• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Εθισμός στα διαδικτυακά παιχνίδια: Η ιστορία του «Γιάννη»

O εθισμός στο διαδίκτυο, η εξαρτητική συμπεριφορά που στοιχειώνει αρκετά εφηβικά δωμάτια και διατυπώνεται ως η μεγάλη αγωνία των γονέων,  μέσα από βιώματα προσωπικά και αληθινά.

Διαβάστε την ιστορία του Γιάννη (μη πραγματικό όνομα) που, όταν στο σπίτι του η σύνδεση στο διαδίκτυο παρουσίασε πρόβλημα, συνειδητοποίησε την εξάρτησή του, τη μοναξιά, τη θλίψη και τις χαμένες φιλίες. Εθισμένος στο διαδικτυακό παιχνίδι «World of Warcraft» (WoW), μάς περιγράφει πώς άλλαξε ο ίδιος -σκέψη, συναίσθημα, τρόπο ζωής, συμπεριφορά-  από τον εθισμό και τελικά, πώς μπόρεσε να νικήσει την εξάρτησή του…

diadiktio_ethismos

Η αρχή:

Ουσιαστικά ξεκινούν όλα πολύ αθώα. Ο Γιάννης, που κατοικεί σε μια γερμανική επαρχία, αγοράζει ένα παιχνίδι για τον Η/Υ και αρχίζει στο σπίτι του να παίζει. Στην αρχή δεν έχει και τόσο ενδιαφέρον διότι πρέπει να φτάσει πρώτα σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο ώστε να το διασκεδάσει. Αύτο απαιτεί μεν χρόνο, αλλά δεν πειράζει. Μερικά πράγματα έχουν προτεραιότητα απέναντι στους φίλους. Ο ηλεκτρονικός κόσμος τον απορροφά ολοκληρωτικά, ανακαλύπτει συνεχώς καινούργια πράγματα. Όσο περισσότερο παίζει, τόσο πιο ισχυρή γίνεται η φιγούρα του και τόσο περισσότερα πράγματα μπορεί να κάνει μέσα στο παιχνίδι. Είναι ενθουσιασμένος με το τι μπορεί εδώ να πετύχει. Ποιον νοιάζει ότι η φίλη του παίρνει πάλι τηλέφωνο και τον ρωτάει εάν θέλει να πάει μαζί της στον κινηματογράφο. Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί, επειδή χρειάζεται αυτό το συγκεκριμένο όπλο για να γίνει καλύτερος.

Νέοι φίλοι:

Σύντομα τα καταφέρνει ο Γιάννης σε αυτό το παιχνίδι, το μαθαίνει καλά και έρχονται και οι πρώτες επιτυχίες. Δυστυχώς όμως ξεχνάει τους φίλους του, με τους οποίους είχε κανονίσει να πάνε για μπάνιο – αλλά τι θέλουν αυτοί πάλι και γκρινιάζουν; Στον κόσμο του «World of Warcraft» βρίσκει ο Γιάννης νέους φίλους, με τους οποίους δίνει κάθε βράδυ ραντεβού για να σκοτώσουν ένα καινούριο τέρας μέσα στη σπηλιά. «Αυτοί οι φίλοι δεν σε εγκαταλείπουν, γιατί μόνο μαζί είναι δυνατοί και μπορούν να πετύχουν κάτι», εξηγεί ο Γιάννης. «Είχα την αίσθηση, πως αυτοί οι άνθρωποι είναι η οικογένειά μου και πως είμαι για εκείνους σημαντικός», λέει. Κοινές μάχες, κοινές επιτυχίες – «αυτό μου δίνει την αίσθηση πως είμαι πανίσχυρος και προπάντων όχι μόνος».

Ένα χρόνο στο διαδίκτυο:

Μεταξύ των νέων φίλων είναι και ο Αντρέας, ο oποίος είναι μερικά χρόνια μεγαλύτερος και έχει περισσότερη εμπειρία στο WoW. Ένα βράδυ συνδέεται ο Ανδρέας -όπως έχουν προσυννενοηθεί- στο παιχνίδι. Εμφανίζεται όμως μόνο και μόνο για να πει πως χρειάζεται λίγο χρόνο ακόμη και πως θα μπορεί να ξεκινήσει το παιχνίδι σε μισή ώρα. Ο Γιάννης κάθεται και περιμένει μέχρι που ξανασυνδέεται ο συμπαίκτης του: Μόλις τον χώρισε η γυναίκα του, του λέει εν συντομία ο Ανδρέας. Αλλά δεν έχει τώρα σημασία, ας συνεχίσουν το παιχνίδι…

Οι φίλοι του Γιάννη δεν αδιαφορούν για αυτόν. Ακόμη όχι. «Κάποια στιγμή προσπάθησαν οι φίλοι μου να μου πουν, πως είναι τελείως τρελό να παίζω τόσο πολύ», λέει ο Γιάννης και: «Οι φίλοι μου θεωρούσαν πως έχανα την πραγματικότητα από τα μάτια μου, αλλά τότε σκεφτόμουνα πως οι άλλοι ήτανε θυμωμένοι, επειδή δεν τους αφιέρωνα πλέον τόσο χρόνο όσο παλαιότερα».

Οι φίλοι του Γιάννη απομακρύνονταν όλο και περισσότερο, γιατί ποτέ δεν είχε χρόνο ή ξέχναγε τα ραντεβού τους, μέχρι που σταμάτησαν όλοι να επικοινωνούν μαζί του. Και στο σχολείο άρχισαν τα πράγματα να πηγαίνουν όλο και χειρότερα. «Δεν έκανα πια τις ασκήσεις μου, δεν διάβαζα πια τα μαθήματα και συχνά έπαιζα όλη τη νύχτα ώστε το πρωί να μην μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι. Αυτός είχε φυσικά αντίκτυπο και στους βαθμούς μου». Σήμερα το μετανιώνει ο Γιάννης που δεν προσπάθησε περισσότερο για το σχολείο.

Κάθε τόσο προσπαθούσαν οι γονείς του να τον αποτρέψουν από το παιχνίδι. Συχνά τσακώνονται, επειδή ο Γιάννης απομονώνεται τελείως από την οικογενειακή ζωή και βγαίνει πλέον σπανία από το δωμάτιο του – εγκαταλείπει τον Η/Υ μόνο για να ετοιμάσει κάτι να φάει και να πάει στην τουαλέτα.

Όταν το Διαδίκτυο παθαίνει βλάβη, που είναι ο πραγματικός κόσμος; 

Ένα χρόνο ζει ψυχή τε και σώματι για το παιχνίδι στον Η/Υ. Μέχρι την ημέρα που παθαίνει ξαφνικά το διαδίκτυο τη βλάβη – για μια ολόκληρη βδομάδα. «Αρχικά με έπιασε πραγματικά πανικός, αφού είχα ραντεβού στον κόσμο του WoW και δεν ήθελα τους φίλους μου εκεί να τους εγκαταλείψω», θυμάται ο Γιάννης. Ξαφνικά αισθάνθηκε το κενό.

Αυτό το κενό στο κεφάλι του, στο δωμάτιό του, απλά παντού, τον τρελαίνει. Περπατάει στο δωμάτιο, μετά κάθεται, ξανασηκώνεται, δεν βρίσκει ησυχία. Τελικά δεν μπορεί χωρίς. Κάθε λίγο κοιτάει το κινητό του. Κανένας δεν τον πήρε τηλέφωνο, κανείς δεν του έστειλε μήνυμα. Οι φίλοι του απομακρύνθηκαν. Πώς θα καταφέρει  να περάσει μια βδομάδα χωρίς το παιχνίδι; «Αυτή η αίσθηση να μην έχεις κάτι να κάνεις, να ασχοληθείς, είναι τραγική. Σε πλακώνει κυριολεκτικά», λέει ο σήμερα εικοσάχρονος.

Στην πραγματική ζωή λοιπόν οι φίλοι χάθηκαν, η κοπέλα του έφυγε, οι γονείς δεν είναι πρόθυμοι να δεχθούν αυτούς τους διαταραγμένους ρυθμούς στην οικογενειακή ζωή μόνο και μόνο επειδή δεν λειτουργεί το Ίντερνετ. Και στο σχολείο δεν τα καταφέρνει να ενσωματωθεί πάλι και να προχωρήσει μαζί με τους άλλους – έλειψε πολύ και διάβαζε πολύ λίγο για να τα καταφέρει. «Έχεις την αίσθηση σαν να στέκεσαι μπροστά από το τίποτα – ένα βουνό από θρύψαλα, γιατί μέχρι τώρα ζούσες στον εικονικό κόσμο μια χαρά. Ο πραγματικός κόσμος σού φαίνεται ξαφνικά εξωπραγματικός και δεν μπορείς πια να ανταποκριθείς».

Ο Γιάννης προσπαθεί να επικοινωνήσει ξανά με τους φίλους του. «Αρχικά φυσικά δεν μου απαντούσε κανείς. Και όταν πετύχαινα κάποιον το τηλέφωνο μου έλεγε πως δεν είχε ούτε χρόνο ούτε όρεξή να κάνει κάτι μαζί μου. Μου έδωσαν σαφώς να καταλάβω πως δεν μπορούσα να τους συμπεριφέρομαι έτσι και να μπω πάλι απλά στην παρέα, μόνο επειδή το «World of Warcraft» παροδικά δεν ήτανε διαθέσιμο». Ο Γιάννης έπρεπε να βιώσει την εμπειρία της απόρριψης.

Ακόμα και οι νύχτες φαίνεται να είναι μεγαλύτερες. Δεν μπορεί να κοιμηθεί, αλλά δεν θέλει και να μείνει και ξύπνιος… 

ιντερνετ1

Μόνο η ισχύς μετράει – ποιος είναι πραγματικά ο εικονικός κόσμος:

Όταν μετά από μία εβδομάδα επανήλθε η λειτουργία του Internet πρέπει να διαπιστώσει πως και οι φίλοι από το «World of Warcraft» δεν θέλουν πλέον να παίξουν μαζί του, αφού η φιγούρα του έχει χάσει δύναμη. «Ωραίοι φίλοι. Έπρεπε να διαπιστώσω, πως ενδιαφέρονταν μόνο για τη δύναμη της φιγούρας μου στο παιχνίδι, και πώς θα επωφεληθούν από αυτήν». Ο Γιάννης αρχίζει να καταλαβαίνει πως ο εικονικός κόσμος δεν είναι καλύτερος από τον πραγματικό, απεναντίας – εδώ παίζει ρολό μόνο η δύναμη και όχι η φιλία.

Αρχίζει να ξεχνάει το «World of Warcraft». Οι παλιοί του φίλοι του συγχωρούν την παρέκκλιση στον φανταστικό κόσμο και ενσωματώνεται πάλι στην οικογενειακή ζωή. «Φυσικά σκεφτόμουνα κάθε τόσο το παιχνίδι και αναπολούσα τις εποχές που ήμουνα ισχυρός και ανήκα στην ομάδα που είχε επιτυχίες, αλλά όλο και περισσότερο αντιλαμβανόμουν πως η ισχύς που έχω στο παιχνίδι δεν μπορεί να με γλιτώσει από τα πραγματικά προβλήματα», λέει ο Γιάννης. Αισθάνεται πως δεν το χρειάζεται το παιχνίδι για να είναι ευτυχισμένος, να αισθάνεται πως τον κατανοούν.

«Πήρα το μάθημά μου», λέει ο Γιάννης. Διαπίστωσε πως ο εθισμός στο διαδίκτυο δεν είναι μια εφεύρεση των ΜΜΕ αλλά πραγματικότητα. Το καλοκαίρι μετά «τη χρονιά του παιχνιδιού» πήρε, με ένα χρόνο καθυστέρηση, το απολυτήριο Λυκείου. Βγαίνει πάλι συχνά με τους φίλους του και απέκτησε και καινούργια κοπέλα.

Όμως η διακοπή μιας κατάστασης, όπως στην προηγούμενη πραγματική περιγραφή, δεν είναι πάντα τόσο εύκολη και απαιτεί τις περισσότερες φορές την συμβουλή και συμμετοχή ειδικών σε ατομικό και οικογενειακό επίπεδο.

not_addicted

 

Πηγή: christos.tarasidis.org

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: