• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

«Η καλή καρδιά που είναι; Γιατί κανείς δεν μετράει με αυτό το μέτρο;»


flying_hearts

Μια ιστορία για ένα γλυκό παιδί, για ένα παιδί που δεν αγκαλιάσαμε, που δε στηρίξαμε, διαβάζουμε παρέα, ψελλίζουμε παρέα,  για ν΄ανοίξουμε δρόμο στην αποδοχή, για ν΄ανοίξουμε και την καρδιά μας. Σ’ αυτό το κείμενο του Νίκου Βράντση ενώνουμε φωνές και ψυχές μέχρι to bullying να γίνει αντιληπτό και αντιμετωπίσιμο στα μήκη και τα πλάτη. 

Με την πίστη ότι δεν υπάρχει σκοτάδι τόσο πυκνό που να μη σηκώνει φως, μαζεύουμε μικρά λαμπάκια ευαισθησίας και τα ενώνουμε.

Όπως λέει κι ο Αύγουστος Κορτώ γι’ αυτό πρέπει να χτυπάμε πόρτες, να μιλάμε στους σιωπηλούς, να ακούμε τους λυπημένους, να οσμιζόμαστε τον φόβο και να τον πατάμε κάτω. Γιατί πίσω απ’ το σφιγμένο, τσαλακωμένο χαμόγελο ενός παιδιού μπορεί να παραμονεύει ο επόμενος τραγικός νεκρός, το αδέρφι μας, το παιδί μας…

…♥…

paper_heart__by_naduss

Για το γλυκό παιδί δεν πρόλαβα να γράψω έγκαιρα. Έπρεπε πρώτα να χαθεί για να το θυμηθώ. Και τώρα γιατί πια να φωνάξω; Δεν είναι μάταιο; Χάθηκε το γλυκό παιδί με τα μελένια μάτια. Χάθηκε κείνο το κρυφό, το ανεκδήλωτο χαμόγελο. Έμειναν μόνο δυο μειλίχιες, ευγενικές λάμψεις σε μια φωτογραφία, που κρούει τον σπαρακτικό συναγερμό για όλες τις υπό εξαφάνιση γλυκές ματιές που χάνονται.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι εννοούσαν όταν μιλούσαν για την αυτοκτονία του γλυκού παιδιού. Τί εννοούν αυτοκτονία; Ότι αποφάσισε να αυτοκτονήσει; Η αυτοκτονία είναι μια λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο απομονωμένα. Μόνο όταν είναι μόνη της η αυτοκτονία και μόνο όταν την κοιτάς από το στείρο μικροσκόπιο ενός καραφλού ιατροδικαστή μπορεί να συνεχίσει να λέγεται αυτοκτονία. Για τους υπολοίπους η αυτοκτονία δεν υπάρχει σαν λέξη που σηματοδοτεί το γεγονός. Γιατί το γεγονός έχει ένα παρελθόν και ένα μέλλον.

Και αν αποφασίσεις να μη δεις μόνο τη στιγμή του γεγονότος, αλλά να εντάξεις τη στιγμή μέσα στο παρελθόν που οδήγησε στην απόφαση και στο μέλλον που αφορά τις συνέπειες που έχει αυτή η απόφαση, αυτοκτονία και αυτοχειρία δεν υπάρχει. Γιατί κανείς δεν αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Απλά ωθείται αργά, μεθοδικά στο χείλος του γκρεμού. Ζερβά του φυσά η απελπισία, δεξά φυσά η ελπίδα. Και το γλυκό παιδί στεκότανε στη μέση και έγλειφε τα χείλη της αβύσσου. Αλλά δεν ξέρουμε ακόμα και ούτε ο ιατροδικαστής θα μας το πεί, αν το γλυκό παιδί έδωσε σάλτο γιατί ένας άνεμος υπερίσχυσε του άλλου, ή απλά ένας άνεμος έπαψε πια να πνέει.

Για αγέρηδες και θύελλες είπαμε να μιλήσουμε ερήμην του γλυκού παιδιού που μόνο αυτό γνώριζε το δράμα. Χρόνια βρισκόταν στον γκρεμό και ο τρόμος τον συρρίκνωσε, τον εκμηδένισε, έμενε μόνο ο τρόμος και δυο μάτια αγνά και φοβισμένα.

Κάνε θεέ μου να μη σταματήσει να φυσά η ελπίδα, κάνε θεέ μου να φουσκώσει το αγέρι της αγάπης που θα με σηκώσει από την άβυσσο τούτη. Κάνε θεέ μου κάποιος να με προσέξει που φοβούμαι και μικραίνω όλο και πιότερο απ’ τον φόβο. Και θα μείνω μια στάλα και κανείς πια δε θα με προσέχει, και ο άνεμος θα πάψει της ελπίδας και θα πέσω και θα σκουντουφλήσω και θα μείνουν μόνο δυο μάτια.

Αυτή είναι η ιστορία του γλυκού παιδιού που βούτηξε. Και αν κοιτάτε συνεχίστε να μιλάτε για αυτοκτονία. Τέτοιες αυτοκτονίες μικρόμυαλοι γεμάτος είναι ο κόσμος μας και εμείς για να σωθούμε λέμε απαξιωτικά: «α τον δειλό, α τον κιοτή, α τον αυτόχειρα, τον παλαβιάρη», αντί να πούμε στο καθρέπτη «φτου σου ρε κάθαρμα, άλλη μια ευαισθησία άφησες να πάει χαμένη, άλλη μια ελπίδα άφησες να σου γλιστρήσει, άλλη μια ευκαιρία να στρώσει ο κόσμος, να ρθει στα ίσα του άφησες να πετάξει, κάθαρμα, χαμένε».

Το γλυκό παιδί το δείχνανε με το δάκτυλο όταν περνούσε. Γελούσαν και χτυπούσαν και βασάνιζαν. Και το γλυκό παιδί πια δεν μπορούσε να ξεχωρίζει τα γέλια από το βάσανο. Για αυτό το γέλιο δεν ήταν κάτι άλλο από βάσανο. Στεκόταν στην γωνιά διστακτικό, γεμάτο αμφιβολίες, γεμάτο ερωτήματα για το πόσο λάθος ήταν, γεμάτο ονειροπολήσεις για το πώς θα σηκωνόταν και θα ‘δινε μια στον ντουνιά και στα αληταριά και όλοι θα το βούλωναν και θα σκάγανε και η δικαιοσύνη θα επέστρεφε στον κόσμο. Αλλά κάθε πρωί ντυνόταν όσο γινόταν πιο διακριτικά, καθόταν όσο το δυνατόν πιο απόμερα, μιλούσε όσο το δυνατόν λιγότερο, για να είναι όσο το δυνατόν πιο αδιάφορη η παρουσία του.

Ο φόβος. Αυτός ο ρημάδης ο φόβος είναι που εκμηδένισε το γλυκό παιδί. Και το εκμηδένισε γιατί δεν έχει ο κόσμος χώρο για τα γλυκά παιδιά. Πρέπει να τα κάνει να φοβούνται, να τα διαπαιδαγωγεί στην κτηνωδία ή να τα συντρίβει στην δειλία και το περιθώριο. Γιατί αν τα γλυκά παιδιά νικήσουν, ο φόβος δια παντός θα χαθεί. Αλλά ο φόβος είναι πονηρός, διάολος είναι και δεν υποτάσσεται εύκολα. Στέλνει τους αντιπροσώπους του, κάτι ελαφρόμυαλους διακόνους της βλακείας, να σπείρουν το παραλυτικό του μήνυμά, να διακονήσουν με επιμέλεια την βία.

Και έτσι το παιδί σιγά σιγά μίκραινε. Φώναζε από μέσα του βοήθεια αλλά κανείς δεν άκουγε. Όλοι ήταν απασχολημένοι. Όλοι ζητούσαν από το μικρό παιδί να μιλήσει τη συνηθισμένη γλώσσα. Κανείς δεν άκουγε τα λόγια των ματιών που απέμεναν να ζητούν σκοινί να βγουν από την λάσπη, να τραβηχτούν από τον λιθοβολισμό. Στο πηγάδι του φόβου το παιδί και να φωνάζει ξέπνοα: βοηθάτε με, και κανείς να μην ακούει, κανείς να μη σκύβει στο πηγάδι, παρά μόνο για να φτύσει, να σπρώξει πιο βαθιά, πιο κάτω.

Οι δάσκαλοι να αναρωτιούνται δήθεν σκεπτικά και πονετικά, γιατί το γλυκό αυτό παιδί, άλλοτε σπίρτο, πια προτιμούσε τη σιωπή. Πονετικά τάχα μου, αλλά με κείνο το τιμωρητικό το ύφος, το απογοητευμένο, λες και το γλυκό παιδί ήταν μια μηχανή με προσανατολισμό μονάχα να αποδίδει στα κελεύσματα των δασκάλων. Οι σπόροι βλασταίνουν την άνοιξη, και όταν ο καιρός είναι μονίμως χειμωνιάτικος δεν καρπίζουν. Και τα τρυφερά βλαστάρια, αυτά με τις περισσότερες δυνατότητες είναι τα πρώτα που χάνονται, γιατί δεν τα φροντίζουν.

Και οι δάσκαλοι ξύνουν ακόμα το κεφάλι, φορούν ακόμα και μετά θάνατον ελπίδας, το προσωπείο της απορίας για να μην αποκαλύψουν το αδιάφορο πρόσωπό τους. Η αδιαφορία, η υποκριτική εμμονή στο καθήκον που αρχίζει και τελειώνει με το εργατικό ωράριο. Αμ δε. Το καθήκον είναι εκεί ολημερίς και οληνυχτίς. Και αυτό ξεχωρίζει τον ένοχο από τον αθώο. Δυο τρεις ήταν οι αθώοι που γνώρισα εγώ στο σχολείο μου. Ο μέσος όρος εκεί κάπου είναι. Και αυτοί οι δυο τρεις είναι συνήθως εκείνοι που συγκεντρώνουν την αντιπάθεια των πολλών για τις αλλόκοτες συνήθειες να φυτρώνουν κει που δεν τους σπέρνουν, να μιλούν παράξενα για δικαιώματα και εναλλακτικούς τρόπους διδασκαλίας.

Στο σπίτι το γλυκό παιδί δεν μπορούσε να μιλήσει. Τι να πει; Να ντροπιαστεί μπροστά σε γονείς που στέκουν υπερήφανοι μόνο όταν ακούν καλά πράγματα από τους τρίτους, τον περίγυρο. Καλός μαθητής, καλός αθλητής, καλός μαλαγάνας; Πουθενά καλή καρδιά; Η καλή καρδιά που ‘ναι ρε; Γιατί κανείς δεν μετράει με αυτό το μέτρο; Και βιαζόταν να πάει από τη μοναξιά του σχολείου, στην μοναξιά του δωματίου. Ίσως να ακούσει μια μουσική, ίσως να διαβάσει ένα μαγικό βιβλίο που θα τον ταξιδέψει σε έναν άλλον κόσμο, ίσως μια τέχνη, μια διαφυγή από αυτόν τον κόσμο τον παλιό, τον σκληρό, από το κτηνοτροφείο. Μια τέχνη να του επιτρέπει να μουρμουρίζει: Να είμαι ο αστυνόμος που εξιχνιάζει το μυστήριο και εξισσοροπεί την αδικία, να είμαι ο μάγος που σώζει τον κόσμο από τις δυνάμεις την καταστροφής, να είμαι ο ήρωας που διακριτικά δέχεται γροθιές και αντι-χαρίζει φιλιά και αγκαλιές. Να μην είμαι αυτός που κατήντησα.

Και το γλυκό παιδί συρρικνωνόταν στην μοναξιά, και την σιωπή του φόβου που του δημιουργούσαν. Και δεν είχε πού να σταθεί. Μια κουβέντα αγάπης, μια κουβέντα να του υπενθυμίσει ότι είναι το γλυκό παιδί. Κανείς δεν το αγκάλιασε να του πει έλα εδώ, εγώ είμαι για σένα εδώ, δεν θα σε αφήσω.

Βούλιαζαν τα μάτια στην απελπισία. Τουλάχιστον να προφυλαχτώ στη σιωπή μου. Να μην μάθουν και οι υπόλοιποι ποιος κατάντησα. Να με θυμούνται τουλάχιστον σαν το γλυκό παιδί και όχι σαν το παιδί που το χτυπούν και το σέρνουν.

Η βία και η ενοχή έσπρωξε το γλυκό παιδί και έδωσε το σάλτο. Η μοναξιά που αύξανε. Έγλειφε τον γκρεμό καιρό τώρα. Ένοχοι είμαστε γιατί δεν σταματήσαμε όλα εκείνα που κάνανε τον γκρεμό γοητευτικό.

Συγνώμη κόσμε που δεν προσπάθησα από κτηνοτροφείο να σε κάνω να αξίζεις. Συγνώμη που δεν μάχομαι για τα γλυκά, καλοσυνάτα μάτια.

Μπρος να φτιάξουμε συνδικάτο. Το συνδικάτο της καλοσύνης, που θ’ αρπάξει φτυάρι και αξίνα και θα οργώνει αυτήν την αγριάδα της ανθρώπινης ύπαρξης, που σαν αέρας και νερό θα ισιώνει και θα τρώει τα βουνά του φόβου που φυλακίζουν την ελπίδα.

Συγνώμη γλυκό παιδί! Άλλη φορά θα προσπαθήσω να σε σώσω!

Συγνώμη φίλε μου!

 

Πηγή: parallaximag.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: