• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Φιλοξενία και φροντίδα για τα ασυνόδευτα παιδιά

Πολλά ασυνόδευτα παιδιά φτάνουν στην Ελλάδα, έχοντας χάσει τους γονείς τους ή έχοντας χωριστεί από αυτούς. Με σκοπό να γεφυρώσει κενά που δεν καλύπτονται στον τομέα της προστασίας τους, η μη κυβερνητική οργάνωση ΜΕΤΑδραση ανέπτυξε ένα σύστημα προσωρινής φιλοξενίας σε οικογένειες, προσφέροντας την ασφάλεια και την ολοκληρωμένη υποστήριξη που χρειάζονται.

Η πρακτική αυτή ακολουθείται ήδη εδώ και δεκαετίες από άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει πλέον αποδειχθεί ότι η φιλοξενία των παιδιών σε οικογένειες αποτελεί την καλύτερη επιλογή αναφορικά με την ψυχοκοινωνική εξέλιξη του παιδιού. Η Δράση υλοποιείται από τη ΜΕΤΑδραση σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία και τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, σε συνεργασία με τους κατά τόπον Εισαγγελείς και φορείς.

Μια ζεστή αγκαλιά, ένα τρυφερό βλέμμα, μια καλή κουβέντα, το σπιτικό φαγητό και η θέση στο οικογενειακό τραπέζι, πολύτιμες στιγμές χαλάρωσης, η αίσθηση της ασφάλειας… είναι κομμάτια καθημερινότητας που λείπουν από τα ασυνόδευτα παιδιά.

Για να μάθετε περισσότερα για τη δράση, μπορείτε να επικοινωνήσετε:
• στέλνοντας email στο foster@metadrasi.org
• τηλεφωνώντας στα 214 1008717, 6980 462271 


 

Ποιοι είναι οι ασυνόδευτοι ανήλικοι;

Ασυνόδευτοι ανήλικοι πολίτες τρίτων χωρών θεωρούνται τα άτοµα ηλικίας κάτω των 18 ετών που φθάνουν στην Ελλάδα χωρίς να συνοδεύονται από ενήλικο υπεύθυνο για τη φροντίδα τους ή οι ανήλικοι που εγκαταλείπονται ασυνόδευτοι µετά την είσοδό τους στην Ελλάδα. Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι αποτελούν µια εξαιρετικά ευάλωτη οµάδα, η οποία αντιµετωπίζει ιδιαίτερα προβλήµατα.

Μέρος των δυσκολιών αυτών αποτελεί το υφιστάµενο πλαίσιο για την προστασία των δικαιωµάτων τους και η διαφύλαξη τους από σειρά κινδύνων, όπως η εκµετάλλευση τους από κυκλώµατα (trafficking, παιδική πορνεία, διακίνηση ναρκωτικών), η αδυναµία εξεύρεσης στέγης, η δυσκολία πρόσβασης σε παρεχόµενες υπηρεσίες κ.α.

Το δικαίωµα στην ασφαλή στέγη

Ένα από τα βασικά δικαιώµατα όλων των παιδιών αποτελεί αυτό της ασφαλούς και κατάλληλης στέγασης. Σε αυτό το πλαίσιο, το άρθρο 20 της ∆ιεθνούς Σύµβασης για τα ∆ικαιώµατα του Παιδιού ορίζει ότι «κάθε παιδί που στερείται προσωρινά ή οριστικά το οικογενειακό του περιβάλλον ή το οποίο για το δικό του συµφέρον δεν είναι δυνατόν να παραµείνει στο περιβάλλον αυτό δικαιούται ειδική προστασία και βοήθεια εκ µέρους του Κράτους». Επιπλέον, σύµφωνα µε το άρθρο 27, «Τα Συµβαλλόµενα Κράτη αναγνωρίζουν το δικαίωµα κάθε παιδιού για ένα κατάλληλο επίπεδο ζωής που να επιτρέπει τη σωµατική, πνευµατική, ψυχική, ηθική και κοινωνική ανάπτυξή του».

Για τα ασυνόδευτα παιδιά που φτάνουν στην Ελλάδα, η ανάγκη να εξασφαλίσουν την ασφαλή διαµονή τους και τη φροντίδα από υπεύθυνους ενήλικους είναι ακόµα πιο πιεστική. Βασική, λοιπόν, µέριµνα των αρχών, µετά τον εντοπισµό ασυνόδευτων παιδιών είναι η εξεύρεση κατάλληλης στέγης για τη φιλοξενία τους, µέχρι να ολοκληρωθούν οι οποιεσδήποτε απαραίτητες διαδικασίες, ή µέχρι την ενηλικίωσή τους.

Στη χώρα µας η φιλοξενία των ασυνόδευτων παιδιών γίνεται σε κατάλληλες δοµές φιλοξενίας κατόπιν παραποµπής από το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ).

Φιλοξενία ασυνόδευτων παιδιών σε οικογενειακό περιβάλλον

Καθώς ο αριθµός των διαθέσιµων θέσεων για ασυνόδευτα παιδιά σε κατάλληλες δοµές δεν επαρκεί, ειδικά µετά την κατακόρυφη αύξηση των µεικτών µεταναστευτικών ροών από την αρχή του καλοκαιριού 2015 αλλά και για την εξασφάλιση καλύτερης φροντίδας µικρών παιδιών που έχουν αποχωριστεί από την οικογένειά τους, η ΜΕΤΑδραση παρέχει σε ασυνόδευτους ανήλικους, µετά τη µετακίνησή τους από τα σηµεία εισόδου, ασφαλή στέγαση σε οικογένειες.

Η πρακτική αυτή ακολουθείται ήδη εδώ και δεκαετίες σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει πλέον αποδειχθεί ότι η διαµονή των παιδιών σε οικογένειες αποτελεί την καλύτερη επιλογή για το βέλτιστο συµφέρον του παιδιού.

Τα δικαιώµατα των ασυνόδευτων παιδιών

Τα δικαιώµατα των παιδιών αναγνωρίστηκαν µε τη ∆ιακήρυξη της Γενεύης, το 1924 και στη συνέχεια µε την υιοθέτηση της ∆ιακήρυξης των δικαιωµάτων των παιδιών το 1959.

Σύµφωνα µε τις διακηρύξεις, τα δικαιώµατα των παιδιών αποτελούν ανθρώπινα δικαιώµατα, έχουν σκοπό να προστατεύουν το παιδί ως ανθρώπινο ον και συµπεριλαµβάνουν:

Θεµελιώδεις εγγυήσεις για όλους τους ανθρώπους: Το δικαίωµα στη ζωή, η αρχή της µη διάκρισης, το δικαίωµα στην αξιοπρέπεια µέσω της προστασίας της φυσικής και ψυχικής ακεραιότητας.

Αστικά και πολιτικά δικαιώµατα: Το δικαίωµα στην ταυτότητα, το δικαίωµα στην ιθαγένεια κ.α.

Οικονοµικά, κοινωνικά και πολιτισµικά δικαιώµατα: Το δικαίωµα στην εκπαίδευση, το δικαίωµα σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, το δικαίωµα στην υγεία, κ.α.

Ατοµικά δικαιώµατα: Το δικαίωµα να ζουν µε τους γονείς τους, το δικαίωµα στην εκπαίδευση, το δικαίωµα να απολαµβάνουν προστασίας.

Συλλογικά δικαιώµατα: Τα δικαιώµατα των προσφύγων και των παιδιών µε ειδικές ανάγκες, των παιδιών της µειονότητας ή από αυτόχθονες οµάδες.

Τα δικαιώµατα των παιδιών είναι όµως επίσης προσαρµοσµένα στην παιδική ηλικία, καθώς λαµβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες τους, ανάλογα µε την ηλικία τους. Πιο συγκεκριµένα:

• Τα δικαιώµατα των παιδιών να λαµβάνουν υπόψη την ανάγκη ανάπτυξης του παιδιού. Σκοπεύουν να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες για την καλή ανάπτυξή τους, όπως την πρόσβαση σε κατάλληλη διατροφή, στην απαραίτητη ιατροφαρµακευτική περίθαλψη, στην εκπαίδευση κ.α.

•  Τα δικαιώµατα των παιδιών λαµβάνουν υπόψη την ευαλωτότητα του παιδιού. Τονίζουν την ανάγκη για την προστασία τους και προβλέπουν την παροχή προστασίας ανάλογης µε την ηλικία και το βαθµό ωριµότητας τους.

Εάν ενδιαφέρεστε εσείς και η οικογένειά σας να φιλοξενήσετε ένα ασυνόδευτο παιδί και να του παρέχετε για το χρονικό διάστηµα που θα χρειαστεί τη φροντίδα και τη στοργή που του αξίζει, επικοινωνήστε: • στο 6980 462271 • στο 214 100 87 17 • στo email: foster@metadrasi.org 

Δείτε και το σχετικό, τρυφερό video:

Πηγή: metadrasi.org

«Άγγελοι» από την Κένυα που μάς τραγουδούν γλυκά!

Ένα υπέροχο video, συγκινητικό, τρυφερό, αγαπησιάρικο, μελωδικό, από το ταξίδι της αγαπημένης Άλκηστης Πρωτοψάλτη στην Κένυα… Όμορφα, αυθεντικά, γενναιόδωρα παιδικά μουτράκια που συνοδεύουν την επιτυχημένη τραγουδίστρια στο δημοφιλές τραγούδι «Ο άγγελός μου»!

Παιδάκια πάνγλυκα που μες στην ταλαιπωρία και τον πόνο που έχουν βιώσει ενώνουν φωνούλες και ανάγκες σε τραγούδι κοινό, με στίχους δυνατούς! Τα πιτσιρικάκια είναι από το Ορφανοτροφείο Μακάριος του Ιδρύματος Σοφία στην Κένυα.

Πρόκειται για ένα ίδρυμα που συμβάλει στη καταπολέμηση της φτώχειας και των συνεπειών της, κυρίως σε ότι αφορά την πιο ευαίσθητη από τις κοινωνικές ομάδες, τα παιδιά. Κάνοντας κλικ στην ονομασία του Ιδρύματος θα ενημερωθείτε για το πολύ σημαντικό Πρόγραμμα «Υιοθετώ ένα παιδί».

Διαβάστε τα όσα γράφει η Άλκηστη Πρωτοψάλτη στην προσωπική της σελίδα στο facebook για την πολύτιμη στιγμή που τραγούδησε μαζί με τα παιδιά:

Είναι Μεγάλη Τρίτη. Είμαστε στο Ορφανοτροφείο Μακάριος του Ιδρύματος Σοφία στην Κένυα. Τα παιδιά είναι όλα στην αίθουσα φαγητού. Ησυχία με συννεφιά και άπνοια. Όπως κατηφορίζω το δρομάκι ακούω στα Ελληνικά «όπως τυλίγονταν τα χέρια στο σώμα – κι όπως έσπαγε σ’ αστέρια η βραδιά – σου είχα αγγίξει δειλά τη καρδιά – σ’ αγαπάω ..»

Τραγουδούσαν άγγελοι; Αυτές οι παιδικές φωνές βγαίναν απ’ τους τοίχους και τα παράθυρα και σ’ αγκάλιαζαν. Μπήκα στην αίθουσα και δεν άντεξα… Με φοβερή συγκίνηση και ανάμεικτα συναισθήματα άκουσα όλο το τραγούδι – δώρο από τις μικρές ψυχές… και όταν ξέρεις ΤΙ εχουν περάσει αυτά τα παιδιά, οι λέξεις «ο άγγελός μου, ο άνθρωπός μου, ο θάνατός μου σε χτυπάνε σα σφυρί…

Η συναισθηματική φόρτιση έσπαγε τα πάντα ήταν μοναδικής έντασης και κατάνυξης. Έτσι απλά το ξανατραγουδήσαμε όλοι μαζί . Ήταν οι καλύτερες φωνές σε μια στιγμή διαμάντι… 

Κι όμως, έχουμε περισσότερα κοινά απ΄ όσα νομίζουμε…

2017-02-25-2 2017-02-25-1 2017-02-25

Πολύ δυνατό video που μάς βάζει σε σκέψεις πολλές και ανακινεί συναισθήματα για τον εαυτό και τον άλλο… Τον «όποιον» άλλο.

Τι συμβαίνει όταν σταματάμε να βάζουμε τους ανθρώπους σε «κουτάκια»;

Πώς εξελίσσονται τα πράγματα όταν παύουμε να βάζουμε «ταμπέλες» στους ανθρώπους;

Οι σχέσεις των ανθρώπων βελτιώνονται όταν οι ετικέτες και τα στερεότυπα μπαίνουν στην άκρη;

Δείτε αυτό το θαυμάσιο video από τη Δανία, όπου Δανοί πολίτες αρχικά τοποθετούνται σύμφωνα με μια περιγραφή, ως νέοι και παλαιότεροι Δανοί, ενώ στη συνέχεια επανατοποθετούνται ακούγοντας μια δήλωση-ερώτηση που τους ανακοινώνεται.

Άνθρωποι από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα καλούνται να απαντήσουν σε περισσότερο προσωπικές ερωτήσεις: π.χ. «ποιός είναι/ήταν ο κλόουν της τάξης;» Χρησιμοποιώντας πρώτο πληθυντικό πρόσωπο -όχι «εγώ» ή «αυτοί» αλλά «ΕΜΕΙΣ»– βάζει στην οπτική του καθενός την αίσθηση της κοινότητας.

Τα στερεότυπα, υπεραπλουστευτικά, γενικευτικά, διαστρεβλωτικά, είναι χτισμένα πάνω σε διαφορετικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά που «προδίδει» η εμφάνιση: κοινωνικο-οικονομική κατάσταση, σεξουαλικότητα, εθνικότητα, θρησκεία, καταγωγή, κουλτούρα, τρόπος ζωής. Ο αφηγητής του video ανατέμνει ολόκληρο το κοινωνικό πείραμα και αρχίζει λέγοντας, «Είναι εύκολο να βάλουμε τους ανθρώπους σε κουτιά, εμείς εδώ, εσείς εκεί».

Η σημασία αυτού του video είναι η προώθηση της ένταξης και της πολυμορφίας, ιδίως σε περιοχές που αγωνίζονται για να το πράξουν.

Η μουσική παίζει στο παρασκήνιο και δίνει δυναμικό τόνο στο video. Για παράδειγμα, όταν ο αφηγητής εξηγεί τις αδυναμίες των ανθρώπινων διακρίσεων η μουσική είναι μάλλον μελαγχολική, ενώ δυναμώνει όταν άτομα από διαφορετικά υπόβαθρα βρίσκουν κοινά σημεία. Αυτό είναι τελικά που εμποδίζει την ικανότητά μα να συνδεόμαστε με ένα άλλο συνάνθρωπο: κολλημένες σκέψεις, εμμονές, στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Είναι λοιπόν εξαιρετικό αυτό που συμβαίνει όταν σταματάμε να «κολλάμε ταμπέλες» ο ένας στον άλλον. Μεγάλη υπόθεση η αποδοχή. Μεγάλη ιστορία και η ανοιχτή σκέψη.

Προσέξτε το με ανοιχτή καρδιά. Αυτό χρειάζεται. Οι υπότιτλοι είναι στα αγγλικά (πατώντας το πρώτο εικονίδιο κάτω δεξιά μέχρι να φανούν αγγλικά γράμματα), αλλά είναι κατανοητοί σε όλους.

«4.1 miles»: Το ελληνικό ντοκιμαντέρ που διεκδικεί Όσκαρ και ριζώνει την ανθρωπιά μας

4-5

Όποιος μπορεί να βάλει τις λέξεις σε σειρά, ας έλθει να μάς κάνει μάθημα. Εδώ; Μόνο αδυναμίες. Σκόρπια, μετέωρα λόγια και συναισθήματα ανταριασμένα. Ίδιο πέλαγος.

Απόγνωση, απελπισία, συγκίνηση βαθιά, αγωνία, συμπόνοια, ανθρωπιά και μαζί τιμή και περηφάνια για κείνους τους ελάχιστους συνανθρώπους μας που… σώζουν την τιμή της ανθρωπότητας. Μες στην αθλιότητα και τη μικροψυχία των καιρών, μες σε εποχές κοινωνικής σκλήρυνσης, κρατάνε όρθια τη καρδιά και ανοιχτή τη σκέψη. Στον άνθρωπο.

Ποιά καρδιά δε θα ραγίσει βλέποντας αυτήν την ταινία… Πράγματι, συγκλονιστικό το ντοκυμαντέρ  της Δάφνης Ματζιαράκη, της Ελληνίδας φοιτήτριας δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνιας. Υποψήφια για Όσκαρ η σκηνοθέτης με το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ της, «4.1 miles».

Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Λέσβο και παρουσιάζει το πέρασμα των προσφύγων από το Αιγαίο, με κεντρικό ήρωα έναν λιμενικό. «4,1 μίλια» είναι η απόσταση που χωρίζει τις ακτές της Λέσβου από τα τουρκικά παράλια. Η ίδια η Δάφνη Ματζιαράκη αποκαλύπτει:

«Πέρασα τρεις εβδομάδες πάνω στο σκάφος του Λιμενικού στη Λέσβο με καπετάνιο τον Κυριάκο Παπαδόπουλο. Έναν άνθρωπο που με έκανε να δω τη ζωή αλλιώς λόγω του κουράγιου, της δύναμης, του ήθους, της αφοσίωσης και της καλοσύνης του. Το αποτέλεσμα είναι το ντοκιμαντέρ μου «4.1 Miles», στο οποίο ο Κυριάκος είναι ο κεντρικός ήρωας».

«Προσπάθησα με κάθε τρόπο να το αποτυπώσω όσο πιο έντονα γίνεται ώστε να γεφυρώσω κάπως το κενό που υπάρχει μεταξύ αυτού που βλέπουμε στα ρεπορτάζ της ειδησεογραφικής κάλυψης και της πραγματικότητας».

Κατά τη σκηνοθέτη η δημιουργία αυτού του ντοκιμαντέρ έφερε και ένα ηθικό και δεοντολογικό, όπως το χαρακτηρίζει, ζήτημα: «ποια είναι η δουλειά η δική μου; Και πριν βρεθώ τη Λέσβο σκεφτόμουν πώς θα ανταποκριθώ, αν δω πάρα πολύ έντονα πράγματα, εάν κάποιος χρειαστεί τη βοήθειά μου, ποιος είναι ο δικός μου ρόλος. Πιστεύω πως το αποτέλεσμα είναι η ματιά ενός ανθρώπου, ο οποίος εμπλέκεται συναισθηματικά και φαίνεται αυτό πολύ έντονα στο ντοκιμαντέρ».

Στο ντοκιμαντέρ «φαίνεται ο πανικός και ένταση και αυτό είναι το πολύ άμεσο, φαίνεται πως σε πολλές περιπτώσεις δεν είχα άλλη επιλογή από το να αφήσω την κάμερα και να βοηθήσω. Πάντοτε υπήρχε ανάγκη για βοήθεια», καταλήγει.

Πριν από μερικούς μήνες, το ντοκιμαντέρ «4.1 miles» τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στον Φοιτητικό Διαγωνισμό Κινηματογράφου και πλέον συμμετέχει στο επίσημο Φεστιβάλ ως υποψήφιο για όσκαρ στην κατηγορία των ντοκιμαντέρ μικρού μήκους.

 

Δείτε το υποψήφιο για Όσκαρ στην κατηγορία «Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους»,  «4.1 miles»

Πηγή: Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Πανελλήνιο Συνέδριο Συμβουλευτικής Ψυχολογίας στην Αθήνα: 4-6/11/16

adolescents

Tο 6ο Πανελλήνιο Συνέδριο Συμβουλευτικής Ψυχολογίας με θέμα «Ζητήματα Πολυπολιτισμικότητας και Κοινωνικής Δικαιοσύνης στη Συμβουλευτική Ψυχολογία» γίνεται στην Αθήνα από την Παρασκευή 4 έως και την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2016 (στο Μαράσλειο Διδασκαλείο & στο Πολεμικό Μουσείο).

Στην παγκοσμιοποιημένη εποχή που ζούμε, όλοι πλέον γνωρίζουμε τις τεράστιες επιδράσεις που έχουν οι διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμοί στην διαμόρφωση της συμπεριφοράς μας. Διαπιστώνουμε καθημερινά ότι πολλές θεωρίες, αξίες, στόχοι, μεθοδολογίες και ερμηνείες της συμπεριφοράς έχουν επηρεαστεί και τροποποιηθεί. Η  νέα διάσταση της πολυπολιτισμικότητας και της διαφορετικότητας αφορά την κοινωνική ζωή, τις σχέσεις μας, τις επιστημονικές προσεγγίσεις και τις πρακτικές εφαρμογές της συμβουλευτικής.

Στο συνέδριο θα συζητηθούν η πρόληψη, διαχείριση και αντιμετώπιση ζητημάτων που άπτονται των αναγκών των διαφορετικών ανθρώπων διεθνώς,  μέσα από μια πολυπολιτισμική μόρφωση, φροντίδα, ποιότητα ζωής  και συνηγορία.

Επίσης θα παρουσιαστούν αποτελεσματικές δράσεις και παρεμβάσεις, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, έτσι ώστε να μπορούν οι ειδικοί να λειτουργούν ως ενεργητικοί φορείς αλλαγής στο ευρύ δίκτυο των κοινωνικο-δομικών επιρροών που καθορίζουν την ανθρώπινη εμπειρία, προκειμένου να συμβάλουν στην κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων ν.Ηρακλείου συμμετέχει στο Συνέδριο με δύο εισηγήσεις που θα παρουσιαστούν το Σάββατο 5 Νοεμβρίου 9.00-11.30 στην αίθουσα Α3 του Μαράσλειου Διδασκαλείου: 

1. «Έφηβος – Οικογένεια – Σχολείο: Η εμπειρία του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ν.Ηρακλείου Κρήτης μέσα σε τέσσερα χρόνια δράσεων, παρεμβάσεων και διαχείρισης περιστατικών (2012-16)»

Μαρία Παναγιωτάκη

Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου Κρήτης

Στο Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν.Ηρακλείου τα αιτήματα της εφηβείας έρχονται από εκπαιδευτικούς, γονείς και από τους ίδιους τους εφήβους και αφορούν όλο το διαγνωστικό φάσμα που χαρακτηρίζει την ηλικιακή περίοδο 12 έως 18 χρόνων. Στην εργασία αυτή θα αναφερθούμε στην τετράχρονη πορεία του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ηρακλείου (2012-2016) μέσα από δράσεις που αφορούν α) στην εκπαιδευτική κοινότητα (επιμόρφωση εκπαιδευτικών, συμβουλευτική στήριξη) β) στους ίδιους τους εφήβους (παρεμβάσεις σε σχολικά τμήματα, λειτουργία βιωματικών ομάδων μαθητών, ατομική ψυχολογική υποστήριξη και συμβουλευτική σε μαθητές) γ) στους γονείς (οικογενειακή συμβουλευτική και συμβουλευτική γονέων μέσα από παρεμβάσεις ψυχοκοινωνικής στήριξης, συντονισμός σχολών γονέων, ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των γονέων μέσω ημερίδων και σεμιναρίων) και δ) στην τοπική κοινωνία (συνεργασίες με δομές για τη στήριξη του μαθητικού πληθυσμού, διοργάνωση εκδηλώσεων με σκοπό την ενημέρωση σε ψυχοπαιδαγωγικά θέματα).

Οι Συμβουλευτικοί Σταθμοί Νέων ως υποστηρικτική δομή της εκπαίδευσης, λειτουργούν με στόχο τη ψυχοκοινωνική κάλυψη των αναγκών των σχολικών μονάδων. Κατά την άσκηση της Συμβουλευτικής στον εκπαιδευτικό χώρο οι συμβουλευόμενοι εκπαιδεύονται σε έναν νέο τρόπο να μαθαίνουν και να διερευνούν τα προβλήματα και τις δυσκολίες τους. Η μετέπειτα ανάλυση και επεξεργασία των συναισθημάτων και σκέψεων που αναδύονται, βοηθούν εφήβους, γονείς, εκπαιδευτικούς να στοχαστούν πάνω στις στάσεις, τις αξίες και τις συμπεριφορές τους και να διερευνήσουν εναλλακτικούς τρόπους διαχείρισης των προβλημάτων τους έτσι ώστε να φωτιστεί η δυνατότητα της προσωπικής επιλογής. 

2. «Συμβουλευτική πρακτική και παρεμβάσεις σε τάξεις για τη διαχείριση του άγχους των υποψηφίων Πανελλαδικών εξετάσεων: μια εμπειρική μελέτη»

Μαρία Παναγιωτάκη, Χρυσάνθη Παχάκη

Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου Κρήτης

Με αφετηρία ένα σύντομο ερωτηματολόγιο αναγνώρισης και αξιολόγησης του άγχους που δόθηκε σε 300 μαθητές Γ΄ Λυκείου, υποψήφιους Πανελλαδικών Εξετάσεων, θα παρουσιαστεί η δομή και το περιεχόμενο των παρεμβάσεων που πραγματοποιήθηκαν σε σχολικά τμήματα μαθητών Γ΄ Λυκείου με θέμα την ορθή διαχείριση του άγχους. Επίσης, θα συζητηθούν τα αποτελέσματα της μελέτης που επιχειρήθηκε με στόχο τη διερεύνηση του πως αντιλαμβάνονται οι έφηβοι υποψήφιοι Πανελλαδικών εξετάσεων το άγχος, σε σχέση με το σώμα, τη σκέψη, τα συναισθήματά τους και τις εξωτερικές πιέσεις (σχολείο, οικογένεια).

Η συμβουλευτική πρακτική λειτούργησε στο πλαίσιο συστηματικών παρεμβάσεων που υλοποιήθηκαν σε Γενικά Λύκεια της πόλης και της ενδοχώρας του Ν.Ηρακλείου, από τον Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων Ν.Ηρακλείου. Χρησιμοποιήθηκε η Γνωσιακή-Συμπεριφοριστική Θεωρία, η οποία δίνει έμφαση στη διερεύνηση των σκέψεων του ατόμου, των συναισθημάτων, των σωματικών εκδηλώσεων, της συμπεριφοράς και της αλληλεπίδρασης αυτών των στοιχείων.

Οι μαθητές ενημερώθηκαν για την πολυπαραγοντική αιτιολογία του άγχους, τον τρόπο που αυτό εκδηλώνεται και εκφράζεται στους εφήβους, καθώς και τις βασικότερες τεχνικές διαχείρισής του. Το ζήτημα του άγχους και ο τρόπος που εμφανίζεται στους σημερινούς μαθητές συγκεντρώνει όλο και περισσότερο τον προβληματισμό τόσο των ειδικών Ψυχικής Υγείας, όσο των εκπαιδευτικών, των γονέων και βεβαίως, των ίδιων των ταλαιπωρημένων μαθητών.



2016-11-01 2016-11-012016-11-01

Η Συμβουλευτική Ψυχολογία δίνει έμφαση στις κοινωνικές αδικίες που απορρέουν από την περιθωριοποίηση των κοινωνικά ευάλωτων ομάδων και ενεργοποιείται για την άρση τους φροντίζοντας για την απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης. Πέρα από την ευαισθητοποίηση και τον σεβασμό της στην διαφορετικότητα, η Συμβουλευτική Ψυχολογία αναγνωρίζει και τον αντίκτυπο της έλλειψης προνομίων και της καταπίεσης των ευάλωτων ομάδων στην ψυχική τους υγεία, συνηγορώντας έτσι στην προσπάθεια δημιουργίας μιας περισσότερο κοινωνικά ορθής κοινωνίας.

Ολόκληρο το Πρόγραμμα του Συνεδρίου μπορείτε να το κατεβάσετε από

ε δ ώ,

ενώ το Βιβλίο των Περιλήψεων είναι διαθέσιμο

ε δ ώ.

left3new2

Αίτημα των καιρών:«Να εξοριστεί το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών»

Όποιος έχει παιδί στο σχολείο, είναι πολύ πιθανό να έχει ακούσει, συχνά έκπληκτος, μητέρες να ζητούν από τις/τους εκπαιδευτικούς πολύ διάβασμα στο σπίτι για τα παιδιά. «Για να μαθαίνουν καλύτερα», λένε κάποιες, «αν δεν έχουν διάβασμα, πώς θα απασχοληθούν;», αναρωτιούνται άλλες, πιο ειλικρινείς.

Υπάρχουν ακόμη και γονείς που θεωρούν ότι ο εκπαιδευτικός «δεν είναι καλός», αν δε στέλνει δουλειά για το σπίτι.

Η μία πλευρά. Διότι… υπάρχει και η άλλη: Γονείς στην Ισπανία σχεδιάζουν απεργία τον Νοέμβριο, κατά του «homework» των παιδιών!
Διαβάστε για αυτό το πολύ ενδιαφέρον κίνημα και συλλογιστείτε πόσοι Έλληνες γονείς, επιμένουν, κόντρα σε κάθε παιδαγωγική λογική, ότι πρέπει να πιέζουν με ασκήσεις κι εξετάσεις τα παιδιά, λοιδορώντας όσους θέλουν ένα χαρούμενο, δημιουργικό, παιδικό σχολείο…

Κι όμως έχει αποδειχθεί ότι το σχολείο πρέπει να μάθει να σέβεται την παιδικότητα και το παιχνίδι, και να αρχίσει να προσφέρει ευκαιρίες για δραστηριότητες στο πλαίσιό του (και ξένες γλώσσες -σε βαθμό πιστοποίησης- και καλλιτεχνικά -επιπέδου ωδείου- και αθλητικά και…και…).

school3

Τον ερχόμενο Νοέμβριο, οι γονείς στην Ισπανία κάνουν απεργία. Ή καλύτερα, αποχή από τα μαθήματα. Δηλαδή, από τα μαθήματα των παιδιών τους.

Την κινητοποίηση «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι», έχει καλέσει η Ένωση Γονέων Δημόσιων Σχολείων. Αν οι δάσκαλοι επιμείνουν να στείλουν διάβασμα στο σπίτι στη διάρκεια του μποϊκοτάζ, τα παιδιά θα πρέπει να το αρνηθούν, και να επιστρέψουν την επόμενη μέρα στο σχολείο με ένα σημείωμα από τους γονείς τους που θα εξηγεί τι συμβαίνει. Γονείς και παιδιά «παλεύουν» πάνω από προβλήματα, κείμενα και εργασίες, όχι μόνο στην Ισπανία. Και λένε, «φτάνει».

Η Μαρία Χοσέ, γράφει η εφημερίδα El Pais, έχει μια πεντάχρονη κόρη, την Αλμουδένα. Βαριαναστενάζει κάθε φορά που έρχεται το Σαββατοκύριακο και πρέπει να κάνει την εργασία της. Αλλά αυτό που κυρίως ανησυχεί τη μητέρα, είναι η άλλη κόρη της, η 11χρονη Άννα-Μαρία. Μόλις ξεκίνησε το γυμνάσιο στη Σεβίλη, αφού πέρασε δύο χρόνια διαβάζοντας ασταμάτητα στο σπίτι μέχρι την ώρα του δείπνου.

Παιδιά καθισμένα σε μια καρέκλα

Μια άλλη μητέρα, συνεχίζει η El Pais, η Ντιάνα, βλέπει την οκτάχρονη κόρη της να είναι στο σχολείο από τις 8.40 μέχρι τις 2.10. Γυρίζει σπίτι, τρώει το μεσημεριανό της φαγητό, και κάνει τα μαθήματά της από τις 4 μέχρι τις 6.30. «Υποτίθεται ότι θα έχουν την ευκαιρία να κάνουν τα μαθήματα στις σχολικές ώρες, αλλά δεν υπάρχει χρόνος. Όταν τελειώνει, έχει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, οπότε η μέρα της είναι χειρότερη από ενός ενήλικα. Πότε θα παίξει;», αναρωτιέται η μητέρα της.

Η Ρέγιες είναι μητέρα του πεντάχρονου Αλμπέρτο. Ο Αλμπέρτο παίρνει παντού μαζί τις εργασίες του. Ακόμη και στο σπίτι της γιαγιάς του στα γεύματα του Σαββατοκύριακου. Η μητέρα του ανησυχεί. «Το σχολείο», λέει, «πραγματικά πιέζει τα παιδιά». Η μητέρα του προσπάθησε να τον μετακινήσει σε άλλο σχολείο, από αυτό της Σεβίλης στο οποίο φοιτούσε, αλλά ανακάλυψε ότι δεν υπήρχαν πολλές εναλλακτικές. Ούτε με τους άλλους γονείς βρήκε πεδίο συνεννόησης. «Δε θεωρούσαν ότι αυτό είναι κακό», λέει η Ρέγιες. «Μαθαίνουν στα παιδιά τους την ιδέα του ανταγωνισμού από μικρή ηλικία».

Η διαμάχη ανάμεσα στους γονείς που θέλουν πολύ διάβασμα στο σπίτι, και σε αυτούς που δε θέλουν, έχει φουντώσει στην Ισπανία. Στο σχολείο του Ελ Βετόν στο Κάθερες, κάποιοι γονείς ζητούν διάβασμα στο σπίτι για τα πεντάχρονα παιδιά τους. «Πιστεύουν ότι είναι σαν σπορ», λέει ο Χόρχε Τόρες, από τους πιο έμπειρους δασκάλους του σχολείου. «Αν τρέχω κάθε μέρα, θα κερδίσω τον μαραθώνιο. Αλλά δεν είναι έτσι».

«Πολύ διάβασμα στο σπίτι; Κάποιοι γονείς λένε όχι», έγραφε τον περασμένο Αύγουστο η Washington Post.

Ήταν μια καθοριστική στιγμή για τη Σάρα Γιάνγκμπλαντ-Οκόα. Καθόταν με τον εξάχρονο γιο της το περασμένο φθινόπωρο, καθώς εκείνος, μετά από μια μεγάλη μέρα στο σχολείο, αγωνιζόταν πάνω από μια εργασία για το σπίτι που θα του έδινε παραπάνω βαθμούς. Καθώς εκείνη εκνευριζόταν, κάποια στιγμή του φώναξε άσχημα. Εκείνος έκλαψε. «Τον κοίταξα και είπα ‘Θέλεις να το κάνεις αυτό;’ Είπε όχι, και εγώ είπα ‘Ούτε εγώ θέλω’». Και αυτό ήταν το τέλος του διαβάσματος στο σπίτι για τον εξάχρονο.»

Η Σάρα ήξερε ότι ο γιος της πήγαινε καλά στο σχολείο, οπότε απλώς σταμάτησαν να ασχολούνται με τα πακέτα από χαρτιά εργασιών που έφταναν στο σπίτι κάθε εβδομάδα. Έτσι, βρέθηκε χρόνος τα απογεύματα για τις δραστηριότητες που ήθελε το παιδί.

school2-1021x576

Το διάβασμα στο σπίτι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Η κουβέντα συνήθως επικεντρώνεται στο δημοτικό σχολείο – «ξεχνώντας» το γυμνάσιο, όπου δεν είναι ασυνήθιστο τα παιδιά να περνούν τα απογεύματά τους με τα κεφάλια κάτω, όλο το απόγευμα, κάθε απόγευμα.

Ένας 15χρονος Ισπανός έχει διάβασμα 6,5 ωρών στο σπίτι την εβδομάδα, αναφέρει έρευνα του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη το 2012. Στην ίδια καταγραφή φαίνεται ότι στη Ρουμανία, το Καζακστάν και τη Ρωσία, οι μαθητές ξοδεύουν 7 ώρες την εβδομάδα, ή και περισσότερο, για διάβασμα στο σπίτι. Στη Φινλανδία, λιγότερο από 3 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή, στην τρίτη γυμνασίου ο μαθητής διαβάζει στο σπίτι 36 λεπτά τη μέρα, σύμφωνα με την έρευνα.

«Να εξοριστεί το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών»

Πίσω στην Ισπανία, το 2015, η Έβα Μπαϊλέν, μητέρα τριών παιδιών, άρχισε να μαζεύει υπογραφές με αίτημα να μειωθεί το διάβασμα στο σπίτι, αφού είδε το μεσαίο της παιδί να χάνει κάθε ευκαιρία για παιχνίδι σε όλη την παιδική του ηλικία. Σχεδόν την ίδια στιγμή, παρενέβη στο ζήτημα και η Ένωση Γονέων, που αποτελείται από 12.000 ενώσεις, με αίτημα να εξαφανιστεί εντελώς το διάβασμα στο σπίτι από τις ζωές των παιδιών.

«Πολλές οικογένειες νιώθουν καταπλακωμένες από το διάβασμα στο σπίτι. Οι γονείς καταλήγουν να το κάνουν οι ίδιοι, και τα παιδιά δεν έχουν χρόνο να κάνουν οτιδήποτε άλλο».

Ο Κάρλος Ουτέρα, πρόεδρος της Ένωσης Σχολικών Επιθεωρητών της Ισπανίας, θεωρεί ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν πρέπει να ξεπερνά τα 30 λεπτά τη μέρα στα πρώτα χρόνια σχολικής ζωής, και τα 40 λεπτά τα τελευταία χρόνια του δημοτικού. Στο γυμνάσιο, εκτιμά ότι δεν πρέπει δεν πρέπει να ξεπερνά τη μία ώρα.

Παιδιά με burn-out, γονείς με στρες

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο αυξάνεται το διάβασμα στο σπίτι, τόσο αυξάνεται το στρες στην οικογένεια, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στην American Journal of Family Therapy το 2015.

Το 2013, έρευνα σε σχολεία «υψηλών επιδόσεων» κατέγραψε σωματικά προβλήματα σε μαθητές λυκείου που έχουν πολύ διάβασμα στο σπίτι. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στη Journal of Experimental Education, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι πάνω από 2 ώρες διαβάσματος στο σπίτι την ημέρα, είναι αντιπαραγωγικό. Αλλά οι μαθητές που συμμετείχαν, απάντησαν ότι μελετούν πάνω από 3 ώρες την ημέρα. Το 80% των μαθητών ανέφεραν ότι είχαν βιώσει τουλάχιστον ένα σύμπτωμα σχετιζόμενο με το στρες τον περασμένο μήνα.

Απόσυρση, πλήξη και burnout-εξουθένωση, λιγότερος χρόνος για οικογένεια, φίλους και εξωσχολικές δραστηριότητες, έλλειψη ύπνου και αυξημένο στρες, είναι μεταξύ των συνεπειών που καταγράφονται.

«Τα ευρήματά μας για τις συνέπειες της εργασίας στο σπίτι αμφισβητούν την παραδοσιακή υπόθεση ότι είναι εγγενώς καλή», λέει η Ντενίζ Πόουπ, καθηγήτρια στη Σχολή Εκπαίδευσης του Στάνφορντ.

Ένας από τους πιο γνωστούς αμερικανούς ερευνητές για την εργασία στο σπίτι, ο κοινωνικός ψυχολόγος Χάρις Κούπερ από το πανεπιστήμιο του Duke, μελέτησε έρευνες από το 1987 ως το 2003. Συμπέρανε ότι το διάβασμα στο σπίτι συνδέεται με καλύτερες επιδόσεις στα τεστ στο λύκειο, λιγότερο στο γυμνάσιο, και σχεδόν καθόλου στο δημοτικό, γράφει στην ιστοσελίδα της η Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση.

Αλλά, επειδή κι οι ίδιοι οι ερευνητές δεν πιστεύουν ότι οι επιδόσεις στα τεστ είναι το παν, γίνεται συζήτηση για το κατά πόσο το διάβασμα βοηθά στην ανάπτυξη της  προσωπικής ευθύνης, της οργάνωσης του χρόνου και της συγκρότησης σωστού τρόπου μελέτης. Όμως, «δεν είμαστε σίγουροι ότι τα κάνει αυτά», λέει η Μόλι Γκαλογουέι, καθηγήτρια σε πανεπιστήμιο του Όρεγκον.

school1

Εργασίες χωρίς νόημα

Στην έρευνα των Πόουπ-Γκαλογουέι, μόλις 20-30% των μαθητών είπαν ότι νιώθουν να έχει χρησιμότητα ή νόημα η εργασία που τους ανατέθηκε στο σπίτι. Και αν δεκαετίες συζητούν οι ερευνητές για την αξία της μελέτης στο σπίτι, σε ένα πράγμα φαίνεται ότι όλοι συμφωνούν: η ποιότητα της εργασίας είναι που έχει σημασία.

Οι γονείς το ξέρουν. Όταν το παιδί έχει μια ενδιαφέρουσα εργασία, κάτι που το κινητοποιεί, κάτι ομαδικό, το περιγράφει με ενθουσιασμό με το που μπαίνει στο σπίτι. Και το κάνει με όρεξη. Αλλά με πόσο κέφι να κάνει πέντε ασκήσεις μαθηματικών με το ίδιο ακριβώς νόημα, όπου το μόνο που αλλάζει είναι οι αριθμοί; Με πόσο κέφι να κάνει «αντιγραφή κειμένου» στα 12 χρόνια του; Με πόσο κέφι να μάθει «απέξω» χωρία;

«Σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης, το να κάνουν τα παιδιά διαφορετικά πράγματα μετά το σχολείο, μπορεί να έχει θετικές συνέπειες. Το διάβασμα στο σπίτι δεν υπηρετεί το συμφέρον του παιδιού όταν του εμποδίζει την πρόσβαση σε ελεύθερο χρόνο, διασκέδαση και δραστηριότητες στην κοινότητα», λέει ο Χάρις Κούπερ.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα του ΟΑΣΑ το 2012, οι μαθητές γυμνασίου διαβάζουν πάνω από 5 ώρες την εβδομάδα. Αλλά, όποιος έχει παιδί στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, γνωρίζει καλά ότι το διάβασμα στο σπίτι δεν είναι μία ώρα την ημέρα. 

Γνωρίζει, επίσης, ότι στο διάβασμα μετά το σχολείο, έρχονται να προστεθούν και οι ώρες της εξωσχολικής διδασκαλίας των ξένων γλωσσών που όσο και να θελήσεις ως γονιός να αποφύγεις προσπαθώντας να αξιοποιήσεις από νωρίς τη διδασκαλία τους στο δημόσιο σχολείο, δυστυχώς, δε μπορείς να το καταφέρεις, με 45λεπτα μαθήματα σε τμήματα δημοτικού των 26 παιδιών, από τα οποία άλλα πηγαίνουν ήδη στο φροντιστήριο και άλλα όχι. Και σε όλα αυτά, δεν αποκλείεται να έρχονται να προστεθούν και άλλα εξωσχολικά ενισχυτικά μαθήματα.

Και στο τέλος, καταλήγεις να βλέπεις το παιδί σου στα 12 χρόνια του, να γυρίζει από το σχολείο και να κάθεται σκυφτό σε μια καρέκλα, πάνω από μια στοίβα βιβλία. Και, αντιστρέφοντας τους ρόλους, να του λες εσύ, ο γονιός, «φτάνει παιδί μου, άφησέ τα, ξεκουράσου και λίγο».

Και τα χρόνια περνούν από τότε που εσύ ήσουν μαθητής, και οι δεκαετίες περνούν, και ελπίζεις το παιδί σου να μη ζήσει τα ίδια. Και περιμένεις πάντα μήπως μια αληθινή ανατροπή στο εκπαιδευτικό σύστημα πάρει τα στοιβαγμένα βιβλία από μπροστά του, και του ανοίξει τη μπαλκονόπορτα να κοιτάξει ψηλά.

Και το αφήσει να διαβάσει τα βιβλία που θα ανακαλύψει ότι του αρέσουν, και να κάνει πράγματα που θα ανακαλύψει ότι αγαπά να κάνει. Και να μορφωθεί πραγματικά, στα 14 χρόνια της εκπαίδευσής του, χωρίς να κρίνεται συνεχώς με εξετάσεις, χωρίς να κυνηγά συνεχώς τους βαθμούς. 

Και αυτό να είναι δικαίωμα, για το δικό σου, και για κάθε παιδί. Αδιακρίτως. Και περιμένεις μήπως κάτι αλλάξει. Και προσπαθείς, αν και όσο μπορείς, κάτι να αλλάξει. Αλλά τα χρόνια περνούν. Και βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει πάνω από τη στοίβα βιβλίων που μεγαλώνει και αυτή. Και περιμένεις κι άλλο, λίγο ακόμη, την ανατροπή που δεν έρχεται.

Κείμενο της Μάχης Μαργαρίτη για την ΕΡΤ

Πηγές: ert.gr (El Pais, Washington Post, American Psychological Association, OECD)

Παιδιά της προσφυγιάς, παιδιά μας, καλώς ήλθατε στο σχολείο σας!

Μεγάλη παρηγορία η ομορφιά των παιδιών. Μεγάλη δύναμη η ομορφιά των γραμμάτων. Γιορτάζουν τα ελληνικά σχολεία την ομορφιά ως αντίδοτο στο φαρμάκι της αμάθειας και του φόβου. Τραγούδια, χαρές, γιορτές, κεράσματα και τα παιδάκια με τα τετράδια τους στα χέρια να χαμογελούν.

Οι ζωές και τα όνειρα τους θα ξαναχτιστούν και εμείς, εκπαιδευτικοί και γονείς, θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας ώστε να τα καταφέρουν. Τα σκοτάδια κι οι κραυγές μακριά. Προκαταλήψεις και φόβοι ας κάνουν στην άκρη. Ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε τα παιδιά και θα το κάνουμε. Με το καλό τα πουλάκια μας. Καλή αρχή!

refugees1

 

Χαρά και ανακούφιση, γιατί κάποια παιδιά δε μένουν στο δρόμο, κλειδωμένα έξω από τα σχολεία. Και μαζί με αυτή τη βαθιά ανάσα, την ανάσα ανθρωπιάς, ιδού μερικές ματιές σε εικόνες παρηγοριάς, ομορφιάς, αλληλεγγύης, δύναμης και αγάπης. Τις χρειαζόμαστε, έχουμε ανάγκη να στηριζόμαστε σε τέτοιες δυνατές πράξεις,  για ν΄ανοίγουμε δρόμο στην εσωτερική λιακάδα!


Πρώτη εικόνα ανθρωπιάς

Η παιδική χορωδία του Δήμου Λαυρεωτικής υποδέχεται τους μαθητές της Δομής Φιλοξενίας Λαυρίου στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Λαυρίου, παρουσία του Δημάρχου Λουκά Δημήτρη και της Διευθύντριας Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Βασιλικής Ξυθάλη. Η τέχνη ενώνει, εμπνέει, αγκαλιάζει!


Δεύτερη εικόνα ανθρωπιάς

Κεράσματα για τα παιδιά από εκπαιδευτικούς που θέλησαν να γλυκάνουν τη σχολική ζωή για τα προσφυγάκια που την πρωτογνωρίζουν!

 

refugees2


Τρίτη εικόνα ανθρωπιάς

Η Έλενα Καραγιάννη, συντονίστρια εκπαίδευσης προσφύγων στο κέντρο υποδοχής του Σχιστού, γράφει στο facebook για την πρώτη μέρα υποδοχής των προσφυγόπουλων στα σχολεία. Μακριά από υστερικές εξαιρέσεις, αλλά με όλη την από καρδιάς αποδοχή για τα προσφυγάκια. Αποδοχή που εκδηλώθηκε σε ΚΑΘΕ σχολείο υποδοχής. Φαίνεται πως το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ΔΕΝ θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο…

Είμαι εξαντλημένη..
Αλλά θέλω να σας μεταφέρω ότι είδα σήμερα… Πριν πάω σε ένα από τα σχολεία υποδοχής που μου είχαν ορίσει, πέρασα από τον Ελαιώνα. Ήθελα να αγκαλιάσω τον Μοχάμεντ και τα άλλα παιδιά στη πρώτη αυτή ημέρα σχολείου. Ατμόσφαιρα γιορτής επικρατούσε. Το πούλμαν θα ερχόταν στη 1.30 μμ αλλά από τις 12 τουλάχιστον τα παιδάκια είχαν κάνει σειρές για το ποιος θα μπει πρώτος στο πούλμαν.
Είχαν φορτώσει στις πλάτες τις σχολικές τσάντες που τους είχαν χαρίσει οι οργανώσεις και φώναζαν συνθήματα: «ΣΧΟ-ΛΕΙ-Ο !!! ΣΧΟ-ΛΕΙ-Ο!!!!!» Αυτές οι τσάντες δεν βγήκαν ουτε στιγμή απο τις πλάτες τους. Σα να είχαν κολλήσει πάνω τους.
Έφυγα πριν τα πούλμαν και πήγα στο σχολείο που μου είχαν πει. Από έξω, παρά την εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ και την ανακοίνωση του Συνήγορου, υπήρχαν κάμερες και δημοσιογράφοι.
Στην αίθουσα εκδηλώσεων είχε τοποθετηθεί ένα μεγάλο τραπέζι με λιχουδιές και χυμούς. Τετράδια και μολύβια περίμεναν τα παιδιά στα θρανία. Δώρα από την εκκλησία.
Μια ατμόσφαιρα γιορτής επικρατούσε κι εδώ. Δάσκαλοι, γονείς, εθελοντές, και διάφοροι τοπικοί παράγοντες πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στις αίθουσες. Τηλεφωνήματα, γέλια, ανυπομονησία. Τα παιδιά του ολοήμερου ξέφευγαν από τη επίβλεψη των εφημερευόντων για να τρυπώσουν στην αίθουσα και να τσεκάρουν μπας και είχαν μπει τα προσφυγάκια και δεν τους το είχε πει κάνεις. «Μα γιατί αργούν;» Μας ρωτούσαν συνεχώς.
«Πως αισθάνεσαι;» Ρώτησα μερικά.
«Ανυπομονησία… Αγωνία… Αισθάνομαι περιέργεια«.
Κάποια είχαν μάχη μέσα τους. Από τη μία κάποιος τους είχε μεταφέρει το μήνυμα: «Να προσέχετε τα πράγματά σας μην σας τα κλέψουν!» Αλλά από την άλλη είχαν δουλέψει το θέμα πολύ καλά με τους δασκάλους τους. «Πιστεύετε στ’ αλήθεια πως μπορεί να σας κλέψουν τα πράγματα;», ρώτησα την παρέα που είχε θέσει τη σκέψη αυτή..
«Ακόμα και αν συμβεί αυτό θα καταλάβω… Δεν θα στεναχωρηθώ!«, είπε ένα κορίτσι.

Το πούλμαν ήρθε. Η πύλη άνοιξε. Και τα παιδιά των προσφύγων μπήκαν μέσα στο προαύλιο του σχολείου. Αυθόρμητα όλος ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Σαν να υποδεχόμαστε ολυμπιονίκες που είχαν κερδίσει σπουδαία μετάλλια… Τα παιδάκια γελούσαν σαστισμένα.
Αφού κάθισαν στα θρανία, ένας από τους παλιούς μαθητές του σχολείου, αραβόφωνος, βοήθησε στη διερμηνεία. Χωρίς αυτόν δεν θα είχαμε καταφέρει πολλά.
Μετά πήραν το λόγο οι δάσκαλοι και ο διευθυντής. Μετά έπαιξαν παιχνίδια γνωριμίας. Ένας Αφγανός μπόμπιρας ρώτησε: «Μα γιατί είστε όλοι τόσο χαρούμενοι που ήρθαμε; Δεν το καταλαβαίνω» (που να σου εξηγούμε μικρούλη!)

Μπήκαν τα μεγαλύτερα παιδιά του σχολείου και τραγούδησαν ελληνικά τραγούδια στα παιδάκια που κοίταγαν με τα μάτια και το στόμα διάπλατα. Εκεί ξέσπασα σε κλάματα που δεν μπορούσα να συγκρατήσω. Τα παιδιά αυτά τα ξέρω από τις δράσεις στον Ελαιώνα. Με κάποια είχα παίξει μαζί τους και πάνω στις λάσπες της Ειδομένης… Τα ίδια αυτά παιδιά τώρα βρίσκονται πάνω στα πράσινα ελληνικά θρανία. Κρατούν μολύβι και μπλε τετράδιο… Κάποια από αυτά δεν έχουν πάει ποτέ σχολείο εξαιτίας του πολέμου…

Την ώρα που τα βάζαμε στο πούλμαν για την επιστροφή, η Φατιμέ με ρώτησε, πότε θα ξαναέρθουν εκδρομή στο σχολείο.
«Κάθε μέρα εδώ θα έρχεσαι Φατιμέ».
Με ρώτησε άλλες 2 φορές μήπως και δεν το κατάλαβε καλά…
Κάθε μέρα εδώ θα είσαι Φατιμέ.
Κάθε μέρα εδώ.
Και η παρουσία σου θα αλλάζει λίγο λίγο την χώρα μου και θα την κάνει πιο όμορφη και πολύχρωμη!

Ευχαριστώ..


Τέταρτη εικόνα ανθρωπιάς

Συγκινητική ήταν η υποδοχή που επιφύλαξαν οι μαθητές του 67ου ολοήμερου δημοτικού σχολείου Θεσσαλονίκης στα προσφυγόπουλα. Μαζεμένοι με τους δασκάλους τους στο προαύλιο, καλωσόρισαν με χειροκροτήματα τους μικρούς πρόσφυγες, που κρατώντας κίτρινες τσάντες και συνοδευόμενοι από ανθρώπους του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης έφτασαν για την πρώτη τους μέρα στο σχολείο.

xeirokrotimata

 


Πέμπτη εικόνα ανθρωπιάς

Μια ακόμα ολοφώτεινη εικόνα αλληλεγγύης από τον φιλόλογο και συγγραφέα Γιώργο Τυρίκο-Εργάς όπως τη μοιράζεται με τους φίλους του στο facebook:

Να είσαι παιδάκι. Να μη καταλαβαίνεις καλά-καλά γιατί τριγύρω πέφτουν βόμβες και σφαίρες. Να έχεις μεγαλώσει με πτώματα σαν καθημερινό θέαμα, να έχεις δει ανθρώπους που αγαπάς να πεθαίνουν πριν καταλάβεις τι γίνεται με τη ζωή σου. Να σε έχουν πάρει οι γονείς σου μια νύχτα και να έχετε φύγει από το σπίτι σας. Να τους βλέπεις ανήσυχους, να ταλαιπωρούνται, να ταπεινώνονται, να έχεις πεινάσει, να έχεις φάει ξύλο, να έχεις αρρωστήσει στο δρόμο, να έχεις κοιμηθεί κάτω από τη βροχή. Να πονάς το σωματάκι σου και να μην καταλαβαίνεις καλά καλά γιατί. Να σε βάλουν σε μια βάρκα και μέσα στο σκοτάδι να γλιτώσεις τον πνιγμό, να φτάσεις τουρτουρίζοντας σε μια ακτή πάλι στα σκοτεινά με φωνές, ουρλιαχτά. Να κρυώνεις πάλι, να σε πάνε σε ένα κέντρο με πήχτρα τον κόσμο, με φαγητό χάλια να βλέπουν τα μάτια σου χίλιες περιφρονήσεις.

Παιδάκι, στη Λέσβο θα πας σχολείο. Θα πας και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να πας. Γιατί σε αγαπάμε σαν το δικό μας μωρό και γιατί αντίθετα με το δικό μας μωρό έχεις σηκώσει σταυρό που δεν τον βάζει ανθρώπου νους…


Έκτη εικόνα ανθρωπιάς

Τι όμορφη που μοιάζει η αλληλεγγύη όπως παρουσιάζεται από τους ανθρώπους που προσφέρουν στο ΠΙΚΠΑ Λέρου!

Διαβάζεις για καθημερινούς βομβαρδισμούς σε ήδη ματωμένες χώρες και νιώθεις απελπισία. Μαθαίνεις για νέα ναυάγια με πρόσφυγες που φεύγουν πανικόβλητοι από τη φρίκη και σπαράζεις. Ακούς άγριες φωνές και κηρύγματα μίσους κατά των προσφυγόπουλων και σε τσακίζει η θλίψη. Νιώθεις μικρός, αδύναμος μπροστά σε τόση βία και απανθρωπιά.
Μα όταν μπαίνεις στο σπίτι μας, όταν βλέπεις τα ήρεμα πρόσωπα των ανθρώπων,τα χαμόγελα των παιδιών, τις αγκαλιές και τα παιχνίδια με τους αλληλέγγυους, ξέρεις γιατί παλεύεις και παίρνεις δύναμη να συνεχίσεις.
Άνθρωποι όλου του κόσμου μείνετε κοντά μας. Το ΠΙΚΠΑ Λέρου, μια μικρή όαση στην ερημιά της αδιαφορίας, είναι σπίτι, οικογένεια,φιλία, αδελφοσύνη, αγάπη.

refugees2

 


Έβδομη εικόνα ανθρωπιάς

Φωνάξαμε τον ήλιο για σύμμαχο, να συντρίψουμε τη σκοτεινή πραγματικότητα. Βάλαμε τα αθλητικά μας παπούτσια και προχωρήσαμε από το σπίτι μας, το ΠΙΚΠΑ Λέρου, στο δημοτικό γήπεδο.
Και παίξαμε μπάλα και σχοινάκι, τρέξαμε, βαδίσαμε γελώντας με σακιά, διασκεδάσαμε μικροί και μεγάλοι, πρόσφυγες και αλληλέγγυοι, Έλληνες και ξένοι, άνθρωποι. Και τα παιδιά… τα παιδιά γέλαγαν ξένοιαστα και μεις χαιρόμασταν με τη χαρά τους.
Στις άναρθρες κραυγές του μίσους, που τις τελευταίες ημέρες ρυπαίνουν τον αέρα, θα απαντάμε με ακόμη δυνατότερη αλληλεγγύη, με ακόμη μεγαλύτερη φροντίδα στα παιδιά, με ακόμη περισσότερη αγάπη, με περισσότερο φως από φωτεινά προσωπάκια.

refugees3

Εν τέλει, ναι. Όλα τα παιδιά τού κόσμου είναι παιδιά μας. Ζωντανά μας χρειάζονται. Νεκρά δεν μας έχουν ανάγκη.

 

Πηγές: Δίκτυο αλληλεγγύης Λέρου, Earth Refugee (σελίδες στο facebook),  nostimonimar.gr