• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Οι νταήδες και οι άλλοι

Μοίρασμα βαθύ και ουσιαστικό, ισχυρό και συγκινητικό, ετούτο εδώ… Καλλιτέχνες, εκπαιδευτικοί και δημοσιογράφοι, εξομολογούνται και φωτίζουν την υπόθεση της βίας και του εκφοβισμού στο σχολείο: Γιώργος Νανούρης, Μιχάλης Δέλτα, Άγγελος Μπαράι, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Λυδία Γεωργανά, Μίνα Καλογερά και Μαρία Μανωλέλη.

anti-bullying1..

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΝΟΥΡΗΣ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ:

«Ψιτ, μικρέ! Άκου με μια στιγμή: Αν σε κοροϊδεύουν επειδή: είσαι ο πιο κοντός της τάξης, είσαι χοντρούλης, έχεις σπυράκια, έχεις άσχημο κούρεμα, δεν σ’ αρέσει το ποδόσφαιρο, δεν έχεις ωραία ρούχα και νιώθεις πως κανείς δεν σ’ αγαπάει, σου υπόσχομαι πως μια μέρα: θα ψηλώσεις απότομα, θα αδυνατίσεις, τα σπυράκια θα εξαφανιστούν, θα κάνεις τα μαλλιά σου όπως θες εσύ, θα βρεις κ άλλους που δεν τους αρέσει η μπάλα, θα ντύνεσαι όπως γουστάρεις και θα βρεθούν άνθρωποι που θα σ’ αγαπήσουν πολύ. Όσο κι αν σου φαίνεται απίστευτο και μακρινό, μια μέρα θα σου συμβεί και σένα, όπως ακριβώς συνέβη και σε μένα».

ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΕΛΤΑ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ:

«Δεν λυπάμαι ποτέ για αυτούς που μένουν πίσω, λυπάμαι μόνο εκείνους που χάνονται για πάντα. Άδικα και τραγικά. Που δεν προλαβαίνουν να ολοκληρώσουν εμπειρικά όλα όσα έχει μια ζωή. Πάντα κοιτάζω με καχυποψία τα φιλικά πρόσωπα, τα σχολεία, την οικογένεια περισσότερο από όλους, όταν ένας νέος άνθρωπος που έχει υποστεί κακοποίηση, σωματική και ψυχολογική βία, αρρωσταίνει ψυχικά ή αυτοκτονεί. Στην πραγματικότητα, όλοι οι παραπάνω τον δολοφονούν με τη σιωπή, την ανέχεια, τον φόβο και τη νοσηρή τους, καμουφλαρισμένη μνησικακία και υποκρισία.

Σε ιστορίες ακραίας σωματικής βίας, με αναφορές σε ρατσιστικά περιστατικά, οφείλει η πολιτεία να αναλάβει δραστικά μέτρα, νομικά, και να τιμωρεί παραδειγματικά τους υπόλογους με βάση την ίδια τους την πράξη και όχι την όποια ιδιότητά τους. Δεν έχει καμία σημασία αν είναι γονείς, δάσκαλοι, συγγενείς, φίλοι, μαθητές. Να κριθούν όχι από το ηθικό και γελοίο ενοχικό πλαίσιο που πιθανόν τους απαλλάσσει από το βάρος των όποιων επιβαρυντικών τους πράξεων, αλλά να κριθούν με γνώμονα την ίδια εγκληματική πράξη ως θύτες προς θύμα. Όταν η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή, δεν υπάρχει χώρος για χριστιανικά ενοχικά ελαφρυντικά, «Μα είναι μάνα του… οι καθηγητές δεν μιλούσαν… οι φίλοι γνώριζαν αλλά…».

Όλοι θα πρέπει να λογοδοτήσουν, με το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί, όπως οποιοσδήποτε άλλος ξένος που κακοποιεί, σκοτώνει ή ό,τι άλλο διακόπτει την υγιή εξέλιξη της ζωής ενός ανθρώπου.

»Η εγκληματική πράξη δεν απαλλάσσει το βάρος της εξαιτίας του ρόλου -μαθητής, καθηγητής, γονείς κ.λπ. Στην κακοποίηση και στο έγκλημα υπάρχει μονάχα ο θύτης και το θύμα. Κι αν μετά θελήσουμε να βοηθήσουμε το από εδώ και πέρα σαν κοινωνία, ας ξεκινήσουν βαθιές αλλαγές καλλιέργειας της συνείδησης. Το είχα πει και το 2004 νομίζω σε μια εφημερίδα, πως είναι απαραίτητη η παρουσία ενός ψυχολόγου στο Δημοτικό σχολείο, για δασκάλους και μαθητές. Και όποιος θίγεται ή έχει ενστάσεις, να απολύεται. Και ναι, στο όνομα της Δημοκρατίας θα απολύεται, διότι ας ειπωθεί για πρώτη φορά πως η Δημοκρατία απαιτεί ένα υγιές και προστατευμένο πλαίσιο για να υφίσταται ως πολίτευμα δημιουργικής εξέλιξης. Έχει νόμους σαν αυτούς που έχει και το ίδιο το Σύμπαν. Όσο για τους γονείς, να κρίνονται αυστηρά από συγκεκριμένους μηχανισμούς κοινωνικούς για το αν είναι άξιοι ή όχι. Πριν κάποια χρόνια, σε μια εξέταση μαθητών, κάποιο από τα παιδιά άρχισε να κλαίει όταν του είπα πόσο υπέροχο πλάσμα είναι, πόσα ταλέντα όμορφα έχει και μου ομολόγησε πως πρώτη φορά άκουγε αυτά τα λόγια, γι’ αυτό και έκλαιγε. Πίστευε πως δεν αξίζει τίποτα, επειδή όλοι στο οικογενειακό του περιβάλλον έλεγαν πως δεν έχει τίποτα το ξεχωριστό, πως είναι ένα άχρηστο πλάσμα».

AΓΓΕΛΟΣ ΜΠΑΡΑΪ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ:

«Ως οικονομικός μετανάστης ξέρω πως όλοι μας κάποτε ήμασταν θύτες ή θύματα bullying. Έζησα το bullying σε μικρό βαθμό στο σχολείο, γιατί είχα καλές σχέσεις με συμμαθητές και καθηγητές. Έχω περάσει πολύ όμορφα σχολικά χρόνια αλλά κι εγώ είχα πέσει θύμα λεκτικής βίας από κάτι ψευτόμαγκες που όλα τα σχολεία έχουν. Ήμουν αγαπητός από παιδιά και καθηγητές, και αυτό προκαλούσε ζηλοτυπικά αισθήματα σε κάποιους. Είχα δει ένα στίχο του Τσε Γκεβάρα που έλεγε “Είναι θλιβερό να μην έχεις φίλους, αλλά είναι ακόμα πιο θλιβερό να μην έχεις εχθρούς” και λέω, ρε φίλε, πρέπει να κάνω κάτι καλά που έχω εχθρούς και χαμογέλασα και συνέχισα.

Σωματική βία δεν δέχτηκα ποτέ στο σχολείο και πάντα όταν έβλεπα κάποιον που δεχόταν σωματική βία προσπαθούσα να το αποτρέψω. Δεν είχε σημασία γι’ αυτούς που ήμουν Αλβανός, ούτε για μένα είχε σημασία που ήταν Έλληνες. Βέβαια, υπήρχαν και στιγμές που κάποιοι γονείς δεν ήθελαν να παίζω με τα παιδιά τους, φοβούνταν, αλλά δεν με πείραξε αυτό. Πάντα ήμουν δίπλα και στήριζα όποιον το είχε ανάγκη, πάντα έδινα αγάπη.

»Πιστεύω πως το bullying στο σχολείο χρειάζεται αντιμετώπιση γιατί τα παιδιά εκφράζονται περισσότερο με το στόμα και το σώμα. Θα έπρεπε όλα τα δημόσια σχολεία να έχουν κάποιον ψυχολόγο για να αντιμετωπίσει αυτές τις περιπτώσεις και ελπίζω ο νέος υπουργός Παιδείας να έχει στα άμεσα σχέδιά του κάτι γι’ αυτό το πρόβλημα. Αυτό που σήμερα με κάνει να αισθάνομαι όμορφα με τον εαυτό μου και να κοιμάμαι ήσυχα τα βράδια, είναι που δεν κράτησα ποτέ κακία σε κανέναν, ούτε άλλαξα, ούτε θα αλλάξω για κανέναν. Γέμισα από αγάπη, πήρα και έδωσα πολλή αγάπη, και η συμβουλή μου είναι να κάνετε κι εσείς το ίδιο, γιατί η ζωή είναι τόσο μικρή που δεν έχουμε χρόνο για να μισούμε και να κρατάμε κακίες μέσα μας».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, WE R PRESS:

«Μια σπρωξιά. Σαν από λάθος. Έπειτα, μια σπρωξιά ενώ σε κοιτά στα μάτια. Θα τον αποφεύγεις, είσαι 6 ετών, εκείνος πηγαίνει στην έκτη. Έχεις μόλις έρθει στην Ελλάδα, δεν μιλάς καλά ελληνικά. Δεν μιλάς. Σε μια κοινωνία που αποθεώνει τους μάγκες, είσαι καλό παιδάκι. Σε πετυχαίνει στις τουαλέτες. Χαστούκια, εσύ κλαις, δεν το λες σε κανέναν. Η υποταγή σου, η δύναμή του. Δεν πας τουαλέτα, παίζεις στο διάλειμμα, με το βλέμμα πάντα να τον αναζητά. Θα σε πετύχει. Μην το μάθει κανείς. «Αν το πεις σε κανέναν, σε έλιωσα». Στο τέλος της χρονιάς, τον βλέπεις και κλαις. Οι γονείς αντιλαμβάνονται, ο αδερφός υπερασπίζεται. Θ’ αναπτύξεις το χιούμορ σου για να προλάβουν να σε συμπαθήσουν πριν σου επιτεθούν. Για όποιον λόγο θέλει ο καθένας: επειδή είσαι χοντρός, επειδή δεν παίζεις ποδόσφαιρο, επειδή είσαι με εκείνους, επειδή είσαι με τους άλλους. Επειδή σε φοβούνται. Εκείνη η πληγή πώς επουλώνεται; Πότε σταματάς να κοιτάς αγνώστους που έρχονται προς τα πάνω σου;».

ΛΥΔΙΑ ΓΕΩΡΓΑΝΑ, CASTING DIRECTOR-COACH ΗΘΟΠΟΙΩΝ:

«Η κόρη μου πάει δευτέρα δημοτικού και έχει συμπάθειες και αντιπάθειες. Συγκεκριμένα ο Δημήτρης και κάποια άλλα αγόρια την πειράζουν. Πρόσφατα ένα κορίτσι, εκτάκι, άρχισε να περνάει χρόνο μαζί της. Η μικρή μου λατρεύει να κάθεται στο διάλειμμα με τα μεγάλα κορίτσια. Αυτό αποθάρρυνε τους ενοχλητικούς μπόμπιρες. Το εκτάκι μας πρόσφατα της έδωσε φιλοτεχνημένο γραμματάκι που μεταξύ άλλων έλεγε πόσο την αγαπάει. Η μικρή μου χοροπηδούσε από τη χαρά».

ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:

«Μέσα στο κεφάλι μου το bullying είναι η ανθρωποφαγική συμπεριφορά των τραμπούκων. Οι τραμπούκοι λοιπόν είναι άνθρωποι που εκμεταλλεύονται την οποιαδήποτε υπεροχή τους και εκτονώνονται με τη χρήση οποιασδήποτε μορφής βίας τους βολεύει την προκείμενη στιγμή. Εντοπίζουν το πιο αδύναμο σημείο του θύματος και με πρώτες ύλες τον φόβο και την ανοχή φροντίζουν να ακρωτηριάζουν ψυχικά τους γύρω τους. Τα θύματα, από την άλλη, παθητικά καταπίνουν την επίθεση.

Βλέπεις, ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι μεταξύ τους δεν πολυμιλάνε -και ειδικά για τέτοια θέματα. Θεωρώ πως λίγα viral video για το bulling, τα αυτοκόλλητα στους τοίχους του κέντρου και τέτοιου τύπου εκστρατείες, δεν βοηθάνε στο να φτάσουμε στη ρίζα του προβλήματος. Οι bullies δεν πρόκειται να σταματήσουν τα καψόνια που έχουν σκοπό να εφαρμόσουν πάνω στον οποιονδήποτε. Θα συνεχίσουν να βγάζουν τις σαδιστικές τους ορέξεις και να βρίσκουν νέα θύματα. Εκείνα, εκτεθειμένα, χωρίς το ψυχολογικό υπόβαθρο, δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν σε καμιά τέτοιου είδους βίαιη συμπεριφορά.

Η δική μου συμβουλή είναι: «Έχε τα αφτιά σου ανοιχτά να ακούσεις τον διπλανό σου. Κράτα δίπλα σου ανθρώπους που θα σε ακούσουν σε μια αντίστοιχη στιγμή. Σταμάτα να κάνεις τη στρουθοκάμηλο και να απομονώνεσαι από το περιβάλλον. Μην καταπίνεις τα προβλήματά σου και επιτέλους, μίλα! Κανείς δεν θα σε πει φλώρο»».

ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΩΛΕΛΗ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:

«Πώς το λένε αυτό που φοβάσαι; Το λέμε bulling, εκφοβισμό, βία. Όταν ήμασταν πιτσιρίκια, πώς το λέγαμε; Πώς θα περιγράφαμε τον εξυπνόμαγκα που πείραζε τους συμμαθητές μας ή εμάς;  Κακό παιδί. Έτσι θα το λέγαμε. Θα ήταν σαφές; Θα μας καταλάβαινε κάποιος ή θα το θεωρούσε «παιδιάστικο»; «Αν σε πειράξει κανείς, να το πεις στη δασκάλα», «Αν σε βαρέσει κανείς, βάρα τον κι εσύ», «Αν σου πάρουν τα πράγματά σου, πήγαινε στον διευθυντή του σχολείου». Οι συμβουλές έφταναν ως εκεί, κάποιοι γονείς δεν έδιναν καν σημασία πιστεύοντας πως τα παιδιά «τα βρίσκουν μόνα τους». Φράσεις κλισέ γύρω από μια πληγή βαθιά. Μα πώς να το πω στη δασκάλα αφού με απειλούν αν το πω; Μα πώς να τον βαρέσω αφού μου ρίχνει δυο κεφάλια κι εγώ αισθάνομαι κουνούπι μπροστά του; Φταίνε και τα τεράστια γυαλιά που φοράω, που είμαι χοντρός, που συλλαβίζω όταν διαβάζω, που φοράω πλεκτές ζακέτες, που η τσάντα μου είναι κοριτσίστικη. Ένα βουνό από ενοχές και άγνοια χειρισμού.

»Άγνοια χειρισμού, εκεί εντοπίζεται το κακό. Άγνοια χειρισμού επειδή οι περισσότερες συμβουλές είναι κλισέ και άχρηστες. Το πρόβλημα του εκφοβισμού δεν λύνεται με συμβουλές-φασόν και κάποια παιδιά είναι πολύ πιο ευαίσθητα από όσο δείχνουν. Κάποιοι γονείς δεν ξέρουν πώς να προσεγγίσουν το παιδί που δέχεται τον εκφοβισμό και δεν το ψάχνουν κιόλας, με αποτέλεσμα το τεράστιο σύννεφο να μαυρίζει μέρα με τη μέρα. Αν κάτι μπορεί να γίνει από το σπίτι, τότε αυτό είναι να πέσει το πέπλο των κλισέ.

Να πούμε επακριβώς γιατί κάποια παιδιά είναι διαφορετικά και γιατί κάποια άλλα παίρνουν ικανοποίηση μειώνοντας τους συμμαθητές τους. Να μιλήσουμε για τα συναισθήματα και να βοηθήσουμε τα παιδιά να τα περιγράψουν. Άλλο το «θύμωσα με τον διπλανό μου γιατί απλώνεται και πιάνει όλο το θρανίο» και άλλο το «φοβάμαι όταν συναντάω κάποια παιδιά, σφίγγεται το στομάχι μου και θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί».

»Πολλά από τα προβλήματα που μας βασανίζουν ως ενήλικες θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες να τα αποβάλουμε αν μπορούσαμε να τα εκφράσουμε με ακρίβεια. Να δώσουμε και στους κοντινούς μας ανθρώπους να καταλάβουν τι μας βασανίζει. Ας μιλήσουμε σήμερα ανοιχτά με τα παιδιά μας, ας τους πούμε δικές μας εμπειρίες με νταήδες, ή έστω ας τις επινοήσουμε και κυρίως ας αντιληφθούμε εγκαίρως μήπως το δικό μας παιδί εκφοβίζεται ή εκφοβίζει.

Ένα ακόμα θέμα που πρέπει να τους θίξουμε είναι πως η σιωπή μας είναι συγκατάβαση στη βία και να τα παρακινήσουμε να μιλήσουν ακόμα και αν υποπέσει περιστατικό βίας στην αντίληψή τους και ας μην τα αφορά. Δεν προστατεύουμε απλά τα παιδιά μας, αλλά τα βοηθάμε να αποκτήσουν ενσυναίσθηση, να μην άγονται και να μιλούν για ό,τι τα απασχολεί».

Πηγή: doctv.gr, κείμενο της Μελίτας Κάραλη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: