• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Τα «πρωτάκια» στο Γυμνάσιο & η δική μας υποστήριξη

daisy__let_it_go_by_out_on_a_limb-d2x93wx

Φεύγουν από ένα σχολείο, το οποίο λειτουργεί με ένα «μαέστρο», ένα δάσκαλο που έχει δυνατότητες να προσαρμόζει το πρόγραμμα στις ανάγκες των μαθητών. Έρχονται σε ένα σχολείο όπου κάθε καθηγητής προσδιορίζει τον τρόπο εργασίας, τον όγκο των εργασιών για το σπίτι, τη μέθοδο και το στιλ της διδασκαλίας, χωρίς να συμβαδίζει συχνά με τις απόψεις και τις πρακτικές των άλλων συναδέλφων του.

Είναι τα παιδιά που δρασκελίζουν για πρώτη φορά το κατώφλι του Γυμνασίου, τα «πρωτάκια» της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Ρωτήσαμε καθηγητές που μας ζήτησαν να διατηρήσουμε την ανωνυμία τους, οι οποίοι έχουν διδάξει σε τάξεις της πρώτης Γυμνασίου, για να καταλάβουμε τι αντιμετωπίζουν τα «πρωτάκια» με την είσοδό τους στο μεγάλο σχολείο.

Η καθηγήτρια Αγγλικών διαπιστώνει ότι ορισμένοι γονείς, προσπαθώντας να ενθαρρύνουν τα παιδιά να βάλουν τα δυνατά τους, πετυχαίνουν μάλλον αντίθετο αποτέλεσμα αφού προκαλούν φοβία για το Γυμνάσιο σε πολλά παιδιά. Έτσι πολλά πρωτάκια νομίζουν πως δε θα τα καταφέρουν στο γυμνάσιο, και με την πρώτη κακοτοπιά αποθαρρύνονται εντελώς. Οι καθηγητές πρέπει να διαθέσουν κάποιο χρόνο για την προσαρμογή των «νεοσσών» και να τους διδάξουν δεξιότητες μελέτης, παρατηρεί η καθηγήτρια και συνεχίζει:

«Συνήθως ξεκινώ τη γνωριμία μου με τα πρωτάκια – αφού τα καλωσορίσω – λέγοντας τους ποια είμαι, δηλαδή το όνομα μου και κάποια προσωπικά στοιχεία, όπως πόσα παιδιά έχω, ή άλλα συναφή, για να τα προτρέψω στη συνέχεια να μου πουν και εκείνα κάτι, οτιδήποτε, για την οικογένεια, για τον εαυτό τους (π.χ. είμαι πιανίστας, παίζω ποδόσφαιρο). Στο πρώτο μάθημα δεν ασχολούμαι με ακαδημαϊκά θέματα. Επικεντρώνομαι  μόνο στους δύο κανόνες του μαθήματος: μιλάμε πάντα Αγγλικά και έχουμε  καλή συμπεριφορά. Τον πρώτο μήνα της χρονιάς εξηγώ διαρκώς πώς δουλεύουμε, τον αφιερώνω στη μέθοδο εργασίας, γιατί πιστεύω ότι το χρειάζονται τα παιδιά…»

Ένας φιλόλογος είναι ακόμα πιο κατηγορηματικός ως προς την απουσία «διδακτισμού» στο πρώτο μάθημα:

«Αφού καλωσορίσω τα παιδιά, τα ρωτώ πώς πέρασαν το καλοκαίρι, αν διάβασαν κάτι, ποια είναι τα ενδιαφέροντα τους. τους μιλώ για μένα, πώς λέγομαι, από πού κατάγομαι, σε ποια σχολεία υπηρετούσα τα προηγούμενα χρόνια. Δεν αναφέρω τίποτα για τα τετράδια που θέλω να πάρουν ούτε δίνω κατευθύνσεις για τη μελέτη. Επιδιώκω μόνο την αλληλογνωριμία… Αν μείνει χρόνος, θέτω το ερώτημα τι νομίζουν ότι είναι το Γυμνάσιο…»

Ο φυσικός συνήθως ζητά από τα παιδιά της πρώτης τάξης να του πουν τις διαφορές ανάμεσα στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Στη συνέχεια, ενημερώνει τα παιδιά ότι θα έχουν ένα τετράδιο, θα λένε τις απορίες τους αφού πρώτα σηκώσουν το χέρι, θα πρέπει να κάνουν ησυχία, να μη μιλούν πίσω από την πλάτη του, όταν γράφει στον πίνακα, να μη μασούν τσίχλες. 

«Εξηγώ τι περιλαμβάνει το βιβλίο της Γεωγραφίας (μιλά για τη γη, τους πλανήτες, κτλ) και της Βιολογίας (για τα κύτταρα, για τους οργανισμούς, κτλ). Στο δεύτερο μάθημα, αρχίζω να παραδίδω…»

Ο μαθηματικός αρχίζει επίσης την πρώτη ώρα με ερωτήσεις για το καλοκαίρι, αλλά και ευχές για καλό ξεκίνημα. Για να νιώσουν τα παιδιά πιο άνετα, σπεύδει ο  ίδιος να τους πει πού και πώς πέρασε το καλοκαίρι. Συστήνεται και ζητά να μάθει τα μικρά ονόματα των παιδιών. Αν έχει γίνει οικείο το κλίμα, τότε, όπως λέει, «βρίσκεις ευκαιρία να μιλήσεις για τους φυσικούς αριθμούς, αρχίζοντας με την ερώτηση: πόσα παιδιά είναι στην τάξη. Είσαστε λοιπόν 33; Ας πούμε, 33 δέντρα; Συνεχίζω έτσι, μιλώντας για μονούς – ζυγούς, άρτιους και περιττούς αριθμούς…»

Την απομυθοποίηση του Γυμνασίου προσπαθεί να κάνει η βιολόγος:

«Εξηγώ στα παιδιά ότι το νέο τους σχολείο δεν είναι δύσκολο, αλλά διαφορετικό, επειδή θα έχουν πολλούς καθηγητές και όχι μόνο ένα δάσκαλο, όπως συμβαίνει συνήθως στο Δημοτικό. Όλοι οι καθηγητές θα τους αγαπούν πολύ και θα τους βοηθήσουν να μάθουν. Επίσης, τους μιλώ για τη σημασία της Βιολογίας στη ζωή μας και πόσο σημαντικό είναι να τη γνωρίσουν, αλλά και γενικότερα να καταλάβουν τις φυσικές επιστήμες. Παρατηρώ, όμως, ότι τα παιδιά έρχονται στο Γυμνάσιο χωρίς να ξέρουν πώς να μελετήσουν, χωρίς να έχουν αποκτήσει μια μέθοδο διαβάσματος. Αλλά και εμείς οι καθηγητές δεν τους μαθαίνουμε πώς να μελετούν, ούτε τα βιβλία είναι κατάλληλα για να τα  μελετήσουν. Τελικά, η Βιολογία είναι από τα δυσκολότερα μαθήματα στο Γυμνάσιο. Το βιβλίο, βέβαια, δεν είναι κακό, είναι αρκετά επαγωγικό. Παραθέτει, ωστόσο κάποιες λεπτομέρειες που αν τις ζητήσεις από τους μαθητές σε ένα απροειδοποίητο διαγώνισμα, βλέπεις ότι οι περισσότεροι δεν ανταποκρίνονται…»

Μια συνάδελφός της συμφωνεί:

«Τα πρωτάκια έρχονται φοβισμένα, έχοντας ακούσει πόσο δύσκολο μάθημα είναι η Βιολογία. Προσπαθώ να τα τονώσω, να τα χαλαρώσω, ενημερώνοντας τα για το Γυμνάσιο. Ξεφυλλίζουμε μαζί το βιβλίο την πρώτη μέρα, ώστε να καταλάβουν λίγο το περιεχόμενο του. Το πρώτο που με απασχολεί είναι να νιώσουν πιο άνετα, να μη διστάζουν να παίρνουν το λόγο, να ρωτούν, να ζητούν διευκρινήσεις…»

Η θεολόγος είπε ότι, αφού καλωσορίσει τα παιδιά, τους συστηθεί και τους δηλώσει τι μάθημα κάνει, ρωτά αν το μάθημα αυτό τους άρεσε στο Δημοτικό. Στη συνέχεια, περιγράφει τι θα κάνουν κατά τη διάρκεια της χρονιάς, δηλαδή ότι θα ασχοληθούν με την Παλαιά Διαθήκη. Εξηγεί πώς θα δουλεύουν, τι τετράδιο θα έχουν, τι εργασίες θα γράφουν και ποιο μέθοδο δουλειάς θα ακολουθούν…

Η καθηγήτρια Καλλιτεχνικών τονίζει ότι από την πρώτη μέρα είναι υποχρεωμένη να δώσει συγκεκριμένες οδηγίες για το μάθημα (τι πρέπει να αγοράσουν: μπλοκ, χρώματα, πινέλα, κτλ), διότι το μάθημα γίνεται 4 φορές το μήνα, οπότε, αν για κάποιο λόγο, χαθεί μια ώρα, η επόμενη φορά που θα συναντήσει τα παιδιά θα είναι μετά από δύο εβδομάδες.

«Τα προβλήματα του μονόωρου μαθήματος είναι πολλά: δεν γνωρίζεις τα παιδιά, δεν είναι εύκολο να κρατάς μια συνέχεια από μάθημα σε μάθημα, χρειάζεται να επαναλαμβάνεις πράγματα και να ξεκινάς κάθε φορά από την αρχή. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από ένα μάθημα διαφορετικό, χωρίς διάβασμα, χωρίς την ένταση των άλλων μαθημάτων. Μόνο που δεν καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν και σε αυτό κανόνες, απαιτείται μια αφοσίωση, ένα ενδιαφέρον και μια κατάλληλη ατμόσφαιρα, ναι μεν πιο χαλαρή από τα υπόλοιπα μαθήματα, αλλά πάντως τέτοια, ώστε να μπορούν να εργάζονται ομαδικά ή να εργάζονται συγχρόνως…»

 OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Κάθε χρόνο η δ/ντρια μοιράζει ένα δισέλιδο Κανονισμό του Σχολείου στους μαθητές της πρώτης τάξης. Ο κανονισμός αυτός περιλαμβάνει το ωράριο του σχολείου αναλυτικά (έναρξη-λήξη κάθε σχολικής ώρας), τις απαγορεύσεις, τα σχετικά με τα παραπτώματα, τις ωριαίες αποβολές, τις απουσίες και τη δικαιολόγηση τους από τους κηδεμόνες και εν γένει ό,τι αφορά στην αρμονική συμπεριφορά των παιδιών και στη διατήρηση του θετικού κλίματος του σχολείου.

Εκτός από τον Κανονισμό, η διευθύντρια φροντίζει να ενημερώσει τους γονείς, οργανώνοντας συναντήσεις, συνήθως πριν τη λήξη του προγράμματος, κατά τη μία το μεσημέρι, ή και ειδικές, κατ΄ ιδίαν συναντήσεις, με γονείς, στους οποίους πρέπει να λεχθούν εμπιστευτικά κάποια πράγματα για τις μαθησιακές δυσκολίες ή άλλα προβλήματα των παιδιών τους.

«Δυστυχώς, τα παιδιά της πρώτης τάξης χρειάζονται περίπου ένα τρίμηνο για να μπορέσουν να προσαρμοστούν, πλην εξαιρέσεων, φυσικά. Αν προσθέσουμε στα προβλήματα προσαρμογής και τα προβλήματα στη χρήση της γλώσσας που παρατηρούνται έντονα τα τελευταία χρόνια σε αλλοδαπούς, αλλά και ημεδαπούς μαθητές, καταλαβαίνουμε ότι τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα. Αλλά ίσως ο κυριότερος αντίπαλος στη δουλειά μας είναι η απαξίωση της μόρφωσης.

Θεωρώ ότι φταίνε τα πρότυπα που προβάλλονται διαρκώς από τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και η οικογένεια, η οποία μεταφέρει στα παιδιά την επιθυμία για γρήγορα και εύκολο χρήμα, χωρίς κόπο. Οι οικογένειες κάνουν ό, τι μπορούν για να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους μαθήματα ξένων γλωσσών και ό, τι άλλο θεωρούν ότι είναι χρήσιμο και θα αποδώσει οικονομικά οφέλη στο μέλλον. Δεν προβάλλουν, όμως, την αξία της μόρφωσης, της πνευματικής καλλιέργειας.

Είναι, ωστόσο, παρήγορο το γεγονός ότι ο αριθμός των παιδιών που συμμετέχουν σε πολιτιστικές δραστηριότητες του σχολείου δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητος κι εμείς ενθαρρύνουμε τη συμμετοχή των μικρών μαθητών μας σε τέτοιου είδους δραστηριότητες…»

Rowing_for_school_students__by_sharadhaksar

Μέσα στο σχολικό περιβάλλον τα μηνύματα που παίρνουν καθημερινά οι μικροί μαθητές είναι πάρα πολλά: το επτάωρο των σχολικών μαθημάτων συνεχίζεται, όπως ξέρουμε, στο φροντιστήριο ή το σπίτι. Χωρίς οδηγό, χωρίς σταθερές αξίες και σαφή προσανατολισμό, τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να προσαρμοστούν και η καλύτερη προσαρμογή μοιάζει να είναι «κάνε ό, τι σου λένε, μην το ψάχνεις». Και επειδή οι μαθητές και οι μαθήτριες κρίνονται διαρκώς από το αποτέλεσμα, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος διαχείρισης της πληθώρας των μηνυμάτων είναι να δέχεσαι αναντίρρητα τα πάντα, να γίνεσαι, δηλαδή, «καταναλωτής-μαθητής».

Αν άρχιζαν να θέτουν ερωτήματα, όπως, «γιατί να πρέπει να διαβάσουμε για αύριο 5 σελίδες Ιστορία, 3 σελίδες Θρησκευτικά, 2 σελίδες Εισαγωγικά στον Όμηρο, ενώ έχουμε να λύσουμε και 5 ασκήσεις Μαθηματικών και έχουμε να γράψουμε 6 προτάσεις στα Αγγλικά και να μάθουμε ένα καινούργιο χρόνο στα Γαλλικά;» η απάντηση που θα έπαιρναν πιθανόν να ήταν: «δεν ξέρω τι άλλα μαθήματα έχετε, εγώ κάνω –π.χ. Μαθηματικά και αυτά θέλω να ετοιμάσετε»!

 
Τα πρωτάκια που δυσκολεύονται στη μάθηση

Αν για τα υπόλοιπα παιδιά που δεν αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες και είχαν μια καλή κοινωνική και εκπαιδευτική προσαρμογή στο Δημοτικό τα πράγματα κρίνονται ως δύσκολα και το Γυμνάσιο προκαλεί φοβίες, είναι εύκολο να μαντέψουμε τι συμβαίνει με τα δυσλεξικά πρωτάκια:

Είτε έχουν ήδη τη διάγνωση της δυσλεξίας είτε είναι ακόμα ανυποψίαστα, όπως και οι γονείς τους, το Γυμνάσιο θα αποτελέσει καθοριστικό σταθμό στη ζωή τους και αρκετά από αυτά θα τα «εκδιώξει» γρήγορα από τα μαθητικά θρανία.

Ο τρόπος εργασίας, οι γραπτές ασκήσεις, τα διαγωνίσματα, τα ατέλειωτα διαβάσματα και οι πολλών ειδών οδηγίες και διατυπώσεις αποτελούν γρίφους για τα δυσλεξικά παιδιά, γρίφους που χωρίς βοήθεια από το σπίτι δεν είναι δυνατόν να λύσουν. Εδώ το «άστον / άστην μόνο του/μόνη της να κάνει ό, τι μπορεί» που δίνεται σαν συμβουλή από ορισμένους «ειδικούς», με στόχο, υποτίθεται, τον «απογαλακτισμό» και τη χειραφέτηση των δυσλεξικών παιδιών είναι ό, τι πιο ολέθριο για τα παιδιά αυτά.

Έτσι, πιθανόν να κατρακυλήσουν στο χαμηλό σκαλοπάτι της μαθητικής απαξίωσης και θα αρχίσουν να προσαρμόζονται στο ρόλο του κακού μαθητή και των παρεπομένων αυτού του ρόλου: καλή διαγωγή, απουσίες, βία, κοινωνικός αποκλεισμός, απομόνωση, κατάθλιψη και αναζήτηση λύσεων σε λάθος δρόμους…

Ας κατανοήσουν, λοιπόν, εκπαιδευτικοί και γονείς, πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη να βοηθήσουν με κάθε τρόπο τα δυσλεξικά πρωτάκια. Δεν πρόκειται για «παραχάιδεμα» ή υπερπροστατευτισμό: πρόκειται για αντιστάθμισμα των ελλείψεων που χαρακτηρίζουν, το Γυμνάσιο, την πρώτη βαθμίδα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, η οποία – ας μην το ξεχνάμε – είναι υποχρεωτική, δηλαδή η πολιτεία είναι από το Σύνταγμα υποχρεωμένη να την παρέχει σε όλα τα παιδιά…

Εδώ βλέπετε παλαιότερα δημοσιεύματα των εφημερίδων που αφορούν αποτελέσματα ερευνών με θέμα τις δυσκολίες και τις αγωνίες που ταλανίζουν τους μαθητές της Α’ Γυμνασίου.

prwtakia

prwtakia2

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: