• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Η χρήση κινητού & διαδικτύου συζητούνται τη Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017, 17.30 στο Γυμνάσιο Τυλίσου

Θέμα καθημερινό στα σπίτια που ανασαίνουν έφηβοι, ζήτημα ικανό να διακινήσει εντάσεις και παρατηρήσεις, αντιπαραθέσεις και φωνές, συγκρούσεις και πείσματα. Έφηβοι και κινητά, γονείς και ανησυχίες, επικοινωνία που βάλλεται…

Αυτό είναι λοιπόν το θέμα που θα συζητήσουμε τη Δευτέρα 27 Μαρτίου στις πέντε και μισή το απόγευμα στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου Τυλίσου. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου του σχολείου:


Το Γυμνάσιο Τυλίσου και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου, συνεχίζοντας τον κύκλο ενημερωτικών και επιστημονικών εκδηλώσεων με τίτλο «Το σχολείο που θέλουμε», διοργανώνουν τη Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017 στις 17:30 εσπερίδα με θέμα:

«Γονείς και έφηβοι:

Επικοινωνία & συγκρούσεις, αποδοχή & όρια

στη χρήση του κινητού και του διαδικτύου»

Ομιλήτρια θα είναι η Μαρία Παναγιωτάκη, Ψυχολόγος – Κοινωνιολόγος, Υπεύθυνη Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Νομού Ηρακλείου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Γυμνασίου Τυλίσου.

Η διάλεξη σκοπεύει να καταδείξει την αποτελεσματική επικοινωνία μεταξύ γονέων και εφήβων και την κατάλληλη οριοθέτηση ιδίως σε σχέση με το ζήτημα της χρήσης του διαδικτύου. Πρόκειται για ένα θέμα που απασχολεί σε μεγάλο βαθμό τους σύγχρονους γονείς οι οποίοι συχνά δεν γνωρίζουν την ορθή διαχείριση συμπεριφορών «απομάκρυνσης» του παιδιού τους πίσω από μια οθόνη και επίμονης χρήσης του κινητού τηλεφώνου.

Η εκδήλωση απευθύνεται σε γονείς και μαθητές. Θα υπάρξει εισήγηση από την ομιλήτρια και στη συνέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό κατά την διάρκεια της οποίας θα απαντηθούν όποιες ερωτήσεις υπάρξουν.

Τα «έξυπνα» κινητά προκαλούν δυνατά συναισθήματα και παίζουν ρόλο εξαρτησιογόνων ουσιών

Υπάρχουν έφηβοι -και ενήλικες σαφώς- που δεν αντιμετωπίζουν το ίντερνετ ως ένα μέσο εύκολης πρόσβασης στην ενημέρωση και σε ορισμένα είδη ψυχαγωγίας, ή ως ένα εργαλείο για την εργασία τους. Είναι εκείνοι που φτάνουν κάποια στιγμή, μέσα από διαφορετικές διαδρομές και με διαφορετικούς προορισμούς, να μην μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό. Δηλαδή… κάτι σαν εξαρτησιογόνα ουσία; Κάπως έτσι. Για την ακρίβεια, το παρακάτω πολύ ενδιαφέρον άρθρο υποθέτει ότι τα κινητά, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να… αντικαθιστούν τα ναρκωτικά!

Τη στιγμή που οι ΗΠΑ βιώνουν μια πραγματική επιδημία κατάχρησης οπιοειδών σκευασμάτων, τα συνθετικά ναρκωτικά διαρκώς αυξάνονται και η χρήση κάνναβης διευρύνεται, διαπιστώνεται ότι οι νέοι Αμερικανοί έχουν μικρότερες πιθανότητες να δοκιμάσουν και να κάνουν τακτική χρήση ναρκωτικών και ουσιών, ανάμεσα στα οποία και το αλκοόλ.

Κανείς, επί του παρόντος, δεν γνωρίζει γιατί συμβαίνει αυτό. Κάποιοι επιστήμονες πιστεύουν ότι η μείωση των καπνιστών στην πραγματικότητα αποκλείει μία οδό προς τα ναρκωτικά και ότι οι ενημερωτικές εκστρατείες κατά των ναρκωτικών τελικά αποδίδουν.

Τώρα, όμως, οι επιστήμονες έχουν αρχίσει να απασχολούνται με μία άκρως ενδιαφέρουσα ερώτηση: Μήπως οι έφηβοι χρησιμοποιούν λιγότερο τα ναρκωτικά, επειδή διαρκώς διεγείρονται και απασχολούνται με τους ηλεκτρονικούς τους υπολογιστές και τα τηλέφωνά τους;

Πρόκειται για ένα ενδεχόμενο που θα ήταν χρήσιμο να ερευνηθεί, καθώς, όπως διαπιστώνεται, η χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών κλιμακώθηκε την ίδια στιγμή που μειώθηκε η χρήση των ναρκωτικών. Αυτό, επ’ ουδενί, δεν σημαίνει ότι το ένα φαινόμενο προκάλεσε το άλλο, αλλά οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τα διαδραστικά μέσα φαίνεται να επηρεάζουν τα ίδια κυκλώματα με την πραγματοποίηση πειραμάτων με τα ναρκωτικά, όπως είναι η αναζήτηση ισχυρών συγκινήσεων και η επιθυμία ανεξαρτησίας. Δεν αποκλείεται, όμως, η ενασχόληση με τα ψηφιακά μέσα στην πραγματικότητα να αποστερεί τον χρόνο από άλλες ενασχολήσεις, όπως είναι αυτή με τα ναρκωτικά.

Η Νόρα Βολκόφ, επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Κατάχρησης Ναρκωτικών, λέει ότι πρόκειται να πραγματοποιήσει έρευνα στο συγκεκριμένο θέμα μέσα στους επόμενους μήνες και οι ειδικοί θα αναλύσουν το ενδεχόμενο τα έξυπνα κινητά να είναι αυτά που ευθύνονται για τη μείωση της χρήσης των ναρκωτικών.

Καθώς οι ειδικοί προσπαθούν να διαπιστώσουν την αιτία του φαινομένου, η λύση των κινητών τηλεφώνων μοιάζει να κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Η δρ Βολκόφ, μάλιστα, επισημαίνει ότι τα νεαρά παιδιά μπορούν να νιώσουν ευφορία παίζοντας με τα παιχνίδια στα κινητά τους τηλέφωνα.

Η δρ Σίλβια Μάρτινς, ειδική στην κατάχρηση ουσιών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, θεωρεί την προσέγγιση αυτή πολύ πιθανή. «Η ενασχόληση με διαδραστικά παιχνίδια και η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης πληρούν την ανάγκη για δυνατές συγκινήσεις, όπως, εξάλλου, και για αναζήτηση καινοτόμων πραγμάτων και καταστάσεων», εξηγεί η δρ Μάρτινς, τονίζοντας, ωστόσο, ότι η θεωρία αυτή μένει να αποδειχθεί.

Η αλήθεια είναι ότι τα κινητά τηλέφωνα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας, αλλά είναι συγκριτικά νεόφερτα και μόλις τώρα οι ερευνητές καταλαβαίνουν με ποιον τρόπο επιδρούν στον εγκέφαλο. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα τηλέφωνα δεν απαντούν μόνο στην αρχέγονη ανάγκη μας για επαφή και επικοινωνία αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν ισχυρά συναισθήματα.

Η Αλεξάντρα Ελιοτ, 17 ετών, λέει ότι η χρήση του τηλεφώνου της για κοινωνική δικτύωση την κάνει να αισθάνεται όμορφα και ότι είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για τους ανθρώπους που πάνε στα πάρτι και δεν θέλουν να κάνουν χρήση ναρκωτικών, καθώς «μπορείς να κάθεσαι και να φαίνεται σαν να κάνεις κάτι, ενώ στην πραγματικότητα απλώς πλοηγείσαι στο Ιντερνετ».

Πηγή: Καθημερινή (Μετάφραση και αναδημοσίευση του άρθρου του Matt Richtel από την εφημερίδα The New York Times)

Αντιμετωπίζουμε τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από το 1945, σύμφωνα με τον ΟΗΕ

Με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή από το 1945, οπότε ιδρύθηκε ο ΟΗΕ είναι αντιμέτωπη η παγκόσμια κοινότητα, προειδοποιεί ο επικεφαλής ανθρωπιστικών υποθέσεων του οργανισμού Στίβεν Ο’ Μπράιεν, αναφερόμενος στον λιμό που απειλεί 20 εκατομμύρια ανθρώπους στην Υεμένη, τη Σομαλία, το Νότιο Σουδάν και τη Νιγηρία.

Ο Ο’ Μπράιεν δήλωσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι «χωρίς συντονισμένες και κοινές παγκόσμιες προσπάθειες, οι άνθρωποι απλώς θα πεθάνουν από την πείνα» και «πολλοί περισσότεροι θα υποφέρουν και θα πεθάνουν από τις ασθένειες».

«Είμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας», τόνισε. «Ήδη στην αρχή του έτους είμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από την ίδρυση του ΟΗΕ».

Ο επικεφαλής του Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ (Ocha) ζήτησε την άμεση παροχή πόρων για την Υεμένη, το Νότιο Σουδάν, τη Σομαλία και τη βορειοανατολική Νιγηρία ώστε να παρασχεθεί βοήθεια στις χώρες αυτές και «να αποτραπεί μια καταστροφή».

«Για να είμαι ακριβής χρειαζόμαστε 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια ως τον Ιούλιο», υπογράμμισε ο Ο’ Μπράιεν.

Χωρίς σημαντική χρηματοδότηση τα παιδιά σε αυτές τις τέσσερις χώρες κινδυνεύουν από οξύ υποσιτισμό και δεν θα είναι σε θέση να πάνε σχολείο, θα αντιστραφούν τυχόν πρόοδοι στην οικονομική ανάπτυξη των χωρών και «θα χαθούν περιουσίες, το μέλλον και η ελπίδα».

 

Ο ΟΗΕ ορίζει τον λιμό όταν περισσότερο από το 30% των παιδιών κάτω των 5 ετών υποφέρουν από οξύ υποσιτισμό και η θνησιμότητα είναι δύο ή περισσότεροι θάνατοι ημερησίως ανά 10.000 ανθρώπους.

«Τώρα περισσότεροι από 20 εκατομμύρια άνθρωποι σε τέσσερις χώρες είναι αντιμέτωποι με την πείνα και τον λιμό», προειδοποίησε ο Ο’ Μπράιεν.

Η Υεμένη είναι αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση, όπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού, 18,8 εκατομμύρια άνθρωποι, χρειάζονται βοήθεια και περισσότερα από 7 εκατομμύρια πεινάνε και δεν γνωρίζουν πότε θα είναι το επόμενο γεύμα τους.

Σύμφωνα με τον Ο’ Μπράιεν, το 2017 χρειάζονται 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια για να προσφέρουν σε 12 εκατομμύρια Υεμενίτες «βοήθεια και προστασία που θα τους σώσει τη ζωή», όμως έχει ήδη συγκεντρωθεί μόλις το 6% του ποσού αυτού.

Ο Ο’ Μπράιεν επισκέφθηκε επίσης το Νότιο Σουδάν, το νεότερο κράτος του κόσμου που σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο εδώ και τρία χρόνια, και δήλωσε ότι «η κατάσταση είναι χειρότερη από ποτέ».

«Ο λιμός στο Νότιο Σουδάν οφείλεται στον άνθρωπο. Οι αντιμαχόμενες πλευρές ευθύνονται για τον λιμό, όπως και αυτοί που δεν επεμβαίνουν για να τους σταματήσουν», τόνισε.

Περισσότεροι από 7,5 εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια στο Νότιο Σουδάν, αύξηση κατά 1,4 εκατομμύριο σε σχέση με πέρυσι, και περίπου 3,4 εκατομμύρια Νοτιοσουδανοί έχουν εκτοπιστεί εξαιτίας των συγκρούσεων, περιλαμβανομένων περίπου 200.000 που έχουν φύγει από τη χώρα από τον Ιανουάριο.

«Περισσότερα από ένα εκατομμύριο παιδιά εκτιμάται ότι είναι σοβαρά υποσιτισμένα σε όλη τη χώρα, περιλαμβανομένων 270.000 παιδιών που αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο θανάτου αν δεν λάβουν βοήθεια εγκαίρως», εξήγησε ο Ο’ Μπράιεν.

«Στο μεταξύ η επιδημία χολέρας που ξέσπασε τον Ιούνιο του 2016 έχει επεκταθεί σε περισσότερες περιοχές», πρόσθεσε.

Στη Σομαλία περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους, 6,2 εκατομμύρια άνθρωποι, χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια και προστασία, περιλαμβανομένων 2,9 εκατομμυρίων που κινδυνεύουν από τον λιμό και έχουν ανάγκη άμεσης βοήθειας «για να σώσουν ή να διατηρήσουν τη ζωή τους».

Ο Ο’ Μπράιεν προειδοποίησε ότι σχεδόν ένα εκατομμύριο παιδιά κάτω των 5 ετών θα πληγούν «από οξύ υποσιτισμό» φέτος.

«Όσα είδα και άκουσα στη διάρκεια της επίσκεψής μου στη Σομαλία ήταν σοκαριστικά: παιδιά και γυναίκες που περπατάνε επί εβδομάδες αναζητώντας τροφή και νερό. Έχουν χάσει τα ζώα τους, οι πηγές έχουν στερέψει και δεν έχουν τίποτε για να επιβιώσουν», εξήγησε ο Ο’ Μπράιεν.

Ο επικεφαλής του Ocha επεσήμανε ότι οι τρέχουσες ενδείξεις θυμίζουν «την τραγική εικόνα του 2011, την προηγούμενη φορά που η Σομαλία υπέφερε από λιμό».

 
 

Πηγή: Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

Σημαντικό Υλικό για τη στήριξη παιδιών με ψυχικό τραύμα

2017-03-02-1

«Το παιδί και η απελευθέρωσή του από τη σκιά του πολύ μεγάλου φόβου» είναι ο τίτλος του εικονογραφημένου βιβλίου που βοηθά παιδιά με τραυματικές εμπειρίες από πολέμους και από βιώματα ξεριζωμών. Πρόκειται για ένα βιβλίο για το ψυχικό τραύμα που είναι -δίχως άλλο- μία μικρή βοήθεια για την αντιμετώπιση του και που σας δίνουμε τη δυνατότητα να το κατεβάσετε από εδώ.

Δημιουργός είναι η Παιδαγωγός Susanne Stein, ενώ για την μετάφραση είναι υπεύθυνη η ομότιμη καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας του Παν/μίου Αθηνών, Αναστασία Καλαντζή – Αζίζι. Συμβολικά μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για «ένα δεκανίκι» με την βοήθεια του οποίου μπορεί κάποιος που έχει σπάσει το πόδι του να μπορέσει να περπατά έως ότου επουλωθεί η πληγή ή ολοκληρωθεί η θεραπεία από έναν ειδικό.

Το βιβλίο αυτό δεν μπορεί να γιατρέψει το ψυχικό τραύμα, αλλά πιθανώς να το απαλύνει και να ενισχύσει την εμπιστοσύνη στον ίδιο τον εαυτό. Μία κινέζικη παροιμία συμβουλεύει: «Καλύτερα να ανάψεις ένα κερί παρά να διαμαρτύρεσαι γιατί είναι σκοτάδι».

Πρόκειται για μία συνεισφορά στην σταθεροποίηση συναισθημάτων, στην ενεργοποίηση ψυχικών αποθεμάτων και στην ψυχοεκπαίδευση. Ελπίζουμε να απαλύνει με κάποιο τρόπο τις πληγές του ψυχικού τραύματος σε γονείς και παιδιά.

Το βιβλίο περιέχει μια εικονογραφημένη ιστορία με παιδιά από 10 ετών και πάνω, για να τη διαβάσετε, να την εξηγήσετε, να μιλήσετε γι΄αυτή. Θα καταλάβετε οι ίδιοι, εάν το παιδί δείχνει ενδιαφέρον, εάν παρουσιάζει φόβο ή άγχος και πόση ώρα θέλει να ασχοληθεί με αυτό το θέμα.

Επίσης το βιβλίο περιλαμβάνει πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις για ζωγραφική.

Ας δούμε με ποιο τρόπο μπορεί να βοηθήσει αυτό το βιβλίο:

• Τα ίδια τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν καλύτερα τι τους συμβαίνει. Νιώθουν πιο άνετα γιατί στο βιβλίο υπάρχουν (ψυχο)-λογικές ερμηνείες για τους συνεχιζόμενους φόβους τους και τα σωματικά τους συμπτώματα. Πιθανά αισθήματα ντροπής και ενοχές μειώνονται. Τονώνεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Οι γονείς και όσοι βοηθούν τα παιδιά μπορούν να τα καταλάβουν καλύτερα. Πληροφορούνται με ποιόν τρόπο μπορούν να μειώσουν δυσκολίες και τι μπορεί να προκαλέσει περισσότερα προβλήματα. Κι’ αυτό είναι επί πλέον βοηθητικό όταν γονείς και βοηθοί αισθάνονται ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε όσα αντιμετωπίζουν τα παιδιά.

• Προλειαίνεται επίσης το έδαφος για την θεραπεία ψυχικού τραύματος κι έτσι ανοίγει μία πόρτα προς αυτήν την δυνατότητα ειδικής βοήθειας. Μια τόσο άγνωστη δυνατότητα για θεραπεία γίνεται πλέον οικεία.

2017-03-02

Μια ιδέα για το πώς μπορεί κανείς να βοηθήσει στη χρήση του βιβλίου για το ψυχικό τραύμα:

Για τους γονείς και τα παιδιά είναι σημαντικό να έχετε μία στάση που χαρακτηρίζεται από φιλικότητα, αίσθηση ισότητας και ενσυναίσθησης, όταν διαβάζετε το βιβλίο. Επίσης να δίνετε προσοχή στα συναισθήματα τους και να απαντάτε στις ερωτήσεις τους. Δεν γνωρίζετε περισσότερα από αυτούς, δεν κάνετε διάγνωση. Τους προσφέρετε κάποιες ερμηνείες. Τους υποδεικνύετε δυνατότητες βοήθειας. Εάν αυτό έχει θετικό αποτέλεσμα, καλώς. Εάν όμως αυτοί δεν δεχθούν να συνεργαστούν, αυτό είναι ένα πολύ βασικό δικό τους δικαίωμα.

Και γυρίζοντας στον συμβολισμό με το δεκανίκι: Εσείς, εκπαιδευτικοί και γονείς, γνωρίζετε ότι μπορείτε να προσφέρετε μόνο ένα «δεκανίκι» κι ότι δεν είστε εξειδικευμένος θεραπευτής.

Αν αναρωτιέστε πώς να συμπεριφερθείτε εάν το παιδί βλέποντας μία εικόνα ή ζωγραφίζοντας, θυμηθεί κάτι που του είναι πολύ δυσάρεστο:

Είναι πολύ σημαντικό, όταν δουλεύει κανείς με παιδιά που έχουν βιώσει τραυματικές καταστάσεις, να έχει μία οπτική συνεπούς ενεργοποίησης των τραυματικών αποθεμάτων και να αποφεύγει παρεμβάσεις, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε αναμνήσεις που δεν έχουν επεξεργαστεί κατάλληλα. Είναι βοηθητικό και αυτό αρκεί, όταν κάνετε μία δραστηριότητα με το παιδί, όπου μπορεί να βιώσει κάποια επιτυχία δηλαδή να εμφανίσει τα δυνατά του σημεία και να αποκτήσει καινούργιες εμπειρίες. Από τη στιγμή που το παιδί αισθάνεται ότι το ενθαρρύνετε και θέλετε να το βοηθήσετε, αυτό του κάνει καλό. Μπορείτε να προσφέρετε πραγματική βοήθεια σ’ αυτά τα παιδιά χωρίς να θίξετε αναμνήσεις που τα στεναχωρούν. Η επεξεργασία τραυματικών βιωμάτων θα πρέπει να γίνεται από Ειδικούς, κατάλληλα εκπαιδευμένους.

Όταν ένα παιδί μιλήσει για τρομερά βιώματα από μόνο του ή ζωγραφίσει τραυματικές εμπειρίες σας συμβουλεύουμε τα εξής:

• Να επιβεβαιώσετε με δικά σας λόγια ότι το γεγονός όντως ήταν τρομακτικό χωρίς να ασχοληθείτε περαιτέρω με λεπτομέρειες από τις τραυματικές μνήμες. Αρκεί να πείτε στο παιδί «Αυτό ήταν σίγουρα πολύ άσχημο για σένα». Είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε ότι τόσο το παιδί όσο και η οικογένεια του είναι θύματα αρνητικών καταστάσεων χωρίς όμως να ασχοληθείτε με το πότε και το πώς, όπως επίσης να στείλετε το μήνυμα ότι αναγνωρίζετε το μέγεθος των αρνητικών εμπειριών. Ταυτόχρονα θα έπρεπε να εστιάσετε με συνέπεια στα δυνατά σημεία και στα ψυχικά του αποθέματα όπως και σε πιθανά παραδείγματα θετικών εμπειριών σχετικά με την αντιμετώπιση τρομακτικών καταστάσεων. Παρηγορείστε το παιδί, όταν αυτό το χρειάζεται. Εάν ακολουθήσετε αυτές τις συμβουλές και συμπεριφερθείτε αυθόρμητα, σίγουρα έχετε κάνει ότι πρέπει.

Μην μπείτε στον πειρασμό να εμβαθύνετε. Παραιτηθείτε από την ιδέα να πάρετε πληροφορίες ακόμη κι όταν σας ενδιαφέρουν. Εάν το παιδί θέλει να μιλήσει με λεπτομέρειες για το τραυματικό γεγονός, προτείνετε του –όσο είναι εφικτό- να ζωγραφίσει αυτό που σας διηγείται ή να το εκφράσει παίζοντας με κούκλες ή κάνοντας μία άλλη δραστηριότητα. Ενθαρρύνετε το παιδί να διηγηθεί το γεγονός στο τρίτο πρόσωπο, π.χ. «Τότε το έσκασε ο Ahmed για πρώτη φορά…» αντί «Τότε το έσκασα για πρώτη φορά…». Αυτός ο χειρισμός θα βοηθήσει να κρατήσει το παιδί κάποια απόσταση και να μην «πνιγεί» από πιθανά μη- επεξεργασμένα συναισθήματα ή σωματικά συμπτώματα.

• Κατευθυνθείτε όσο πιο σύντομα γίνεται με ήρεμο και κατανοητό τρόπο προς την αναζήτηση των ψυχικών αποθεμάτων. «Τι σε βοήθησε να τα καταφέρεις σ’ αυτήν την πολύ δύσκολη κατάσταση;» και αν το παιδί δεν θελήσει να μιλήσει γι’ αυτό, ρωτήστε : «Πότε αισθάνθηκες καλά σήμερα;», «Πότε και τι σου αρέσει;» ή «Τι να παίξουμε τώρα, τι να κάνουμε, τι να ζωγραφίσουμε για να αισθανθείς πάλι καλύτερα;».

Βέβαια είναι βοηθητικό εάν γνωρίζετε το παιδί από πριν και ξέρετε τι του αρέσει. Η πάλι θα ανακαλύψετε μαζί με το παιδί τι θα κάνετε. Εάν το παιδί ζωγραφίσει την τραυματική εμπειρία ή την δραματοποιήσει (με κούκλες κ.λ.π.) μπορούμε να του προτείνουμε να βρει «ένα καλό τέλος» ζωγραφίζοντας κάτι σχετικό ή δραματοποιώντας το. Επίσης μπορείτε να του προτείνετε να φανταστεί τι θα συνέβαινε εάν η κατάσταση είχε καλό τέλος ζωγραφίζοντας ή δραματοποιώντας κάτι σχετικό.

Αυτός ο χειρισμός έχει συνήθως άμεσα αποτελέσματα, ηρεμεί και καθησυχάζει το παιδί και παρομοιάζει με τις απλές παρεμβάσεις που χρησιμοποιούν οι Ψυχοθεραπευτές-τριες του Ψυχικού Τραύματος, ως βοηθητική τεχνική για την επεξεργασία τραυματικών βιωμάτων. Εάν μετά από αντίστοιχες εμπειρίες έχετε προβληματισθεί σχετικά με το τι συμβαίνει με το παιδί, μιλήστε με τους γονείς του, ή απευθυνθείτε σε εξειδικευμένους Ψυχοθεραπευτές.

Το εικονογραφημένο βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε από ε δ ώ.

Επιτέλους! Ας εκπαιδευτούμε για τους δρόμους & το τιμόνι! Υλικό για σχολεία

nipiakia

Δύσκολο θέμα αγγίζουμε σήμερα με βαριά και σκοτεινή καρδιά από το πρόσφατο τραγικό τροχαίο.
Πώς όμως να μην ασχοληθούμε με ένα τέτοιο, κεφαλειώδες ζήτημα, εφόσον η Ελλάδα βρίσκεται στην 28η, την τελευταία δηλαδή θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε ό,τι αφορά τα τροχαία δυστυχήματα/ατυχήματα και την οδική ασφάλεια

Κάθε μέρα, θρηνούμε πέντε νεκρούς, πέντε τετραπληγικούς, 10 παραπληγικούς, 60 τραυματίες, ενώ δεκάδες χιλιάδες ευρώ είναι το κόστος σε υλικές ζημιές.

Παρακάτω, ανασύρουμε ένα κείμενο από συνέντευξη του Ιαβέρη, ο οποίος εξηγεί ότι μέσα σε ένα χρόνο είχαμε 1.600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες σε τροχαία ατυχήματα.

Είναι σαν να πέφτει κάθε μέρα σε μια κατοικημένη περιοχή, ένα μικρό αεροσκάφος της αεροπλοΐας με 20 επιβάτες.

Τα πιο πολλά τροχαία ατυχήματα συμβαίνουν σε κατοικημένες περιοχές με ταχύτητες κάτω από 45 χλμ την ώρα. Και τα περισσότερα θύματα που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο, είναι κάτω των 30 ετών.

Σύμφωνα μάλιστα με τα τελευταία στοιχεία, το 60 με 70% των θυμάτων από τροχαία ατυχήματα, είναι ηλικίας 15 – 29. Μας περισσεύουν ζωές νέων, φαίνεται, σε αυτή τη χώρα…

Αιτία; Οι τραγικοί δρόμοι και οι επικίνδυνοι οδηγοί που σε συνδυασμό με την άγνοια και την αδιαφορία οδηγούν σε ένα εγκληματικό αποτέλεσμα, όπως εξήγησε ο Ιαβέρης.

«Τον καρκίνο του δρόμου στη χώρα μας τον αντιμετωπίζουμε με παυσίπονο αντί χειρουργείου», είπε και έφερε ως παράδειγμα το γεγονός ότι, ενώ σε όλες τις χώρες έχουν μειωθεί τα τροχαία από 20% – 99,5%, όπως η Σουηδία, στην Ελλάδα είχαμε αύξηση ως και 60%.

«Μέσα στα τελευταία 100 χρόνια, στην Ελλάδα που πέρασε και δύο πολέμους, έχασαν την ζωή τους σε ώρα μάχης 70.000 ελληνόπουλα. Στα 60 τελευταία χρόνια με το αυτοκίνητο έχασαν τη ζωή τους 140.000 άνθρωποι, δηλαδή τα θύματα ήταν τετραπλάσια, ενώ 350.000 έμειναν ανάπηροι».

Ο Ιαβέρης, έθεσε και μια άλλη σημαντική παράμετρο, την οικονομική καθώς όπως είπε, «το 40% του κόστους στην υγεία, είναι από τροχαία».

«Τα τροχαία ατυχήματα κοστίζουν 12 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Στα 50 χρόνια σημαίνει 600 δισ. ευρώ πεταμένα ματωμένα, στην άσφαλτο», επεσήμανε ο Ιαβέρης.

«Ένας γονιός που οδηγεί με πάνω από 10 χλμ την ώρα το αυτοκίνητο και αφήνει το παιδί του να κάθεται στη μέση των πίσω καθισμάτων και δεν το δένει κανονικά στο παιδικό κάθισμα είναι σαν το προορίζει για αναπηρικό καροτσάκι που θα το σπρώχνει σε όλη του τη ζωή, αν συμβεί ένα βίαιο φρενάρισμα», τόνισε χαρακτηριστικά.

Μίλησε, όμως, και για γενικότερη άγνοια που υπάρχει στη κοινή γνώμη, σε ότι αφορά την σημασία που έχει η ασφαλής οδήγηση, επικαλούμενος το εξής παράδειγμα: «Ρώτησαν σε ένα τηλεπαιχνίδι 100 ανθρώπους για ποιο επάγγελμα χρειάζεται μικρότερη προσοχή και η πιο δημοφιλής απάντηση με ποσοστό 80% ήταν ο επαγγελματίας οδηγός. Δηλαδή, ο οδηγός του σχολικού που μεταφέρει τα παιδιά μας», ανέφερε.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη, υπογραμμίζοντας ότι «είναι απόπειρα φόνου, είναι απόπειρα αυτοκτονίας».

Ο Ιαβέρης, υπογράμμισε ακόμα, ότι, μόνο αν αναληφθεί πρωτοβουλία σε υψηλό πολιτικό επίπεδο, μπορεί το εθνικό αυτό πρόβλημα, η γενοκτονία που συντελείται καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους, να πάρει σοβαρές διαστάσεις.

Κλείνοντας ο Ιαβέρης την ενημέρωση του, έδωσε μια συμβουλή σε όλους τους οδηγούς λέγοντας χαρακτηριστικά: 

«Η λύση του προβλήματος είναι η αυτοεκτίμηση. Καθένας, πρέπει να ξέρει πόσο ανεκτίμητος και λατρεμένος είναι, και πόσο θα λείψει από τα παιδιά ή τους γονείς του, αν εμπλακεί σε μια ανόητη σύγκρουση, επειδή τα μυαλό του είναι στα κάγκελα. Αν θέλουμε άμεσα να μειώσουμε το οδικό έγκλημα, κάθε πρωί ας κοντοσταθούμε και ας σκεφτούμε πόσες αγκαλιές μας περιμένουν το απόγευμα».

Σε μια προσπάθεια να ενεργοποιήσουμε τις ευαισθησίες γονέων και εκπαιδευτικών πάνω στην οδική και οδηγική συμπεριφορά, αναρτούμε ανάλογο εκπαιδευτικό υλικό. Οι δράσεις μέσα και έξω από την τάξη καλλιεργούν στάσεις ζωής, δεν υπάρχει αμφιβολία. Μην ξεχνάμε όμως ότι τα παιδιά μαθαίνουν από αυτό που κάνουμε εμείς οι ίδιοι, όχι από αυτό που λέμε συμβουλεύοντάς τα.

Εκπαιδευτικό Υλικό του Υπουργείου Παιδείας με θέμα την Κυκλοφοριακή Αγωγή, την ασφάλεια στο δρόμο, μπορείτε να κατεβάσετε πατώντας πάνω στο link (κλικ στο χρώμα):

Εγχειρίδιο «Κυκλοφοριακή Αγωγή-Ατυχήματα» για τον Εκπαιδευτικό μαθητών 6-8 ετών

Εγχειρίδιο «Κυκλοφοριακή Αγωγή-Ατυχήματα» για μαθητές 6-8 ετών

Εγχειρίδιο «Κυκλοφοριακή Αγωγή-Ατυχήματα» για τον Εκπαιδευτικό μαθητών 9-12 ετών

Εγχειρίδιο «Κυκλοφοριακή Αγωγή-Ατυχήματα» για μαθητές 9-12 ετών

Κι όμως, έχουμε περισσότερα κοινά απ΄ όσα νομίζουμε…

2017-02-25-2 2017-02-25-1 2017-02-25

Πολύ δυνατό video που μάς βάζει σε σκέψεις πολλές και ανακινεί συναισθήματα για τον εαυτό και τον άλλο… Τον «όποιον» άλλο.

Τι συμβαίνει όταν σταματάμε να βάζουμε τους ανθρώπους σε «κουτάκια»;

Πώς εξελίσσονται τα πράγματα όταν παύουμε να βάζουμε «ταμπέλες» στους ανθρώπους;

Οι σχέσεις των ανθρώπων βελτιώνονται όταν οι ετικέτες και τα στερεότυπα μπαίνουν στην άκρη;

Δείτε αυτό το θαυμάσιο video από τη Δανία, όπου Δανοί πολίτες αρχικά τοποθετούνται σύμφωνα με μια περιγραφή, ως νέοι και παλαιότεροι Δανοί, ενώ στη συνέχεια επανατοποθετούνται ακούγοντας μια δήλωση-ερώτηση που τους ανακοινώνεται.

Άνθρωποι από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα καλούνται να απαντήσουν σε περισσότερο προσωπικές ερωτήσεις: π.χ. «ποιός είναι/ήταν ο κλόουν της τάξης;» Χρησιμοποιώντας πρώτο πληθυντικό πρόσωπο -όχι «εγώ» ή «αυτοί» αλλά «ΕΜΕΙΣ»– βάζει στην οπτική του καθενός την αίσθηση της κοινότητας.

Τα στερεότυπα, υπεραπλουστευτικά, γενικευτικά, διαστρεβλωτικά, είναι χτισμένα πάνω σε διαφορετικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά που «προδίδει» η εμφάνιση: κοινωνικο-οικονομική κατάσταση, σεξουαλικότητα, εθνικότητα, θρησκεία, καταγωγή, κουλτούρα, τρόπος ζωής. Ο αφηγητής του video ανατέμνει ολόκληρο το κοινωνικό πείραμα και αρχίζει λέγοντας, «Είναι εύκολο να βάλουμε τους ανθρώπους σε κουτιά, εμείς εδώ, εσείς εκεί».

Η σημασία αυτού του video είναι η προώθηση της ένταξης και της πολυμορφίας, ιδίως σε περιοχές που αγωνίζονται για να το πράξουν.

Η μουσική παίζει στο παρασκήνιο και δίνει δυναμικό τόνο στο video. Για παράδειγμα, όταν ο αφηγητής εξηγεί τις αδυναμίες των ανθρώπινων διακρίσεων η μουσική είναι μάλλον μελαγχολική, ενώ δυναμώνει όταν άτομα από διαφορετικά υπόβαθρα βρίσκουν κοινά σημεία. Αυτό είναι τελικά που εμποδίζει την ικανότητά μα να συνδεόμαστε με ένα άλλο συνάνθρωπο: κολλημένες σκέψεις, εμμονές, στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Είναι λοιπόν εξαιρετικό αυτό που συμβαίνει όταν σταματάμε να «κολλάμε ταμπέλες» ο ένας στον άλλον. Μεγάλη υπόθεση η αποδοχή. Μεγάλη ιστορία και η ανοιχτή σκέψη.

Προσέξτε το με ανοιχτή καρδιά. Αυτό χρειάζεται. Οι υπότιτλοι είναι στα αγγλικά (πατώντας το πρώτο εικονίδιο κάτω δεξιά μέχρι να φανούν αγγλικά γράμματα), αλλά είναι κατανοητοί σε όλους.

Επιμορφωτικό Σεμινάριο για Δασκάλους/ες: «Η ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας στο σχολείο»

Για την έννοια της ψυχικής ανθεκτικότητας και τη σημασία της πραγμάτωσής της στη σχολική ζωή θα μιλήσουμε με εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σε Σεμινάριο που διοργανώθηκε για τον σκοπό αυτό από τη Σχολική Σύμβουλο κ. Μπαγιάτη Ειρήνη και τον Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων της Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Ηρακλείου.

Στο παρακάτω γράφημα μάλιστα, μπορείτε να διαπιστώσετε όλα εκείνα που ενισχύουν τη ψυχική ανθεκτικότητα των εφήβων -τη θετική προσαρμογή τους δηλαδή σε κάθε αλλαγή- από έρευνα στην Ιρλανδία.


%ce%b1%ce%bd%ce%b8%ce%b5%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%ce%bd%ce%ad%ce%bf%ce%b93

Έτσι λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί των Δημοτικών Σχολείων της 8ης Περιφέρειας Π.Ε.Ν. Ηρακλείου  – ένας έως δύο από κάθε σχολείο – που θα οριστούν ως εκπρόσωποι/ πολλαπλασιαστές, θα συμμετάσχουν σε επιμορφωτικό σεμινάριο με θέμα:

«Η ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας στο σχολείο:

Μέρος Α’», 

την Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2017 στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Μοιρών και ώρα 12:00΄ – 14:00,΄ με εισηγήτρια την Msc Ψυχολόγο – Κοινωνιολόγο Παναγιωτάκη Μαρία – Υπεύθυνη Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ν. Ηρακλείου.

Σκοπός του σεμιναρίου είναι να αναδειχθεί ο ιδιαίτερος ρόλος που παίζει το σχολείο για την προαγωγή της ψυχικής ανθεκτικότητας, καθώς οι έρευνες έχουν δείξει ότι ένα σχολείο που παρέχει τη δυνατότητα στους μαθητές όχι μόνο να αποκτήσουν γνώσεις, αλλά και να δημιουργήσουν στενές διαπροσωπικές σχέσεις αποτελεί σημαντικό προστατευτικό παράγοντα.

Οι εκπαιδευτικοί που θα παρακολουθούν το δίωρο εργαστήριο θα αναλάβουν και την υποχρέωση να το υλοποιήσουν με μορφή μικροδιδασκαλίας για όλους τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους, έχοντας στη διάθεση τους το κατάλληλο εκπαιδευτικό υλικό. Στη συνέχεια, όλοι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου θα συνεργαστούν για να εφαρμόσουν τις διδακτικές τεχνικές στην τάξη τους.

Το Β΄ μέρος του Σεμιναρίου θα υλοποιηθεί την ίδια ώρα και στον ίδιο χώρο, την Πέμπτη 2 Μαρτίου 2017.