεγαλώνω αγόρι σε δύσκολες εποχές…

Αν και γενιές και γενιές γονιών ασχολούνται με τις σύνθετες ευαισθησίες της κόρης, η συγγραφέας Ρόζαλιντ Γουάιζμαν προειδοποιεί ότι το τοπίο έχει αλλάξει τελείως.

Shoes_of_Knowledge1_by_lilokaew

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, το Νο 3 της λίστας με τα μπεστ σέλερ των «New York Times» κατέλαβε ένα εγχειρίδιο για γονείς με γιους στην εφηβεία. Το «Masterminds and Wingmen» της Ρόζαλιντ Γουάιζμαν ήρθε να ανατρέψει το στερεότυπο του «συναισθηματικά αναλφάβητου» σπυριάρη εφήβου που κολυμπά νυχθημερόν σε μια λίμνη τεστοστερόνης. Μόλις προ ημερών το αμερικανικό «Time» αφιέρωσε εκτενές άρθρο στη γνωστή εκπαιδευτικό και στο βιβλίο της που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στους εφησυχασμένους γονείς.

Το τοπίο έχει αλλάξει αρκετά, ο γιος σου δέχεται πλέον στενό «μαρκάρισμα» από απελευθερωμένα και συναισθηματικά πολύ πιο εξελιγμένα κορίτσια και εσύ καταφεύγεις στις ίδιες συμβουλές που είχε πάρει ο πατέρας σου;

«Γνώριζα ότι τα αγόρια έχουν σύνθετες συναισθηματικές ζωές», καταθέτει σήμερα η Ρόζαλιντ Γουάιζμαν, που εδώ και 20 χρόνια μελετά τους εφήβους.

«Όμως δεν είχα συνειδητοποιήσει, για παράδειγμα, πόσο βαθιά φτάνει το συναίσθημά τους όσον αφορά συγκεκριμένα θέματα ή σε τι έκταση κάποια αγόρια συνειδητά χειραγωγούν τις μητέρες τους ή τις εκφοβίζουν για να πετύχουν αυτό που θέλουν».

Κατά τη διάρκεια της διετούς έρευνάς της, η Γουάιζμαν (μητέρα και η ίδια δύο αγοριών) μίλησε με νευροεπιστήμονες, αναπτυξιακούς ψυχολόγους, παιδιάτρους, ειδικούς στη μάθηση κ.ο.κ. Απώτερος στόχος της, να ανασύρει τον πέπλο μυστηρίου που σκεπάζει το σύγχρονο μικροσύμπαν των αγοριών, να βγάλει στο φως τους μυστικούς κώδικες επικοινωνίας τους και τις εκκωφαντικές σιωπές τους μέσα σε αποδυτήρια, τάξεις, γήπεδα 5 x 5, αυλές, ποσταρίσματα στο Facebook και υπνοδωμάτια με γιγαντοαφίσες της Μπάρτσα και της Μπιγιονσέ.

Η ίδια παραδέχεται ότι το θέμα του νέου βιβλίου της προκαλεί συχνά έκπληξη (ιδιαίτερα μετά το προηγούμενο με τίτλο «Queen Bees and Wannabes» του 2002, ένα γονεϊκό εγχειρίδιο για τη σκληροτράχηλη αμερικανίδα έφηβο, που έγινε και ταινία σε σενάριο της Τίνα Φέι). Συχνά, μάλιστα, τη ρωτούν πώς αποφάσισε να ασχοληθεί με τα σαφώς «αβανταρισμένα» (από τη φύση και τα γρανιτένια κοινωνικά μοντέλα αιώνων) αγόρια.

«Ποτέ δεν δέχτηκα ότι τα αγόρια βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση», απαντά. «Γιατί ακόμη και εκείνα που δείχνουν ότι απολαμβάνουν όλα τα προνόμια του κόσμου συχνά παγιδεύονται από τις προσδοκίες τού τι και ποιοι και πρέπει να είναι. Ιδιαίτερα τα πιο αλαζονικά, τα πιο προνομιούχα αγόρια που συχνά ενοχλούν με τη συμπεριφορά τους είναι εξίσου, ίσως μάλιστα και περισσότερο, παγιδευμένα. Δεν βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση γιατί το τίμημα που καλούνται να πληρώσουν είναι συχνά η αυθεντικότητά τους και οι ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις».

Τι είναι αλήθεια εκείνο που κατά τη γνώμη της Γουάιζμαν ξεφεύγει σήμερα από τα γονεϊκά ραντάρ (αλλά και από δασκάλους, προπονητές κ.ο.κ.) όσον αφορά την ανατροφή των υιών;

«Δεν τους αντιμετωπίζουμε σαν περίπλοκα όντα. Θέλουμε να τους κατατάξουμε ως «ευανάγνωστους μηχανισμούς» και να τους τοποθετήσουμε γρήγορα γρήγορα στα κουτιά τους. Συχνά αισθάνονται ότι τα αντιμετωπίζουμε σαν «ανεγκέφαλους» ή τρελαμένους από τις ορμόνες. Εκείνοι, όμως, που είναι αρκετά αφυπνισμένοι ώστε να γνωρίζουν τι δεν είναι, δεν θα μας πουν τι συμβαίνει μέσα τους, γιατί απλούστατα δεν πιστεύουν ότι μπορούμε να τους βοηθήσουμε».

Friends_by_Jnb87

Το ισχυρό φύλο γίνεται θρύψαλα

Στα δύο χρόνια της ενδελεχούς έρευνάς της στο εύθρυπτο του ισχυρού φύλου, η Γουάιζμαν μίλησε με εκατοντάδες αγόρια και νεαρούς άνδρες από όλο το κοινωνικό φάσμα των ΗΠΑ (από την κακομαθημένη ελίτ της ανατολικής ακτής μέχρι τις εργατουπόλεις των μεσοδυτικών Πολιτειών), στρέιτ και γκέι (η ίδια επιμένει ότι τα θέματα που τους απασχολούν είναι στενά συνυφασμένα καθ’ ότι η ομοφοβία και η εμμονική με τις επιδόσεις πλευρά της αρρενωπότητας έχουν τεράστιο αντίκτυπο και στους μεν και τους δε).

Από όλες αυτές τις προσωπικές ιστορίες που περισυνέλεξε η ίδια ξεχωρίζει μία, όπως υποστηρίζει, ιδιαίτερα αποκαλυπτική για τον ψυχισμό του σύγχρονου αγοριού:

«Είναι αυτή ενός νεαρού που φοιτούσε σε ένα πολύ συντηρητικό θρησκευτικό σχολείο. Ηταν διακεκριμένος αθλητής και πολύ δημοφιλής στους συνομήλικούς του. Ενιωθε, όμως, ότι ποτέ δεν μπορούσε να δείξει ευάλωτος, εμφανιζόταν διαρκώς να τα έχει όλα υπό έλεγχο. Είχε, μάλιστα, έναν προπονητή που ασκούσε bullying στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, τους έβαζε διαρκώς στη γωνία και τους ταπείνωνε.

Παρ’ ότι μιλήσαμε μαζί για αρκετά από αυτά τα θέματα, ο ίδιος ένιωθε ότι δεν είχε την απαραίτητη στήριξη από τους άνδρες στη ζωή του. Και ότι αν παραδεχόταν ότι είχε τέτοια συναισθήματα, θα τον θεωρούσαν αδύναμο και θα έπαυαν να τον σέβονται. Την 7η Δεκεμβρίου 2011 το παιδί αυτό έβαλε τέρμα στη ζωή του. Πέρα από την τεράστια θλίψη μου για τον ίδιο και την οικογένειά του, λυπήθηκα και θύμωσα που ένας τέτοιος νεαρός άνδρας «έφυγε», γιατί φαίνεται ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει χώρος για αυτόν».

Σύμφωνα με τη Γουάιζμαν, η σημερινή κοινωνία εστιάζει σχεδόν εμμονικά στα «ευάλωτα» κορίτσια και στην αυτοεκτίμησή τους (οι γονείς τρέχουν πλέον αμέσως στον ειδικό με το πρώτο μελαγχολικό βλέμμα ή με την παραμικρή απώλεια όρεξης της κόρης). Αντίθετα, παραμελεί συνειδητά τα «άφοβα» ή «συναισθηματικά απλοϊκά» αγόρια, γεγονός που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τη σημαντική πτώση τις τελευταίες δεκαετίες στις ακαδημαϊκές επιδόσεις τους (το 1970 το 58% των φοιτούντων στα αμερικανικά πανεπιστήμια είναι άρρενες, το 2010 το 57% είναι γυναίκες) αλλά και στην ψυχική τους υγεία.

Η απομόνωση και η μη έκφραση των συναισθημάτων προλειαίνει το έδαφος για την κατάθλιψη. Και, βέβαια, η κατάθλιψη είναι το ιδανικό υπόστρωμα για την αυτοκτονία.

Στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τα ομοσπονδιακά Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC), για κάθε 100 κορίτσια (ηλικίας από 15-19 ετών) που βάζουν τέλος στη ζωή τους, υπάρχουν 394 αγόρια που θα πράξουν ακριβώς το ίδιο. Και στην Ελλάδα, οι παιδοψυχίατροι αποφαίνονται ότι τα κορίτσια είναι εκείνα που θα κάνουν περισσότερες σκέψεις και απόπειρες αυτοκτονίας, είναι όμως περισσότερα τα αγόρια που θα φτάσουν μέχρι τέλους.

«Κυνηγοί» στα χρόνια του «sexting»

Στο πλαίσιο της έρευνάς της η Γουάιζμαν μίλησε, μεταξύ άλλων, με τον αναπτυξιακό ψυχολόγο Αντριου Σμίλερ, ο οποίος δεκαετίες τώρα χαρτογραφεί την αρρενωπότητα στους εφήβους:

«Εδώ και 20 χρόνια δεν έχουμε πάψει να διδάσκουμε στα κορίτσια πώς να πάρουν τον έλεγχο της σεξουαλικότητας και των επιθυμιών τους», υποστηρίζει ο Σμίλερ. «Όσον αφορά τα αγόρια, τους μαθαίνουμε τα ίδια ακριβώς πράγματα που τους μαθαίναμε πριν από δύο δεκαετίες, όπως ότι πρέπει να είναι οι «κυνηγοί». Όμως ο κόσμος γύρω τους έχει αλλάξει τελείως».

Το διαπίστωσε πρόσφατα, μάλλον βιαίως, και ο εξάχρονος από το Κολοράντο που εισέπραξε μία ημέρα αποβολή, διότι το φιλί στο μάγουλο που έδωσε σε συμμαθήτριά του εκλήφθη ως σεξουαλική παρενόχληση!

Σύμφωνα με το «Masterminds and Wingmen», στις εφήβους οι γονείς θα κάνουν εγκαίρως κουβέντα για την έμμηνο ρύση, την αντισύλληψη, την αυτοεικόνα τους κ.ο.κ. Η ίδια συζήτηση στα αγόρια είναι μάλλον υπεραπλουστευμένη, με όσο λιγότερες λεπτομέρειες γίνεται. Συνήθως περιορίζεται σε σκόρπιες προειδοποιήσεις για «ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες» και «σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα» που εκπηγάζουν κατά κανόνα από τον φόβο ότι τα αγόρια είναι σεξουαλικώς ανερμάτιστα και μπορεί να έχουν μπλεξίματα.

Δεν είναι τυχαίο ότι στις ΗΠΑ ένα 70% των αγοριών δηλώνουν ότι ουδέποτε έχουν μιλήσει με τους γονείς τους για τη χρήση προφυλακτικού ή άλλου αντισυλληπτικού μέσου.

Σημειωτέον ότι η καινούργια υπερσεξουαλικοποιημένη τεχνολογία (Facebook, Twitter, Instagram), όπου το φλερτ γίνεται πλέον με sexting και emoticons και όπου ο/η πικραμένος/η «πρώην» σε εκδικείται ποστάροντας φωτογραφίες που σε εκθέτουν σου κυβερνοχώρο, απαιτεί προσαρμοστικότητα και από τα δύο φύλα.

Όπως τονίζει η Γουάιζμαν: «Το μεγαλύτερο πρόβλημα που εγώ βλέπω αυτή τη στιγμή είναι ότι οι ενήλικοι είτε αγνοούν (ή αρνούνται να δεχτούν) όλα αυτά στα οποία έχουν πρόσβαση τα παιδιά τους online είτε έχουν πλήρη επίγνωση αλλά δεν τους δίνουν συμβουλές για ορθή online διαγωγή. Οι ενήλικοι είμαστε τελικά τόσο υποκριτές. Εμείς οι ίδιοι, αν και δεν το ομολογούμε, διασπείρουμε ή συμμετέχουμε στη διασπορά χυδαίου online κουτσομπολιού και μετά αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι το ίδιο μπορεί να κάνουν και τα παιδιά μας».

Οι πρόσφατες έρευνες συγκλίνουν στο ότι τελικά όσον αφορά το σεξ δεν υπάρχουν αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ των φύλων (σύμφωνα με το Guttmacher Institute, το 16% των αγοριών και των κοριτσιών έχουν συνάψει ερωτική σχέση πριν από τα 15). Αλλά και η συναισθηματική επένδυση είναι η ίδια.

«Και τα αγόρια ερωτεύονται εύκολα, πληγώνονται, έχουν ανάμεικτα συναισθήματα για αυτήν την υπερεκτιθεμένη στο σεξ κουλτούρα μέσα στην οποία ζουν, επιθυμούν να ανοιχτούν περισσότερο στην οικογένειά τους αλλά και στους άρρενες φίλους τους». Η μόνη βασική διαφορά είναι ότι τα αγόρια έχουν πολύ μικρότερο έλεγχο στην «πλοήγηση» των ερωτικών τους σχέσεων. Σε μία έρευνα του 2006 στο Πανεπιστήμιο του Μπόουλινγκ Γκριν του Οχάιο, στο πλαίσιο της οποίας ανακρίθηκαν 1.300 έφηβοι και από τα δύο φύλα, η βασική διαπίστωση ήταν ότι σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο τα αγόρια έχουν πολύ μικρότερη αυτοπεποίθηση και λιγότερα συναισθηματικά εφόδια για να διαχειριστούν μια ερωτική σχέση.

Τεστοστερόνη εν μέσω κρίσης

Μιλώντας αναπόφευκτα για τα αγόρια που εξακολουθούν να ανδρώνονται σε παραδοσιακές, «μάτσο» κοινωνίες (όπως είναι, για παράδειγμα, οι χώρες της Μεσογείου), η αμερικανίδα ειδικός υπογραμμίζει:

«Αναμφίβολα όσο πιο «μάτσο» είναι μια κοινωνία, τόσο πιο συναισθηματικά καταδυναστευτική μπορεί να αποβεί για τα αγόρια και τους άνδρες. Οσο περισσότερο ένα αγόρι θεωρεί αδυναμία το να ζητήσει βοήθεια, τόσο περισσότερο καταπνίγει τα συναισθήματά του για αρνητικά βιώματα, που τελικά θα βγουν έξω αργότερα κατά τρόπο συχνά ανεξέλεγκτο. Εκείνο, λοιπόν, που πρωτίστως χρειάζεται να διδαχθεί είναι ότι η αναζήτηση βοήθειας είναι ταυτόχρονα ικανότητα και δύναμη».

H ίδια, μάλιστα, έχει ιδία πείρα, καθ’ ότι παντρεμένη με Ισπανό:

«Τα τελευταία 20 χρόνια περνάμε τα καλοκαίρια μας στο σπίτι που αγόρασε η μητέρα του συζύγου μου σε ένα από αυτά τα θέρετρα της Ιβηρικής Χερσονήσου που προτιμούν οι ευκατάστατοι Ισπανοί. Σίγουρα δεν είναι όπως στην Ελλάδα, αλλά έτυχε να παρακολουθήσω τη μικρή αυτή κοινότητα μέσα στην κρίση. Με σόκαρε το πόσο αλαζόνες και πόσο αγκιστρωμένοι στο «μάτσο» πρότυπο είναι αρκετοί από τους προνομιούχους εκεί άνδρες. Και πόσο, βέβαια, τους φθονούν, χωρίς όμως ποτέ να το εκφράζουν ανοιχτά, οι υπόλοιποι άνδρες που έχουν χάσει τους δουλειές τους και έχουν υποστεί καίριο πλήγμα στην αρρενωπότητά τους.

Μέσα σε αυτή την κοινότητα δεν υπάρχει ούτε ψήγμα δημόσιου διαλόγου για την ατομική ευθύνη που έχει ο προνομιούχος με το πούρο απέναντι στους συμπατριώτες του που υποφέρουν. Οχι ότι δεν συνέβη το ίδιο και στη δική μου χώρα με την κρίση, αλλά αυτή η πεισματική προσκόλληση σε μια «μάτσο» αρρενωπότητα τους εμποδίζει να παραδεχτούν τα λάθη τους και να ρίξουν τους τόνους».

Ποια είναι τελικά τα συνηθέστερα σφάλματα που διαπράττουν εν έτει 2014 οι γονείς στην ανατροφή των αγοριών; «Μερικές φορές νομίζω ότι έχουμε την τάση να μικροδιαχειριζόμαστε τους γιους μας, να μην τους επιτρέπουμε να αποτυγχάνουν και να παίρνουν μόνοι τους τα μαθήματά τους από τη ζωή. Το χειρότερο, βέβαια, λάθος από όλα είναι το να βομβαρδίζεις τον γιο σου με ερωτήσεις στο τέλος της ημέρας!».

ineedlove1

Πηγή: BHmagazino, αρθρογράφος: Παπαδημητρίου Λένα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: