• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

H παιδαγωγική της κρίσης καλεί:«Δώστε το λόγο στα παιδιά!»

H οδός παιδαγωγικής της κρίσης, συνοψίζεται στη θέση «Δώστε το λόγο στα παιδιά!». Με έτοιμα παραμύθια ή αφηγήματα, με ιστορίες που πλάθει γι’ αυτόν το σκοπό ο μεγάλος, αλλά και μέσα από ιστορίες που, με τη βοήθεια του παιδαγωγού, πλάθουν τα ίδια τα παιδιά.

Ενδιαφέρουσα θέση που ανακύπτει από συνέντευξη που έδωσε ο ψυχαναλυτής Νίκος Σιδέρης στη δημοσιογράφο Αργυρώ Μουντάκη με αφορμή το θέμα της κρίσης από τη σκοπιά του ενήλικα, που θέλει να στηρίξει το παιδί. Ο ψυχαναλυτής και συγγραφέας αναλύει τις ψυχολογικές προεκτάσεις της δύσκολης αυτής κατάστασης και προτείνει μηχανισμούς στήριξης στο παιδί, μέθοδοι όμως που μπορούν να υποστηρίξουν πολύ καλά και τον ενήλικα.

Η ανθρώπινη σχέση, η αλληλεγγύη του Έλληνα, ο υπαρξιακός χρόνος, ή αλλιώς η ελληνική αίσθηση του χρόνου, και η επινοητικότητα του Έλληνα είναι στοιχεία που καλό θα ήταν να τονίσουμε και να ενδυναμώσουμε. Αλλά ο συγγραφέας δίνει και περαιτέρω βοήθεια στον ενήλικα, που αγωνιά για τη σχέση του με το παιδί. Η προτροπή να εκφραστεί το ίδιο το παιδί, να μιλήσει με λόγια μα και στο χαρτί και η ανάγνωση παραμυθιών σε οικογενειακό επίπεδο, είναι λύσεις κλειδιά για το ξεκλείδωμα των δυσκολιών.

crisis

Η βιωμένη εμπειρία της κρίσης από τη μια, αλλά και η πολιτική και επικοινωνιακή μεθοδολογία διακυβέρνησης εδώ και 33 χρόνια από την άλλη, έχουν προκαλέσει σοβαρές δυσλειτουργίες στη σκέψη των ανθρώπων και γενικότερα στον τρόπο της ψυχικής τους λειτουργίας. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι εξής:

Η σκέψη είναι μουδιασμένη: Αδυνατεί να ολοκληρώσει την επεξεργασία των θεμάτων που αντιμετωπίζει. Ο ρυθμός της υστερεί ως προς το ρυθμό εξέλιξης της πραγματικότητας. Και την επιβραδύνουν βαριά συναισθήματα – κυρίως απόγνωση, ανήμπορη οργή, έλλογος και άλογος φόβος και αγωνιώδης αναμονή.

Ο λόγος έχει χάσει την εγκυρότητά του: Οι λέξεις βλέπουν το νόημά τους να διαλύεται. Ο κυρίαρχος δημόσιος λόγος βασίζεται στο «τρέλαινε, διαίρει και βασίλευε». Θεσμοί και νόμοι δυσλειτουργούν και αποδεικνύονται ανεπαρκείς. Κανείς δεν πιστεύει κανέναν. Και πολλά από τα πράγματα που φέρνει η κρίση είναι τόσο πρωτόγνωρα, που δεν μπορούμε να τα ονοματίσουμε επαρκώς. Όμως, σκέψη δίχως πρόσφορες λέξεις και έγκυρο λόγο είναι πρακτικά ακατόρθωτη.

Η ίδια η φαντασία έχει μουδιάσει. Αυτά που ζούμε πολλές φορές δεν τα χωράει ο νους, και με την έννοια ότι ξεπερνούν και όσα προσπαθεί να πλάσει η φαντασία για να δώσει μορφή και νόημα στα πράγματα. Χαρακτηριστικά, παρά το ότι αρκετά έργα (λογοτεχνικά, εικαστικά, μουσικά) έχουν θέμα τους την κρίση, ακόμη δεν έχει δημιουργηθεί εκείνο το έργο που στ’ αλήθεια θα μας λέει τι είναι αυτό το αδιανόητο που ζούμε. Το πιο εύγλωττο ίσως παράδειγμα: Δεν έχει ακόμη βρεθεί εκείνο το τραγούδι που θα πει τους καημούς και τους πόνους μας, όπως έγινε με το «Μην απελπίζεσαι» του Τσιτσάνη στον Εμφύλιο ή με το «Πότε θα κάμει ξαστεριά» στη Χούντα.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, συμβαίνει το εξής: Και τα παιδιά βιώνουν την κρίση. Είτε άμεσα –για παράδειγμα, ως αλλαγή στον τρόπο ζωής της οικογένειας και του ίδιου του παιδιού (κατοικία, ένδυση, διατροφή, διασκεδάσεις, παιχνίδια, δραστηριότητες)− είτε έμμεσα, ως κλίμα βαρύ μέσα στο σπίτι, ή ως προβλήματα φίλων και γνωστών, ή από τις ειδήσεις και συζητήσεις που ακούνε. Όμως, τα παιδιά από μόνα τους δε διαθέτουν ούτε επαρκείς γνώσεις, ούτε ανάλογες εμπειρίες αντιξοότητας, ούτε κατάλληλα διανοητικά εργαλεία, ούτε και τη συναισθηματική αντοχή που απαιτείται για να επεξεργαστούν τα βιώματα και τις πληροφορίες που τους φέρνει η κρίση. Για να παραστήσουν, να κατανοήσουν, να νοηματοδοτήσουν και να αντιμετωπίσουν την κρίση, τα παιδιά χρειάζονται τους μεγάλους (κυρίως τους γονείς και τους παιδαγωγούς). Με την όλη στάση τους, και πάνω απ’ όλα με τα λόγια τους, οι μεγάλοι καλούνται να προσφέρουν στα παιδιά προστασία και προσανατολισμό· ομπρέλα και λόγια.

crisis_by_nilanja-d5hza6i

Εδώ ανακύπτει το ερώτημα: Πώς μιλάμε στο παιδί για την κρίση; Μπορούμε να πούμε αρκετά γι’ αυτό το θέμα. Ωστόσο, ένα καίριο σημείο είναι το εξής: Τα γυμνά επιχειρήματα, που δεν αγγίζουν τη φαντασία και το συναίσθημα του παιδιού, δύσκολα θα πιάσουν τόπο μέσα στην ψυχή του. Για να μπορέσουν να πιάσουν τόπο, τα λόγια των μεγάλων χρειάζεται να μιλούν και στο μυαλό και στο συναίσθημα και στη φαντασία του παιδιού.

Γι’ αυτό, το καλύτερο μέσον για να μιλήσουμε στο παιδί για την κρίση είναι να του μιλάμε με ιστορίες. Τα παραμύθια (και γενικότερα η μυθοπλασία) δεν είναι παραγέμισμα της ώρας και αντιπερισπασμός στη δυσκολία. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να δείξουμε στο παιδί και τι είναι αυτό που ζούμε, και πώς αντιμετωπίζουμε την αντιξοότητα· έτσι που η δυσκολία να μας βοηθήσει να γίνουμε και καλύτεροι. Ειδικότερα, παραμύθια όπως «Ο λυπημένος πρίγκιπας» του Όσκαρ Ουάιλντ ή «Η τελευταία μαύρη γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά μπορούν να φωτίσουν το μυαλό και να ζεστάνουν την καρδιά του παιδιού. Όχι κρύβοντας, αλλά φανερώνοντας την πραγματικότητα και δείχνοντας τη στάση που μπορούμε να τηρήσουμε – και όλα αυτά με τρόπο που συναντά το παιδί εκεί που στ’ αλήθεια κατοικεί η ψυχή του: Στον κόσμο της φαντασίας και της συγκίνησης.

Η κρίση, πέρα από τα κακά της, έφερε και κάτι θετικό. Δηλαδή, έξυσε και διέλυσε το βερνίκι της μεγάλης αυταπάτης που τόσον καιρό μάς ξεπλάνευε, και που τ’ όνομά της είναι «καταναλωτικός ναρκισσισμός» («καμαρώνω επειδή καταναλώνω»), κι έφερε πάλι στην επιφάνεια τη μακραίωνη σοφία του ελληνικού τρόπου ζωής και αντιμετώπισης της αντιξοότητας, η οποία στηρίζεται στα εξής: ανθρώπινη σχέση – η Ελλάδα πάντα ήταν και παραμένει μια κοινωνία αλληλεγγύης −, ανοιχτό μυαλό, που ψάχνει ή και επινοεί λύσεις σε προσωπικές καταστάσεις που μοιάζουν αδιέξοδες, έστω και αν η λύση είναι οδυνηρή, όπως ο μαζικός εκπατρισμός των νέων ιδίως ανθρώπων, και υπεράσπιση της αξιοπρέπειας, ακόμη κι αν κάποιοι απεγνωσμένοι μερικές φορές κάνουν εκπτώσεις, όχι όμως επειδή είναι αναξιοπρεπείς, αλλά επειδή είναι εξαθλιωμένοι και απελπισμένοι.

Η οικονομική κρίση είναι ο συνδυασμένος καρπός μακρόχρονων διεργασιών, που κύρια πηγή τους είναι η οικονομική, πολιτική και ιδεολογική λειτουργία συγκεκριμένων δυνάμεων, οι οποίες, για να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους, καλλιέργησαν τέσσερα κακά:

– την αλλοτρίωση των ανθρώπων μέσω του καταναλωτισμού και της άκοπης ευμάρειας με δανεικά·

– ένα σύστημα συνενοχών, που βασίζεται στην αρχή «άρπαζε κι άσε τους άλλους ν’ αρπάζουν» (ανομία και διαφθορά)·

– τη διακυβέρνηση με βάση τη μέθοδο του «τρέλαινε, διαίρει και βασίλευε», ήτοι, τη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού·

– τον ευνουχισμό της πολιτικής σκέψης και γενικότερα της ικανότητας για νηφάλια και ορθολογική σκέψη.

Κι έτσι συμπαρέσυραν άτομα και κοινωνία ολόκληρη στο τρομερό σήμερα.

Βλέπω όμως την επανάκαμψη της αλληλεγγύης και της ανθρώπινης σχέσης, που καταλαμβάνουν και πάλι τη θέση που τους αξίζει στην κοινωνική και προσωπική ζωή, καθώς η μεγάλη αυταπάτη του καταναλωτικού ναρκισσισμού έχει δείξει την ουσία της: το Τίποτα.

crisis...

Η κρίση επηρεάζει την ψυχική τους αντοχή των γονέων επειδή, ακόμη κι αν εσύ προσωπικά δεν υποφέρεις τόσο, άλλοι άνθρωποι υποφέρουν και η γενική ατμόσφαιρα είναι ένα πένθιμο μούδιασμα, που ποτίζει τα πάντα. Ωστόσο, στο προσωπικό επίπεδο, υπάρχει αντίδοτο σ’ αυτή την κακοδαιμονία, που έχει ως βασικά συστατικά του αυτά που προαναφέρθηκαν: ανθρώπινη σχέση, ευρυγώνια ματιά, σκέψη και προσπάθεια, αξιοπρέπεια. Όσο πληρέστερα οι γονείς επιτελούν το πένθος της αυταπάτης και υιοθετούν αυτό το αντίδοτο, τόσο καλύτερα θα μπορέσουν να σταθούν στα παιδιά τους.

Ο ελληνικός πολιτισμός είναι βασισμένος στην ανθρώπινη σχέση, στην οικειότητα της γνωριμίας και στην αυθεντική ευγένεια της αρχοντιάς του λαού μας, που βασίζεται στην τέχνη να κάνεις όμορφο και αρκετό το λίγο. Η λαίλαπα του καταναλωτισμού και του ξεριζωμού αφαίρεσε τις αναφορές που υποστηρίζουν την αρχοντιά αυτή, με αποτέλεσμα να δοκιμάζεται άσχημα και η βαθιά ευγένεια των ανθρώπων.

Πηγή: fractalart.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: