• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

  • Advertisements

Παιχνίδι με πέτρες; Μια υπέροχη άσκηση δημιουργικότητας!

Πόσο ενδιαφέρον και πρωτότυπο ακούγεται! Ας δούμε πώς και γιατί ειδικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι η αφηγηματικότητα και η δημιουργία με πέτρες μπορεί να βοηθήσει στην απελευθέρωση της έκφρασης και στη ψυχική ενδυνάμωση των παιδιών!

Μικρό κορίτσι στη χειμωνιάτικη παραλία δημιουργεί αριθμούς από μικρές πέτρες.

Ανακαλύφθηκε τυχαία στο Νεπάλ και είναι η παιχνιδιάρικη μέθοδος κατασκευής με πέτρες! Ναι, έχει μηδενικό κόστος και επιπλέον φέρνει τα παιδιά και τους ενήλικες σε επαφή με το φυσικό περιβάλλον. Ας δούμε όμως πώς άρχισαν όλα…

Το 2011, μία Αμερικανίδα εκπαιδευτική σύμβουλος που εργαζόταν στο Κατμαντού του Νεπάλ, ήταν προβληματισμένη από τη χαμηλή ποιότητα διδασκαλίας στην τάξη του σχολείου της. Το σχολείο ήταν πολύ φτωχό για να αγοράσει υποστηρικτικό εκπαιδευτικό υλικό.

Έβαλε λοιπόν τα παιδιά να πάνε σε ένα κοντινό ποτάμι όπου συγκέντρωσαν πέτρες κάθε μορφής, μεγέθους και χρώματος. Συλλέχθηκαν δύο βαρέλια από πέτρες που πήγαν πίσω στο σχολείο, όπου οι εκπαιδευτικοί είπαν στα παιδιά να αρπάξουν όσες πέτρες τους άρεσαν και να χτίσουν κάτι.

Οι καταγραφές από εκείνη την πρώτη ημέρα στο Νεπάλ δείχνουν παιδικό ενθουσιασμό σε συνδυασμό με ενσυναίσθηση. Τα παιδιά έκαναν θόρυβο παίρνοντας πέτρες, ξεκαθαρίζοντάς τις και φτιάχνοντας με αυτές τα πάντα, από ελικόπτερα και σαύρες μέχρι λουλούδια και κέικ γενεθλίων! Ήταν δε, είτε απόλυτα συγκεντρωμένα, είτε φλυαρούσαν χαρούμενα με τους συμμαθητές τους ανταλλάσσοντας πέτρες.

Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ αργότερα εκείνη τη χρονιά, η συνταξιοδοτημένη, με βάση τη Μασαχουσέτη, καθηγήτρια Diana Suskind, προχώρησε στο πρόγραμμα Παιχνίδι Κατασκευής με Πέτρες, εξαπλώνοντάς το από ακτή σε ακτή, αναπτύσσοντάς το περαιτέρω στην Ασία και εξάγοντάς το στη Βρετανία.

«Οι πέτρες είναι ένα μέσο κιναισθητικής, ποτέ σταθερές στη θέση ή στο νόημά τους, το έδαφος είναι ένας ατελείωτος καμβάς», λέει η Suskind, «και τα μικρά χέρια είναι τα πινέλα».

Σε μια εποχή όπου η εκπαίδευση επικεντρώνεται όλο και περισσότερο σε δεξιότητες που μπορούν να μετρηθούν μέσα από διαγωνίσματα και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής ανησυχούν ότι οι νηπιαγωγοί δεν είναι «προετοιμασμένοι» και όλοι συζητούν το προσχολικό «πρόγραμμα σπουδών», πολλοί ειδικοί της δημιουργικότητας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη βιασύνη που έχουμε να παράγουμε μετρήσιμα αποτελέσματα και βλέπουν προοπτική στη ριζικά απλή και ανοιχτή άσκηση δημιουργικότητας που η Suskind ανέπτυξε στο Νεπάλ.

«Μέχρι πρόσφατα, στις δυτικές χώρες όλοι μεγάλωναν έτσι», λέει ο Peter Gray, καθηγητής ψυχολογίας στο Boston College. «Τα παιδιά μάθαιναν ως επί το πλείστον σε ελεύθερο, μη κατευθυνόμενο παιχνίδι. Δυστυχώς, τα αναπτυσσόμενα έθνη έχουν αντιγράψει το χειρότερο από το δυτικό μοντέλο».

Ανοίγοντας το μυαλό

Οι καθηγητές σήμερα αγωνίζονται να εξισορροπήσουν την πίεση του δομημένου προγράμματος σπουδών με ελεύθερες δραστηριότητες που ανοίγουν το μυαλό, δήλωσε η Dr. Rosa Aurora Chavez, ψυχίατρος που διευθύνει το Διεθνές Κέντρο Δημιουργικότητας της Ουάσινγκτον στην Ουάσινγκτον. Πιστεύει ότι η δουλειά με τις πέτρες θα μπορούσε να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της υπερβολικής πίεσης των σχολικών απαιτήσεων.

«Τα παιδιά μεταμορφώνουν τις πέτρες», δήλωσε η Chavez, «αλλά δεν υπονοούν τίποτα. Είναι πολύ ουδέτερες. Άλλα φυσικά αντικείμενα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ομοίως, όπως φύλλα ή ραβδιά. Αλλά οι πέτρες έχουν μια δική τους ομορφιά».

Ένας από τους ένθερμους υποστηρικτές της εργασίας με πέτρες είναι ο Gail Nadal, Διευθυντής Εκπαίδευσης στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση στο Γραφείο Εκπαίδευσης του County Yolo στη Βόρεια Καλιφόρνια.

«Η εργασία με πέτρες έχει να κάνει με το ότι τα παιδιά μπορούν να είναι δημιουργικά χρησιμοποιώντας φυσικούς πόρους», δήλωσε ο Nadal. «Τα παιδιά χρειάζονται μόνο χρόνο, χρόνο για να εξερευνήσουν και πρώτες ύλες για να παίξουν. Δεν χρειάζεστε επιχορήγηση ή τίποτα. Χρειάζεστε μόνο μερικά καλάθια από πέτρες».

Ο Nadal υπογράμμισε ότι τα προγράμματά της Head Start χρησιμοποιούν πέτρες εκτενώς στην τάξη, επιτρέποντας στα μικρά παιδιά να ασχολούνται με την ταξινόμηση μορφών και χρωμάτων και μεγεθών, βασικών δεξιοτήτων ανάπτυξης. Βάζουν επίσης καλάθια με πέτρες πάνω στα χαλάκια κατά τη διάρκεια του ύπνου, έτσι ώστε τα παιδιά που δεν κοιμούνται να μπορούν να παίρνουν μέρος σε ένα ξεκούραστο, δημιουργικό παιχνίδι. Έχουν ακόμη και κουτιά με μεγάλες πέτρες στην παιδική χαρά, τις οποία τα παιδιά μεταφέρουν σε βαγόνια.

 

Συμβολική ανακάλυψη 

Η έμπνευση της Suskind για την εργασία με πέτρες ξεκίνησε με έναν ανανά. Ένας δάσκαλος στο σχολείο του Κατμαντού ζήτησε από τα παιδιά να ζωγραφίσουν το φρούτο, κρατώντας μια φωτογραφία ανανά. Αλλά τα παιδιά δεν είχαν δει ποτέ, πόσο μάλλον να έχουν δοκιμάσει ένα.

«Έτρεξα στο τοπικό κατάστημα και αγόρασα έναν ανανά», δήλωσε η Suskind. Τους άφησα να μαντέψουν πώς θα ήταν η γεύση του. Γλυκιά ή ξινή; Τους έβαλα να τον κρατήσουν, να τον νιώσουν και να τον γευτούν. Στη συνέχεια τον ζωγράφισαν, ενσωματώνοντάς το στο μάθημα».

Αργότερα, η Suskind αγόρασε σε κάθε παιδί ένα ψαλίδι. Ποτέ δεν είχαν κρατήσει ψαλίδι πριν και ήταν συνεπαρμένα με αυτό και τι μπορεί να κάνει. «Μετά το ψαλίδι, κοίταξα στη συνέχεια στο έδαφος και είδα ένα κινητό φυσικό αντικείμενο – πέτρες».

«Η αλήθεια είναι ότι ήταν δωρεάν και είχα κουραστεί να χρησιμοποιώ τα λεφτά μου», παραδέχεται η Suskind.

Παρά την αυθόρμητη και ακατέργαστη προέλευσή της, η Suskind σύντομα δημιούργησε ένα όραμα για το πώς ήθελε να λειτουργήσει η μέθοδος. Οι δημιουργίες θα ήταν ανοιχτές και αυθόρμητες, αλλά θα ζητούσε από τα παιδιά να δώσουν στο έργο τους έναν τίτλο, να πουν ιστορίες γι ‘αυτό και να σχεδιάσουν μια εικόνα. Στη συνέχεια οι μαθητές θα περπατούσαν γύρω από τη «γκαλερί», έτσι ώστε να μπορούν να μοιράζονται τις ιστορίες τους.

Το στοιχείο της αφήγησης ήταν μια σημαντική και μόνιμη πτυχή του προγράμματος. «Τότε είναι που οι ιστορίες ζωντανεύουν για τα παιδιά», δήλωσε ο Gail Nadal σημειώνοντας ότι στην κομητεία Yolo τα παιδιά κάνουν ιστορίες για το πέτρινο παιχνίδι τους, συνδυάζοντας φωτογραφίες και σχέδια και αφηγήσεις.

Για τα πολύ μικρά παιδιά, αυτή η σχέση μεταξύ φυσικών αντικειμένων και αφήγησης μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο βήμα προς τη συμβολική σκέψη, όπως προτείνει η Rosa Chavez. «Υπάρχει μια βασική μετάβαση όταν αντικείμενα έρχονται να σταθούν ως σύμβολα στο μυαλό ενός παιδιού», δήλωσε η Chavez. «Αντιπροσωπεύουν κάτι άλλο από τους εαυτούς τους, ως γέφυρες μεταξύ του συγκεκριμένου και του αφηρημένου».

Δομημένη ελευθερία

Δεν υπάρχει, λέει η Suskind, τίποτα αντιφατικό στην ύπαρξη μιας δομής μέσα στην οποία λαμβάνει χώρα το ελεύθερο παιχνίδι και η ανακάλυψη. «Σχεδόν όλα μαθαίνονται», λέει, «και η δημιουργικότητα δεν είναι απαραιτήτως αυθόρμητη. Μαθαίνεται και διευκολύνεται και ενθαρρύνεται».

Το σύστημα με πέτρες της Suskind «επιτυγχάνει μια ισορροπία μεταξύ κανόνα και ελευθερίας», ισχυρίζεται ο Peter Gray. Συγκρίνει το παιχνίδι με τις πέτρες με την τρέχουσα δημοτικότητα των βιβλίων ζωγραφικής για ενήλικες, τα οποία είναι χαλαρωτικά και δημιουργικά, αλλά και πολύ προσχηματισμένα. Οι πέτρες είναι πολύ πιο ελεύθερες μορφές και, φυσικά, είναι φυσικά υλικά, αλλά υπάρχει μια παρόμοια διαλογιστική ποιότητα. «Το παιχνίδι έχει πάντα δομή», υποστηρίζει ο Grey. «Είναι δύσκολο να είσαι δημιουργικός απόλυτα από το μηδέν. Το άλλο άκρο, θα ήταν να στείλει κάποιος τα παιδιά σε ένα δάσος και να πει: »Να είσαι δημιουργικός». Οι πέτρες», λέει ο Grey, «πετυχαίνουν αυτή την ισορροπία μεταξύ ελευθερίας και κανόνα».

Ο Mark Runco, ένας γνωστικός ψυχολόγος και καθηγητής των σπουδών δημιουργικότητας στο Πανεπιστήμιο της Γεωργίας, συμφωνεί. Το ονομάζει «βέλτιστο περιορισμό» και μια «ρεαλιστική άποψη της δημιουργικότητας».

Δημιουργικότητα

Ο Runco είναι ένας ευρέως αναγνωρισμένος εμπειρογνώμονας δημιουργίας που έχει κάνει σημαντικές συμβουλές για τα Lego και εξέδωσε την «Αξιολόγηση της δημιουργικότητας των σπουδαστών», έναν οδηγό για τους γονείς και τους δασκάλους για τη μέτρηση διαφόρων πτυχών δημιουργικότητας.

Είναι εύκολο να δούμε πώς η πέτρινη μέθοδος της Suskind ταιριάζει στο πλαίσιο της δημιουργικότητας του Runco, το οποίο περιλαμβάνει επικεφαλίδες όπως «αυτοεκδήλωση», «επίλυση προβλημάτων» και «ευέλικτη σκέψη». Οι δημιουργικοί μαθητές θα «χτίσουν κάτι διαφορετικό από τους άλλους» και «θα εξετάσουν μια σειρά επιλογών» για να αναφέρουμε μόνο μερικές από τις επικεφαλίδες.

Ο Runco επισημαίνει ορισμένες ομοιότητες μεταξύ της λιθοτεχνίας και της ομολογουμένως πιο δαπανηρής προσέγγισης των Lego. Τα Legos έχουν το πλεονέκτημα ότι είναι σε θέση να οικοδομήσουν πιο εύκολα σε τρεις διαστάσεις, είπε, αλλά οι λίθοι αντιμετωπίζουν αυτό με την ενθάρρυνση της «νατουραλιστικής δημιουργικότητας με φυσικά αντικείμενα».

Επίσης, οι πέτρες είναι δωρεάν!

stones2

Αθέλητη ανακάλυψη

«Νομίζω ότι η προσέγγιση έχει πολλά να κάνει ως ένα μέσο τέχνης», λέει ο James Catterall, διευθυντής των Κέντρων Έρευνας για τη Δημιουργικότητα και καθηγητής μορφωτικής εκπαίδευσης στο UCLA.

Μέρος αυτού που προσελκύει τον Catterall είναι τα φυσικά υλικά. «Υπάρχει μια προσκόλληση στο περιβάλλον από όπου προέρχονται τα κομμάτια, ένα άρωμα, μια σύνδεση με τη γη».

Θεωρεί επίσης τις πέτρες ως μη απειλητικές. «Αν δουλεύεις με χρώματα νερού, υπάρχουν κάποιες δεξιότητες που χρειάζεσαι για να κάνεις κάτι αποτελεσματικό», δήλωσε ο Catterall, «αλλά οι πέτρες δεν εκφοβίζουν καθόλου, μπορείτε να τις αναδιατάξετε και να συνεχίσετε».

Αλλά μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες του Catterall είναι η δυναμική της δουλειάς με πέτρες για την απόλαυση. «Υπάρχει κάτι μαγικό», λέει, «το να σκέφτεσαι τα υλικά, το να συγκεντρώνεσαι, το να ομαδοποιείς τα σχήματα και τα χρώματα, και μετά να κάνεις κάτι που κάποιος δε σχεδίαζε να κάνει, αλλά παρ ‘όλα αυτά επιτυγχάνει κάτι τόσο αθέλητο και ευχάριστο».

Το να επιτύχετε κάτι που δεν σκοπεύατε να κάνετε είναι πιο πιθανό με πέτρες παρά με μαρκαδόρους, σημειώνει ο Catterall. «Όταν ξεκινάτε με ένα κουτί με μαρκαδόρους», είπε, «πρέπει να ζωγραφίσετε ένα δέντρο, ένα βαγόνι ή ένα άλογο. Αλλά οι πέτρες είναι πιο ανοιχτές και μπορούν να αναδιαμορφώνονται συνεχώς, χωρίς να αφήνουν σημάδι».

Περισσότερη έρευνα

Ο  Chaves πιστεύει ότι το Παιχνίδι Κατασκευής με Πέτρες προσφέρεται για περαιτέρω έρευνα. Οι ποιοτικοί ερευνητές θα μπορούσαν να παρατηρήσουν τη συμπεριφορά των μαθητών κατά τη διάρκεια ασκήσεων, χρησιμοποιώντας μετρήσεις βασικών δημιουργικών διεργασιών. Και η ποσοτική έρευνα θα μπορούσε να μετρήσει τα συναισθήματα ευεξίας ή τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων μετά το παιχνίδι.

Μια τέτοια έρευνα μπορεί να βοηθήσει στην τελειοποίηση της διαδικασίας και να προτείνει χρήσεις και επιπτώσεις σε διαφορετικά πλαίσια. Μπορεί επίσης να επισημάνει τροποποιήσεις που θα μπορούσαν να βελτιώσουν την προσέγγιση. Από την πλευρά της, η Suskind είναι ανοικτή σε υποδείξεις, αλλά όχι τόσο προσκολλημένη στην επιστημονική απόδειξη. «Η απόδειξη είναι στην δημιουργική ανάμειξη», λέει. «Ακόμη και τα παιδιά που μαθαίνουν συνήθως με απλή απομνημόνευση έχουν μια πρωτοποριακή δημιουργικότητα που μπορεί να ανθίσει, εάν ενθαρρυνθεί. Αυτό είναι το Παιχνίδι Κατασκευής με Πέτρες».

Πηγή: deseretnews.com

Μετάφραση: Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου [symvstathmos.wordpress.com]

Advertisements

Παρασκευή 27 Απριλίου 2018, 17.30 στο ΓΕΛ Γαζίου: Εσπερίδα «Παιδί & Διατροφή»

Tο Γραφείο Παιδείας, οι Σχολικές επιτροπές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Δήμου Μαλεβιζίου και ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Δ. Θεοτοκόπουλος», διοργανώνουν Eσπερίδα με θέμα: «Παιδί και Διατροφή»

Η εσπερίδα θα πραγματοποιηθεί την  Παρασκευή 27 Απριλίου 2018 και ώρα 5:30μ.μ.- 20:00μ.μ στο Γενικό Λύκειο Γαζίου.

Πρόγραμμα Εσπερίδας:

Λιναρδάκης Στέλιος, Κλινικός Διατροφολόγος, Προϊστάμενος Τμήματος Διατροφής Βενιζελείου Νοσοκομείου Ηρακλείου: “Επαναξιολόγηση της παραδοσιακής κρητικής διατροφής”

Παπάζογλου Κωνσταντίνα, Παιδίατρος: “Υγεία μέσα από τη διατροφή”

Παναγιωτάκη Μαρία, Ψυχολόγος, Υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ν. Ηρακλείου: “Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής στην παιδική κι εφηβική ηλικία”

Στουμπίδη Άννα, Περδικάκη Μαρία, Νηπιαγωγοί: “Παιδί και Διατροφή – Υλοποίηση προγράμματος διατροφής στο Νηπιαγωγείο”

Σχετικά με τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής που αποτελούν το δικό μας αντικείμενο, έχει σημασία να υπογραμμίσουμε ότι ξεκινούν κατά κανόνα στην εφηβεία, ενώ τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν σημαντική αύξηση στον πληθυσμό των εφήβων και ειδικά των εφήβων κοριτσιών.

Οι πιο συχνές από τις διαταραχές αυτές, η Ψυχογενής Ανορεξία, και η Ψυχογενής Βουλιμία συχνά απειλούν την ομαλή ανάπτυξη και την υγεία πολλών νεαρών κοριτσιών, ενώ η Ψυχογενής Ανορεξία μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να κοστίσει ακόμη και τη ζωή τους. Για τους λόγους αυτούς, η έγκυρη γνώση και η επαγρύπνηση των γονέων και των επαγγελματιών που έρχονται σε επαφή με εφήβους, συχνά μπορεί να βοηθήσει στην έγκαιρη παρέμβαση στις καταστάσεις αυτές.

Σας περιμένουμε λοιπόν για να ενδυναμωθούμε μέσω της γνώσης! Άλλωστε, η εκδήλωση είναι ελεύθερη στο κοινό και απευθύνεται κυρίως σε εκπαιδευτικούς και γονείς.

Την Εσπερίδα υποστηρίζουν οι: Γενικό Λύκειο Γαζίου – Σύλλογοι Γονέων & Κηδεμόνων: 1ου, 2ου & 3ου Νηπ/γείου Γαζίου,1ου, 2ου, 3ου & 4ουΝηπ/γείου Αγ. Μαρίνας, 1ου, 2ου & 3ου Δημοτικού Σχολείου Γαζίου,1ου & 2ου Δημοτικών Σχολείων Αγ. Μαρίνας, Γυμνασίου & Γενικού Λυκείου Γαζίου.


 

Hikikomori είναι οι νέοι που μοιάζουν με απομονωμένα, έρημα νησιά

«Hikikomori: Εφηβεία δίχως τέλος»… Στην Ιαπωνία ένα εκατομμύριο νέοι άνθρωποι απλώς αποσυνδέουν τον εαυτό τους από την κοινωνία, σαν να βγάζουν μια συσκευή από την πρίζα.
Άνθρωποι νέοι, βρίσκονται σε μια οδυνηρή εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στον εαυτό τους που θέλει να βγει έξω στον κόσμο και την άλλη τους πλευρά που τους καταδικάζει συνέχεια για την αποτυχία τους να το καταφέρουν…


O νεαρός της φωτογραφίας λέγεται Churo και είναι 24 ετών. Ονειρεύεται να τραγουδά στην όπερα αλλά για την κακή του τύχη, είναι ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας, κι αυτό στην Ιαπωνία σημαίνει ότι πρέπει να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση. Ο Churo αρνείται. Το σώμα του, το μυαλό του, η ψυχή του αρνούνται. Κλείστηκε στο δωμάτιό του και δεν βλέπει άνθρωπο εδώ και δύο χρόνια. Ούτε φίλους, ούτε γονείς, ούτε ξένους, κανέναν. Άλλος ένας νεαρός Ιάπωνας που έγινε hikikomori.

Τι είναι το/οι hikikomori;

Ο όρος hikikomori στα ιαπωνικά αναφέρεται σε ανθρώπους που αποφεύγουν τις κοινωνικές και προσωπικές επαφές για μια παρατεταμένη χρονική περίοδο η οποία μπορεί να διαρκεί από έξι μήνες έως και χρόνια.  Αυτός είναι ο ορισμός που δίνει το Υπουργείο Υγείας, Εργασίας και Ευημερίας της Ιαπωνίας.  Ο ίδιος όρος περιγράφει τόσο τους ανθρώπους όσο και το φαινόμενο της απομάκρυνσης και του εγκλεισμού στο σπίτι. Τις περισσότερες φορές οι hikikomori  ή πιο επίσημα shakaiteki hikikomori απομονώνονται στο δωμάτιό τους, κρύβονται από όλο τον κόσμο και συνήθως δεν μπορούν να συντηρήσουν  οικονομικά τους εαυτούς τους.

Τον Σεπτέμβριο του 2016 ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα μιας έρευνας σύμφωνα με την οποία, ο αριθμός των hikikomori σε ολόκληρη την Ιαπωνία είναι 540.000 άτομα. Από αυτούς, το 35% επέβαλαν μόνοι τους στους αυτούς τους συνθήκες εγκλεισμού και απομόνωσης από τον κόσμο. Αυτά είναι τα κρατικά στοιχεία. Από την άλλη, οι ίδιοι οι hikikomori αλλά και οι εδικοί ψυχικής υγείας υπολογίζουν τον αριθμό αυτό σε ένα εκατομμύριο άτομα, μόνο στην Ιαπωνία.

Ο Churo  δεν είναι ο μόνος κι ας νιώθει ολομόναχος. Μοιάζει κι αυτός όπως και οι άλλοι hikikomori με απομονωμένα, έρημα νησιά σε έναν ωκεανό μοναξιάς, σιωπής και απραγίας. Ο Fuminori Akoa, 29 ετών είναι κλεισμένος στο δωμάτιό του εδώ και έναν χρόνο. Σύμφωνα με τον ίδιο, «είναι ένας σπουδαίος άνδρας και θα μπορούσε να κάνει εξαιρετικά πράγματα αλλά δεν κάνει πάντα το καλύτερο που μπορεί» εξηγεί η φωτογράφος Maika Elan.

 

Από πού ξεφύτρωσε το hikikomori;

Στην Ιαπωνία χιλιάδες νέοι άνθρωποι απλώς αποσυνδέουν τον εαυτό τους από την κοινωνία, σαν να βγάζουν μια συσκευή από την πρίζα. Πολλοί συνδέουν το φαινόμενο με την εξάρτηση από τα social media ή το video gaming αλλά φαίνεται ότι οι hikikomori  θα κλείνονταν στο δωμάτιο και τον εαυτό τους είτε υπήρχαν τα social media είτε όχι.

Σύμφωνα με τους The New York Times, οι γιατροί άρχισαν να παρατηρούν το  hikikomori ως κοινωνικό φαινόμενο γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1980 όταν νεαροί άντρες άρχισαν να απομακρύνονται από την κοινωνία, να αρνούνται να επικοινωνήσουν, να κλείνονται στα δωμάτιά τους και να πέφτουν σε λήθαργο.

Ο ψυχίατρος Tamaki Saitō, συγγραφέας του βιβλίου: «Hikikomori: Εφηβεία δίχως τέλος», δήλωσε στο BBC: “Έχουν θύελλα στο μυαλό. Επιθυμούν να βγουν έξω στoν κόσμο, να κάνουν φίλους ή να ερωτευθούν αλλά δεν μπορούν.”

Μια παρόμοια άποψη εξέφρασε και  ο  ψυχίατρος  Sekiguchi Hiroshi  στο διαδικτυακό περιοδικό Nippon.com, μόνο που ο Sekiguchi Hiroshi επιχειρεί να βρει και τα αίτια : “Οι hikikomori νιώθουν ένα βαθύ αίσθημα ντροπής που δεν μπορούν να εργαστούν σε μια δουλειά όπως οι περισσότεροι «κανονικοί» άνθρωποι. Θεωρούν ότι οι ίδιοι δεν αξίζουν τίποτα και δεν έχουν τα προσόντα για να είναι ευτυχισμένοι. Οι περισσότεροι νιώθουν ότι απογοήτευσαν / πρόδωσαν τις προσδοκίες των γονιών τους. Ταυτόχρονα είναι παγιδευμένοι σε μια μεσοβέζικη κατάσταση: σε μια εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στον εαυτό τους που θέλει να βγει έξω στον κόσμο και τον άλλο εαυτό τους που τους καταδικάζει συνέχεια για την αποτυχία τους να το καταφέρουν”.

Καθόλου παράξενο που το φαινόμενο παρατηρείται σε τέτοια έκταση στην Ιαπωνία, σε μια χώρα που η αξία του ανθρώπου κρίνεται από την εργασία του. Όσο περισσότερο εργάζεται κανείς, τόσο περισσότερο αξίζει. Πολλοί  hikikomori  το παραδέχονται ανοιχτά: αυτό που τρέμουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι να μήπως κάποιος τους ρωτήσει: «με τι ασχολείσαι τώρα;». Το 60% από αυτούς έχουν εργαστεί στο παρελθόν. Ίσως μάλιστα να έχουν περάσει από δουλειές με εξωφρενικά βαρύ φόρτο εργασίας ή να δέχθηκαν  αβάσταχτη πίεση από προϊσταμένους τους. Τέτοιες εμπειρίες έχουν καταστήσει στα μάτια τους την εργασία αντικείμενο τρόμου.

Σύμφωνα με μια έρευνα δύο αμερικανών ψυχιάτρων του 2010, το hikikomori δεν είναι ψυχική διαταραχή αλλά “σύνδρομο που συνδέεται με την κουλτούρα” της Ιαπωνίας. Μια μελέτη του 2012 πάντως, διαπιστώνει ότι οι περισσότεροι hikikomori προέρχονται από τη μεσαία τάξη, από γονείς που είχαν προσδοκίες από τα παιδιά τους αλλά και την οικονομική άνεση να τους στηρίξουν όσο παραμένουν έγκλειστοι. Ο Toshi , ένας 35χρονος hikikomori , υποστηρίζει ότι το φαινόμενο  προέκυψε κατά  τη δεκαετία του ’80, όταν άνθιζε η οικονομία”baburu” ή αλλιώς τα χρόνια της Ιαπωνικής φούσκας.

Θα βγουν ποτέ από τα δωμάτιά τους;

Τα τελευταία χρόνια, η Ιαπωνική κυβέρνηση δημιούργησε οργανώσεις  για τους hikikomori  ή τις οικογένειες  τους, για να τους βοηθήσουν στη μετάβασή τους πίσω στον κόσμο. Αυτό που φοβάται περισσότερο η κυβέρνηση είναι ότι σε μια εικοσαετία που οι γονείς τους δεν θα είναι πλέον στη ζωή και δεν θα μπορούν να τους συντηρούν, ένα εκατομμύριο εξαρτημένοι άνθρωποι δεν θα είναι σε θέση να βιοπορίζονται άρα θα επιβαρρύνουν το κράτος.

Οι ίδιοι οι hikikomori επίσης, οι πρώην και οι νυν έγκλειστοι έχουν δημιουργήσει κάποιες δραστηριότητες. Σε συνεργασία  με ψυχολόγους και ψυχίατρους, έχουν οργανώσει συναντήσεις και  δίκτυα υποστήριξης και μάλιστα, έχουν ξεκινήσει μια εφημερίδα, τη Hikikomori Shimbun. Η ιδέα ήταν του 33χρονου Naohiro Kimura ο οποίος έζησε δέκα ολόκληρα χρόνια κλεισμένος στο δωμάτιό του μετά την αποτυχία του σε κάποιες εξετάσεις, μην κατανοώντας μάλιστα  για πολύ καιρό ότι ήταν hikikomori.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του, το National Geographic δημοσίευσε τις φωτογραφίες της Maika Elan από το Βιετνάμ  η οποία κατάφερε να συναντήσει μερικούς από τους “αόρατους” έγκλειστους Ιάπωνες και να τους απαθανατίσει μέσα στα δωμάτιά τους. Η φωτογράφος έμαθε για το φαινόμενο hikikomori από την Oguri Ayako, η οποία εργάζεται  εθελοντικά για τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό New Start ως “μισθωμένη αδερφή”.  Αυτό που κάνει είναι να επισκέπτεται τους hikikomori στο σπίτι τους και να επιδιώκει να αποκτήσει  κάποια προσωπική επαφή μαζί τους. Στόχος της είναι να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και να καταφέρει να τους φέρει στo πρόγραμμα επανένταξης  New Start.

Θα χρειαστεί χρόνος αλλά ο μόνος δρόμος προς τα έξω είναι να δημιουργηθούν ευκαιρίες για να επανασυνδεθούν οι hikikomori με την κοινωνία.  Εφόσον όμως η βαθύτερη ρίζα του φαινομένου βρίσκεται στη νοοτροπία των Ιαπώνων να δουλεύουν μέχρι τελικής εξόντωσης και να αξιολογούν τους ανθρώπους με μόνο κριτήριο την εργασία τους, αυτό που πρέπει να αλλάξει  είναι ο τρόπος που μια ολόκληρη κοινωνία βλέπει την εργασία.

 

Η “μισθωμένη αδερφή” Ayako Oguri  γράφει ένα γράμμα  στον 40χρονο Masahiro Koyama, που είναι κλεισμένος στο δωμάτιό του για 10 χρόνια. Αυτή είναι η 3η επίσκεψη της Ayako.  Εφόσον αρνείται να της μιλήσει, η Ayako του αφήνει σημειώματα.

 

Η “μισθωμένη αδερφή”Ayako Oguri μιλά με τον 34χρονο Ikuo Nakamura, (34, τον Αύγουστο του 2016). Ο Nakamura ήταν κλεισμένος στο δωμάτιό του για επτά χρόνια και η Oguri τον επισκεπτόταν αρκετά συχνά για μήνες. Μέχρι που… ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλον και παντρεύτηκαν. Τώρα ο Nakamura θέλει να γίνει “μισθωμένος αδερφός” για να βοηθήσει κι άλλους hikikomori να βγουν από το δωμάτιό τους κι από τον εαυτό τους.

 

Πηγή: tvxs.gr

Το σχολείο ανοίγει ορίζοντες μέσα στη φυλακή

«Εκεί όπου ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μια φυλακή», έτσι δε λένε;

Μα ναι, γιατί στα θρανία και στις έδρες δημιουργούνται ελπίδες: από εκπαιδευτικούς με κοινωνικές ευαισθησίες που αποδεικνύουν ότι ναι, υπάρχει απόθεμα ανθρωπιάς κι από νέα παιδιά που διψούν για χαραμάδες γνώσης – φως στα σκοτάδια τους…

Έχετε ακούσει προφανώς για την ίδρυση σχολείων σε σωφρονιστικούς χώρους, όπου στόχος της πολιτείας είναι η ομαλή επανένταξη των μαθητών μετά την αποφυλάκισή τους.

Η  λειτουργία του 33ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου στο Ειδικό Κατάστημα Νέων Κράτησης Βόλου γεννά ελπίδες και φωτίζει ψυχές.

«Στο σχολείο ξεχνώ τη φυλακή» αποκαλύπτουν οι ανήλικοι μετανάστες κρατούμενοι στο βιβλίο που μπορείτε να κατεβάσετε από

ε δ ώ

και το οποίο αποτελεί εργαστήρι αφήγησης και γραφής. Καρπός ενός διαπολιτισμικού εκπαιδευτικού προγράμματος, είναι βασισμένο στα προφορικά μοιράσματα και στα γραπτά των μαθητών του 33ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου για τη μεταναστευτική τους πορεία και ιστορία.

Ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα, τέρψη για τα αχόρταγα μάτια των βιβλιοφάγων, χαρά για την εκπαίδευση, παρηγορία για την κοινωνία!

 

Ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ηρακλείου στην Πρώτη Μαθητιάδα Αθλητισμού και Πολιτισμού Κρήτης!

Μια μεγάλη Γιορτή του Αθλητισμού και του Πολιτισμού, ένα χαρούμενο συναπάντημα νέων ανθρώπων που θα πορευτούν χωρίς το άγχος της νίκης, ξεκινά απόψε στο Παγκρήτιο Στάδιο!

Αναφερόμαστε στην 1η Περιφερειακή Μαθητιάδα Αθλητισμού και Πολιτισμού Κρήτης 2017!

Απόψε Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017, λαμπαδηδοδρόμοι θα μεταφέρουν τη φλόγα από την Πλατεία Ελευθερίας στο Παγκρήτιο Στάδιο (17.30), όπου θα πραγματοποιηθεί παρέλαση των Σχολείων, είσοδος και αφή της φλόγας και θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα με παραδοσιακή χορευτική επίδειξη, με συνοδεία Κρητικής Μουσικής, στην οποία θα συμμετάσχουν οι μαθητές των σχολείων.

Οι αθλητικές δράσεις και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις θα διεξαχθούν την Τετάρτη 18, Πέμπτη 19 και Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017 στο Παγκρήτιο Στάδιο Ηρακλείου (09.00-14.30).

Η Τελετή Λήξης θα γίνει την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου στις 17.00 στην Πλατεία Ελευθερίας, όπου μετά την παρέλαση των εθελοντών και των μαθητών θα ξεκινήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Μ΄ ένα σημαντικό μήνυμα –«χωρίς το φόβο της αποτυχίας και το άγχος της νίκης»– η 1η Παγκρήτια Μαθητιάδα, προτάσσει τον αθλητισμό του ελεύθερου χρόνου, της χαράς, της διασκέδασης, της φιλίας και της συνύπαρξης, της υγείας και της μαζικής συμμετοχής. Έναν αθλητισμό από όλους και για όλους!

Ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου (η Υπεύθυνη Μαρία Παναγιωτάκη & η συνεργάτιδα Ψυχολόγος Άννα Χατζηκωσταντίνου), θα συντονίσει βιωματικό εργαστήριο με θέμα 

«Έλα να βγάλουμε τις μάσκες»! 

Συνεπιβάτες στο ταξίδι της Μαθητιάδας προς την αποδοχή και την αλληλεγγύη, θα εκφραστούμε με κέφι και θα παίξουμε σαν παιδιά που αλλάζουν ρόλους και ζωές, πρόσωπα και επιθυμίες!  Συνομιλίες, αγγίγματα, βλέμματα, συναισθήματα, κινήσεις, συγκινήσεις, αλληλεπιδράσεις, φωνές  και σιωπές, μέσα σε μια δράση βιωματική που βάζει στη σκέψη και στην πράξη,  τον έφηβο και τη ζωή, το Εγώ & το Εμείς, τον Εαυτό & τον Άλλο. Στη Μαθητική Γιορτή του Αθλητισμού και του Πολιτισμού βγάζουμε τις μάσκες των καθημερινών «πρέπει» και φωνάζουμε την αλήθεια της ψυχής μας!

Σας περιμένουμε σ’ αυτό το Εργαστήριό μας, στη βιωματική μας δράση αν προτιμάτε, την Τετάρτη 18, την Πέμπτη 19, αλλά και την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου στις 10.00-12.00!

Υπέροχο video για τον αυτισμό που… ναι! Μπορεί να κάνει θαυμάσια πράγματα να συμβούν!

Μα… ναι! Μαγικά πράγματα μπορούν να συμβούν αν αφουγκραστούμε τη ψυχή του αυτισμού!
Ένα πολύ όμορφο video, όχι μόνο αισθητικά, αλλά έχοντας κατά νου τον ιδιαίτερα εύστοχο τρόπο που προσεγγίζει το θέμα.

Ιδανικός τρόπος για να εξηγήσουμε τον αυτισμό σε μια σχολική τάξη (παιδιών & εφήβων) ή σε μια ομάδα ανθρώπων που δυσκολεύεται να κατανοήσει το πώς και το γιατί εκείνου που δεν είναι όμοιος με μάς!

Ο Alex Ameline, ο εμπνευσμένος δημιουργός αυτού του θαυμάσιου video προσπαθούσε για δύο χρόνια να υλοποιήσει την αρχική του ιδέα: να φτιάξει μια μικρή ταινία που να εξηγεί μεν τον αυτισμό με τρόπο εύληπτο και σαφή, αλλά κυρίως να βοηθά τα παιδιά να δούν τα πράγματα από την οπτική του άλλου. Αυτό είναι και το πρωτεύον. Η ενσυναίσθηση. Μπορώ ν αντιληφθώ τα συναισθήματα και την αλλιώτικη θέαση του άλλου!

Πρόκειται σύμφωνα με τον δημιουργό για μια εισαγωγή στον αυτισμό που στοχεύει στην ευαισθητοποίηση των νέων μη αυτιστικών θεατών, καθώς και στην ενδυνάμωση  της κατανόησης και της αποδοχής του αυτισμού.

 

Δείτε το film, δείξτε το, μοιραστείτε το, συζητήστε το!

Τη μετάφραση φρόντισε το Πανελλήνιο Σωματείο Συνοδών ΑμεΑ.

Η αγκαλιά του πατέρα, είναι πατρίδα…

Σιωπή βαθιά, βαριά, που κλείνει μέσα της όλη την πίκρα και τ΄ άδικο αυτού του απάνθρωπου κόσμου και μια ψυχή που τρέμει και τσακίζει…

Βουνό τα συναισθήματα επιμένουν να μάς κρατούν για ώρα μπροστά σ΄αυτές τις εξαιρετικές φωτογραφίες του -βραβευμένου με Πούλιτζερ- Γιάννη Μπεχράκη.  Στιγμές, σκηνές, κλίκ φευγαλέα που απεικονίζουν ατόφιο και απίστευτα οδυνηρό το συναίσθημα των πατεράδων της προσφυγιάς.

Γιορτάζει ο πατέρας σήμερα. Η ρίζα. Η ζωή. Η πατρίδα. Μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα δάκρυ. Είναι – δεν είναι δίπλα, υπάρχει για πάντα εντός. Εκεί, ούτε ξενιτιά, ούτε ξερίζωμα. Στη ψυχή, πραγματική πατρίδα.