• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Το σχολείο ανοίγει ορίζοντες μέσα στη φυλακή

«Εκεί όπου ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μια φυλακή», έτσι δε λένε;

Μα ναι, γιατί στα θρανία και στις έδρες δημιουργούνται ελπίδες: από εκπαιδευτικούς με κοινωνικές ευαισθησίες που αποδεικνύουν ότι ναι, υπάρχει απόθεμα ανθρωπιάς κι από νέα παιδιά που διψούν για χαραμάδες γνώσης – φως στα σκοτάδια τους…

Έχετε ακούσει προφανώς για την ίδρυση σχολείων σε σωφρονιστικούς χώρους, όπου στόχος της πολιτείας είναι η ομαλή επανένταξη των μαθητών μετά την αποφυλάκισή τους.

Η  λειτουργία του 33ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου στο Ειδικό Κατάστημα Νέων Κράτησης Βόλου γεννά ελπίδες και φωτίζει ψυχές.

«Στο σχολείο ξεχνώ τη φυλακή» αποκαλύπτουν οι ανήλικοι μετανάστες κρατούμενοι στο βιβλίο που μπορείτε να κατεβάσετε από

ε δ ώ

και το οποίο αποτελεί εργαστήρι αφήγησης και γραφής. Καρπός ενός διαπολιτισμικού εκπαιδευτικού προγράμματος, είναι βασισμένο στα προφορικά μοιράσματα και στα γραπτά των μαθητών του 33ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου για τη μεταναστευτική τους πορεία και ιστορία.

Ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα, τέρψη για τα αχόρταγα μάτια των βιβλιοφάγων, χαρά για την εκπαίδευση, παρηγορία για την κοινωνία!

 

Advertisements

Όταν λέμε «όχι», βάζουμε όρια.

Όταν λέμε «όχι» λοιπόν, βάζουμε όρια. Είναι απαραίτητο, γιατί αλλιώς η ζωή μας θα ήταν αδύνατη. Το ζήτημα για μας,τους ενήλικες, είναι… μπορούμε να λέμε όχι; Γνωρίζουμε τα δικά μας όρια;

Ο τρόπος που λέμε «όχι» σε ένα παιδί διδάσκει με το δικό μας παράδειγμα, πώς να οριοθετεί τον εαυτό του το ίδιο το παιδί. Η ηπιότητα γεννά ευγένεια και η βία, την βία.

Ένας νέος  σε πρόσφατο συνέδριο διηγήθηκε πως όταν ήταν τριών χρονών έφαγε ξύλο από τον πατέρα του με την δερμάτινη ζώνη, και αυτό του έδωσε την αμετάκλητη μέχρι κάποια ηλικία εντύπωση πως αν κάνουμε λάθος πρέπει να νοιώσουμε φυσικό πόνο. Έτσι άρχισε να δέρνει τους συνομήλικους του, κι έγινε όπως περιγράφει «ο αστυνόμος» γιατί έδερνε όποιον θεωρούσε πως είχε άδικο. Αυτό έγινε αφορμή να τον διώχνουν από όλα τα σχολεία. Σήμερα είναι από τα στελέχη των οργανώσεων κατά της βίας αλλά υπέφερε πολύ για να αλλάξει αυτή την πρώτη «εγγραφή».

Η τοποθέτηση ορίων είναι λοιπόν απαραίτητη αλλά όχι μη διαπραγματεύσιμη, ως προς τα όρια κι όχι χωρίς επιλογές, ως προς τον τρόπο.

Η συγγραφέας Asha Phillips λέει πως στόχος του βιβλίου της «Όταν λέμε ‘όχι’», είναι να σκεφτούμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας σε σχέση με την ικανότητά μας να λέμε «όχι». Έτσι, κατανοώντας τη συμπεριφορά μας και την επίδραση που έχει στους άλλους,  αποκτούμε περισσότερες επιλογές στη ζωή. Η συγγραφέας τονίζει τη σημασία που έχει η  εξέλιξη του ανθρώπου και την πίστη της ότι τα άτομα συνεχώς εξελίσσονται και αλλάζουν.

 

Διατρέχοντας τις διάφορες ηλικίες του παιδιού, ξεκινάει από την νηπιακή και καταλήγει στην εφηβεία. Έτσι, η Φίλιπς, δείχνει τις επιλογές συμπεριφοράς   σε σχέση με τα όρια που θέτει στον εαυτό του και στους άλλους, με στόχο να γίνει βέβαια μεν αγαπητός αλλά και να κατορθώσει να ικανοποιήσει τις ανάγκες κι επιθυμίες του. Αυτός ο στόχος, μας αλλάζει και μας εξελίσσει.

Η σύνδεση της συνεχούς οριοθέτησης και διαπραγμάτευσης των ορίων που κάνει η συγγραφέας, με την εξέλιξη της προσωπικότητας του ατόμου και την ψυχική και πνευματική ωρίμανση, έχει σχέση με τη δημιουργική διευθέτηση των συγκρούσεων. Χρησιμοποιεί  ερευνητικά εργαλεία παρατήρησης με συνεργάτες της αλλά και τη δυνατότητα που έχει η ίδια ως σύμβουλος να καταγράφει περιπτώσεις.

 

Η μέθοδος που χρησιμοποιούν οι ερευνητές στους οποίους βασίζεται είναι η εξής:

Γίνονται εβδομαδιαίες επισκέψεις διάρκειας μίας ώρας, σε οικογένειες που έχουν μωρά, κατά την οποία ο παρατηρητής δεν κρατά σημειώσεις αλλά «…βυθίζεται στην ατμόσφαιρα και αργότερα καταγράφει όσο το δυνατόν λεπτομερέστερα, όλα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του. Δεν ψάχνει για συγκεκριμένα στοιχεία ούτε προσπαθεί να αναλύσει τα τεκταινόμενα….Τα βιαστικά συμπεράσματα και η επικριτική στάση αποφεύγονται συστηματικά. Σκοπός είναι η κατανόηση της εξέλιξης μέσα από τις επιμέρους εμπειρίες.»

Επίσης, εκτός των επισκέψεων,  καταγράφονται τα περιστατικά που έρχονται για βοήθεια και αναφέρονται στο βιβλίο με τον ανάλογο σεβασμό που οφείλεται στην προστασία των ονομάτων και άλλων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που θα πρόδιναν το απόρρητο του προσώπου που αφορούν.

Η Φίλιπς λέγοντας ότι σε όλες τις οικογένειες είναι φυσικό να υπάρχουν στιγμές ηρεμίας και στιγμές ταραχής που τις ονομάζει «καθημερινούς λόξυγκες ανάπτυξης».

 

Κατά την περίοδο που το βρέφος είναι πολύ μικρό, τα όρια που θέτει η μητέρα κατά κύριο λόγο, αλλά κι όποιος άλλος το φροντίζει, βοηθούν στο να αποκτήσει το μωρό ρυθμούς και σιγουριά. Διαφορετικά, εάν υπάρχει είτε παραμέληση, είτε επιβολές που πηγάζουν από υπερβολική φροντίδα, τότε το μωρό τα χάνει και υποφέρει. Για παράδειγμα μια μητέρα που δεν βάζει όρια στο παιχνίδι του παιδιού μαζί της μέχρι του σημείου να εξαντλείται, στερεί από τον εαυτό της την ανάπαυλα που χρειάζεται αλλά κι από το παιδί την ευκαιρία να ψάξει για τρόπους να ψυχαγωγείται και να εξερευνά τον κόσμο μόνο του.

Κάτι που φαίνεται σαν τέλεια σχέση μπορεί να είναι υπερπροστασία που δεν επιτρέπει να αναπτυχθεί σωστά η κοινωνικότητα του παιδιού και το μετατρέπει λίγο λίγο σε  τύραννο,  δημιουργώντας του παράλληλα μια ισχυρή εξάρτηση, καθώς πιστεύει πως δεν μπορεί τίποτα να κάνει μόνο του. Το «όχι» εδώ αποτελεί την ευκαιρία για να σκεφτεί και να δοκιμάσει το μωρό εναλλακτικές λύσεις, π.χ. πως να περνά την ώρα του χωρίς να είναι συνεχώς σε μια αγκαλιά, πως να κινείται, πως να ηρεμεί και να νανουρίζεται μόνο του. Μερικές φορές αρκεί να του δοθεί λίγος χρόνος, άλλοτε μερικές καθησυχαστικές κουβέντες, κι άλλοτε κάποιο όμορφο αντικείμενο, μια κουνουπιέρα που την κουνάει ο αέρας, ένα χρωματιστό παιχνίδι, κτλ. Η αγκαλιά και η συνεχής υποχώρηση στις επιθυμίες τους δεν είναι για τα μωρά  η πανάκεια. Αντίθετα μπορεί να συνηθίσουν σε μια κατάσταση που δεν τα αφήνει να κατανοήσουν ούτε τις δυνατότητές τους, ούτε τι σημαίνει όριο.

 

Η Φίλιπς μας λέει πως καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά αφομοιώνουν τους κανόνες και ίσως δείτε κάποια φορά ένα νήπιο να πετάει κάτι, λέγοντας στον εαυτό του: «μη το πετάς».

Έρχεται στη μνήμη μου διαβάζοντας αυτό  το βλέμμα του μωρού μιας φίλης τη στιγμή που χτύπαγε κάτι στο πάτωμα και το έσπαγε. Ήξερε ότι έβγαινε από το πλαίσιο των κανόνων αλλά δεν μπορούσε να αντισταθεί στον πειρασμό. Όμως έτσι δεν κάνουν οι ενήλικοι όλες τις ανακαλύψεις τους; Μια ανακάλυψη μπορεί να οφείλεται σε μια ζημιά ενός πειραματισμού.

Τα όρια είναι γι όλους μια πρόκληση, είναι διαπραγματεύσιμα, είναι πολύ δύσκολο να μάθει κανείς να συμμορφώνεται με τους κανόνες και πρέπει οι κανόνες να μην είναι ούτε τόσο ελαστικοί που να μην γίνονται αντιληπτοί αλλά, ούτε τόσο ανελαστικοί που να φοβίζουν και να αποτρέπουν κάθε εξερεύνηση.

Εναπόκειται στην κρίση του ενήλικα που είναι υπεύθυνος διαπαιδαγώγησης να τους αναδιαμορφώνει και να τους αναδιατυπώνει.

 

Τι γίνεται όμως και σε περιοχές όπου υπάρχουν επιπλέον κι εξωτερικές πιέσεις και συγκρούσεις;

Στο υπέροχο βιβλίο του Νοτιοαφρικανού καθηγητή και συγγραφέα Ντζαμπούλο Ντέμπελε «Fools», περιγράφονται σχέσεις παιδιών με μεγαλύτερους, γονείς, εκπαιδευτικούς, συγγενείς, σε συνοικίες  Αφρικανών που υποφέρουν από την λευκή κυριαρχία όχι μόνο της γης, αλλά και του νου, της κοινωνίας, και των δοξασιών, κι όπου η πρόοδος οφείλει να ακολουθεί τους κανόνες που έχουν  ορίσει αυτοί οι κατακτητές. Εκεί, τα μικρά αγόρια και κορίτσια, διαμορφώνουν τη δική τους άποψη μέσα από διαδοχικές συμμαχίες και συγκρούσεις σε μια αναζήτηση του πού ανήκουν και του πώς θα κερδίσουν τον σεβασμό των συνομήλικων και πώς θα αφήσουν την προστασία της μητρικής αγκαλιάς για να ενηλικιωθούν. Κάποια περιστατικά που περιγράφονται:

 

  • Ένα μικρό αγόρι ακολουθώντας το παράδειγμα μεγαλύτερων παιδιών και  βέβαια συνειδητά  παρακούοντας κάθε μητρική εντολή, τρέχει μισόγυμνο μέσα στην βροχή για να αποδείξει στον εαυτό του και στους συνομήλικους τη γενναιότητά του. Ξεπερνάει κάθε όριο φυσικής αντοχής, δε δέχεται βοήθεια από τους ανήσυχους γείτονες,  και νοιώθει την παγωνιά και τον κίνδυνο να τον κυκλώνουν, αλλά το συναίσθημα που ακολουθεί όταν εξαντλημένος πέφτει στο κρεβάτι του, είναι η βαθιά ικανοποίηση του να κερδίσεις ένα στοίχημα με τον εαυτό σου.

    Όπως λέει, «γενναιότητα σημαίνει να ξεχνάς την μαμά σου».

  • Ένας εντεκάχρονος τρέχει να ακούσει τον αγαπημένο του θείο που ασκείται στην τρομπέτα μαζί με συνομήλικα φιλαράκια και ο θείος του τον διώχνει βάναυσα. Απλώς εκνευρίζεται διότι όταν ασκείται τον ενοχλεί η παρουσία τρίτων. Ο μικρός νοιώθει πολύ ταπεινωμένος και παραπονεμένος, αδυνατώντας να καταλάβει το γιατί, ακόμα κι όταν ο θείος του φέρεται κατόπιν με τον ίδιο τρόπο και σε άλλον, ενήλικο… παρείσακτο. Η μητέρα του παιδιού, χαϊδεύοντάς το, του εξηγεί πως ο θείος έχει ανάγκη να απομονώνεται για να βρίσκει δυνάμεις για να είναι, σαν μουσικός, ακόμα πιο κοντά με τον κόσμο όταν παίζει. «Δεν είναι πως δεν αγαπάς πια τους ανθρώπους, αλλά γιατί θέλεις να προετοιμάσεις τον εαυτό σου να τους αγαπάς περισσότερο και καλύτερα. Έτσι πρέπει να μείνεις μόνος. Ο θείος σου ήθελε να μείνει μόνος για να κάνει καλύτερη μουσική». Το παιδί πείθεται από αυτό το παράδοξο γιατί σκέφτεται πως  το προηγούμενο βράδυ που ο θείος του μιλούσε για τα ηφαίστεια, τα πνεύματα, την ιστορία του τόπου, και την ανάγκη καθαρμού των σωμάτων και των ψυχών των ανθρώπων, και τόσα άλλα υπέροχα, κι αυτός ο ίδιος δε θα ήθελε κανείς να τους διακόψει.

    Την άλλη μέρα «…κοιτάζω τον θείο απέναντι, στο άλλο κρεβάτι. Χαμογελάει. Βαθιά μέσα μου δε θέλω να χαμογελάσω εξ αιτίας της συμπεριφοράς του  σ’ εμένα, χτες. Αλλά επειδή καταλαβαίνω, χαμογελώ. Χαίρομαι γιατί σκέφτομαι πως είναι καλό να καταλαβαίνεις, γιατί μπορείς να κάνεις το σωστό. Αν δεν καταλάβαινα θα συνέχιζα να ‘μαι θυμωμένος. Κι ο θείος κι εγώ θα συνεχίζαμε να ‘μαστε θυμωμένοι για πάντα».

    Η σύγκρουση λοιπόν με τον αγαπημένο θείο καρποφορεί γιατί κάποιος εξήγησε με τρυφερότητα στο παιδί τα αίτια μιας, ανεξήγητης  για αυτό, συμπεριφοράς και το βοήθησε να νοιώσει ασφάλεια αλλά και να ταυτιστεί με την ανάγκη του θείου, αν και η ανάγκη  εκφράστηκε με απότομο τρόπο.

Η Φίλιπς λέει πως είναι πιθανό η αυταρχική συμπεριφορά ενός γονιού του στυλ «εγώ ξέρω καλύτερα από εσένα» να φέρει στην επιφάνεια την επαναστατικότητα των παιδιών, μια περιφρόνηση ή μια υποταγή που θυμίζει κακοποιημένα παιδιά. Αναφέροντας τον παιδοψυχολόγο M.Waddell, λεει πως «οι διαρκώς   αυστηροί και αυταρχικοί γονείς που έχουν την τάση να μη βλέπουν διαλεκτικά τα πράγματα ενδέχεται να ενθαρρύνουν ακούσια τα παιδιά τους να φτάσουν στα άκρα, ενώ πιστεύουν ότι αντίθετα τα περιορίζουν». Εδώ, όταν κι ο άλλος γονιός δείχνει όμοια στάση ή ουδετερότητα και υπάρχει αίσθημα αδιεξόδου, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή ρήξη των υποστηρικτικών οικογενειακών δεσμών που ωθεί το παιδί να αναζητήσει ακόμα και λύσεις απελπισίας.

Το ερώτημα είναι για εμάς,  εάν στο σχολείο γίνει αντιληπτό αυτό το αδιέξοδο και πώς η διαμεσολάβηση του σχολικού περιβάλλοντος βοηθάει ενδεχομένως, έτσι ώστε να προληφθούν αυτές οι λύσεις απελπισίας, κι ακόμα πώς αυτό μπορεί να επηρεάσει θετικά την ωρίμανση του μαθητή. Επιπλέον το πώς μπορεί το σχολικό περιβάλλον να είναι σταθερά διαθέσιμο για να ενισχύσει τους μαθητές στις επιλογές ζωής χωρίς όμως αυτό να αποβαίνει απειλητικό ή ανταγωνιστικό για τους γονείς. Να βρίσκει δηλαδή το παιδί την ασφάλεια που χρειάζεται,  και οι γονείς τις εξηγήσεις για τους κανόνες που υπάρχουν και που υποστηρίζονται από όλο το σχολικό πλαίσιο, τον εκπαιδευτικό, την πολιτεία, και την διοίκηση.

Επιπλέον το σχολικό περιβάλλον, μπορεί να επιδράει και επουλωτικά:

Σε μία διεθνή συνάντηση για την βία σε σχέση με την νεολαία  που έγινε στην Βουδαπέστη, ένας εκπαιδευτικός, ο Άλαν Σπράνγκ, που ασχολείται με παιδιά παραβάτες τα οποία έκαναν κάποιο σοβαρό παράπτωμα και έχουν μια ειδική αγωγή, βασίζεται για να ωφελήσει αυτά τα παιδιά στις δυνατότητες που αυτά επιδεικνύουν και που είναι η άλλη όψη της αρνητικής τους συμπεριφοράς πάνω στην οποία ο παιδαγωγικός του στόχος μπορεί να βρει «πατήματα» για να τα βοηθήσει να επιλέγουν με σοφότερο τρόπο την συμπεριφορά τους. Οι δυνατότητες αυτές περιγράφονται από τον ίδιο ως εξής:

 

Τι θαυμάζω στους νέους με τους οποίους εργάζομαι 

Αν ήταν δυνατό να λάβει κανείς υπόψη του όλες τις δυσκολίες που πέρασαν τα παιδιά αυτά  στην ζωή τους, νομίζω πως θα θεωρούσαμε αξιοθαύμαστο το ότι επέζησαν τόσο καλά όσο είναι. Δικαιούνται τον απόλυτο σεβασμό κι εκτίμησή μου.

Έχουν πολλά να μας προσφέρουν: 

Την μοναδική δική τους οπτική (την μοναδική έτσι κι αλλιώς, εμπειρία ζωής τους) 

Αυθύπαρκτες ανθρώπινες ιδιότητες που κατόρθωσαν να τα στηρίξουν και που ίσως εμείς να έχουμε χάσει. 

Μπορούμε να μάθουμε από αυτά, μαθήματα που μόνο αυτά μπορούν να μας δώσουν. 

Αν κερδίσουμε αυτά για τον εαυτό μας μπορεί να γίνουμε περισσότερο δυνατοί. 

Τα  άτομα με τα οποία συνεργάζομαι έχουν τις εξής τάσεις: 

Δεν φοβούνται την εξουσία – έχουν πολύ κουράγιο. Σε ένα εχθρικό κόσμο, είναι έτοιμα να σταθούν αντιμέτωποι με όλα αν το θεωρούν σωστό. 

Αρνούνται να μείνουν παθητικά μέσα σε καταστάσεις που τους φαίνονται παράλογες – δεν συμβιβάζονται με πράγματα που τους φαίνονται λάθος. 

Έχουν μια καλή αίσθηση του τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο και δεν διστάζουν να δραστηριοποιηθούν σε ότι θεωρούν σωστό. 

Γενικά έχουν αλληλεγγύη μεταξύ τους και την αίσθηση του «όλοι για έναν και καθένας για όλους»

 

Ποιος δε θα ήθελε οι μαθητές του να έχουν τέτοια χαρακτηριστικά; Κάποιος ίσως που δεν θέλει μαθητές σκεπτόμενους και δραστήριους. Ένα σχολικό σύστημα που δεν θα έβαζε τους μαθητές στο επίκεντρο. Ο Άλαν θέλει να δούμε τα παιδιά σε σχέση με την υπόλοιπη ζωή τους αλλά και μέσα στην εκπαιδευτική σχέση με την οποία κι εμείς σαν εκπαιδευτικοί εξελίσσουμε τον εαυτό μας. Και συνεχίζει:

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε κάνει διάφορες υποχωρήσεις στους στόχους της ζωής μας:

  • Οι πραγματικοί μας στόχοι εγκαταλείπονται

  • Περιοριζόμαστε από απαιτήσεις οικονομικού συστήματος που δεν έβαλε ποτέ τις ανθρώπινες ανάγκες μας στο επίκεντρο.

Αυτές οι υποχωρήσεις όταν τις κάναμε ήταν γιατί κρίναμε πως ήταν περισσότερο  ασφαλής η επιλογή εκείνη παρά το να επιδιώξουμε όλα όσα θα θέλαμε. Λυγίσαμε κάτω από πιέσεις γονιών, σχολείων, και της κοινωνίας γενικότερα.

Αυτή η υποχώρηση μπορεί να είχε μεγάλο κόστος για εμάς. Αν θελήσουμε να σκεφτούμε τώρα αυτά τα όνειρα ίσως χρειαστεί να πενθήσουμε την απώλειά τους πριν τρέξουμε πίσω από τις σημερινές μας επιδιώξεις.

Το εμπόδιο που συναντάμε -που λέει ότι δεν γίνεται κάτι- μπορεί να πρέπει να μετακινηθεί πριν μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Αυτό το εμπόδιο επηρέασε στο παρελθόν την ικανότητά μας να αγωνιζόμαστε για αυτό που πραγματικά θέλουμε και ίσως μας εμποδίζει ακόμα.

 

Θεωρώ την κατάθεση αυτή του Άλαν  πολύτιμη για να μπορέσουμε, πίσω από τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργεί η συμπεριφορά ενός μαθητή στο σχολικό περιβάλλον, να διακρίνουμε την δύναμη ενός νέου ανθρώπου να αντιστέκεται σε πιέσεις τις οποίες δεν καταλαβαίνει, με όποιον τρόπο έχει μάθει. Είναι ευκαιρία ανάλυσης και δράσης, αντί να προσδώσουμε απλώς τον αρνητικό χαρακτηρισμό που θα τσακίσει κι εμάς και το παιδί. Ευκαιρία να επιμείνουμε στην παιδαγωγική σχέση και να επαναδιαπραγματευτούμε τους κανόνες και τα όρια.

 

 

Οι διακρίσεις σε βάρος των κοριτσιών… καλά κρατούν, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα

Μεγάλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε τρεις χώρες -Ισπανία, Κολομβία και Ουγκάντα- από τη φιλανθρωπική Μη Κυβερνητική Οργάνωση Plan International, που έχει έδρα το Λονδίνο, αποδεικνύει ότι η βία εις βάρος των κοριτσιών θεωρείται «αποδεκτή» αλλά και «δεδομένη» λόγω φύλου.

Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε με συνεντεύξεις 301 αγοριών και κοριτσιών στις παραπάνω χώρες, φέρνει ξανά στο φως πρακτικές όπως: κορίτσια που εξαναγκάζονται να έχουν ερωτικές συνευρέσεις με αντάλλαγμα σχολικά βιβλία, ανήλικες που υποχρεώνονται να παντρευτούν χωρίς να το θέλουν, βιασμούς κ.λπ.

Η επικεφαλής της Plan International Αν-Μπριγκίτε Άλμπρεκτσεν, αναφέρει ότι «οι τρομακτικές μαρτυρίες των κοριτσιών αποκαλύπτουν ότι σχεδόν η κάθε εμπειρία τους – είτε στο σπίτι, είτε στο σχολείο, είτε στα δημόσια μέσα μεταφοράς ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – τους υπενθυμίζει ότι είναι κατώτερα των αγοριών».

«Η βία, συγκεκριμένα, κρίνεται ως τόσο φυσιολογική ώστε κάποια κορίτσια να τη θεωρούν συνοδευτικό του φύλου τους», αναφέρει.

Βάσει στοιχείων των Ηνωμένων Εθνών, ένα τρίτο όλων των γυναικών υφίστανται σωματική ή σεξουαλική βία κάποια στιγμή στη ζωή τους. Μια στις πέντε θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού, ενώ τα υψηλά ποσοστά δολοφονιών και ενδοοικογενειακής βίας μαστίζουν πολλές χώρες.

Όπως διαπιστώνεται στη μελέτη της Plan International, οι διακρίσεις με βάση το φύλο ξεκινούν από το σπίτι, όπου οι προσδοκίες για τη συμπεριφορά των κοριτσιών ενισχύονται από τους γονείς τους, τους αδελφούς τους και τον ευρύτερο οικογενειακό κύκλο.

Πράγμα που σημαίνει ότι τα κορίτσια είναι υπεύθυνα για τις περισσότερες οικιακές εργασίες και για τη φροντίδα, ενώ η βία, περιλαμβανομένης της σεξουαλικής βίας, παραβλέπεται.

Όπως τονίζεται, η ανισότητα των φύλων βασίζεται σε παραδοσιακές απόψεις μισογυνισμού, σύμφωνα με τις οποίες τα κορίτσια είναι κατώτερα και λιγότερο ικανά από τα αγόρια και στις τρεις χώρες όπου πραγματοποιήθηκε η έρευνα.

«Αυτή η βαθιά ριζωμένη προκατάληψη που θέλει τις γυναίκες και τα κορίτσια να θεωρούνται κατώτερα είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τον τερματισμό της ανισότητας», αναφέρει η έκθεση.

Ως συνέπεια, πολύ συχνά τα κορίτσια έχουν ελάχιστο ή καθόλου λόγο στο πότε και με ποιον θα παντρευτούν ή στο αν θα πάνε στο σχολείο, ενώ τα σώματά τους και η σεξουαλικότητά τους τυγχάνουν μεταχείρισης «προϊόντων προς ανταλλαγή».

Στην Ουγκάντα η ανέχεια μπορεί να οδηγήσει τα κορίτσια στο σεξ με μεγαλύτερα αγόρια και αντάλλαγμα βασικά είδη καθημερινής χρήσης: από προϊόντα προσωπικής υγιεινής έως τα δίδακτρα του σχολείου, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν τα μαθήματα.

Σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης, «το κλειδί της ισότητας είναι να αντικρούσουμε την ευρεία αντίληψη ότι τα κορίτσια αξίζουν λιγότερο από τα αγόρια», αναφέρεται.

Ωστόσο, διαπιστώνεται ότι στην Ουγκάντα και την Κολομβία τα κορίτσια δεν θεωρούν πλέον τους εαυτούς τους αποκλειστικά υπεύθυνους για την προώθηση της ισότητας των φύλων.

Όλο και συχνότερα αναζητούν «συμμάχους», όπως αρχηγούς της κοινότητας, δημάρχους, δασκάλους και αγόρια για να αλλάξουν τις κοινωνικές νόρμες.

«Αυτή είναι μια σαφής αλλαγή σε σχέση με αποδείξεις που συλλέχθηκαν σε προηγούμενη έρευνα όταν είχε θεωρηθεί ότι η αλλαγή ήταν κατά πολύ ευθύνη των κοριτσιών και των μητέρων τους», τονίζεται.

 

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Ας ζουν οι άλλοι «μικρές ζωές»… Εσύ, μην το κάνεις!

Ένα πράγματι ξεχωριστό video που απευθύνεται στα παιδιά και τους εφήβους που δέχονται κακόβουλα σχόλια και ταπεινώσεις, κοροϊδίες και λόγια μίσους από συνομηλίκους τους… Γνωστή από την παρουσία της στην τηλεόραση η Σίσσυ Χρηστίδου, σ΄ αυτό το video μιλάει από καρδιάς για τους λόγους που μπορεί να ωθούν κάποιον να είναι κακοποιητικός. Να προκαλεί εκφοβιστικές συμπεριφορές, να μιλάει άσχημα, να χτυπάει… Παράλληλα, προκαλεί τον κάθε θεατή του video:

Μη μισείς τους haters. Όταν μισείς, γίνεσαι hater εσύ.. Αντί για αυτό, προσπάθησε να συγχωρείς. Να αγαπάς ♥ Είναι μικρά παιδιά μέσα τους, που το μόνο που θέλουν είναι μια αγκαλιά. Την αγκαλιά που δεν πήραν 😞 Αγάπη. Άστους να μισούν. Εσύ μην το κάνεις. Αυτό είναι αρκετό για να κάνει τον κόσμο μας έναν καλύτερο κόσμο. Αν απλά εσύ.. δεν το κάνεις!

ΟΧΙ στον σεξουαλικό εκβιασμό και εξαναγκασμό παιδιών μέσω του διαδικτύου!

Η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος συμμετέχει ενεργά στην καμπάνια ενημέρωσης της Europol: «Say No!»

Στο πλαίσιο αυτό ενημερώνει τους πολίτες για τον σεξουαλικό εκβιασμό και εξαναγκασμό των παιδιών μέσω του διαδικτύου, γνωστού και ως «sextortion».

Ξεκίνησε τη Δευτέρα 19 Ιουνίου 2017, η πανευρωπαϊκή εκστρατεία «Say No!» για την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με το φαινόμενο του σεξουαλικού εκβιασμού και εξαναγκασμού των παιδιών, μέσω του διαδικτύου.

Στην εκστρατεία ενημέρωσης, η οποία υλοποιείται με πρωτοβουλία της Europol, συμμετέχουν οι αρμόδιες Αρχές από το σύνολο των Κρατών – Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώ από τη χώρα μας συμμετέχει ενεργά η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας.

Σκοπός της εκστρατείας είναι:

  • η υποστήριξη και η παροχή συμβουλών στα παιδιά, τα οποία έχουν υποστεί τις συνέπειες του διαδικτυακού εκβιασμού και εξαναγκασμού,

  • η εμπεριστατωμένη ενημέρωση των παιδιών που χρησιμοποιούν καθημερινά το διαδίκτυο και αποτελούν ενδεχόμενους στόχους «διαδικτυακού εκβιασμού και εξαναγκασμού» καθώς και

  • η ανάδειξη της σημαντικότητας την οποία έχει η άμεση καταγγελία από τα θύματα των περιστατικών του «διαδικτυακού εκβιασμού και εξαναγκασμού».

Ο σεξουαλικός διαδικτυακός εξαναγκασμός και εκβιασμός των παιδιών, γνωστός και ως «sextortion», αφορά στη μεθοδολογία διαδικτυακών δραστών να προσεγγίζουν τα θύματά τους με δόλιο τρόπο, παριστάνοντας συνομήλικους του ιδίου ή του αντιθέτου φίλου, συνομιλώντας μαζί τους, μέσω διαδικτυακών σελίδων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών αυτών, κι αφού αποκτήσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών με απατηλούς τρόπους, τους ζητούν υλικό ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων (φωτογραφίες ή βίντεο), για προσωπική δήθεν χρήση ή για επαγγελματική προώθηση, μέσω «ειδικών» (μόντελινγκ κλπ.).

Αφού παραλάβουν το υλικό, στη συνέχεια ζητούν νέες φωτογραφίες ή βίντεο, με πορνογραφικό όμως αυτή τη φορά περιεχόμενο. Εφόσον τα παιδιά ενδώσουν, τότε οι δράστες αποκαλύπτουν τους πραγματικούς τους σκοπούς, που είναι κυρίως σεξουαλικού ή οικονομικού ενδιαφέροντος.

Ενδεικτικά, επιδιώκουν την παραγωγή πρωτοτύπου υλικού πορνογραφίας ανηλίκων ή επιθυμούν να συναντηθούν με τα θύματά τους ή εκβιάζουν αυτά για χρήματα, με την απειλή ότι θα δημοσιεύσουν το υλικό στο διαδίκτυο ή θα το αποστείλουν στο οικείο περιβάλλον τους.

Πολλά από τα περιστατικά σεξουαλικού διαδικτυακού εκβιασμού και εξαναγκασμού δεν καταγγέλλονται στις αρμόδιες Αρχές είτε γιατί το θύμα αισθάνεται ντροπή για το υλικό που κλήθηκε να παράγει, είτε γιατί δε γνωρίζει (λόγω της ανηλικότητας) ότι έχει διαπραχθεί έγκλημα σε βάρος του.

Για το λόγο αυτό η πανευρωπαϊκή εκστρατεία ενημέρωσης «Say No!» απευθύνεται σε άτομα που στοχοποιούνται από επιτήδειους και συμβουλεύει :

«Μην ενδώσετε πληρώνοντας τον εκβιασμό και μην αισθάνεστε ντροπή να το καταγγείλετε στις αρμόδιες Αρχές επιβολής του νόμου (Αστυνομικές Αρχές)».

Σε περίπτωση που κάποιος πέσει θύμα διαδικτυακού σεξουαλικού εξαναγκασμού και εκβιασμού προτείνεται να ακολουθήσει τα παρακάτω βήματα:

  • να μην μοιράσει άλλο υλικό,

  • να αναζητήσει βοήθεια,

  • να μην διαγράψει τα αποδεικτικά στοιχεία (συνομιλιες, e-mail κτλ.),

  • να διακόψει κάθε επικοινωνία, «μπλοκάροντας» τον επιτήδειο διαδικτυακό δράστη και

  • να αναφέρει το συμβάν στις αρμόδιες Αστυνομικές ή Δικαστικές Αρχές (ειδικότερα στην Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος).

Επίσης είναι σημαντικό να ακολουθούμε τις παρακάτω συμβουλές:

  • κάνουμε φίλους μόνο όσους γνωρίζουμε καλά,

  • δεν ανταγωνιζόμαστε με την παρέα μας για το ποιος θα κάνει τους περισσότερους φίλους,

  • ορίζουμε στις Ρυθμίσεις Απορρήτου της συσκευής μας τι περιεχόμενο θέλουμε να φαίνεται στους άλλους,

  • αποφεύγουμε το “check-in” στους χώρους που κινούμαστε (στο σχολείο, στη βόλτα ή μέρη που επισκεπτόμαστε συχνά),

  • δε δημοσιεύουμε φωτογραφίες μου που “μαρτυρούν” τοποθεσίες, (π.χ. το σπίτι μας, το σχολείο μας),

  • ποτέ δεν κάνουμε chat με κάποιον που δε γνωρίζουμε,

  • προσέχουμε τις κινήσεις μας στην κάμερα, ενώ αν δεν την χρησιμοποιούμε καλό είναι να την καλύπτουμε με ένα αυτοκόλλητο,

  • σκεφτόμαστε πολύ πριν δημοσιεύσουμε κάποια εικόνα ή κάποιο video, σεβόμενοι πάντοτε και τα προσωπικά δεδομένα των φίλων μας.

Παρακολουθήστε το εξαιρετικό video που δημιουργήθηκε για την εκστρατεία ενημέρωσης όλων μας και το οποίο κυκλοφορεί σε όλες τις γλώσσες των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πηγή: astynomia.gr

Δευτέρα 29/5/17: Ημερίδα για την Προαγωγή Κουλτούρας Οδικής Ασφάλειας στο ΤΕΙ Κρήτης

Hμερίδα με θέμα την «Προαγωγή κουλτούρας οδικής ασφάλειας», διοργανώνει το Εργαστήριο Υγείας και Οδικής Ασφάλειας του τμήματος Κοινωνικής Εργασίας του ΤΕΙ Κρήτης.

Η ημερίδα πραγματοποιείται τη Δευτέρα 29 Μαΐου 2017, ώρα 8:30 έως 18:00, στο αμφιθέατρο εκδηλώσεων της Σχολής Επιστημών Υείας και Πρόνοιας του ΤΕΙ Κρήτης.

Σκοποί της ημερίδας είναι να παρουσιαστούν και να συζητηθούν:

    • στοχευμένες δράσεις και παρεμβάσεις ερευνητικών εργαστηρίων οδικής ασφάλειας

    • οι συνεργασίες φορέων υπουργείων και κυβερνητικών οργανισμών, για το θέμα της οδικής ασφάλειας

    • καλές πρακτικές προαγωγής κουλτούρας οδικής ασφάλειας 

    • η ενημέρωση αρμοδίων φορέων και στελεχών, εξειδικευμένων στην ασφάλεια των οχημάτων.

Η ημερίδα απευθύνεται στα στελέχη των μέσων μεταφοράς, ερασιτέχνες και επαγγελματίες οδηγούς, στους ένστολους αρωγούς και επιτηρητές της κυκλοφορίας, στα στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης και των περιφερειακών ενοτήτων, στους επαγγελματίες υγείας και ιδιαίτερα στους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων.

Ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου συμμετέχει στην Στρογγυλή Τράπεζα 4 «Κυβερνητικοί Φορείς & Οργανώσεις, Συνεργασίες και πρακτικές» (15.45-17.15), με την εισήγηση

«Αφηγήσεις Εφήβων με αφορμή τις επικίνδυνες οδικές συμπεριφορές»

που θα παρουσιαστεί στις 17.00 από την Υπεύθυνη, Μαρία Παναγιωτάκη.

 

Ολόκληρο το Πρόγραμμα της Ημερίδας μπορείτε να το κατεβάσετε από

ε δ ώ.

Επικίνδυνο διαδικτυακό παιχνίδι απειλεί εφηβικές ζωές!

Ένα νέο διαδικτυακό παιχνίδι που απειλεί ζωές εφήβων και ονομάζεται «Blue Whale Challenge» (Δοκιμασία – Πρόκληση «Μπλε Φάλαινα») ξεκίνησε από τα κοινωνικά δίκτυα της Ρωσίας, ενώ εξαπλώνεται σε γύρω χώρες με περιστατικά σε Ουκρανία, Καζακστάν και Κιργιστάν.

Ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνει πλέον αυτό το ιδιότυπο διαδικτυακό παιχνίδι, το οποίο μπορεί να προκαλέσει σοβαρές σωματικές βλάβες στους συμμετέχοντες που δέχονται να λάβουν μέρος στις δοκιμασίες.

Η συγκεκριμένη σειρά δοκιμασιών – πρόκληση φέρεται να λαμβάνει χώρα μέσω ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης (social media), όπου κυρίως έφηβοι καλούνται να συμμετάσχουν σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι διάρκειας πενήντα (50) ημερών.

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού λαμβάνουν οδηγίες από άγνωστο άτομο, που έχει χρηστεί «επικεφαλής», προκειμένου να ολοκληρώσουν με επιτυχία μια σειρά άκρως επικίνδυνων για την υγεία τους και τη σωματική τους ακεραιότητα δοκιμασιών (λ.χ. αυτοτραυματισμός, παρακολούθηση ταινιών τρόμου, αναρρίχηση σε ψηλά κτίρια).

Σε άλλες χώρες οι αρχές έχουν ήδη εκδώσει ειδοποιήσεις προς γονείς και παιδιά, ενώ πολυάριθμα είναι και τα σχετικά δημοσιεύματα από Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του εξωτερικού, που αναφέρουν πως το φαινόμενο λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις και έχει εξαπλωθεί πιθανόν ως αυτοδιαδιδόμενη φάρσα (hoax).

Τα θύματα του αυτοκαταστροφικού «παιχνιδιού», που παρουσιάζεται ως φιλοσοφική πρόκληση, είναι κατά κύριο λόγο έφηβοι. Μία από τις δοκιμασίες τις οποίες καλούνται να φέρουν εις πέρας είναι να χαράξουν λέξεις και σύμβολα στα χέρια τους, μεταξύ των οποίων και μια φάλαινα.

Σύμφωνα με τη Daily Mail, δύο νεαρά κορίτσια, 15 και 16 χρόνων, βρήκαν τραγικό θάνατο πριν μερικές εβδομάδες, όταν «βούτηξαν» από την ταράτσα ενός ψηλού κτηρίου.

Λίγες ώρες αργότερα ένα ακόμη 15χρονο κορίτσι τραυματίστηκε σοβαρά πέφτοντας από το παράθυρο ενός διαμερίσματος ψηλού ορόφου, σε άλλη περιοχή της Ρωσίας. Οι ρωσικές Αρχές πιστεύουν ότι και τα τρία κορίτσια επηρεάστηκαν από τους «εγκεφάλους» του σκοτεινού παιχνιδιού που ονομάζεται «Μπλε Φάλαινα».

Στην πόλη Lviv της Ουκρανίας, ένας 13χρονος θέλησε να βάλει τέλος στη ζωή του, προκειμένου να νικήσει στο online παιχνίδι. Το παιδί ήταν στην ταράτσα ενός πολυόροφου κτιρίου της πόλης. Τα πόδια του ήταν κρεμασμένα στο κενό και ήταν έτοιμος να πέσει. Γείτονες που είδαν τον 13χρονο να είναι έτοιμος να πηδήξει στο κενό, τον πλησίασαν και κατάφεραν να τον τραβήξουν σε ασφαλές σημείο.

Πέρσι οι ρωσικές αρχές προχώρησαν στη σύλληψη ενός 21χρονου, ο οποίος εκτιμάται ότι είναι ο δημιουργός του παιχνιδιού και κατηγορείται ότι προέτρεψε σε αυτοκτονία τουλάχιστον 15 εφήβους. Ο νεαρός φέρεται να ισχυρίστηκε ότι ο αριθμός αυτός είναι στην πραγματικότητα μεγαλύτερος. «Θα πεθάνουν ευτυχισμένοι. Τους έδωσα αυτό που δεν έχουν στην πραγματική τους ζωή: ζεστασιά, κατανόηση, ανταπόκριση», δήλωσε!

Με το παιχνίδι να έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς και σε χώρες όπως η Βρετανία, η Γαλλία και το Βέλγιο, οι αρχές έχουν συστήσει στους γονείς να προσέχουν τα παιδιά τους και να τα αποτρέπουν να συμμετάσχουν σ’ αυτό.

«Τον τελευταίο καιρό έχουν παρατηρηθεί πάρα πολλά περιστατικά παιδιών τα οποία είναι σε προεφηβεία ή εφηβεία και πέφτουν θύματα παραπλάνησης, από αμφιβόλου ποιότητας site τα οποία τους προτρέπουν να κάνουν πράξεις που είναι στα όρια της παρανομίας και της τρέλας», εξηγεί μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο πρόεδρος των Ελλήνων χρηστών ίντερνετ, Νίκος Βασιλάκος.

«Ο καλύτερος τρόπος να συμβουλεύουμε τα παιδιά και να τα προφυλάξουμε από τέτοιους κινδύνους είναι να είμαστε κοντά ως γονείς στα παιδιά μας και να τους εξηγήσουμε ότι αυτά όλα τα πράγματα δεν είναι πραγματικά. Ότι είναι στημένα κόλπα από ανθρώπους οι οποίοι τα κινηματογραφούν και δεν φαίνεται ότι ουσιαστικά το σκοινί δεν είναι σκοινί αλλά είναι υλικό που δεν μπορεί να πνίξει. Ότι η φάλαινα που χαράσσει στο χέρι του ο Ρώσος που εμφανίζεται στα βίντεο στο YouTube είναι ουσιαστικά προϊόν μακιγιάζ.  Βλέπουμε ότι όλο και περισσότεροι έφηβοι καθημερινά πέφτουν θύματα αυτών των προτροπών που είναι στα όρια της παρανομίας και ουσιαστικά του κινδύνου για τη ζωή του παιδιού. Και ο λόγος που το κάνουν είναι για να νιώσουν σημαντικοί και ότι ξεχωρίζουν στο χώρο τους. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Και γι’ αυτό πρέπει και το σχολείο, η Πολιτεία και οι γονείς να προστρέξουν και να συνδράμουν στην ανάγκη που έχουν τα παιδιά για ενημέρωση. Και να τους εξηγήσουν ότι αυτά τα πράγματα δεν είναι πραγματικά, δεν είναι αληθινά αλλά είναι επικίνδυνα όταν τα κάνει κανείς μόνος στο σπίτι».

Στη χώρα μας δεν έχει σημειωθεί αντίστοιχο περιστατικό, όμως η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ενημερώνει σχετικά τους πολίτες, ενώ βρίσκεται σε επαγρύπνηση για την άμεση ανίχνευση και πρόληψη σχετικών συμβάντων.

Όπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή της, λόγω της μεγάλης επικινδυνότητας, το φαινόμενο ενδέχεται να λάβει πραγματικές και εξαιρετικά σοβαρές διαστάσεις.

Η ελληνική αστυνομία καλεί όποιον γονέα υποπτευθεί πως το παιδί του σχεδιάζει να προβεί στη δοκιμασία – πρόκληση «Μπλε Φάλαινα» ή σε παρόμοια, ή όποιο πολίτη γνωρίζει σχετικές πληροφορίες γι’ αυτό, να επικοινωνήσει άμεσα με τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, με τους ακόλουθους τρόπους :

Τηλεφωνικά: 11188,
Στέλνοντας e-mail στο: ccu@cybercrimeunit.gov.gr,
Μέσω της εφαρμογής (application) για έξυπνα τηλέφωνα (smart phones): CYBERΚΙ D,
Μέσω twitter : @ CyberAlertGR 

Παρακολουθήστε το παρακάτω video που, σε τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων, αναφέρεται στο πολύ επικίνδυνο φαινόμενο που περιγράφουμε:

Πηγές: cnn.gr, madata.gr, Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων