• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Χάρισαν τα χρήματα απ’ τα κάλαντα στα αδέσποτα ζωάκια!

γατακι

Εύγε στα ευαίσθητα παιδιά με τη γενναιόδωρη καρδιά που μες στον σημερινό χιονιά βγήκαν για τα κάλαντα και πρόσφεραν τα «χαρίσματα» που έλαβαν, σε καταφύγιο για τα αδέσποτα ζώα.

Μια ευχάριστη έκπληξη που λέτε περίμενε σήμερα, παραμονή Πρωτοχρονιάς, τους εθελοντές της Ελληνικής Φιλοζωικής Εταιρείας. Τρία καλόκαρδα παιδιά, η Αναστασία, η Θεοφανή και η Γεωργία, επισκέφθηκαν το καταφύγιο ζώων στο Κορωπί Αττικής και πρόσφεραν όλα τα χρήματα που είχαν συγκεντρώσει από τα κάλαντα για να αγοραστούν τροφές και φάρμακα στ’ αδέσποτα σκυλάκια και γατάκια που φιλοξενούνται εκεί.

Η αξιέπαινη αυτή πρωτοβουλία των παιδιών συγκίνησε τους εθελοντές, οι οποίοι ευχαρίστησαν από καρδιάς τους μικρούς τους φίλους, λέγοντας ότι αυτή η πράξη τους παραμονές Πρωτοχρονιάς τους γεμίζει με ελπίδα για το μέλλον.

Μα… ναι! Όσο τα τρυφερά μικρά χεράκια χαρίζουν δώρα ζωής, δώρα ψυχής, βρίσκει ωραίες, σπουδαίες αφορμές η ψυχή να ανασαίνει, να γλυκαίνεται και να προσμένει τα καλύτερα!

Πηγή: istoriesadespoton.gr

Χριστούγεννα στα παλιά Αναγνωστικά: έτη 1920 έως 1980!

Η τρυφερή νοσταλγία με τη γνωστή της συστολή ξαναχτυπά το πορτάκι της καρδιάς μας…

Αυτή τη φορά μάς φέρνει δώρα εκλεκτά και διάθεση επιστροφής στα πολύ άγουρα και αυθεντικά μας χρόνια!

Θρανίο ξύλινο, βαρύ, σε σκούρο πράσινο χρώμα, δάσκαλος αυστηρός, βλοσυρός και αναγνωστικά αλλοτινών καιρών μπρος στα αχόρταγα μάτια μας!

Χριστουγεννιάτικες μέρες στα παλιά αναγνωστικά: 1920 έως 1980, από την συλλογή της βιβλιοθήκης του Ινστιτούτου Παιδαγωγικής Πολιτικής!

anagnwstiko
Αναγνωστικό 1929altalt
Αναγνωστικό 1946 alt alt
Αναγνωστικό 1950 alt alt
Αναγνωστικό 1952 alt alt
Αναγνωστικό 1956 alt alt
Αναγνωστικό 1961 alt alt
Αναγνωστικό 1965 alt alt
Αναγνωστικό 1967 alt alt
Αναγνωστικό 1972 alt alt
Αναγνωστικό 1977 alt alt

Η καρδιά & η πράξη στον άστεγο, τον άπατρι, το μόνο, τον Άνθρωπο δίπλα & εντός μας

2015-12-25

Με μια εξαιρετική πεντάλεπτη ταινία του που εικονοποιεί το βαθύ, ουσιαστικό μήνυμα των Χριστουγέννων ευχόμαστε

Χ ρ ό ν ι α  Π ο λ λ ά!

Το μήνυμα της αγάπης είναι εκείνο που μάς δίνει θάρρος, ελπίδα, πίστη στην ανεξάντλητη δύναμη του ανθρώπου όταν η καρδιά του είναι γεμάτη.

Μέρες που είναι λοιπόν, ας αναρωτηθούμε τι πληγές μπορεί να λουφάζουν, ανεπούλωτες, πίσω απ’ το βλέμμα του γείτονα, του φίλου, του ξένου.

Κι ας πλησιάσουμε, ας τους απλώσουμε το χέρι, γιατί μπορεί να το έχουν περισσότερο ανάγκη κι από μας.

Ειδικά τα παιδιά

Απ’ τα χεράκια τους κρέμεται ο κόσμος μας.

Δώρο για μένα ή για την οικογένειά μου;

Christmas_time_by_KayTeez

Ο κόσμος των παιδιών, ο τρυφερός, ο πλατύς και βαθύς, ο γνήσιος και αυθεντικός, ο άδολος…

Να τους χαρίζει -λέει- κάποιος ένα δώρο που ονειρεύονται στα «στριμωγμένα» παιδικά τους χρόνια.

Κι άλλο ένα για την οικογένειά τους που ζορίζεται οικονομικά – για τη μαμά ή τον μπαμπά.

Κι έπειτα να τους ζητά να διαλέξουν.

Το ένα ή το άλλο;

Ο εαυτός, ή ο άλλος;

Ωραία -που λέτε- τα παιδιά. Όσο δεν πάει. Και δοτικά και γενναιόδωρα και σπλαχνικά.

Ωραία, πολύ! Για δείτε:

Μη ξεχνάτε τα παιδιά… Προ πάντων τα παιδιά!

Ανοίγουμε καρδιά και αγκαλιά στο Π α ι δ ί

που εναγωνίως αναζητά χώρο

στον μέσα και τον έξω κόσμο μας.

Μη το ξεχνάτε!

Δες,
αλλάξαμε δες
μεγαλώσαμε μα δεν ησυχάσαμε
κι ακόμα πιστεύουμε πως θα ησυχάσει ο καιρός
θα το βρούμε το φως
που ονειρευτήκαμε, που γυρέψαμε.

Στο κορμί μας επάνω να σπάσει αυτό το άγριο κύμα
για να έρχονται αύριο εδώ τα παιδιά
χωρίς φόβο να παίζουνε,
χωρίς φόβο να ερωτεύονται.

Δες,
είμαστε ακόμα εδώ
κι όσα κι αν πάθαμε, όσα κι αν ζήσαμε
δεν βολευτήκαμε, δεν πουληθήκαμε φίλοι μου
να διψάμε ακόμα σα να ‘μαστε παιδιά
και επιμένουμε σα να ‘μαστε παιδιά
σ’ ένα πιο όμορφο κόσμο για να ‘ρθουν να τον βρουν τα παιδιά.

Χωρίς φόβο να αγαπηθούν τα παιδιά
χωρίς φόβο να ονειρευτούν τα παιδιά
και ας ματώσουμε γι’ αυτό χίλιες φορές ξανά και ξανά.

Ώσπου στο τέλος να τρομάξει αυτός ο κόσμος
ώσπου στο τέλος θα τρομάξει αυτός ο κόσμος
και θα ανοίξει μπροστά μας απέραντος σαν ευτυχία ο δρόμος

να ταξιδέψουν τα παιδιά
να ονειρευτούνε τα παιδιά
να αγαπηθούνε τα παιδιά.

Μη ξεχνάτε τα παιδιά.
Ζητήστε συγγνώμη απ’ τα παιδιά.

Μη ξεχνάτε τα παιδιά.
Ζητήστε συγγνώμη.

Ζητήστε συγγνώμη.

Συγγνώμη παιδιά. 

zeygari

Η Χριστουγεννιάτικη χαρά «να δίνεις», σε ένα υπέροχο κοινωνικό πείραμα!

Μέρες γιορτινές κι όλοι μας ευχόμαστε ή προσμένουμε κι από κάτι.

Κι απλώνουμε το χέρι στους άλλους όπως το μωρό που γυρεύει αγκαλιά – μισό με προσδοκία αγάπης και μισό αναζητώντας ένα πολύχρωμο πακέτο, δώρο φροντιστικό για μάς!

Σε τούτο εδώ το video όμως, υπέροχο video πραγματικά, πραγματοποιείται ένα ξεχωριστό κοινωνικό πείραμα.

Σε λονδρέζικο σταθμό έχει στηθεί ένα ιδιαίτερο μηχάνημα που… κατεβάζει δώρα! Μόνο που εκείνος που λαχταρά για το δώρο, είναι ο ίδιος που θα βιώσει τη μέγιστη χαρά: εκείνη, του να δίνεις!

Άραγε, είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο;

Όσο για μάς; Αν είμαστε τυχεροί, θα βρεθεί ένας άνθρωπος να μας δώσει το χέρι, να μάς δωρίσει ένα χαμόγελο, να μας στέρξει στην ανάγκη μας.

Σήμερα εκείνος, αύριο εμείς.

«Συγγνώμη, μήπως έχετε ένα ευρώ;»

Homeless_Romanticism_by_st3ramone

…Τίποτα περισσότερο δεν θαύμασα, από εκείνους που διαχειρίζονται τη μοναξιά τους με αξιοπρέπεια.

Ένας από αυτούς ήταν και ο Αβραάμ, ένα γλυκύτατο γεροντάκι, λιγνό και κοντό που περιφερόταν στους δρόμους του Ηρακλείου. Απ’ ότι έγινε γνωστό μεταγενέστερα, εκείνος διέμενε στο δημόσιο γηροκομείο της πόλης, καθώς σύμφωνα με τις φήμες, οι δικοί του υφάρπαξαν όλη του την περιουσία και μετά τον “τοποθέτησαν” σε ένα κέντρο φροντίδας.

Ο Αβραάμ δεν είχε κινητικά προβλήματα, ούτε διαταραχές στον προσανατολισμό του. Ήξερε που βρίσκονταν και τι έκανε. Όμως, μία αρχόμενη άνοια, ήταν εμφανώς προ των πυλών.

Σχεδόν κάθε πρωί, όποιος τύχαινε να περνάει από την πλατεία των Λιονταριών, έβλεπε αυτή την ανθρώπινη καρικατούρα να περιφέρεται στις γύρω καφετέριες και να επαιτεί.

Το σλόγκαν ίδιο και απαράλλαχτο: “έχετε ένα ευρώ;”

Δεν ξέρω πόσα ευρώ έβαζε στην τσέπη του καρό σακακιού του ο Αβραάμ, όμως σίγουρα ήταν μία από τις κατεξοχήν αγαπητές φιγούρες, τόσο για τους Ηρακλιώτες, όσο και για τους φοιτητές της πόλης.

Η πρώτη μας γνωριμία, έγινε σε ένα καφέ επί της οδού Κοραή (γνωστό δρόμο με χώρους εστίασης στο κέντρο του Ηρακλείου). Εγώ, έπινα καφέ με φίλους, ο Αβραάμ “κερνούσε” τη γνωστή του ατάκα. Μέχρι που εντέλει μού έκανε τη συνηθισμένη ερώτηση…

Καθώς έψαχνα στην τσάντα – ταγάρι και είχα ήδη αρχίσει να εκνευρίζομαι που έβρισκα όλα τα υπόλοιπα κέρματα πλην του ευρώ, του λέω:

–  Συγνώμη, δεν έχω ένα ευρώ, θέλετε να σας το δώσω σε ψιλά; 

– ‘Οχι, θέλω ένα ευρώ.

– Μήπως θέλετε δύο ευρώ;

– Όχι, σας είπα ένα ευρώ θέλω μόνο.

Αλλά βέβαια ο Αβραάμ, ήταν και με τα φεγγάρια του.

Κάποια άλλη στιγμή που συναντηθήκαμε στην μικρή Έβανς, έξω από μία τράπεζα, με πλησίασε και ξαναέπαιξε τη γνωστή του κασέτα!

Δεν ξέρω πώς έτυχε, όμως για δεύτερη φορά πάλι δεν είχα αυτό το πολυπόθητο ένα (ευρώ) …

-Δυστυχώς, έχω πέντε ευρώ

-Και γιατί δυστυχώς; Τόσο το καλύτερο!

-Μα, πώς; Εσείς δεν είπατε ότι παίρνετε μόνο ένα ευρώ;

-Και ένα και δύο και πέντε!!

Κρατήθηκα για να μην γελάσω, όμως για την τιμή της ιστορίας οφείλω να αναφέρω ότι δεν του τα έδωσα. Ούσα φοιτήτρια και με περιορισμένο budget ήταν αδύνατον να τον συνδράμω.

Ο καιρός πέρασε και είχαν έρθει τα Χριστούγεννα. Εγώ θα τελείωνα την ακαδημαϊκή μου εκπαίδευση. Έκανα πρακτική άσκηση σε ένα κέντρο παιδικής προστασίας σε μία συνοικία του Ηρακλείου. Ένα μεσημέρι, που κοιτούσα έξω από το παράθυρο, εκεί, στην πράσινη καγκελένια πόρτα, κοντοστεκότανε ένα γνώριμο κοντοπίθαρο ανθρωπάκι. Κατέβηκε η λογίστρια να δει ποιος είναι. Του πρότεινε να μπει μέσα, μα εκείνος αρνήθηκε. Της έδωσε μία τσάντα με κάτι πράγματα μέσα και έφυγε.

Η αστεία φυσιογνωμία δεν ήταν άλλη από τον Αβραάμ.

– Ο κύριος Αβραάμ δεν ήταν αυτός; Την ρώτησα.

– Ναι. Μου έδωσε μία τσάντα γεμάτη χριστουγεννιάτικες κούπες και κάλτσες για τα κορίτσια μας. Τα πήρε από το μαγαζί με… τα 1 ευρώ…

Εκείνη την ώρα τα έχασα, ένιωσα τόσο μικρή και ασήμαντη απέναντι σε αυτό το πλάσμα. Απίστευτο, να μαζεύει όλα του τα βαλάντια και να τα δίνει για ωφέλεια κάποιων άλλων. Και στην προκειμένη περίπτωση, παιδιών.

– Και γιατί δεν δέχτηκε, να έρθει μέσα να τον τρατάρουμε κάτι;

– Έτσι κάνει κάθε χρόνο. Έρχεται τέτοια ώρα, αλλά φεύγει γρήγορα, γιατί τον περιμένουν στο γηροκομείο…

– Μένει σε γηροκομείο;

– Ναι. Μην τον βλέπεις έτσι τώρα. Κάποτε ήταν λεβαντάνθρωπος. Είχε και μία σεβαστή περιουσία. Όταν, άρχισε λίγο λίγο να τα χάνει, οι δικοί του τον έβαλαν να τους τη μεταβιβάσει και… τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Χριστουγεννιάτικη αληθινή ιστορία! Από τότε δεν τον ξαναείδα, έφυγα από το Ηράκλειο, κατά διαστήματα όμως ρωτούσα τους Ηρακλειώτες φίλους μου. Κάποια στιγμή, μου είπαν ότι μάλλον έκανε φτερά και μας την έσκασε.

Μπορεί να μην με ήξερε και το σίγουρο ήταν ότι δεν θα με θυμότανε, εξάλλου τόσο κόσμο έβλεπε κάθε μέρα. Ωστόσο, με έκανε να δώσω σημασία, να δείξω ενδιαφέρον.

Αυτό το ανθρωπάκι με το μικρό πρόσωπο, τα μεγάλα αυτιά και το καρό σακάκι με γέμισε θαυμασμό, ελπίδα και όνειρα. Θαυμασμό για την ψυχή του, ελπίδα για την ανθρωπιά του και όνειρα ότι μπορείς να δημιουργείς και να προσφέρεις προς τιμήν τέτοιων ανθρώπων.

Μόνο από τη δική μας την πλευρά… να μην τους θυμόμαστε μόνο τα Χριστούγεννα.

Ο γλυκός Αβραάμ, είμαι σίγουρη ότι έκανε τα δικά του μικρά “θαύματα” όλο το χρόνο.

Και αν ποτέ τύχει να περάσετε από Ηράκλειο, ρωτήστε τους ντόπιους εκεί…

Είναι βέβαιον ότι όλοι τον ξέρουν!

Πηγή: glyfadametropolitans.com, κείμενο της Κοινωνικής Λειτουργού Μαρίας Μελέκου