• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

O μέσος έφηβος κοιτάζει την οθόνη του κινητού του 157 φορές την ημέρα!

Η παραπάνω διαπίστωση ισοδυναμεί με 145 λεπτά κάθε μέρα, λεπτά που όπως έχει υπολογισθεί, νιώθουμε την ανάγκη επιβεβαίωσης… Αυτή ακριβώς η ανάγκη, μετατρέπεται σε μια εθιστική συνήθεια που μάς οδηγεί καθημερινά στις πλατφόρμες των social media, να συλλέξουμε «like» και να ακολουθήσουμε ειδοποιήσεις προς -κυρίως- ανούσιες πληροφορίες.

Χάσιμο χρόνου; Σπατάλη ζωής; Ξόδεμα καθημερινότητας; Οπωσδήποτε τροφοδότηση των διαφημιστικών εταιριών και των κερδών τους…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Στις 9 Φεβρουαρίου του 2009 το Facebook εισήγαγε το πασίγνωστο πλέον κουμπί του Like. Αρχικά το κουμπί ήταν ένα αθώο πραγματάκι, χωρίς να έχει σκοπό να κρατήσει σε ομηρία το μυαλό του χρήστη ως σύστημα προσωπικής διαδικτυακής επιβράβευσης.

«Η βασική μου πρόθεση ήταν να κάνω την θετική ενέργεια το βασικό μονοπάτι», δήλωσε ο Τζάστιν Ρόζεσταϊν, ένας εκ των τεσσάρων σχεδιαστών του κουμπιού. «Νομίζω ότι πέτυχα το σκοπό μου, όμως δημιούργησα και ένα σωρό αθέλητες αρνητικές επιπτώσεις. Με δυο λόγια, παραήταν επιτυχημένο».

Σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς καταλήγουμε στα social media, όπως το Snapchat, το Instagram, το Facebook και το Twitter με ένα και μόνο σκοπό: Σε κάποιον μπορεί να αρέσει αυτό που κάνω.

Αυτή η διαρκής ανάγκη επιβεβαίωσης, την οποία βιώνουν δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη, είναι που μαγνητίζει το κοινό σε αυτές τις πλατφόρμες με τρόπο που κανείς δεν είχε φανταστεί το 2009. Το ίδιο, όμως, και τα έσοδα των εταιρειών στις οποίες ανήκουν.

Ο όρος «οικονομία της προσοχής» είναι σχετικά καινούριος. Περιγράφει την προσφορά και τη ζήτηση της προσοχής που δέχεται και δίνει κάποιος, αποτελώντας το μοναδικό προϊόν που εμπορεύεται στο internet. Το μοντέλο είναι απλό: Όσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον τραβά μια πλατφόρμα, τόσο πιο αποτελεσματικός γίνεται ο διαφημιστικός της χώρος και συνεπώς χρεώνει περισσότερο.

To πρόβλημα είναι, βέβαια, πως η προσοχή δεν είναι παραδοσιακό προϊόν, σαν το μαλλί ή το λάδι. Η προσοχή είναι μια ανθρώπινη κατάσταση και τα όριά της είναι πεπερασμένα. Επηρεάζεται από τον ύπνο, την εργασία, τα παιδιά, τις σχέσεις με τους φίλους, που το βρίσκουν αγενές να κοιτάμε όλη την ώρα το τηλέφωνό μας. Επομένως θέλουμε να ξοδεύουμε αυτή την περιορισμένη προσοχή που διαθέτουμε σε πράγματα που μας χαροποιούν. Αλλά όπως παρατήρησε το Facebook, ο κοινωνικός αντίκτυπος προσφέρει μια βίαιη και σύντομη δόση χαράς, που είναι εθιστική. Αυτός είναι και ο λόγος που όλη την ώρα επιστρέφουμε και σκρολάρουμε όλο και πιο κάτω.

«Το like ήρθε και μπήκε πάνω από το απύθμενο πάθος για κοινωνική αποδοχή. Δεν θεωρώ όμως ότι οι εταιρείες social media προσπαθούν να φτιάξουν εθιστικές πλατφόρμες. Όμως όταν όλες διεκδικούν τον περιορισμένο χρόνο και προσοχή μας, πάντα προσπαθούσαν να γίνουν όσο πιο ελκυστικές γίνεται», δήλωσε στο vice ο Άνταμ Άλτερ, συγγραφέας του βιβλίου «Ακαταμάχητο: Η άνοδος της εθιστικής τεχνολογίας και η Βιομηχανία να μας κρατούν προσηλωμένους».

Το 2010, ακολουθώντας το μοντέλο του Facebook, το Youtube εισήγαγε ένα δυαδικό σύστημα like/dislike. Το Instagram που εγκαινιάστηκε εκείνη τη χρονιά ήρθε κατευθείαν με κουμπί like που είχε σχήμα καρδιάς – σχήμα που υιοθέτησε και το Twitter για τον ίδιο σκοπό το 2015. Από εκείνα τα χρόνια και έπειτα, η Σίλικον Βάλεϊ έχει σκεφτεί ένα σωρό τρόπους για να κάνει πιο παιχνιδιάρικη την ανάγκη μας για κοινωνική επιβεβαίωση.

Το like είναι η πιο εμφανής διαδικασία που χρησιμοποιούν οι πλατφόρμες για να παρουσιάσουν τον αντίκτυπο που δέχεται κανείς. Όμως υπάρχουν και άλλοι που είναι πολύ δυσκολότερο να τους εντοπίσει κάποιος.

Νομίζετε ότι ο λόγος που όταν ανοίγετε τα social media σας καθυστερούν λίγο να εμφανίσουν τις νέες ενημερώσεις, είναι τυχαίος; Απεναντίας, η προσμονή είναι εθιστική! Αυτά τα τρία δευτερόλεπτα δημιουργούν την αγωνία που δεν θα υπήρχε αλλιώς. Είναι ακριβώς σαν τους κουλοχέρηδες.

Μια ακόμη πρακτική είναι η ένδειξη ότι ένα μήνυμα διαβάστηκε. Αμέσως ο παραλήπτης, που γνωρίζει ότι ξέρετε πως διάβασε το μήνυμα, αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει. Και εσείς θα επιστρέψετε εκ νέου στην εφαρμογή για να τη διαβάσετε. Την ίδια προσμονή νιώθετε και όταν βλέπετε τις φουσκίτσες που εμφανίζονται όσο ο άλλος πληκτρολογεί το μήνυμα. Δύσκολα θα κλείσετε την εφαρμογή όσο γνωρίζετε ότι η απάντηση είναι καθοδόν.

Στην περίπτωση του Snapchat υπάρχει μια ακόμη, υπόγεια ψυχολογική επιρροή για να επιστρέφετε διαρκώς: Εμφανίζει μια κόκκινη γραμμή το μήκος της οποίας μεταβάλλεται ανάλογα με τον χρόνο που δυο χρήστες έχουν να αλληλεπιδράσουν. Ο Άλτερ έχει παρατηρήσει την ανησυχητική ανάγκη των εφήβων να διατηρούν αυτή την γραμμή ψηλά! Μάλιστα άκουσε συζητήσεις όπου ζητούσαν από άλλους να «προσέχουν» τις ενδείξεις τους όσο εκείνοι βρίσκονται σε διακοπές!

«Αντί να χρησιμοποιούν την εφαρμογή ως ένα μέσο κοινωνικής εμπειρίας, θέτουν ως στόχο την διατήρηση των στατιστικών! Είναι καθαρή ένδειξη ότι οι δεσμευτικοί μηχανισμοί προκαλούν πρωτίστως χρήση παρά απόλαυση«, εξήγησε ο συγγραφέας.

Για τον Ρόζεσταϊν, όμως, ο πιο ισχυρός μηχανισμός είναι οι ειδοποιήσεις. «Είναι απλά ένας περισπασμός. Μας ωθούν να βγάζουμε το κινητό από την τσέπη για να διαβάσουμε μια πληροφορία που θα μπορούσε να περιμένει για αργότερα ή μπορεί να μην έχει και καμία σημασία», δήλωσε.

Σύμφωνα με έρευνες του Facebook, ο μέσος έφηβος κοιτάζει την οθόνη του κινητού του τηλεφώνου 157 φορές την ημέρα. Αυτό ισοδυναμεί με 145 λεπτά κάθε μέρα, που νιώθουμε την ανάγκη επιβεβαίωσης.

Σύμφωνα με τον Άνταμ Άλτερ, όμως, η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο από τα κάτω. Το μοντέλο των social media είναι πια στημένο πάνω στις ανάγκες των διαφημιστικών εταιρειών αντί για τις ζωές των χρηστών. Αυτό είναι πλέον πολύ επικερδές για να αυτοδιοικείται.

«Όσο οι εταιρείες επιλέγουν να κάνουν τις πλατφόρμες τους όλο και πιο εθιστικές, η χειραγώγηση των χρηστών θα συνεχίζεται», λέει παροτρύνοντας τους χρήστες να προσπαθήσουν να κόψουν αυτή τη συνήθεια. Εξάλλου, όπως λέει και ο σχεδιαστής του like, «πρόκειται για τις ζωές μας. Για τις πολύτιμες, πεπερασμένες, θνητές ζωές μας. Εάν δεν είμαστε σε εγρήγορση, τότε οι υπολογιστές και οι κινητές συσκευές θα μας καθοδηγούν λανθασμένα».

Πηγή: tvxs.gr

Συμπόσιο του ΣΣΝ Ν.Ηρακλείου στο Συνέδριο της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρίας στη Θεσ/νίκη: Κυριακή 14/5/17

Στο πιο σημαντικό επιστημονικό συνέδριο του χώρου της Ψυχολογίας στην Ελλάδα [της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρίας (ΕΛΨΕ)] συμμετέχει ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου με δικό του Συμπόσιο!

Αναφερόμαστε στο 16ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ψυχολογικής Έρευνας «Άτομα, Θεσμοί, Κοινωνία: Ο κόσμος της Ψυχολογίας» που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη, από την Τετάρτη 10 έως και την Κυριακή 14 Μαΐου 2017.

Ο τίτλος του Συμποσίου του ΣΣΝ Ν.Ηρακλείου είναι:

«Η αναγκαιότητα της ψυχοκοινωνικής στήριξης του σημερινού «κουρασμένου, επιθετικού» σχολείου: Παρεμβάσεις και ερευνητικά στοιχεία από τον Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων Ν.Ηρακλείου»

Το Συμπόσιο θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 14 Μαίου, 09.00-10.30 στο αμφιθέατρο 1 του Κέντρου Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων (ΚΕ.Δ.Ε.Α) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Προσεγγίζοντας το θέμα του Συμποσίου και προετοιμάζοντας τους/τις ενδιαφερόμενους/ες, θα λέγαμε πως ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο που πλήττει ιδιαίτερα τα ελληνικά σχολεία τα τελευταία χρόνια. Τα ευρήματα των ερευνών είναι ανησυχητικά κάνοντας λόγο για σημαντικές ψυχοκοινωνικές συνέπειες στους εμπλεκόμενους μαθητές αλλά και στο σχολικό σύστημα συνολικά.

Στο Συμπόσιο αυτό θα παρουσιαστούν τα αποτελέσματα ερευνών σχετικά με τους παράγοντες που ενισχύουν ή συντηρούν το πρόβλημα, ενώ θα προταθούν παρεμβατικές δράσεις που στοχεύουν στον περιορισμό και την εξάλειψη του φαινομένου, καθώς και στη συμβουλευτική στήριξη όσων εμπλέκονται σε αυτό.

Κύριο χαρακτηριστικό του Συμποσίου και των παρεμβάσεων του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ν.Ηρακλείου η πολυεπίπεδη προσέγγιση του σχολικού εκφοβισμού (σχολείο – εκπαιδευτικοί – γονείς – μαθητές).

Αναλυτικότερα, θα παρουσιαστούν οι παρακάτω εισηγήσεις: 

1. Η επιθετικότητα στο σχολικό πλαίσιο και η σχέση της με την επαγγελματική εξουθένωση (Burnout) και την ψυχική ευεξία (Well-being) εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης

Μαρία Παναγιωτάκη, Σοφία Ψωμά

 

2. Ο ρόλος των παρατηρητών σε περιστατικά σχολικού εκφοβισμού: Αναλύοντας τα αποτελέσματα μιας έρευνας σε σχολεία του Ν.Ηρακλείου

Σοφία Ψωμά, Μαρία Παναγιωτάκη, Σοφία Παπαϊωάννου

 

3. Σχολές Γονέων: Η ενίσχυση του γονεϊκού ρόλου στη διαχείριση της εφηβικής επιθετικότητας

Βαρβάρα Σταφυλάκη, Σοφία Ψωμά, Μαρία Παναγιωτάκη

 

4. Από το σχολείο του θυμού και του εκφοβισμού στο σχολείο των θετικών σχέσεων και της αποδοχής: Ψυχοκοινωνικές Παρεμβάσεις σε Γυμνάσια

Κωνσταντίνα Φραγκιαδάκη, Μαρία Παναγιωτάκη, Σοφία Ψωμά, Βαρβάρα Σταφυλάκη

Η ομάδα του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ν.Ηρακλείου, η Υπεύθυνη και οι εθελόντριες συνεργάτιδες Ψυχολόγοι, σάς ευχαριστούν για την ένθερμη στήριξή σας!

Ολόκληρο το Πρόγραμμα του Συνεδρίου σε μορφή πίνακα μπορείτε να το κατεβάσετε από

ε δ ώ

και σε  μορφή κειμένου από ε δ ώ!

Το Βιβλίο των Περιλήψεων του Συνεδρίου μπορείτε να το κατεβάσετε

από ε δ ώ !

3ο ΓΕΛ Ηρακλείου, Διημερίδα Επαγ. Προσανατολισμού: Παρασκευή – Σάββατο 5 & 6 Μαΐου 2017

Σε μια εποχή έντονης προετοιμασίας και συστηματικής μελέτης για τα παιδιά μας – ενδοσχολικές εξετάσεις, Πανελλήνιες εν όψει – με πολλά, δυνατά συναισθήματα – άγχος, πίεση, αγωνία –, ίσως χρειάζεται να πάρουμε ανάσα βαθιά και να ταξινομήσουμε σκέψεις, επιθυμίες, πληροφορίες, προβληματισμούς. Αφορμή, η Διημερίδα Επαγγελματικού Προσανατολισμού που συνδιοργανώνουν το Κέντρο Συμβουλευτικής και Προσανατολισμού της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ηρακλείου με την Περιφέρεια Κρήτης, το Δήμο Ηρακλείου, την Ομοσπονδία Γονέων των Μαθητών Περιφερειακής Ενότητας Ηρακλείου, το 3ο Γενικό Λύκειο Ηρακλείου και το Σύλλογο Γονέων του 3ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου.

Στη Διημερίδα συμμετέχει και ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου με την εισήγηση «Το άγχος των εξετάσεων και η ορθή διαχείρισή του», που θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 5 Μαΐου 2017, στις 17.30 στην αίθουσα εκδηλώσεων του 3ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου, από την Υπεύθυνη ΣΣΝ Ν.Ηρακλείου Μαρία Παναγιωτάκη.

Ενημερωθείτε από το Πρόγραμμα της Διημερίδας και επισκεφτείτε το 3ο Γενικό Λύκειο Ηρακλείου τη Παρασκευή 5 Μαΐου (17:00 – 22:00) και το Σάββατο 6 Μαΐου (09:30 – 15:30), όπου μπορείτε να παρακολουθήσετε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες δράσεις.

Η διημερίδα απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίων – Λυκείων ΓΕ.Λ. & ΕΠΑ.Λ., γονείς, εκπαιδευτικούς, νέους και κάθε ενδιαφερόμενο. Οι συμμετέχοντες θα έρθουν σε επαφή με εκπροσώπους εκπαιδευτικών και επαγγελματικών φορέων, προκειμένου να ενημερωθούν για σπουδές μετά το Γυμνάσιο και το Λύκειο, με σκοπό να διευκολυνθούν στις εκπαιδευτικές και επαγγελματικές αποφάσεις τους.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει τρεις ενότητες. Στην πρώτη υπάρχουν εισηγήσεις των φορέων, ενώ στο δεύτερο μέρος οι ενδιαφερόμενοι έχουν τη δυνατότητα να ενημερώνονται από τους εκπρόσωπους του κάθε φορέα στα περίπτερα πληροφόρησης. Στην τρίτη ενότητα θα υλοποιηθούν για μαθητές και γονείς εργαστήρια επαγγελματικού προσανατολισμού. Στο πλαίσιο της διημερίδας υπάρχουν μουσικά και καλλιτεχνικά δρώμενα.

 

Φιλοξενία και φροντίδα για τα ασυνόδευτα παιδιά

Πολλά ασυνόδευτα παιδιά φτάνουν στην Ελλάδα, έχοντας χάσει τους γονείς τους ή έχοντας χωριστεί από αυτούς. Με σκοπό να γεφυρώσει κενά που δεν καλύπτονται στον τομέα της προστασίας τους, η μη κυβερνητική οργάνωση ΜΕΤΑδραση ανέπτυξε ένα σύστημα προσωρινής φιλοξενίας σε οικογένειες, προσφέροντας την ασφάλεια και την ολοκληρωμένη υποστήριξη που χρειάζονται.

Η πρακτική αυτή ακολουθείται ήδη εδώ και δεκαετίες από άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει πλέον αποδειχθεί ότι η φιλοξενία των παιδιών σε οικογένειες αποτελεί την καλύτερη επιλογή αναφορικά με την ψυχοκοινωνική εξέλιξη του παιδιού. Η Δράση υλοποιείται από τη ΜΕΤΑδραση σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία και τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, σε συνεργασία με τους κατά τόπον Εισαγγελείς και φορείς.

Μια ζεστή αγκαλιά, ένα τρυφερό βλέμμα, μια καλή κουβέντα, το σπιτικό φαγητό και η θέση στο οικογενειακό τραπέζι, πολύτιμες στιγμές χαλάρωσης, η αίσθηση της ασφάλειας… είναι κομμάτια καθημερινότητας που λείπουν από τα ασυνόδευτα παιδιά.

Για να μάθετε περισσότερα για τη δράση, μπορείτε να επικοινωνήσετε:
• στέλνοντας email στο foster@metadrasi.org
• τηλεφωνώντας στα 214 1008717, 6980 462271 


 

Ποιοι είναι οι ασυνόδευτοι ανήλικοι;

Ασυνόδευτοι ανήλικοι πολίτες τρίτων χωρών θεωρούνται τα άτοµα ηλικίας κάτω των 18 ετών που φθάνουν στην Ελλάδα χωρίς να συνοδεύονται από ενήλικο υπεύθυνο για τη φροντίδα τους ή οι ανήλικοι που εγκαταλείπονται ασυνόδευτοι µετά την είσοδό τους στην Ελλάδα. Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι αποτελούν µια εξαιρετικά ευάλωτη οµάδα, η οποία αντιµετωπίζει ιδιαίτερα προβλήµατα.

Μέρος των δυσκολιών αυτών αποτελεί το υφιστάµενο πλαίσιο για την προστασία των δικαιωµάτων τους και η διαφύλαξη τους από σειρά κινδύνων, όπως η εκµετάλλευση τους από κυκλώµατα (trafficking, παιδική πορνεία, διακίνηση ναρκωτικών), η αδυναµία εξεύρεσης στέγης, η δυσκολία πρόσβασης σε παρεχόµενες υπηρεσίες κ.α.

Το δικαίωµα στην ασφαλή στέγη

Ένα από τα βασικά δικαιώµατα όλων των παιδιών αποτελεί αυτό της ασφαλούς και κατάλληλης στέγασης. Σε αυτό το πλαίσιο, το άρθρο 20 της ∆ιεθνούς Σύµβασης για τα ∆ικαιώµατα του Παιδιού ορίζει ότι «κάθε παιδί που στερείται προσωρινά ή οριστικά το οικογενειακό του περιβάλλον ή το οποίο για το δικό του συµφέρον δεν είναι δυνατόν να παραµείνει στο περιβάλλον αυτό δικαιούται ειδική προστασία και βοήθεια εκ µέρους του Κράτους». Επιπλέον, σύµφωνα µε το άρθρο 27, «Τα Συµβαλλόµενα Κράτη αναγνωρίζουν το δικαίωµα κάθε παιδιού για ένα κατάλληλο επίπεδο ζωής που να επιτρέπει τη σωµατική, πνευµατική, ψυχική, ηθική και κοινωνική ανάπτυξή του».

Για τα ασυνόδευτα παιδιά που φτάνουν στην Ελλάδα, η ανάγκη να εξασφαλίσουν την ασφαλή διαµονή τους και τη φροντίδα από υπεύθυνους ενήλικους είναι ακόµα πιο πιεστική. Βασική, λοιπόν, µέριµνα των αρχών, µετά τον εντοπισµό ασυνόδευτων παιδιών είναι η εξεύρεση κατάλληλης στέγης για τη φιλοξενία τους, µέχρι να ολοκληρωθούν οι οποιεσδήποτε απαραίτητες διαδικασίες, ή µέχρι την ενηλικίωσή τους.

Στη χώρα µας η φιλοξενία των ασυνόδευτων παιδιών γίνεται σε κατάλληλες δοµές φιλοξενίας κατόπιν παραποµπής από το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ).

Φιλοξενία ασυνόδευτων παιδιών σε οικογενειακό περιβάλλον

Καθώς ο αριθµός των διαθέσιµων θέσεων για ασυνόδευτα παιδιά σε κατάλληλες δοµές δεν επαρκεί, ειδικά µετά την κατακόρυφη αύξηση των µεικτών µεταναστευτικών ροών από την αρχή του καλοκαιριού 2015 αλλά και για την εξασφάλιση καλύτερης φροντίδας µικρών παιδιών που έχουν αποχωριστεί από την οικογένειά τους, η ΜΕΤΑδραση παρέχει σε ασυνόδευτους ανήλικους, µετά τη µετακίνησή τους από τα σηµεία εισόδου, ασφαλή στέγαση σε οικογένειες.

Η πρακτική αυτή ακολουθείται ήδη εδώ και δεκαετίες σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει πλέον αποδειχθεί ότι η διαµονή των παιδιών σε οικογένειες αποτελεί την καλύτερη επιλογή για το βέλτιστο συµφέρον του παιδιού.

Τα δικαιώµατα των ασυνόδευτων παιδιών

Τα δικαιώµατα των παιδιών αναγνωρίστηκαν µε τη ∆ιακήρυξη της Γενεύης, το 1924 και στη συνέχεια µε την υιοθέτηση της ∆ιακήρυξης των δικαιωµάτων των παιδιών το 1959.

Σύµφωνα µε τις διακηρύξεις, τα δικαιώµατα των παιδιών αποτελούν ανθρώπινα δικαιώµατα, έχουν σκοπό να προστατεύουν το παιδί ως ανθρώπινο ον και συµπεριλαµβάνουν:

Θεµελιώδεις εγγυήσεις για όλους τους ανθρώπους: Το δικαίωµα στη ζωή, η αρχή της µη διάκρισης, το δικαίωµα στην αξιοπρέπεια µέσω της προστασίας της φυσικής και ψυχικής ακεραιότητας.

Αστικά και πολιτικά δικαιώµατα: Το δικαίωµα στην ταυτότητα, το δικαίωµα στην ιθαγένεια κ.α.

Οικονοµικά, κοινωνικά και πολιτισµικά δικαιώµατα: Το δικαίωµα στην εκπαίδευση, το δικαίωµα σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, το δικαίωµα στην υγεία, κ.α.

Ατοµικά δικαιώµατα: Το δικαίωµα να ζουν µε τους γονείς τους, το δικαίωµα στην εκπαίδευση, το δικαίωµα να απολαµβάνουν προστασίας.

Συλλογικά δικαιώµατα: Τα δικαιώµατα των προσφύγων και των παιδιών µε ειδικές ανάγκες, των παιδιών της µειονότητας ή από αυτόχθονες οµάδες.

Τα δικαιώµατα των παιδιών είναι όµως επίσης προσαρµοσµένα στην παιδική ηλικία, καθώς λαµβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες τους, ανάλογα µε την ηλικία τους. Πιο συγκεκριµένα:

• Τα δικαιώµατα των παιδιών να λαµβάνουν υπόψη την ανάγκη ανάπτυξης του παιδιού. Σκοπεύουν να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες για την καλή ανάπτυξή τους, όπως την πρόσβαση σε κατάλληλη διατροφή, στην απαραίτητη ιατροφαρµακευτική περίθαλψη, στην εκπαίδευση κ.α.

•  Τα δικαιώµατα των παιδιών λαµβάνουν υπόψη την ευαλωτότητα του παιδιού. Τονίζουν την ανάγκη για την προστασία τους και προβλέπουν την παροχή προστασίας ανάλογης µε την ηλικία και το βαθµό ωριµότητας τους.

Εάν ενδιαφέρεστε εσείς και η οικογένειά σας να φιλοξενήσετε ένα ασυνόδευτο παιδί και να του παρέχετε για το χρονικό διάστηµα που θα χρειαστεί τη φροντίδα και τη στοργή που του αξίζει, επικοινωνήστε: • στο 6980 462271 • στο 214 100 87 17 • στo email: foster@metadrasi.org 

Δείτε και το σχετικό, τρυφερό video:

Πηγή: metadrasi.org

Οικογένειες που «γεννούν» ψυχοσωματικές δυσλειτουργίες

Συμβαίνει συχνά. Είτε συνδέουμε το αίτιο με το αποτέλεσμα, το σύμπτωμα με την π(λ)ηγή, είτε εθελοτυφλούμε. Όταν το στόμα σιωπά, αν και υποφέρει, μιλάει το σώμα.

Σύμφωνα δε με την οικογενειακή ψυχοθεραπεία, η ανάπτυξη μιας ψυχοσωματικής ασθένειας, ιδίως σε ένα παιδί, σχετίζεται με τρεις παράγοντες: τον τύπο οικογενειακής λειτουργίας και οργάνωσης, την εμπλοκή του παιδιού στη γονική σύγκρουση και την ευπάθεια του οργανισμού σε επίπεδο φυσιολογίας.

Η λειτουργία και οργάνωση σε μια ψυχοσωματική οικογένεια χαρακτηρίζεται από συγκεχυμένα όρια, παγιδευτική εμπλοκή, υπερπροστατευτικότητα, ακαμψία και αδυναμία επίλυσης συγκρούσεων.

Σε συνθήκες παγιδευτικής εμπλοκής τα μέλη της οικογένειας είναι υπερβολικά συνδεδεμένα μεταξύ τους και αντιδρούν με υπερβολικό τρόπο. Τα όρια μεταξύ των μελών είναι συγκεχυμένα και εύκολα διαπερατά, τα μέλη της οικογένειας συμμετέχουν απρόσκλητα το ένα στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις σχέσεις του άλλου.

Έτσι, είναι πολύ εύκολο μια μητέρα να προσφέρει ένα ποτήρι νερό στο παιδί της χωρίς εκείνο να της το ζητήσει, απλώς επειδή ξέρει ότι «τώρα θα διψάει». Ή είναι αυτονόητο για την κόρη να σκεφτεί πόσο θα στεναχωρηθούν οι γονείς της για κάτι που θα ήθελε να κάνει και να μην το κάνει. Ή η στεναχώρια του ενός να συνεπάγεται και τη στεναχώρια του άλλου.

Οι σκέψεις, οι σχέσεις και τα συναισθήματα του ενός μέλους επηρεάζονται υπερβολικά (ή εξολοκλήρου) από το άλλο. Τα συναισθήματα του ενός εισβάλλουν στη σκέψη του άλλου.

Τα όρια των υποσυστημάτων είναι επίσης συγκεχυμένα και θολά κάτι που έχει ως αποτέλεσμα τη σύγχυση των ρόλων. Η αυτονομία κάθε μέλους περιορίζεται σοβαρά από το οικογενειακό σύστημα. Οι οικογένειες που είναι οργανωμένες με άκαμπτο τρόπο δίνουν συχνά την εντύπωση ότι δεν χρειάζονται ή δεν επιθυμούν καμιά αλλαγή μέσα στην οικογένεια και διατηρούν άκαμπτα τα πρότυπα συναλλαγής.

Όσον αφορά στην έλλειψη επίλυσης των συγκρούσεων σε μια οικογένεια, υπάρχουν χαμηλά όρια ανοχής των συγκρούσεων. Ορισμένες οικογένειες απλώς και μόνο αρνούνται την ύπαρξη οποιασδήποτε σύγκρουσης και την καταπνίγουν πριν καν εκδηλωθεί. Σε μερικές οικογένειες ο ένας σύζυγος είναι αυτός που αντιμετωπίζει τη σύγκρουση κατά μέτωπο, ενώ ο άλλος την αποφεύγει. Σε άλλες οικογένειες τα μέλη διαπληκτίζονται, αλλά καταφέρνουν να αποφύγουν μια πραγματική αντιπαράθεση. Ως εκ τούτου, τα διάφορα ζητήματα δεν γίνονται αντικείμενο διαπραγμάτευσης και δεν επιλύονται.

Το ψυχοσωματικά άρρωστο παιδί παίζει ζωτικό ρόλο στην αποφυγή συγκρούσεων από την οικογένειά του, καθώς αυτό αποτελεί τη μοναδική εστία ενδιαφέροντος. Το σύστημα ενισχύει τη «συμπτωματική» συμπεριφορά του, προκειμένου να διατηρηθεί το πρότυπο αποφυγής της σύγκρουσης.

Η ανάμειξη του παιδιού στη γονεϊκή σύγκρουση αποτελεί το δεύτερο χαρακτηριστικό της τυπικής ψυχοσωματογενούς οικογένειας. Στις οικογένειες όπου τα όρια μεταξύ του συζυγικού υποσυστήματος και των παιδιών είναι ασαφή, το άρρωστο παιδί παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην παράκαμψη της συζυγικής σύγκρουσης. Όταν οι καταπιεσμένες και αδιαπραγμάτευτες συγκρούσεις απειλούν το ζευγάρι, ο υποδεικνυόμενος ως ασθενής αναμιγνύεται, για να δημιουργηθεί μια άκαμπτη τριάδα.

Βιβλιογραφία

Minuchin Salvador(2000). «Οικογένειες και οικογενειακή θεραπεία». Ελληνικά γράμματα.
Napier A & Whitaker, C. (1987). «Οικογένεια μαζί, όμως αλλιώτικα». Κέδρος.

Όταν οι «σταυρωμένοι» του κόσμου μας, είναι παιδιά…

Οι «σταυρωμένοι» αυτού του κόσμου, εκείνοι που καθημερινά ανηφορίζουν για τον καθημερινό τους Γολγοθά, ματώνοντας, δακρύζοντας, καρφώνοντας λόγχες στο κορμί και στη ψυχή τους, μπορεί… ναι, μπορεί να είναι και παιδιά… Πλάσματα αθώα, ανυπεράσπιστα, που κουβαλούν φορτία βαριά, θαρρείς όλα τα κρίματα της ανθρωπότητας σε έναν τρυφερό παιδικό ώμο.

Για πολλούς από μας, η σκέψη και μόνο ότι παιδιά μεγαλώνουν κάτω από πανάθλιες, απάνθρωπες συνθήκες, χωρίς φροντίδα, χωρίς αγάπη, χωρίς γονείς, χωρίς όλα αυτά που η ανθρωπότητα οφείλει να προσφέρει σε ένα παιδί, η σκέψη αυτή λοιπόν μας τσακίζει, θαρρείς κι εμείς οι ίδιοι τα εγκαταλείψαμε.

Διαβάστε το παρακάτω κείμενο της εκπαιδευτικού από την Κάλυμνο Νίνας Γεωργιάδου κι αφήστε χώρο στη ψυχή για τα σταυρωμένα παιδιά αυτού του απάνθρωπου και τόσο άδικου κόσμου μας…

Κουβαλάνε, κάθε μέρα, ένα σταυρό. Ανεβαίνουν, κάθε μέρα, ένα Γολγοθά.

Κάθε βδομάδα, μια βδομάδα των παθών στην, έτσι κι αλλιώς, μικρή ζωή τους κι όλη τους η ζωή μια ακούσια, σκληρή σαρακοστή.

Κανένας υμνωδός δεν στιχούργησε γι αυτά και καμιά γονυκλισία δεν τα προσκύνησε. Η μάνα τους δεν έχει καν το κουράγιο να τους πει , έστω και δίχως μέλος, το «ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνο» γιατί έχει αφυδατωμένο πρόσωπο, στραγγισμένα στήθια και σπασμένη φωνή.

Δεν έχει την αναγεννησιακή, τροφαντή φρεσκάδα για να εικονογραφηθεί ως Παναγία και η αποστεωμένη βυζαντινή εικονογράφηση απορρίπτει τη σκοτεινή της απελπισία.

Τα παιδιά της δεν θα γίνουν ποτέ ο Χριστός κανενός. Είναι πολύ μαυριδερά για τις καθιερωμένες αγιακές προτιμήσεις. Το Χριστό σου τον προτιμάς ξανθό και γαλανομάτη κι ας θεωρείται Μεσανατολίτης. Δεν έχουν καν το ήρεμο βλέμμα της άφεσης. Τα μάτια τους, όταν δεν κοιτάνε ισοβίως το χώμα, στάζουν φόβο ή παραίτηση. Σπανίως οργή.

Η οργή είναι η παραμονή της επανάστασης. Γι αυτά δεν υπάρχει επανάσταση γιατί δεν υπάρχει ελπίδα και τη νύχτα κοιμούνται λίγο, εξοντωμένο και ανονείρευτο ύπνο.
Δεν ευκαιρούν να κάνουν όνειρα για επανάσταση.
Ούτε λόγος βέβαια για ανάσταση.
Η παιδική τους ηλικία κύλησε δίχως αναστάσιμα παραμύθια.
Κύλησε, δίχως καν, να την υποψιαστούν.


 

Όσοι περνάμε τις πασχαλινές ημέρες, μαζί με τις τρομερές δυσκολίες της καθημερινότητας, κοντά σε ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, χωρίς να βρεθούμε στον δρόμο της προσφυγιάς, της πείνας και του θανάτου από κάποιον πόλεμο, και δίχως να περάσουμε ατέλειωτα μερόνυχτα φόβου, πόνου και ταλαιπωρίας σε κάποιο νοσοκομείο, ας αφήσουμε την αγκαλιά ανοιχτή για όλους τους ανθρώπους που έφτασαν σ’ αυτό το Πάσχα με την ψυχή στο στόμα.

Λίγο να συλλογιστούμε τα παιδιά. Να τ΄αφουγκραστούμε, να τα αγγίξουμε, να τα σεβαστούμε, να τα στηρίξουμε. Το κάθε πονεμένο παιδί αυτού του κόσμου είναι η ματωμένη μας ψυχή. Να το υποστηρίξουμε. Στο παιδί που κάποτε υπήρξαμε, ας κρατάμε σφιχτά το χέρι.

«Ο Ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία» δεν αγαπούσε και πολύ τον εαυτό του…

Μια ιστορία συμβολική, ή, αν προτιμάτε ένα παραμύθι (και) για «μεγάλα παιδιά», που μιλά κατευθείαν στην καρδιά όσων αποζητούν ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή τους, είναι ετούτος εδώ ο… διαφορετικός ιππότης. Μοιάζει με απάντηση λιτή και διέξοδο φωτεινή στους φόβους, τις αγωνίες και τη μοναξιά μας. Ακουμπά με τρυφερότητα τις πιο ευάλωτες πτυχές μας και συνάμα αγκαλιάζει τις καθημερινές μάχες που όλους μάς αφορούν.

Μιλώντας για τις «σκουριασμένες πανοπλίες» μας που (νομίζουμε πως) μας προφυλάσσουν από τον πόνο τον οποίο μας προξενούν οι άλλοι, ο δημιουργός Ρόμπερτ Φίσερ πλάθει μια ταξιδιωτική περιπέτεια που οδηγεί τον αναγνώστη σε μονοπάτια αυτογνωσίας. Γεμάτος χιούμορ, o ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία μας καλεί να ανακαλύψουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, να ανασάνουμε βαθιά και να γελάσουμε. Δείτε το υπέροχο video, σε απόδοση Αντιγόνης Λουμάκου.

«Μια φορά κι έναν παλιό καιρό, σε μια πολύ μακρινή χώρα, ζούσε ένας ιππότης που περνιόταν για καλός, ευγενικός και στοργικός. Έκανε όλα αυτά που κάνουν οι καλοί, ευγενικοί και στοργικοί ιππότες. Πολεμούσε, εχθρούς που ήταν κακοί, τρισάθλιοι, μοχθηροί…»