• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Τι είναι bullying αν δεν είναι η απώλεια του ελέους;

Ένα κείμενο ουσίας, για λέξεις και συμπεριφορές λησμονημένες, για το μεγάλο και ρημαγμένο Εγώ του καθενός, που περνάει από κρησάρα το καθετί μέσα από το πρίσμα «πώς το βλέπω εγώ», γιατί εγώ είμαι ο σημαντικός, γιατί εγώ κατέχω τη μόνη αλήθεια, ένα κείμενο ψυχής λοιπόν μοιραζόμαστε μαζί σας και σάς προσκαλούμε να διαβάσετε.

Ιδιαίτερη υπογράμμιση προς τους γονείς που διεκδικούν με επιμονή και επιθετικότητα -συχνά- την απομάκρυνση κάποιου παιδιού από το σχολείο γιατί είναι διαφορετικό από το δικό τους παιδί…

Γιατί -άραγε- ξεχάσαμε τη λέξη έλεος; Γιατί δυσκολευόμαστε να αντέξουμε τον άλλον; Που είναι η συμπόνοια, η κατανόηση, η αποδοχή, αυτά τα μαλακτικά για την ψυχή και για την κοινωνία;

eleos

Ένας μαθητής 12 χρόνων πήγε φέτος σε καινούργιο σχολείο επειδή υπέστη bullying. Ο μαθητής, έξυπνος και ικανός, έχει μια δυσκολία στη βάδιση. Αυτό τον κάνει διαφορετικό. Στο νέο του σχολείο δεν υφίσταται bullying. Δημιουργεί όμως φασαρίες, με τον συνεχή φόβο ότι θα τον κοροϊδέψουν.

Ένας άλλος μαθητής με το σύνδρομο Asperger είναι από τους πιο χαρισματικούς της τάξης. Εχει φυσικά τις δυσκολίες του, αλλά το παλεύει γενναία και διεκδικεί τον τίτλο του καλύτερου μαθητή. Κάποιοι συμμαθητές του τον ενοχλούν, τον πειράζουν, του δημιουργούν προβλήματα, και εκείνος ανταπαντά. Γίνεται επιθετικός.

Μια τρίτη μαθήτρια ζει δύσκολα με τη μητέρα της. Σε κακή οικονομική κατάσταση, εγκαταλελειμμένη από πατέρα, δυσκολεύεται στην κοινωνικοποίηση. Τα κορίτσια δεν την κάνουν παρέα γιατί η φαντασία της είναι αχαλίνωτη και γιατί δεν της αρέσει να χάνει. Είναι όμως ένα υπέροχα συγκινητικό πλάσμα, με φοβερές ικανότητες και με μια μητέρα που δίνει μάχες κυριολεκτικής επιβίωσης.

Και για τα τρία αυτά παιδιά έχουν έρθει συστάσεις γονέων να φύγουν από το σχολείο όπου φοιτούν. Και για τις τρεις, αλλά και για άλλες εκατόν τρεις περιπτώσεις, υπάρχουν γονείς που ζητούν από κάποιον δάσκαλο ή κάποιον διευθυντή να απομακρυνθούν τέτοια παιδιά από τα παιδιά τους, γιατί δημιουργούν προβλήματα στα δικά τους «αγγελούδια». Γιατί είναι επιθετικά, είναι δύσκολα, είναι «περίεργα». Είναι διαφορετικά. Λες και η λέξη διαφορετικός είναι αρρώστια ή λες και δεν είμαστε όλοι με έναν τρόπο διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον, αλλά και τόσο όμοιοι.

Αναρωτιέμαι πλέον πολύ συχνά τι σημαίνει bullying στα σχολεία. Τι είναι αυτό που ενδιαφέρει τόσο πολύ τους γονείς με τέτοια μανία ώστε να είναι το πρώτο πράγμα που μου ζητούν να μιλήσουμε – φαντάζομαι αυτό ισχύει για όλους τους ψυχολόγους του εκπαιδευτικού συστήματος.

Τι είναι το bullying; Ποιοι κάνουν bullying; Ποιοι υφίστανται; Γιατί αφορά αυτό μόνο τα σχολεία και γιατί δεν αφορά όλη την κοινωνία και κυρίως τις οικογενειακές σχέσεις, τις επαγγελματικές σχέσεις και κυρίως τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους στην κοινωνία; Τι είναι bullying αν δεν είναι η απαίτηση ή η φαντασίωση μερικών να συναγελάζονται μόνον με όμοιους ή «κανονικούς»; Τι είναι bullying αν δεν είναι η απώλεια του ελέους, αυτού του μαλακτικού για την ψυχή και για την κοινωνία;

Οι έρευνες αποδεικνύουν συνεχώς την επικράτηση του αριστερού ημισφαιρίου στον δυτικό κόσμο. Το δεξί ημισφαίριο, της συναισθηματικότητας, της φροντίδας, του ανοίγματος των ορίων του εαυτού, καθώς και της αποδοχής, δείχνει να δίνει τη θέση του στις ταχύτατες, εκ του μακρόθεν, συναλλαγές.

Οι άνθρωποι δυσκολεύονται με τα συναισθήματά τους και κυρίως με την ετερότητα, τη διαφορετικότητα. Διαφορετικό δεν είναι μόνον το χρώμα, το ύψος, το βάρος. Διαφορετικό δεν είναι η εκ γενετής έλλειψη, δυσκολία ή διαφοροποίηση στον ψυχισμό, στο σώμα ή στην ανάπτυξη. Διαφορετικό είναι και το ταλέντο, η υψηλή νοημοσύνη, οι πολλαπλές ικανότητες, το χάρισμα, η ένταση, το πάθος. Κάθε φορά που συναντάμε κάποιον διαφορετικό νιώθουμε την ανάγκη να φέρουμε τον εαυτό μας στο κέντρο της σύγκρισης. Εάν ο άλλος υπολείπεται, τότε αισθανόμαστε γενναιόδωροι και φιλεύσπλαχνοι στην παντοδυναμία μας. Μόλις όμως ο άλλος είναι καλύτερος, γιγαντώνονται σε τούτη τη χώρα ο φθόνος και η καταστροφή.

Το ζήτημα είναι να κατορθώσουμε να αντέξουμε τον άλλον χωρίς να είμαστε εμείς το κέντρο. Να αντέξουμε να σκεφτούμε για αυτόν, να τον φροντίσουμε, να ανοίξουμε έναν χώρο ύπαρξης για εκείνον, να μείνουμε εμείς στη θέση μας και εκείνος στη δική του. Να αποδεχτούμε επιτέλους ότι ο άλλος είναι ένας άλλος και εμείς είμαστε εμείς. Να αναζητήσουμε επ’ ευκαιρία και ποιοι είμαστε εμείς.

Τα σχολεία δεν κινδυνεύουν από το bullying των παιδιών. Η κοινωνία ολόκληρη κινδυνεύει από το μεγάλο αλλά ρημαγμένο Εγώ του καθενός από εμάς, που περνάει από κρησάρα το καθετί μέσα από το πρίσμα «πώς το βλέπω εγώ». Αν αντέξουμε να μην είμαστε οι μόνοι και οι πιο σημαντικοί, τότε θα μπορέσουμε επιτέλους να αποδεχθούμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε όλα, ότι ο δρόμος προς την αυτοπραγμάτωση είναι δύσβατος, ότι η επιθετικότητα δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα, αρκεί να αντέξουμε να δώσουμε ένα νόημα στο γιατί και στο ποιος. Κυρίως να δούμε με ορθάνοιχτα μάτια ότι οι πιο επιθετικοί είμαστε εμείς, που στη φαντασίωση του ότι φροντίζουμε καλά τον κήπο μας, μπολιάζουμε τα φυτά μας με αγκάθια, κρατώντας και μια καραμπίνα για όποιο σκαθάρι τολμήσει να ακουμπήσει στο δέντρο μας.

Πηγή: Εφημερίδα «Καθημερινή», άρθρο της Μαριαλένας Σπυροπούλου

Advertisements

Εκπαιδευτικό Υλικό Πρόληψης της Παιδικής Επιθετικότητας

paidia-mazi

Πάντα χρήσιμο -πιο σωστά πολύτιμο- το εκπαιδευτικό υλικό που ανοίγει δρόμους στην πρόληψη και αντιμετώπιση της παιδικής επιθετικότητας.

Σε καιρούς που τα παιδιά μας κουβαλούν θυμούς και ματαιώσεις, αρνήσεις και λογής-λογής δυσλειτουργικότητες μέσα κι έξω από το σχολείο, οι προτάσεις για διαχείριση των εντάσεων και των συγκρούσεων είναι πέρα για πέρα ωφέλιμες! Πόσο μάλλον όταν αυτές οι προτάσεις είναι βιωματικές και φέρουν την υπογραφή της «Πυξίδας» (Κέντρου Πρόληψης της Εξάρτησης από τα ναρκωτικά και Προαγωγής της Υγείας που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη).

Αναφερόμαστε στο εκπαιδευτικό υλικό για παιδιά δημοτικού «Το σπίτι των παιδιών», που επεξεργάζεται θέματα που συνδέονται με την παιδική επιθετικότητα και την πρόληψη της. Το υλικό βασίζεται στη βιωματική προσέγγιση και χρησιμοποιεί δραστηριότητες ενεργητικής μάθησης, κατάλληλες για τα παιδιά αυτής της ηλικίας. Προσπαθεί να προσφέρει ένα φανταστικό πλαίσιο «το σπίτι των παιδιών», στο οποίο τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία μέσα σε ένα κλίμα εμπιστοσύνης και ασφάλειας να επεξεργαστούν θέματα της καθημερινότητας τους.

«Το σπίτι των παιδιών» είναι ο κόσμος των παιδιών, εκεί όπου τα ίδια τα παιδιά είναι ελεύθερα να εκφραστούν, χωρίς την κριτική των ενηλίκων. Παράλληλα το σπίτι των παιδιών μπορεί να είναι και το σχολείο τους, εκεί που συναντιούνται μεταξύ τους, επικοινωνούν, παίζουν, καβγαδίζουν και κάποιες φορές πληγώνουν το ένα το άλλο.

Τα θέματα παρουσιάζουν μια ακολουθία, έτσι ώστε αρχικά τα παιδιά να εξοικειωθούν με τη διαδικασία και το πνεύμα του προγράμματος. Στη συνέχεια προχωρούν στο θέμα, συζητώντας για την επικοινωνία και τη συναισθηματική εκπαίδευση και από εκεί συνέχεια στην παιδική επιθετικότητα και τις εκφράσεις της στο σχολείο.

Το πρόγραμμα κλείνει με τα δικαιώματα των παιδιών και τον αποχαιρετισμό της ομάδας.

 

Το εκπαιδευτικό υλικό για την πρόληψη και αντιμετώπιση της επιθετικότητας στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση «Το Σπίτι των Παιδιών», μπορείτε να το κατεβάσετε από

ε δ ώ

Αίτημα των καιρών:«Να εξοριστεί το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών»

Όποιος έχει παιδί στο σχολείο, είναι πολύ πιθανό να έχει ακούσει, συχνά έκπληκτος, μητέρες να ζητούν από τις/τους εκπαιδευτικούς πολύ διάβασμα στο σπίτι για τα παιδιά. «Για να μαθαίνουν καλύτερα», λένε κάποιες, «αν δεν έχουν διάβασμα, πώς θα απασχοληθούν;», αναρωτιούνται άλλες, πιο ειλικρινείς.

Υπάρχουν ακόμη και γονείς που θεωρούν ότι ο εκπαιδευτικός «δεν είναι καλός», αν δε στέλνει δουλειά για το σπίτι.

Η μία πλευρά. Διότι… υπάρχει και η άλλη: Γονείς στην Ισπανία σχεδιάζουν απεργία τον Νοέμβριο, κατά του «homework» των παιδιών!
Διαβάστε για αυτό το πολύ ενδιαφέρον κίνημα και συλλογιστείτε πόσοι Έλληνες γονείς, επιμένουν, κόντρα σε κάθε παιδαγωγική λογική, ότι πρέπει να πιέζουν με ασκήσεις κι εξετάσεις τα παιδιά, λοιδορώντας όσους θέλουν ένα χαρούμενο, δημιουργικό, παιδικό σχολείο…

Κι όμως έχει αποδειχθεί ότι το σχολείο πρέπει να μάθει να σέβεται την παιδικότητα και το παιχνίδι, και να αρχίσει να προσφέρει ευκαιρίες για δραστηριότητες στο πλαίσιό του (και ξένες γλώσσες -σε βαθμό πιστοποίησης- και καλλιτεχνικά -επιπέδου ωδείου- και αθλητικά και…και…).

school3

Τον ερχόμενο Νοέμβριο, οι γονείς στην Ισπανία κάνουν απεργία. Ή καλύτερα, αποχή από τα μαθήματα. Δηλαδή, από τα μαθήματα των παιδιών τους.

Την κινητοποίηση «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι», έχει καλέσει η Ένωση Γονέων Δημόσιων Σχολείων. Αν οι δάσκαλοι επιμείνουν να στείλουν διάβασμα στο σπίτι στη διάρκεια του μποϊκοτάζ, τα παιδιά θα πρέπει να το αρνηθούν, και να επιστρέψουν την επόμενη μέρα στο σχολείο με ένα σημείωμα από τους γονείς τους που θα εξηγεί τι συμβαίνει. Γονείς και παιδιά «παλεύουν» πάνω από προβλήματα, κείμενα και εργασίες, όχι μόνο στην Ισπανία. Και λένε, «φτάνει».

Η Μαρία Χοσέ, γράφει η εφημερίδα El Pais, έχει μια πεντάχρονη κόρη, την Αλμουδένα. Βαριαναστενάζει κάθε φορά που έρχεται το Σαββατοκύριακο και πρέπει να κάνει την εργασία της. Αλλά αυτό που κυρίως ανησυχεί τη μητέρα, είναι η άλλη κόρη της, η 11χρονη Άννα-Μαρία. Μόλις ξεκίνησε το γυμνάσιο στη Σεβίλη, αφού πέρασε δύο χρόνια διαβάζοντας ασταμάτητα στο σπίτι μέχρι την ώρα του δείπνου.

Παιδιά καθισμένα σε μια καρέκλα

Μια άλλη μητέρα, συνεχίζει η El Pais, η Ντιάνα, βλέπει την οκτάχρονη κόρη της να είναι στο σχολείο από τις 8.40 μέχρι τις 2.10. Γυρίζει σπίτι, τρώει το μεσημεριανό της φαγητό, και κάνει τα μαθήματά της από τις 4 μέχρι τις 6.30. «Υποτίθεται ότι θα έχουν την ευκαιρία να κάνουν τα μαθήματα στις σχολικές ώρες, αλλά δεν υπάρχει χρόνος. Όταν τελειώνει, έχει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, οπότε η μέρα της είναι χειρότερη από ενός ενήλικα. Πότε θα παίξει;», αναρωτιέται η μητέρα της.

Η Ρέγιες είναι μητέρα του πεντάχρονου Αλμπέρτο. Ο Αλμπέρτο παίρνει παντού μαζί τις εργασίες του. Ακόμη και στο σπίτι της γιαγιάς του στα γεύματα του Σαββατοκύριακου. Η μητέρα του ανησυχεί. «Το σχολείο», λέει, «πραγματικά πιέζει τα παιδιά». Η μητέρα του προσπάθησε να τον μετακινήσει σε άλλο σχολείο, από αυτό της Σεβίλης στο οποίο φοιτούσε, αλλά ανακάλυψε ότι δεν υπήρχαν πολλές εναλλακτικές. Ούτε με τους άλλους γονείς βρήκε πεδίο συνεννόησης. «Δε θεωρούσαν ότι αυτό είναι κακό», λέει η Ρέγιες. «Μαθαίνουν στα παιδιά τους την ιδέα του ανταγωνισμού από μικρή ηλικία».

Η διαμάχη ανάμεσα στους γονείς που θέλουν πολύ διάβασμα στο σπίτι, και σε αυτούς που δε θέλουν, έχει φουντώσει στην Ισπανία. Στο σχολείο του Ελ Βετόν στο Κάθερες, κάποιοι γονείς ζητούν διάβασμα στο σπίτι για τα πεντάχρονα παιδιά τους. «Πιστεύουν ότι είναι σαν σπορ», λέει ο Χόρχε Τόρες, από τους πιο έμπειρους δασκάλους του σχολείου. «Αν τρέχω κάθε μέρα, θα κερδίσω τον μαραθώνιο. Αλλά δεν είναι έτσι».

«Πολύ διάβασμα στο σπίτι; Κάποιοι γονείς λένε όχι», έγραφε τον περασμένο Αύγουστο η Washington Post.

Ήταν μια καθοριστική στιγμή για τη Σάρα Γιάνγκμπλαντ-Οκόα. Καθόταν με τον εξάχρονο γιο της το περασμένο φθινόπωρο, καθώς εκείνος, μετά από μια μεγάλη μέρα στο σχολείο, αγωνιζόταν πάνω από μια εργασία για το σπίτι που θα του έδινε παραπάνω βαθμούς. Καθώς εκείνη εκνευριζόταν, κάποια στιγμή του φώναξε άσχημα. Εκείνος έκλαψε. «Τον κοίταξα και είπα ‘Θέλεις να το κάνεις αυτό;’ Είπε όχι, και εγώ είπα ‘Ούτε εγώ θέλω’». Και αυτό ήταν το τέλος του διαβάσματος στο σπίτι για τον εξάχρονο.»

Η Σάρα ήξερε ότι ο γιος της πήγαινε καλά στο σχολείο, οπότε απλώς σταμάτησαν να ασχολούνται με τα πακέτα από χαρτιά εργασιών που έφταναν στο σπίτι κάθε εβδομάδα. Έτσι, βρέθηκε χρόνος τα απογεύματα για τις δραστηριότητες που ήθελε το παιδί.

school2-1021x576

Το διάβασμα στο σπίτι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Η κουβέντα συνήθως επικεντρώνεται στο δημοτικό σχολείο – «ξεχνώντας» το γυμνάσιο, όπου δεν είναι ασυνήθιστο τα παιδιά να περνούν τα απογεύματά τους με τα κεφάλια κάτω, όλο το απόγευμα, κάθε απόγευμα.

Ένας 15χρονος Ισπανός έχει διάβασμα 6,5 ωρών στο σπίτι την εβδομάδα, αναφέρει έρευνα του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη το 2012. Στην ίδια καταγραφή φαίνεται ότι στη Ρουμανία, το Καζακστάν και τη Ρωσία, οι μαθητές ξοδεύουν 7 ώρες την εβδομάδα, ή και περισσότερο, για διάβασμα στο σπίτι. Στη Φινλανδία, λιγότερο από 3 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή, στην τρίτη γυμνασίου ο μαθητής διαβάζει στο σπίτι 36 λεπτά τη μέρα, σύμφωνα με την έρευνα.

«Να εξοριστεί το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών»

Πίσω στην Ισπανία, το 2015, η Έβα Μπαϊλέν, μητέρα τριών παιδιών, άρχισε να μαζεύει υπογραφές με αίτημα να μειωθεί το διάβασμα στο σπίτι, αφού είδε το μεσαίο της παιδί να χάνει κάθε ευκαιρία για παιχνίδι σε όλη την παιδική του ηλικία. Σχεδόν την ίδια στιγμή, παρενέβη στο ζήτημα και η Ένωση Γονέων, που αποτελείται από 12.000 ενώσεις, με αίτημα να εξαφανιστεί εντελώς το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών.

«Πολλές οικογένειες νιώθουν καταπλακωμένες από το διάβασμα στο σπίτι. Οι γονείς καταλήγουν να το κάνουν οι ίδιοι, και τα παιδιά δεν έχουν χρόνο να κάνουν οτιδήποτε άλλο».

Ο Κάρλος Ουτέρα, πρόεδρος της Ένωσης Σχολικών Επιθεωρητών της Ισπανίας, θεωρεί ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν πρέπει να ξεπερνά τα 30 λεπτά τη μέρα στα πρώτα χρόνια σχολικής ζωής, και τα 40 λεπτά τα τελευταία χρόνια του δημοτικού. Στο γυμνάσιο, εκτιμά ότι δεν πρέπει δεν πρέπει να ξεπερνά τη μία ώρα.

Παιδιά με burn-out, γονείς με στρες

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο αυξάνεται το διάβασμα στο σπίτι, τόσο αυξάνεται το στρες στην οικογένεια, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στην American Journal of Family Therapy το 2015.

Το 2013, έρευνα σε σχολεία «υψηλών επιδόσεων» κατέγραψε σωματικά προβλήματα σε μαθητές λυκείου που έχουν πολύ διάβασμα στο σπίτι. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στη Journal of Experimental Education, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι πάνω από 2 ώρες διαβάσματος στο σπίτι την ημέρα, είναι αντιπαραγωγικό. Αλλά οι μαθητές που συμμετείχαν, απάντησαν ότι μελετούν πάνω από 3 ώρες την ημέρα. Το 80% των μαθητών ανέφεραν ότι είχαν βιώσει τουλάχιστον ένα σύμπτωμα σχετιζόμενο με το στρες τον περασμένο μήνα.

Απόσυρση, πλήξη και burnout-εξουθένωση, λιγότερος χρόνος για οικογένεια, φίλους και εξωσχολικές δραστηριότητες, έλλειψη ύπνου και αυξημένο στρες, είναι μεταξύ των συνεπειών που καταγράφονται.

«Τα ευρήματά μας για τις συνέπειες της εργασίας στο σπίτι αμφισβητούν την παραδοσιακή υπόθεση ότι είναι εγγενώς καλή», λέει η Ντενίζ Πόουπ, καθηγήτρια στη Σχολή Εκπαίδευσης του Στάνφορντ.

Ένας από τους πιο γνωστούς αμερικανούς ερευνητές για την εργασία στο σπίτι, ο κοινωνικός ψυχολόγος Χάρις Κούπερ από το πανεπιστήμιο του Duke, μελέτησε έρευνες από το 1987 ως το 2003. Συμπέρανε ότι το διάβασμα στο σπίτι συνδέεται με καλύτερες επιδόσεις στα τεστ στο λύκειο, λιγότερο στο γυμνάσιο, και σχεδόν καθόλου στο δημοτικό, γράφει στην ιστοσελίδα της η Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση.

Αλλά, επειδή κι οι ίδιοι οι ερευνητές δεν πιστεύουν ότι οι επιδόσεις στα τεστ είναι το παν, γίνεται συζήτηση για το κατά πόσο το διάβασμα βοηθά στην ανάπτυξη της  προσωπικής ευθύνης, της οργάνωσης του χρόνου και της συγκρότησης σωστού τρόπου μελέτης. Όμως, «δεν είμαστε σίγουροι ότι τα κάνει αυτά», λέει η Μόλι Γκαλογουέι, καθηγήτρια σε πανεπιστήμιο του Όρεγκον.

school1

Εργασίες χωρίς νόημα

Στην έρευνα των Πόουπ-Γκαλογουέι, μόλις 20-30% των μαθητών είπαν ότι νιώθουν να έχει χρησιμότητα ή νόημα η εργασία που τους ανατέθηκε στο σπίτι. Και αν δεκαετίες συζητούν οι ερευνητές για την αξία της μελέτης στο σπίτι, σε ένα πράγμα φαίνεται ότι όλοι συμφωνούν: η ποιότητα της εργασίας είναι που έχει σημασία.

Οι γονείς το ξέρουν. Όταν το παιδί έχει μια ενδιαφέρουσα εργασία, κάτι που το κινητοποιεί, κάτι ομαδικό, το περιγράφει με ενθουσιασμό με το που μπαίνει στο σπίτι. Και το κάνει με όρεξη. Αλλά με πόσο κέφι να κάνει πέντε ασκήσεις μαθηματικών με το ίδιο ακριβώς νόημα, όπου το μόνο που αλλάζει είναι οι αριθμοί; Με πόσο κέφι να κάνει «αντιγραφή κειμένου» στα 12 χρόνια του; Με πόσο κέφι να μάθει «απέξω» χωρία;

«Σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης, το να κάνουν τα παιδιά διαφορετικά πράγματα μετά το σχολείο, μπορεί να έχει θετικές συνέπειες. Το διάβασμα στο σπίτι δεν υπηρετεί το συμφέρον του παιδιού όταν του εμποδίζει την πρόσβαση σε ελεύθερο χρόνο, διασκέδαση και δραστηριότητες στην κοινότητα», λέει ο Χάρις Κούπερ.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα του ΟΑΣΑ το 2012, οι μαθητές γυμνασίου διαβάζουν πάνω από 5 ώρες την εβδομάδα. Αλλά, όποιος έχει παιδί στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, γνωρίζει καλά ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν είναι μία ώρα την ημέρα. 

Γνωρίζει, επίσης, ότι στο διάβασμα μετά το σχολείο, έρχονται να προστεθούν και οι ώρες της εξωσχολικής διδασκαλίας των ξένων γλωσσών που όσο και να θελήσεις ως γονιός να αποφύγεις προσπαθώντας να αξιοποιήσεις από νωρίς τη διδασκαλία τους στο δημόσιο σχολείο, δυστυχώς, δε μπορείς να το καταφέρεις, με 45λεπτα μαθήματα σε τμήματα δημοτικού των 26 παιδιών, από τα οποία άλλα πηγαίνουν ήδη στο φροντιστήριο και άλλα όχι. Και σε όλα αυτά, δεν αποκλείεται να έρχονται να προστεθούν και άλλα εξωσχολικά ενισχυτικά μαθήματα.

Και στο τέλος, καταλήγεις να βλέπεις το παιδί σου στα 12 χρόνια του, να γυρίζει από το σχολείο και να κάθεται σκυφτό σε μια καρέκλα, πάνω από μια στοίβα βιβλία. Και, αντιστρέφοντας τους ρόλους, να του λες εσύ, ο γονιός, «φτάνει παιδί μου, άφησέ τα, ξεκουράσου και λίγο».

Και τα χρόνια περνούν από τότε που εσύ ήσουν μαθητής, και οι δεκαετίες περνούν, και ελπίζεις το παιδί σου να μη ζήσει τα ίδια. Και περιμένεις πάντα μήπως μια αληθινή ανατροπή στο εκπαιδευτικό σύστημα πάρει τα στοιβαγμένα βιβλία από μπροστά του, και του ανοίξει τη μπαλκονόπορτα να κοιτάξει ψηλά.

Και το αφήσει να διαβάσει τα βιβλία που θα ανακαλύψει ότι του αρέσουν, και να κάνει πράγματα που θα ανακαλύψει ότι αγαπά να κάνει. Και να μορφωθεί πραγματικά, στα 14 χρόνια της εκπαίδευσής του, χωρίς να κρίνεται συνεχώς με εξετάσεις, χωρίς να κυνηγά συνεχώς τους βαθμούς. 

Και αυτό να είναι δικαίωμα, για το δικό σου, και για κάθε παιδί. Αδιακρίτως. Και περιμένεις μήπως κάτι αλλάξει. Και προσπαθείς, αν και όσο μπορείς, κάτι να αλλάξει. Αλλά τα χρόνια περνούν. Και βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει πάνω από τη στοίβα βιβλίων που μεγαλώνει και αυτή. Και περιμένεις κι άλλο, λίγο ακόμη, την ανατροπή που δεν έρχεται.

Κείμενο της Μάχης Μαργαρίτη για την ΕΡΤ

Πηγές: ert.gr (El Pais, Washington Post, American Psychological Association, OECD)

21-22 Οκτ. 2016: Διημερίδα Οικογενειακού Προγραμματισμού στο Επιμελητήριο Ηρακλείου

afisa21-22-%ce%bf%ce%ba%cf%84-16

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η Διημερίδα που συνδιοργανώνουν η 7η Υγειονομική Περιφέρεια Κρήτης σε συνεργασία με τη Μαιευτική –Γυναικολογική Κλινική του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου, τη Μαιευτική- Γυναικολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου «Βενιζέλειο» και τη Μονάδα Φροντίδας Μητέρας-Παιδιού του ΠΕΔΥ Ηρακλείου. Πρόκειται για Διημερίδα του Οικογενειακού Προγραμματισμού, που θα διεξαχθεί στις 21-22 Οκτωβρίου 2016, στο Επιμελητήριο Ηρακλείου.

Η 7η Υγειονομική Περιφέρεια Κρήτης δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην πρόληψη και στην ποιοτική παροχή υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας αντιλαμβανόμενη πλήρως την προτεραιότητα που αυτές πρέπει να έχουν σε ένα στενό δημοσιονομικό περιβάλλον με ιδιαίτερα αυξημένες ανάγκες υγείας του πληθυσμού.

Η θεματολογία του Συνεδρίου είναι προσαρμοσμένη στις εξελίξεις της εποχής και απευθύνεται στους επαγγελματίες υγείας, στην οικογένεια και στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Έχει στόχο την ποιοτική και έγκυρη ενημέρωση του πληθυσμού της Κρήτης από διακεκριμένους επιστήμονες για θέματα πρόληψης, σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και διαμόρφωσης υπεύθυνων και υγειών γενετήσιων σχέσεων.

Ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου συμμετέχει στη Διημερίδα με δύο εισηγήσεις, την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2016:

«Σεξουαλική Παραβίαση και Προστασία της Ανηλικότητας: Διαπαιδαγώγηση σημαίνει πρόληψη»

Μαρία Παναγιωτάκη, Ψυχολόγος-Κοινωνιολόγος, Υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ν.Ηρακλείου

«Ο Διαδικτυακός Εκφοβισμός και η Προστασία των Παιδιών»

Χρυσάνθη Παχάκη, Ψυχολόγος, Συνεργάτης του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ν.Ηρακλείου

Ευελπιστώντας στη συμμετοχή σας στην προσπάθεια προώθησης του Οικογενειακού Προγραμματισμού, σας καλούμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας.

oik-progr1 oik-progr2

Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ επαφή με την ψυχή μου

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι η… ανατροφή των γονιών ή, η ανατροφή των ενηλίκων γενικότερα, είναι σημαντικότερη από την ανατροφή των παιδιών; Το χρέος μας δεν είναι τόσο να μεγαλώσουμε παιδιά μας, αλλά να μεγαλώσουμε τους εαυτούς μας.

Μεγαλώνω δεν σημαίνει ψηλώνω. Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ επαφή με την ψυχική μου πραγματικότητα. Το κείμενο που ακολουθεί, πλήρως διαφωτιστικό, μάς μιλά όχι μόνο για τη ζωή που έχει αλλάξει, για τα παιδιά που πλέον είναι αλλιώς, αλλά για τους εαυτούς μας.

omoiotita5

«Δεν έχει αυξηθεί το μπούλινγκ στα σχολεία;», «δεν έχει χαλάσει η εκπαίδευση;», «τι να κάνουμε με τη μικρή που τσιρίζει;», «έχουν αγριέψει οι εποχές, τα παιδιά μας κινδυνεύουν», είναι μερικές από τις φράσεις που άκουσα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού από γονείς με μικρά παιδιά, μόλις πληροφορούνταν την ιδιότητά μου. Είναι άξιον παρατήρησης, κάθε φορά που υπάρχει στην παρέα κάποιος ψυχολόγος οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ανοιχτούν, να εξωτερικεύσουν τις σκέψεις τους και τους προβληματισμούς τους. Και είναι λογικό. Υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη για στήριξη, κατανόηση, ένα αυτί να τα πεις, και μάλιστα ένα αυτί που νιώθεις ότι κάτι ξέρει παραπάνω από έναν απλό φίλο.

Αυτό δίνει πολλές φορές την αίσθηση και στους πάσης φύσεως ειδικούς μιας γιγαντωμένης ευθύνης ή και την αίσθηση της αυθεντίας. Ότι η ζωή πρέπει να βιωθεί ως μονόδρομος. Ή ότι τα ξέρουν όλα. Και αυτό μπορεί να γίνει επικίνδυνο. 

Από την άλλη, αυτό που είναι έντονο πλέον είναι ότι οι άνθρωποι ανοίγουν σοβαρές συζητήσεις χωρίς να τις παίρνουν στα σοβαρά και χωρίς να θέλουν να μετακινηθούν. Τα παιδιά τους ως διά μαγείας ναι, εκείνοι όχι.

Είναι δύσκολο να είσαι γονιός. Πάντα ήταν. Παρότι οι τωρινοί γονείς διεκδικούν έναν μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας, λέγοντας γενικά και αόριστα, ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Φυσικά και έχουν αλλάξει. Αλλά και οι γονείς έχουν αλλάξει. Αυτό που δεν γίνεται αντικείμενο βαθύτερης κατανόησης είναι ότι το χρέος δεν είναι να μεγαλώσουμε μόνον παιδιά. Το χρέος μας είναι μεγαλώσουμε τους εαυτούς μας.

Αυτό έχει αλλάξει συγκριτικά με τις προηγούμενες γενιές, οι οποίες όχι ότι κατόρθωναν πολλά πράγματα σε βάθος, άντεχαν όμως σε μεγαλύτερες πιέσεις και προσαρμόζονταν στη διευρυμένη πυρηνική οικογένεια τηρώντας θεσμούς και παραδόσεις. «Μα δεν είναι εγωιστικό να ασχολούμαι με μένα και όχι με το παιδί μου;», με ρώτησε μια νεαρή μητέρα.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη παρερμηνεία που γίνεται. Η έννοια «ασχολούμαι με τον εαυτό μου» φαντάζει σαν την επιστροφή σε μια ξέφρενη εφηβεία. Ενώ θα έπρεπε να γίνεται αντιληπτή ως τη μεγαλύτερη κληρονομιά που θα αφήσουμε στα παιδιά μας. Η στροφή στον εαυτό οφείλει να πολλαπλασιάζει τελικά τον χώρο για να μπουν μέσα τα μέλη του οικογένειας και όχι να αποκλείει τη δίοδο της επαφής. Άλλωστε, το παράδειγμα μορφώνει, και όχι η συμβουλή. Όλοι οι γονείς θέλουν αποδεδειγμένα το καλύτερο για το παιδί τους. Απλώς μερικές φορές, η αγάπη δεν είναι αρκετή.

%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bb%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1

Τι σημαίνει –πρακτικά– ασχολούμαι με τον εαυτό μου; Πόσα από τα ερωτήματα που ταλανίζουν τους γονείς αφορούν τους εαυτούς τους και όχι τα παιδιά τους;

Γιατί φοβούνται τόσο πολύ κάποιοι γονείς και γιατί αναζητούν εχθρούς και όχι συμμάχους στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους; Πώς γίνεται να υπάρχει κακός δάσκαλος, κακός αστυνομικός, κακός παπάς, κακοί γείτονες, κακοί φίλοι και τελικά μόνον οι γονείς να μένουν ανεπηρέαστα καλοί;

Πώς γίνεται να απαιτούν τα παιδιά τους να ακούν τις συμβουλές τους, τη στιγμή που οι περισσότεροι δεν αντέχουν να ακούσουν κάτι για τον εαυτό τους; Ποιος μας είπε ότι άπαξ και δημιουργήσαμε οικογένεια είμαστε και αρκετά ώριμοι ή και ικανοί για να διαχειριστούμε τα πάντα; Και πώς ζητάμε από τα παιδιά μας να μεγαλώσουν τη στιγμή που η μεγαλύτερη δυσκολία αυτής της κοινωνίας είναι να μεγαλώσει.

Μεγαλώνω δεν σημαίνει ψηλώνω. Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ επαφή με την ψυχική μου πραγματικότητα. Με τις δυσκολίες μου, τις αμφιθυμίες μου, τους παλιμπαιδισμούς μου, με τις λογικές και παράλογες ανάγκες μου. Με το παρελθόν μου. Μεγαλώνω σημαίνει κόβω τον ομφάλιο λώρο. Δεν παίρνω χρήματα από τους γονείς μου στα 40 μου χρόνια, όση κρίση και εάν έχουμε. Δεν τους παίρνω τηλέφωνο κάθε ώρα για να μιλήσω για τα προβλήματά μου ούτε τους ζητώ συνέχεια να με ξελασπώνουν.

Μεγαλώνω σημαίνει αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να μην έχω τη ζωή που φαντάστηκα αλλά αυτή είναι η ζωή, και την παλεύω. Μεγαλώνω σημαίνει ζητώ συγγνώμη. Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ δική μου ζωή. Πραγματική. Δεν συνεχίζω τη ζωή των γονιών μου, δεν κλέβω τη ζωή των παιδιών μου, ούτε κληρονομώ τις συνήθειες του άντρα ή της γυναίκας μου, ούτε γινόμαστε όλοι μαζί ένας διαγενεαλογικός χυλός όπου το παιδί δεν ξέρει εάν η γιαγιά είναι μαμά και εάν η μαμά είναι το παιδί. Μεγαλώνω σημαίνει αντιμετωπίζω κατάματα τη σεξουαλικότητά μου και τις ευθύνες μου. Χωρίς ενοχές αλλά και χωρίς να μας ανήκει ο κόσμος.

Δεν είναι τυχαίο που όταν μετατίθεται το βάρος από τα παιδιά στον εαυτό μας, οι περισσότεροι αλλάζουν κουβέντα. Διότι όπως γλαφυρά είπε και ένας μπαμπάς, «έλα, καλοκαίρι είναι, μη μας βάζεις δύσκολα».

Πηγή: Εφημερίδα «Καθημερινή», άρθρο της Μαριαλένας Σπυροπούλου

Εθελοντισμός σημαίνει προσφέρω, στηρίζω, μοιράζομαι: πλούσιο εκπαιδευτικό υλικό

xeria

«Εθελοντισμός είναι η πρόθυμη δέσμευση ενός ατόμου να εργαστεί χωρίς αμοιβή για ένα καθορισμένο ή αόριστο χρονικό διάστημα για το γενικό καλό της κοινωνίας», σύμφωνα με την Ελληνική Ομοσπονδία Μη Κυβερνητικών Οργανισμών.

Στη σύγχρονη εποχή ο εθελοντισμός έχει καθιερωθεί ως ο θεσμός που συμβάλλει στην αντιμετώπιση των κοινωνικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων, στοχεύει στο συλλογικό όφελος και στην παρέμβαση στα κοινά και καλείται να αναπληρώσει κενά που δημιουργούν η αδυναμία του κράτους και οι μηχανισμοί της αγοράς. Στο πλαίσιο αυτό έχει δημιουργηθεί σημαντικό εκπαιδευτικό υλικό που στηρίζει δράσεις, πρωτοβουλίες, καινοτομίες, που συχνά αναλαμβάνουν -εθελοντικά, πώς αλλιώς;- εμπνευσμένοι εκπαιδευτικοί.

Πατώντας στους παρακάτω συνδέσμους (κλικ στο χρώμα) μπορείτε να αποθηκεύσετε και να αξιοποιήσετε το εκπαιδευτικό υλικό που σας προσφέρουμε:

 

Μελέτη για την υφιστάμενη κατάσταση του Εθελοντισμού στην Ελλάδα από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

 

Εθελοντικές Δράσεις στην Τοπική Κοινωνία (Εκπ/κό Υλικό για τα Κέντρα Διά Βίου Μάθησης)

 

Διδάσκοντας τον Εθελοντισμό: Ένα Εγχειρίδιο για τον Καθηγητή της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης από τη Γ.Γ.Νέας Γενιάς

 

Νοιάζομαι και Δρω: Οδηγός για τον Εκπαιδευτικό από τη ΜΚΟ «Δεσμός» και το Ίδρυμα Λαμπράκη

 

Νοιάζομαι και Δρω: Οδηγός για το Μαθητή από τη ΜΚΟ «Δεσμός» και το Ίδρυμα Λαμπράκη

 

Νοιάζομαι και Δρω: Δραστηριότητες, Ασκήσεις, Τεχνικές για τον Εκπαιδευτικό από τη ΜΚΟ «Δεσμός» και το Ίδρυμα Λαμπράκη

Όπως θα διαπιστώσετε στο υλικό που παρατίθεται παραπάνω, ο εθελοντισμός δεν είναι απλώς ένας όρος, είναι μια πολυμορφική διαδικασία και στάση ζωής, καθώς επιδρά εποικοδομητικά στο κοινωνικό στερέωμα, αφορά όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικών και οικονομικών διακρίσεων, προάγει την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στην προάσπιση θεμελιωδών δικαιωμάτων και ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή. Μια εθελοντική δράση στοχεύει όχι μόνο στο προσωρινό ξεπέρασμα του προβλήματος, αλλά, κατά περίπτωση, και στην αντιμετώπιση των αιτίων του, την ενδυνάμωση των επωφελούμενων, τη συνεχή λειτουργία δομών υποστήριξης.

Σημαντικές πρωτοβουλίες – μορφές εθελοντισμού έχουν αναπτυχθεί από τις τοπικές κοινωνίες σε τομείς όπως η πολιτική προστασία (έκτακτες καταστάσεις, θεομηνίες, φυσικές καταστροφές, σεισμοί κ.ά.), η προστασία του περιβάλλοντος (πυρκαγιές, δενδροφυτεύσεις, αποψιλώσεις, καθαρισμοί παραλιών κ.ά.), στη βελτίωση δημόσιων χώρων, στη διατήρηση και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Το τελευταίο χρονικό διάστημα της οικονομικής κρίσης και της αποδυνάμωσης του κοινωνικού κράτους έχουν εμφανιστεί νέες μορφές εθελοντισμού με τοπική δράση, όπως τα δίκτυα ανταλλαγής υπηρεσιών-τράπεζες χρόνου, τα κοινωνικά παντοπωλεία, τα κοινωνικά φροντιστήρια, τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία.

Βασική πηγή: noiazomaikaidrw.gr

Παιδιά της προσφυγιάς, παιδιά μας, καλώς ήλθατε στο σχολείο σας!

Μεγάλη παρηγορία η ομορφιά των παιδιών. Μεγάλη δύναμη η ομορφιά των γραμμάτων. Γιορτάζουν τα ελληνικά σχολεία την ομορφιά ως αντίδοτο στο φαρμάκι της αμάθειας και του φόβου. Τραγούδια, χαρές, γιορτές, κεράσματα και τα παιδάκια με τα τετράδια τους στα χέρια να χαμογελούν.

Οι ζωές και τα όνειρα τους θα ξαναχτιστούν και εμείς, εκπαιδευτικοί και γονείς, θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας ώστε να τα καταφέρουν. Τα σκοτάδια κι οι κραυγές μακριά. Προκαταλήψεις και φόβοι ας κάνουν στην άκρη. Ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε τα παιδιά και θα το κάνουμε. Με το καλό τα πουλάκια μας. Καλή αρχή!

refugees1

 

Χαρά και ανακούφιση, γιατί κάποια παιδιά δε μένουν στο δρόμο, κλειδωμένα έξω από τα σχολεία. Και μαζί με αυτή τη βαθιά ανάσα, την ανάσα ανθρωπιάς, ιδού μερικές ματιές σε εικόνες παρηγοριάς, ομορφιάς, αλληλεγγύης, δύναμης και αγάπης. Τις χρειαζόμαστε, έχουμε ανάγκη να στηριζόμαστε σε τέτοιες δυνατές πράξεις,  για ν΄ανοίγουμε δρόμο στην εσωτερική λιακάδα!


Πρώτη εικόνα ανθρωπιάς

Η παιδική χορωδία του Δήμου Λαυρεωτικής υποδέχεται τους μαθητές της Δομής Φιλοξενίας Λαυρίου στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Λαυρίου, παρουσία του Δημάρχου Λουκά Δημήτρη και της Διευθύντριας Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Βασιλικής Ξυθάλη. Η τέχνη ενώνει, εμπνέει, αγκαλιάζει!


Δεύτερη εικόνα ανθρωπιάς

Κεράσματα για τα παιδιά από εκπαιδευτικούς που θέλησαν να γλυκάνουν τη σχολική ζωή για τα προσφυγάκια που την πρωτογνωρίζουν!

 

refugees2


Τρίτη εικόνα ανθρωπιάς

Η Έλενα Καραγιάννη, συντονίστρια εκπαίδευσης προσφύγων στο κέντρο υποδοχής του Σχιστού, γράφει στο facebook για την πρώτη μέρα υποδοχής των προσφυγόπουλων στα σχολεία. Μακριά από υστερικές εξαιρέσεις, αλλά με όλη την από καρδιάς αποδοχή για τα προσφυγάκια. Αποδοχή που εκδηλώθηκε σε ΚΑΘΕ σχολείο υποδοχής. Φαίνεται πως το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ΔΕΝ θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο…

Είμαι εξαντλημένη..
Αλλά θέλω να σας μεταφέρω ότι είδα σήμερα… Πριν πάω σε ένα από τα σχολεία υποδοχής που μου είχαν ορίσει, πέρασα από τον Ελαιώνα. Ήθελα να αγκαλιάσω τον Μοχάμεντ και τα άλλα παιδιά στη πρώτη αυτή ημέρα σχολείου. Ατμόσφαιρα γιορτής επικρατούσε. Το πούλμαν θα ερχόταν στη 1.30 μμ αλλά από τις 12 τουλάχιστον τα παιδάκια είχαν κάνει σειρές για το ποιος θα μπει πρώτος στο πούλμαν.
Είχαν φορτώσει στις πλάτες τις σχολικές τσάντες που τους είχαν χαρίσει οι οργανώσεις και φώναζαν συνθήματα: «ΣΧΟ-ΛΕΙ-Ο !!! ΣΧΟ-ΛΕΙ-Ο!!!!!» Αυτές οι τσάντες δεν βγήκαν ουτε στιγμή απο τις πλάτες τους. Σα να είχαν κολλήσει πάνω τους.
Έφυγα πριν τα πούλμαν και πήγα στο σχολείο που μου είχαν πει. Από έξω, παρά την εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ και την ανακοίνωση του Συνήγορου, υπήρχαν κάμερες και δημοσιογράφοι.
Στην αίθουσα εκδηλώσεων είχε τοποθετηθεί ένα μεγάλο τραπέζι με λιχουδιές και χυμούς. Τετράδια και μολύβια περίμεναν τα παιδιά στα θρανία. Δώρα από την εκκλησία.
Μια ατμόσφαιρα γιορτής επικρατούσε κι εδώ. Δάσκαλοι, γονείς, εθελοντές, και διάφοροι τοπικοί παράγοντες πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στις αίθουσες. Τηλεφωνήματα, γέλια, ανυπομονησία. Τα παιδιά του ολοήμερου ξέφευγαν από τη επίβλεψη των εφημερευόντων για να τρυπώσουν στην αίθουσα και να τσεκάρουν μπας και είχαν μπει τα προσφυγάκια και δεν τους το είχε πει κάνεις. «Μα γιατί αργούν;» Μας ρωτούσαν συνεχώς.
«Πως αισθάνεσαι;» Ρώτησα μερικά.
«Ανυπομονησία… Αγωνία… Αισθάνομαι περιέργεια«.
Κάποια είχαν μάχη μέσα τους. Από τη μία κάποιος τους είχε μεταφέρει το μήνυμα: «Να προσέχετε τα πράγματά σας μην σας τα κλέψουν!» Αλλά από την άλλη είχαν δουλέψει το θέμα πολύ καλά με τους δασκάλους τους. «Πιστεύετε στ’ αλήθεια πως μπορεί να σας κλέψουν τα πράγματα;», ρώτησα την παρέα που είχε θέσει τη σκέψη αυτή..
«Ακόμα και αν συμβεί αυτό θα καταλάβω… Δεν θα στεναχωρηθώ!«, είπε ένα κορίτσι.

Το πούλμαν ήρθε. Η πύλη άνοιξε. Και τα παιδιά των προσφύγων μπήκαν μέσα στο προαύλιο του σχολείου. Αυθόρμητα όλος ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Σαν να υποδεχόμαστε ολυμπιονίκες που είχαν κερδίσει σπουδαία μετάλλια… Τα παιδάκια γελούσαν σαστισμένα.
Αφού κάθισαν στα θρανία, ένας από τους παλιούς μαθητές του σχολείου, αραβόφωνος, βοήθησε στη διερμηνεία. Χωρίς αυτόν δεν θα είχαμε καταφέρει πολλά.
Μετά πήραν το λόγο οι δάσκαλοι και ο διευθυντής. Μετά έπαιξαν παιχνίδια γνωριμίας. Ένας Αφγανός μπόμπιρας ρώτησε: «Μα γιατί είστε όλοι τόσο χαρούμενοι που ήρθαμε; Δεν το καταλαβαίνω» (που να σου εξηγούμε μικρούλη!)

Μπήκαν τα μεγαλύτερα παιδιά του σχολείου και τραγούδησαν ελληνικά τραγούδια στα παιδάκια που κοίταγαν με τα μάτια και το στόμα διάπλατα. Εκεί ξέσπασα σε κλάματα που δεν μπορούσα να συγκρατήσω. Τα παιδιά αυτά τα ξέρω από τις δράσεις στον Ελαιώνα. Με κάποια είχα παίξει μαζί τους και πάνω στις λάσπες της Ειδομένης… Τα ίδια αυτά παιδιά τώρα βρίσκονται πάνω στα πράσινα ελληνικά θρανία. Κρατούν μολύβι και μπλε τετράδιο… Κάποια από αυτά δεν έχουν πάει ποτέ σχολείο εξαιτίας του πολέμου…

Την ώρα που τα βάζαμε στο πούλμαν για την επιστροφή, η Φατιμέ με ρώτησε, πότε θα ξαναέρθουν εκδρομή στο σχολείο.
«Κάθε μέρα εδώ θα έρχεσαι Φατιμέ».
Με ρώτησε άλλες 2 φορές μήπως και δεν το κατάλαβε καλά…
Κάθε μέρα εδώ θα είσαι Φατιμέ.
Κάθε μέρα εδώ.
Και η παρουσία σου θα αλλάζει λίγο λίγο την χώρα μου και θα την κάνει πιο όμορφη και πολύχρωμη!

Ευχαριστώ..


Τέταρτη εικόνα ανθρωπιάς

Συγκινητική ήταν η υποδοχή που επιφύλαξαν οι μαθητές του 67ου ολοήμερου δημοτικού σχολείου Θεσσαλονίκης στα προσφυγόπουλα. Μαζεμένοι με τους δασκάλους τους στο προαύλιο, καλωσόρισαν με χειροκροτήματα τους μικρούς πρόσφυγες, που κρατώντας κίτρινες τσάντες και συνοδευόμενοι από ανθρώπους του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης έφτασαν για την πρώτη τους μέρα στο σχολείο.

xeirokrotimata

 


Πέμπτη εικόνα ανθρωπιάς

Μια ακόμα ολοφώτεινη εικόνα αλληλεγγύης από τον φιλόλογο και συγγραφέα Γιώργο Τυρίκο-Εργάς όπως τη μοιράζεται με τους φίλους του στο facebook:

Να είσαι παιδάκι. Να μη καταλαβαίνεις καλά-καλά γιατί τριγύρω πέφτουν βόμβες και σφαίρες. Να έχεις μεγαλώσει με πτώματα σαν καθημερινό θέαμα, να έχεις δει ανθρώπους που αγαπάς να πεθαίνουν πριν καταλάβεις τι γίνεται με τη ζωή σου. Να σε έχουν πάρει οι γονείς σου μια νύχτα και να έχετε φύγει από το σπίτι σας. Να τους βλέπεις ανήσυχους, να ταλαιπωρούνται, να ταπεινώνονται, να έχεις πεινάσει, να έχεις φάει ξύλο, να έχεις αρρωστήσει στο δρόμο, να έχεις κοιμηθεί κάτω από τη βροχή. Να πονάς το σωματάκι σου και να μην καταλαβαίνεις καλά καλά γιατί. Να σε βάλουν σε μια βάρκα και μέσα στο σκοτάδι να γλιτώσεις τον πνιγμό, να φτάσεις τουρτουρίζοντας σε μια ακτή πάλι στα σκοτεινά με φωνές, ουρλιαχτά. Να κρυώνεις πάλι, να σε πάνε σε ένα κέντρο με πήχτρα τον κόσμο, με φαγητό χάλια να βλέπουν τα μάτια σου χίλιες περιφρονήσεις.

Παιδάκι, στη Λέσβο θα πας σχολείο. Θα πας και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να πας. Γιατί σε αγαπάμε σαν το δικό μας μωρό και γιατί αντίθετα με το δικό μας μωρό έχεις σηκώσει σταυρό που δεν τον βάζει ανθρώπου νους…


Έκτη εικόνα ανθρωπιάς

Τι όμορφη που μοιάζει η αλληλεγγύη όπως παρουσιάζεται από τους ανθρώπους που προσφέρουν στο ΠΙΚΠΑ Λέρου!

Διαβάζεις για καθημερινούς βομβαρδισμούς σε ήδη ματωμένες χώρες και νιώθεις απελπισία. Μαθαίνεις για νέα ναυάγια με πρόσφυγες που φεύγουν πανικόβλητοι από τη φρίκη και σπαράζεις. Ακούς άγριες φωνές και κηρύγματα μίσους κατά των προσφυγόπουλων και σε τσακίζει η θλίψη. Νιώθεις μικρός, αδύναμος μπροστά σε τόση βία και απανθρωπιά.
Μα όταν μπαίνεις στο σπίτι μας, όταν βλέπεις τα ήρεμα πρόσωπα των ανθρώπων,τα χαμόγελα των παιδιών, τις αγκαλιές και τα παιχνίδια με τους αλληλέγγυους, ξέρεις γιατί παλεύεις και παίρνεις δύναμη να συνεχίσεις.
Άνθρωποι όλου του κόσμου μείνετε κοντά μας. Το ΠΙΚΠΑ Λέρου, μια μικρή όαση στην ερημιά της αδιαφορίας, είναι σπίτι, οικογένεια,φιλία, αδελφοσύνη, αγάπη.

refugees2

 


Έβδομη εικόνα ανθρωπιάς

Φωνάξαμε τον ήλιο για σύμμαχο, να συντρίψουμε τη σκοτεινή πραγματικότητα. Βάλαμε τα αθλητικά μας παπούτσια και προχωρήσαμε από το σπίτι μας, το ΠΙΚΠΑ Λέρου, στο δημοτικό γήπεδο.
Και παίξαμε μπάλα και σχοινάκι, τρέξαμε, βαδίσαμε γελώντας με σακιά, διασκεδάσαμε μικροί και μεγάλοι, πρόσφυγες και αλληλέγγυοι, Έλληνες και ξένοι, άνθρωποι. Και τα παιδιά… τα παιδιά γέλαγαν ξένοιαστα και μεις χαιρόμασταν με τη χαρά τους.
Στις άναρθρες κραυγές του μίσους, που τις τελευταίες ημέρες ρυπαίνουν τον αέρα, θα απαντάμε με ακόμη δυνατότερη αλληλεγγύη, με ακόμη μεγαλύτερη φροντίδα στα παιδιά, με ακόμη περισσότερη αγάπη, με περισσότερο φως από φωτεινά προσωπάκια.

refugees3

Εν τέλει, ναι. Όλα τα παιδιά τού κόσμου είναι παιδιά μας. Ζωντανά μας χρειάζονται. Νεκρά δεν μας έχουν ανάγκη.

 

Πηγές: Δίκτυο αλληλεγγύης Λέρου, Earth Refugee (σελίδες στο facebook),  nostimonimar.gr