• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Ενημερωτικό Υλικό και Οδηγίες Αυτοβοήθειας για τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής

Οι Διαταραχές Πρόσληψης Tροφής είναι ψυχικές παθήσεις που εμφανίζονται με αυξημένη συχνότητα στην εφηβεία, σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περίοδο τόσο για την ανάπτυξη και τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της πορείας του ατόμου, όσο και για την οικογένειά του που χρειάζεται να προσαρμοστεί και να αντεπεξέλθει στις αλλαγές της εφηβείας αλλά και στις αυξημένες συναισθηματικές ανάγκες του εφήβου.

Επιπλέον, συνοδεύονται από μια σειρά από ιατρικές επιπλοκές που επηρεάζουν την ομαλή σωματοψυχική ανάπτυξη του εφήβου, και σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν ακόμα και να απειλήσουν τη ζωή του.

Η επιτακτική αναγκαιότητα για την αντιμετώπισή τους μάς οδηγεί στη δημοσίευση βασικών οδηγιών που ενδέχεται (μακάρι!) να αποτελέσουν στήριγμα και πυξίδα για τη διαχείριση των διαταραχών αυτών, να αυξήσουν την ενημέρωση του κοινού και να ενεργοποιήσουν την οικογένεια και τις ιαματικές της δυνατότητες..

 

 

  • Οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής αφορούν κυρίως στον τρόπο με τον οποίο το άτομο χειρίζεται την τροφή και την ημερήσια διατροφή του καθώς και τη σχέση που έχει με το σώμα του.
  • Είναι ΛΑΘΟΣ να τις θεωρούμε διατροφικές διαταραχές. Η βάση τους είναι κυρίως ψυχολογική → σκέψεις, συναισθήματα ή εξωτερικές συνθήκες που είναι αφόρητες για το άτομο “ξεσπούν” στο τρόπο με τον οποίο τρώει. Αυτό πολλές φορές γίνεται γιατί το άτομο δεν έχει άλλο διαθέσιμο τρόπο να επικοινωνήσει ή να ρυθμίσει την έντονη οδύνη που βιώνει.
  • Εμφανίζονται κυρίως σε κορίτσια στην εφηβεία ή στα πρώτα χρόνια μετά την ενηλικίωση. Σπανιότερα μπορεί να παρουσιαστούν σε άντρες ή σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.

Οι παρακάτω πληροφορίες είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για τους γονείς που χρειάζεται να επαγρυπνούν και να μην προσπερνούν κάποια ανησυχητικά σημάδια. 

Τα σημάδια 

1. Έναρξη δίαιτας με σκοπό την απώλεια βάρους χωρίς «ιδιαίτερο» λόγο. Ή, ακόμα κι αν συντρέχει λόγος, συνέχιση της δίαιτας σε ακραία επίπεδα.

2. Σοβαρή και απότομη απώλεια βάρους, η οποία μπορεί να συνοδεύεται και από διαστρεβλωμένη αντίληψη / «προσωπική αίσθηση» για τη σωματική διάπλαση. Στην περίπτωση της ανορεξίας, το βάρος φτάνει και κατά 15% κάτω του κατώτατου φυσιολογικού.

3. Εμμονή γύρω από το σωματικό βάρος, έντονη ανησυχία κι ενασχόληση με την εικόνα, εκρήξεις θυμού σε ενδεχόμενα σχόλια γύρω από αυτά τα ζητήματα.

4. Αποκλεισμός, εκλεκτικότητα ή περιορισμός τροφών, συχνό ζύγισμα, μέτρηση θερμίδων.

5. Σταδιακή επικέντρωση του ενδιαφέροντος στο φαγητό και τα γεύματα. Η τροφή και κυρίως η παρορμητική κατανάλωση μεγάλης ποσότητας φαγητού γίνεται κεντρική μέθοδος ευχαρίστησης, αγχόλυσης και ψυχαγωγίας.

6. Κατανάλωση φαγητού «κρυφά» και χωρίς την παρουσία κάποιου άλλου προσώπου.

7. «Εξαφάνιση» στην τουαλέτα αμέσως μετά το γεύμα (για την αποβολή του φαγητού).

8. Μυστικοπάθεια, συμπεριφορά συγκάλυψης, απόκρυψης.

9. Παρορμητικότητα τόσο στο φαγητό όσο και σε άλλους τομείς όπως είναι η κατανάλωση αλκοόλ, οι ερωτικές σχέσεις, η διαχείριση των χρημάτων, η οδήγηση.

10. Μεταπτώσεις στη διάθεση. Ευερεθιστότητα. Κοινωνική απομόνωση.

11. Τελειομανία.

12. Διαταραχές της εμμηνορρυσίας ή διακοπή της για ≥3 συνεχείς κύκλους.

 

Εξαιρετικά σημαντικές οι κατάλληλες πρακτικές αντιμετώπισης ώστε να υπάρξει άμεση παρέμβαση και να ακολουθηθεί η σωστή ψυχοθεραπευτική αγωγή. 

  • Όπως και σε κάθε άλλη ασθένεια, έτσι και στις Διαταραχές Πρόληψης Τροφής, η έγκαιρη διάγνωση της νόσου βοηθά στην καλύτερη πρόγνωση μέσω της θεραπείας
  • Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι αυτοί το πρόβλημα αλλά μπορούν να βοηθήσουν στη λύση αυτού, αναζητώντας τους αρμόδιους φορείς και απευθυνόμενοι στους ειδικούς άμεσα
  • Ιδιαίτερη σημασία έχει οι γονείς να εκπαιδευτούν στο να χρησιμοποιούν αυτές τις πρακτικές και τους τρόπους επικοινωνίας που ευοδώνουν την ύφεση της συμπτωματολογίας

Βασικά βήματα αντιμετώπισης

Το πρώτο βήμα είναι να καταλάβεις ότι κάτι συμβαίνει.

Το δεύτερο είναι να μιλήσεις για αυτό σε κάποιον που μπορεί να σε βοηθήσει στην αναζήτηση θεραπείας. Συνήθως το άτομο αυτό είναι κάποιος από την οικογένεια, από το σχολείο/πανεπιστήμιο/εργασία ή κάποιος στενός φίλος.

Το τρίτο βήμα είναι να έρθεις σε επαφή με κάποιον από τους ειδικούς που ξέρουν πως αντιμετωπίζονται οι Διαταραχές Πρόληψης Τροφής.

Οι Διαταραχές Πρόληψης Τροφής δεν αντιμετωπίζονται με μαγικούς τρόπους. Χρειάζονται προσπάθεια και επιμονή από εσένα, την οικογένειά σου και τους ειδικούς θεραπευτές. Πολλές φορές δεν είναι εύκολο να δεσμευτεί κανείς σε μία προσπάθεια που τον βάζει να πηγαίνει ενάντια σε αυτό που του λέει ο φόβος του. Χρειάζεται να πιστέψεις ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς το καθημερινό μέτρημα των θερμίδων, την αγωνία για το επόμενο γεύμα, την κούραση, την έλλειψη συγκέντρωσης και τους εξαντλητικούς εμετούς. Και ότι αυτή η προσπάθεια έχει πολλές πιθανότητες να είναι επιτυχημένη και να σε φέρει σε μία περισσότερο αυθεντική ζωή που θα νιώθεις ότι αξίζει να τη ζεις.

 

Πατώντας στον σύνδεσμο που φαίνεται ε δ ώ, μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο: «Μιλώντας για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής» των Φραγκίσκου Γονιδάκη και Ελευθερίας Βάρσου, βιβλίο ιδιαίτερα χρήσιμο σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αλλά και σε συναδέλφους άλλων ειδικοτήτων που ενδιαφέρονται να πληροφορηθούν για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής.

Το βιβλίο δημιουργήθηκε στα πλαίσια του προγράμματος «βήματα εμπρός». Πρόκειται -μεταξύ άλλων- για ένα πιλοτικό πρόγραμμα αυτοβοήθειας για την αντιμετώπιση της ήπιας ψυχογενούς βουλιμίας και διαταραχής υπερφαγίας, σε 10 βήματα.

 

Πηγή: edtalk.gr

Advertisements

O μέσος έφηβος κοιτάζει την οθόνη του κινητού του 157 φορές την ημέρα!

Η παραπάνω διαπίστωση ισοδυναμεί με 145 λεπτά κάθε μέρα, λεπτά που όπως έχει υπολογισθεί, νιώθουμε την ανάγκη επιβεβαίωσης… Αυτή ακριβώς η ανάγκη, μετατρέπεται σε μια εθιστική συνήθεια που μάς οδηγεί καθημερινά στις πλατφόρμες των social media, να συλλέξουμε «like» και να ακολουθήσουμε ειδοποιήσεις προς -κυρίως- ανούσιες πληροφορίες.

Χάσιμο χρόνου; Σπατάλη ζωής; Ξόδεμα καθημερινότητας; Οπωσδήποτε τροφοδότηση των διαφημιστικών εταιριών και των κερδών τους…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Στις 9 Φεβρουαρίου του 2009 το Facebook εισήγαγε το πασίγνωστο πλέον κουμπί του Like. Αρχικά το κουμπί ήταν ένα αθώο πραγματάκι, χωρίς να έχει σκοπό να κρατήσει σε ομηρία το μυαλό του χρήστη ως σύστημα προσωπικής διαδικτυακής επιβράβευσης.

«Η βασική μου πρόθεση ήταν να κάνω την θετική ενέργεια το βασικό μονοπάτι», δήλωσε ο Τζάστιν Ρόζεσταϊν, ένας εκ των τεσσάρων σχεδιαστών του κουμπιού. «Νομίζω ότι πέτυχα το σκοπό μου, όμως δημιούργησα και ένα σωρό αθέλητες αρνητικές επιπτώσεις. Με δυο λόγια, παραήταν επιτυχημένο».

Σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς καταλήγουμε στα social media, όπως το Snapchat, το Instagram, το Facebook και το Twitter με ένα και μόνο σκοπό: Σε κάποιον μπορεί να αρέσει αυτό που κάνω.

Αυτή η διαρκής ανάγκη επιβεβαίωσης, την οποία βιώνουν δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη, είναι που μαγνητίζει το κοινό σε αυτές τις πλατφόρμες με τρόπο που κανείς δεν είχε φανταστεί το 2009. Το ίδιο, όμως, και τα έσοδα των εταιρειών στις οποίες ανήκουν.

Ο όρος «οικονομία της προσοχής» είναι σχετικά καινούριος. Περιγράφει την προσφορά και τη ζήτηση της προσοχής που δέχεται και δίνει κάποιος, αποτελώντας το μοναδικό προϊόν που εμπορεύεται στο internet. Το μοντέλο είναι απλό: Όσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον τραβά μια πλατφόρμα, τόσο πιο αποτελεσματικός γίνεται ο διαφημιστικός της χώρος και συνεπώς χρεώνει περισσότερο.

To πρόβλημα είναι, βέβαια, πως η προσοχή δεν είναι παραδοσιακό προϊόν, σαν το μαλλί ή το λάδι. Η προσοχή είναι μια ανθρώπινη κατάσταση και τα όριά της είναι πεπερασμένα. Επηρεάζεται από τον ύπνο, την εργασία, τα παιδιά, τις σχέσεις με τους φίλους, που το βρίσκουν αγενές να κοιτάμε όλη την ώρα το τηλέφωνό μας. Επομένως θέλουμε να ξοδεύουμε αυτή την περιορισμένη προσοχή που διαθέτουμε σε πράγματα που μας χαροποιούν. Αλλά όπως παρατήρησε το Facebook, ο κοινωνικός αντίκτυπος προσφέρει μια βίαιη και σύντομη δόση χαράς, που είναι εθιστική. Αυτός είναι και ο λόγος που όλη την ώρα επιστρέφουμε και σκρολάρουμε όλο και πιο κάτω.

«Το like ήρθε και μπήκε πάνω από το απύθμενο πάθος για κοινωνική αποδοχή. Δεν θεωρώ όμως ότι οι εταιρείες social media προσπαθούν να φτιάξουν εθιστικές πλατφόρμες. Όμως όταν όλες διεκδικούν τον περιορισμένο χρόνο και προσοχή μας, πάντα προσπαθούσαν να γίνουν όσο πιο ελκυστικές γίνεται», δήλωσε στο vice ο Άνταμ Άλτερ, συγγραφέας του βιβλίου «Ακαταμάχητο: Η άνοδος της εθιστικής τεχνολογίας και η Βιομηχανία να μας κρατούν προσηλωμένους».

Το 2010, ακολουθώντας το μοντέλο του Facebook, το Youtube εισήγαγε ένα δυαδικό σύστημα like/dislike. Το Instagram που εγκαινιάστηκε εκείνη τη χρονιά ήρθε κατευθείαν με κουμπί like που είχε σχήμα καρδιάς – σχήμα που υιοθέτησε και το Twitter για τον ίδιο σκοπό το 2015. Από εκείνα τα χρόνια και έπειτα, η Σίλικον Βάλεϊ έχει σκεφτεί ένα σωρό τρόπους για να κάνει πιο παιχνιδιάρικη την ανάγκη μας για κοινωνική επιβεβαίωση.

Το like είναι η πιο εμφανής διαδικασία που χρησιμοποιούν οι πλατφόρμες για να παρουσιάσουν τον αντίκτυπο που δέχεται κανείς. Όμως υπάρχουν και άλλοι που είναι πολύ δυσκολότερο να τους εντοπίσει κάποιος.

Νομίζετε ότι ο λόγος που όταν ανοίγετε τα social media σας καθυστερούν λίγο να εμφανίσουν τις νέες ενημερώσεις, είναι τυχαίος; Απεναντίας, η προσμονή είναι εθιστική! Αυτά τα τρία δευτερόλεπτα δημιουργούν την αγωνία που δεν θα υπήρχε αλλιώς. Είναι ακριβώς σαν τους κουλοχέρηδες.

Μια ακόμη πρακτική είναι η ένδειξη ότι ένα μήνυμα διαβάστηκε. Αμέσως ο παραλήπτης, που γνωρίζει ότι ξέρετε πως διάβασε το μήνυμα, αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει. Και εσείς θα επιστρέψετε εκ νέου στην εφαρμογή για να τη διαβάσετε. Την ίδια προσμονή νιώθετε και όταν βλέπετε τις φουσκίτσες που εμφανίζονται όσο ο άλλος πληκτρολογεί το μήνυμα. Δύσκολα θα κλείσετε την εφαρμογή όσο γνωρίζετε ότι η απάντηση είναι καθοδόν.

Στην περίπτωση του Snapchat υπάρχει μια ακόμη, υπόγεια ψυχολογική επιρροή για να επιστρέφετε διαρκώς: Εμφανίζει μια κόκκινη γραμμή το μήκος της οποίας μεταβάλλεται ανάλογα με τον χρόνο που δυο χρήστες έχουν να αλληλεπιδράσουν. Ο Άλτερ έχει παρατηρήσει την ανησυχητική ανάγκη των εφήβων να διατηρούν αυτή την γραμμή ψηλά! Μάλιστα άκουσε συζητήσεις όπου ζητούσαν από άλλους να «προσέχουν» τις ενδείξεις τους όσο εκείνοι βρίσκονται σε διακοπές!

«Αντί να χρησιμοποιούν την εφαρμογή ως ένα μέσο κοινωνικής εμπειρίας, θέτουν ως στόχο την διατήρηση των στατιστικών! Είναι καθαρή ένδειξη ότι οι δεσμευτικοί μηχανισμοί προκαλούν πρωτίστως χρήση παρά απόλαυση«, εξήγησε ο συγγραφέας.

Για τον Ρόζεσταϊν, όμως, ο πιο ισχυρός μηχανισμός είναι οι ειδοποιήσεις. «Είναι απλά ένας περισπασμός. Μας ωθούν να βγάζουμε το κινητό από την τσέπη για να διαβάσουμε μια πληροφορία που θα μπορούσε να περιμένει για αργότερα ή μπορεί να μην έχει και καμία σημασία», δήλωσε.

Σύμφωνα με έρευνες του Facebook, ο μέσος έφηβος κοιτάζει την οθόνη του κινητού του τηλεφώνου 157 φορές την ημέρα. Αυτό ισοδυναμεί με 145 λεπτά κάθε μέρα, που νιώθουμε την ανάγκη επιβεβαίωσης.

Σύμφωνα με τον Άνταμ Άλτερ, όμως, η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο από τα κάτω. Το μοντέλο των social media είναι πια στημένο πάνω στις ανάγκες των διαφημιστικών εταιρειών αντί για τις ζωές των χρηστών. Αυτό είναι πλέον πολύ επικερδές για να αυτοδιοικείται.

«Όσο οι εταιρείες επιλέγουν να κάνουν τις πλατφόρμες τους όλο και πιο εθιστικές, η χειραγώγηση των χρηστών θα συνεχίζεται», λέει παροτρύνοντας τους χρήστες να προσπαθήσουν να κόψουν αυτή τη συνήθεια. Εξάλλου, όπως λέει και ο σχεδιαστής του like, «πρόκειται για τις ζωές μας. Για τις πολύτιμες, πεπερασμένες, θνητές ζωές μας. Εάν δεν είμαστε σε εγρήγορση, τότε οι υπολογιστές και οι κινητές συσκευές θα μας καθοδηγούν λανθασμένα».

Πηγή: tvxs.gr

Επικίνδυνο διαδικτυακό παιχνίδι απειλεί εφηβικές ζωές!

Ένα νέο διαδικτυακό παιχνίδι που απειλεί ζωές εφήβων και ονομάζεται «Blue Whale Challenge» (Δοκιμασία – Πρόκληση «Μπλε Φάλαινα») ξεκίνησε από τα κοινωνικά δίκτυα της Ρωσίας, ενώ εξαπλώνεται σε γύρω χώρες με περιστατικά σε Ουκρανία, Καζακστάν και Κιργιστάν.

Ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνει πλέον αυτό το ιδιότυπο διαδικτυακό παιχνίδι, το οποίο μπορεί να προκαλέσει σοβαρές σωματικές βλάβες στους συμμετέχοντες που δέχονται να λάβουν μέρος στις δοκιμασίες.

Η συγκεκριμένη σειρά δοκιμασιών – πρόκληση φέρεται να λαμβάνει χώρα μέσω ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης (social media), όπου κυρίως έφηβοι καλούνται να συμμετάσχουν σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι διάρκειας πενήντα (50) ημερών.

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού λαμβάνουν οδηγίες από άγνωστο άτομο, που έχει χρηστεί «επικεφαλής», προκειμένου να ολοκληρώσουν με επιτυχία μια σειρά άκρως επικίνδυνων για την υγεία τους και τη σωματική τους ακεραιότητα δοκιμασιών (λ.χ. αυτοτραυματισμός, παρακολούθηση ταινιών τρόμου, αναρρίχηση σε ψηλά κτίρια).

Σε άλλες χώρες οι αρχές έχουν ήδη εκδώσει ειδοποιήσεις προς γονείς και παιδιά, ενώ πολυάριθμα είναι και τα σχετικά δημοσιεύματα από Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του εξωτερικού, που αναφέρουν πως το φαινόμενο λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις και έχει εξαπλωθεί πιθανόν ως αυτοδιαδιδόμενη φάρσα (hoax).

Τα θύματα του αυτοκαταστροφικού «παιχνιδιού», που παρουσιάζεται ως φιλοσοφική πρόκληση, είναι κατά κύριο λόγο έφηβοι. Μία από τις δοκιμασίες τις οποίες καλούνται να φέρουν εις πέρας είναι να χαράξουν λέξεις και σύμβολα στα χέρια τους, μεταξύ των οποίων και μια φάλαινα.

Σύμφωνα με τη Daily Mail, δύο νεαρά κορίτσια, 15 και 16 χρόνων, βρήκαν τραγικό θάνατο πριν μερικές εβδομάδες, όταν «βούτηξαν» από την ταράτσα ενός ψηλού κτηρίου.

Λίγες ώρες αργότερα ένα ακόμη 15χρονο κορίτσι τραυματίστηκε σοβαρά πέφτοντας από το παράθυρο ενός διαμερίσματος ψηλού ορόφου, σε άλλη περιοχή της Ρωσίας. Οι ρωσικές Αρχές πιστεύουν ότι και τα τρία κορίτσια επηρεάστηκαν από τους «εγκεφάλους» του σκοτεινού παιχνιδιού που ονομάζεται «Μπλε Φάλαινα».

Στην πόλη Lviv της Ουκρανίας, ένας 13χρονος θέλησε να βάλει τέλος στη ζωή του, προκειμένου να νικήσει στο online παιχνίδι. Το παιδί ήταν στην ταράτσα ενός πολυόροφου κτιρίου της πόλης. Τα πόδια του ήταν κρεμασμένα στο κενό και ήταν έτοιμος να πέσει. Γείτονες που είδαν τον 13χρονο να είναι έτοιμος να πηδήξει στο κενό, τον πλησίασαν και κατάφεραν να τον τραβήξουν σε ασφαλές σημείο.

Πέρσι οι ρωσικές αρχές προχώρησαν στη σύλληψη ενός 21χρονου, ο οποίος εκτιμάται ότι είναι ο δημιουργός του παιχνιδιού και κατηγορείται ότι προέτρεψε σε αυτοκτονία τουλάχιστον 15 εφήβους. Ο νεαρός φέρεται να ισχυρίστηκε ότι ο αριθμός αυτός είναι στην πραγματικότητα μεγαλύτερος. «Θα πεθάνουν ευτυχισμένοι. Τους έδωσα αυτό που δεν έχουν στην πραγματική τους ζωή: ζεστασιά, κατανόηση, ανταπόκριση», δήλωσε!

Με το παιχνίδι να έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς και σε χώρες όπως η Βρετανία, η Γαλλία και το Βέλγιο, οι αρχές έχουν συστήσει στους γονείς να προσέχουν τα παιδιά τους και να τα αποτρέπουν να συμμετάσχουν σ’ αυτό.

«Τον τελευταίο καιρό έχουν παρατηρηθεί πάρα πολλά περιστατικά παιδιών τα οποία είναι σε προεφηβεία ή εφηβεία και πέφτουν θύματα παραπλάνησης, από αμφιβόλου ποιότητας site τα οποία τους προτρέπουν να κάνουν πράξεις που είναι στα όρια της παρανομίας και της τρέλας», εξηγεί μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο πρόεδρος των Ελλήνων χρηστών ίντερνετ, Νίκος Βασιλάκος.

«Ο καλύτερος τρόπος να συμβουλεύουμε τα παιδιά και να τα προφυλάξουμε από τέτοιους κινδύνους είναι να είμαστε κοντά ως γονείς στα παιδιά μας και να τους εξηγήσουμε ότι αυτά όλα τα πράγματα δεν είναι πραγματικά. Ότι είναι στημένα κόλπα από ανθρώπους οι οποίοι τα κινηματογραφούν και δεν φαίνεται ότι ουσιαστικά το σκοινί δεν είναι σκοινί αλλά είναι υλικό που δεν μπορεί να πνίξει. Ότι η φάλαινα που χαράσσει στο χέρι του ο Ρώσος που εμφανίζεται στα βίντεο στο YouTube είναι ουσιαστικά προϊόν μακιγιάζ.  Βλέπουμε ότι όλο και περισσότεροι έφηβοι καθημερινά πέφτουν θύματα αυτών των προτροπών που είναι στα όρια της παρανομίας και ουσιαστικά του κινδύνου για τη ζωή του παιδιού. Και ο λόγος που το κάνουν είναι για να νιώσουν σημαντικοί και ότι ξεχωρίζουν στο χώρο τους. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Και γι’ αυτό πρέπει και το σχολείο, η Πολιτεία και οι γονείς να προστρέξουν και να συνδράμουν στην ανάγκη που έχουν τα παιδιά για ενημέρωση. Και να τους εξηγήσουν ότι αυτά τα πράγματα δεν είναι πραγματικά, δεν είναι αληθινά αλλά είναι επικίνδυνα όταν τα κάνει κανείς μόνος στο σπίτι».

Στη χώρα μας δεν έχει σημειωθεί αντίστοιχο περιστατικό, όμως η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ενημερώνει σχετικά τους πολίτες, ενώ βρίσκεται σε επαγρύπνηση για την άμεση ανίχνευση και πρόληψη σχετικών συμβάντων.

Όπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή της, λόγω της μεγάλης επικινδυνότητας, το φαινόμενο ενδέχεται να λάβει πραγματικές και εξαιρετικά σοβαρές διαστάσεις.

Η ελληνική αστυνομία καλεί όποιον γονέα υποπτευθεί πως το παιδί του σχεδιάζει να προβεί στη δοκιμασία – πρόκληση «Μπλε Φάλαινα» ή σε παρόμοια, ή όποιο πολίτη γνωρίζει σχετικές πληροφορίες γι’ αυτό, να επικοινωνήσει άμεσα με τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, με τους ακόλουθους τρόπους :

Τηλεφωνικά: 11188,
Στέλνοντας e-mail στο: ccu@cybercrimeunit.gov.gr,
Μέσω της εφαρμογής (application) για έξυπνα τηλέφωνα (smart phones): CYBERΚΙ D,
Μέσω twitter : @ CyberAlertGR 

Παρακολουθήστε το παρακάτω video που, σε τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων, αναφέρεται στο πολύ επικίνδυνο φαινόμενο που περιγράφουμε:

Πηγές: cnn.gr, madata.gr, Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Τετάρτη 5 Απριλίου, 11.00: Ημερίδα στο Γεν. Λύκειο Ασημίου για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο

Μια πολύ ενδιαφέρουσα Ημερίδα με θέμα την

«Ασφαλή Πλοήγηση στο Διαδίκτυο»,

θα πραγματοποιηθεί στο Γενικό Λύκειο Ασημίου την Τετάρτη 5 Απριλίου 2017, στις 11:00 το πρωί.

Η Ημερίδα διοργανώνεται από την Περιφέρεια Κρήτης, την Ελληνική Αστυνομία, την Ευρωπαϊκή Αστυνομία και βέβαια το Γενικό Λύκειο Ασημίου, που θα είναι και ο οικοδεσπότης της εκδήλωσης.

Κύριοι ομιλητές, σύμφωνα με το πρόγραμμα θα είναι:

  • ο κ. Γεώργιος Παπαπροδρόμου, Αστυνομικός Διευθυντής του Τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ.,
  • ο κ. Γιώργος Πανσεληνάς, Σχολικός Σύμβουλος Πληροφορικής και
  • η κ. Μαρία Παναγιωτάκη, Υπεύθυνη Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων.

Όσον αφορά στα…»καθ’ ημάς», το θέμα που θα αναπτυχθεί είναι

«Η γενιά της οθόνης: Η ψυχοκοινωνική διάσταση της χρήσης του κινητού και του διαδικτύου για τους εφήβους».

Γενικότερα, οι ομιλητές θα αναφερθούν στα φαινόμενα διαδικτυακής βίας, στους κινδύνους που ελλοχεύουν στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και στην πρόληψη και την αντιμετώπιση των κινδύνων που σχετίζονται με τις νέες τεχνολογίες.

Η χρήση κινητού & διαδικτύου συζητούνται τη Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017, 17.30 στο Γυμνάσιο Τυλίσου

Θέμα καθημερινό στα σπίτια που ανασαίνουν έφηβοι, ζήτημα ικανό να διακινήσει εντάσεις και παρατηρήσεις, αντιπαραθέσεις και φωνές, συγκρούσεις και πείσματα. Έφηβοι και κινητά, γονείς και ανησυχίες, επικοινωνία που βάλλεται…

Αυτό είναι λοιπόν το θέμα που θα συζητήσουμε τη Δευτέρα 27 Μαρτίου στις πέντε και μισή το απόγευμα στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου Τυλίσου. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου του σχολείου:


Το Γυμνάσιο Τυλίσου και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου, συνεχίζοντας τον κύκλο ενημερωτικών και επιστημονικών εκδηλώσεων με τίτλο «Το σχολείο που θέλουμε», διοργανώνουν τη Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017 στις 17:30 εσπερίδα με θέμα:

«Γονείς και έφηβοι:

Επικοινωνία & συγκρούσεις, αποδοχή & όρια

στη χρήση του κινητού και του διαδικτύου»

Ομιλήτρια θα είναι η Μαρία Παναγιωτάκη, Ψυχολόγος – Κοινωνιολόγος, Υπεύθυνη Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Νομού Ηρακλείου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Γυμνασίου Τυλίσου.

Η διάλεξη σκοπεύει να καταδείξει την αποτελεσματική επικοινωνία μεταξύ γονέων και εφήβων και την κατάλληλη οριοθέτηση ιδίως σε σχέση με το ζήτημα της χρήσης του διαδικτύου. Πρόκειται για ένα θέμα που απασχολεί σε μεγάλο βαθμό τους σύγχρονους γονείς οι οποίοι συχνά δεν γνωρίζουν την ορθή διαχείριση συμπεριφορών «απομάκρυνσης» του παιδιού τους πίσω από μια οθόνη και επίμονης χρήσης του κινητού τηλεφώνου.

Η εκδήλωση απευθύνεται σε γονείς και μαθητές. Θα υπάρξει εισήγηση από την ομιλήτρια και στη συνέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό κατά την διάρκεια της οποίας θα απαντηθούν όποιες ερωτήσεις υπάρξουν.

Τα «έξυπνα» κινητά προκαλούν δυνατά συναισθήματα και παίζουν ρόλο εξαρτησιογόνων ουσιών

Υπάρχουν έφηβοι -και ενήλικες σαφώς- που δεν αντιμετωπίζουν το ίντερνετ ως ένα μέσο εύκολης πρόσβασης στην ενημέρωση και σε ορισμένα είδη ψυχαγωγίας, ή ως ένα εργαλείο για την εργασία τους. Είναι εκείνοι που φτάνουν κάποια στιγμή, μέσα από διαφορετικές διαδρομές και με διαφορετικούς προορισμούς, να μην μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό. Δηλαδή… κάτι σαν εξαρτησιογόνα ουσία; Κάπως έτσι. Για την ακρίβεια, το παρακάτω πολύ ενδιαφέρον άρθρο υποθέτει ότι τα κινητά, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να… αντικαθιστούν τα ναρκωτικά!

Τη στιγμή που οι ΗΠΑ βιώνουν μια πραγματική επιδημία κατάχρησης οπιοειδών σκευασμάτων, τα συνθετικά ναρκωτικά διαρκώς αυξάνονται και η χρήση κάνναβης διευρύνεται, διαπιστώνεται ότι οι νέοι Αμερικανοί έχουν μικρότερες πιθανότητες να δοκιμάσουν και να κάνουν τακτική χρήση ναρκωτικών και ουσιών, ανάμεσα στα οποία και το αλκοόλ.

Κανείς, επί του παρόντος, δεν γνωρίζει γιατί συμβαίνει αυτό. Κάποιοι επιστήμονες πιστεύουν ότι η μείωση των καπνιστών στην πραγματικότητα αποκλείει μία οδό προς τα ναρκωτικά και ότι οι ενημερωτικές εκστρατείες κατά των ναρκωτικών τελικά αποδίδουν.

Τώρα, όμως, οι επιστήμονες έχουν αρχίσει να απασχολούνται με μία άκρως ενδιαφέρουσα ερώτηση: Μήπως οι έφηβοι χρησιμοποιούν λιγότερο τα ναρκωτικά, επειδή διαρκώς διεγείρονται και απασχολούνται με τους ηλεκτρονικούς τους υπολογιστές και τα τηλέφωνά τους;

Πρόκειται για ένα ενδεχόμενο που θα ήταν χρήσιμο να ερευνηθεί, καθώς, όπως διαπιστώνεται, η χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών κλιμακώθηκε την ίδια στιγμή που μειώθηκε η χρήση των ναρκωτικών. Αυτό, επ’ ουδενί, δεν σημαίνει ότι το ένα φαινόμενο προκάλεσε το άλλο, αλλά οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τα διαδραστικά μέσα φαίνεται να επηρεάζουν τα ίδια κυκλώματα με την πραγματοποίηση πειραμάτων με τα ναρκωτικά, όπως είναι η αναζήτηση ισχυρών συγκινήσεων και η επιθυμία ανεξαρτησίας. Δεν αποκλείεται, όμως, η ενασχόληση με τα ψηφιακά μέσα στην πραγματικότητα να αποστερεί τον χρόνο από άλλες ενασχολήσεις, όπως είναι αυτή με τα ναρκωτικά.

Η Νόρα Βολκόφ, επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Κατάχρησης Ναρκωτικών, λέει ότι πρόκειται να πραγματοποιήσει έρευνα στο συγκεκριμένο θέμα μέσα στους επόμενους μήνες και οι ειδικοί θα αναλύσουν το ενδεχόμενο τα έξυπνα κινητά να είναι αυτά που ευθύνονται για τη μείωση της χρήσης των ναρκωτικών.

Καθώς οι ειδικοί προσπαθούν να διαπιστώσουν την αιτία του φαινομένου, η λύση των κινητών τηλεφώνων μοιάζει να κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Η δρ Βολκόφ, μάλιστα, επισημαίνει ότι τα νεαρά παιδιά μπορούν να νιώσουν ευφορία παίζοντας με τα παιχνίδια στα κινητά τους τηλέφωνα.

Η δρ Σίλβια Μάρτινς, ειδική στην κατάχρηση ουσιών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, θεωρεί την προσέγγιση αυτή πολύ πιθανή. «Η ενασχόληση με διαδραστικά παιχνίδια και η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης πληρούν την ανάγκη για δυνατές συγκινήσεις, όπως, εξάλλου, και για αναζήτηση καινοτόμων πραγμάτων και καταστάσεων», εξηγεί η δρ Μάρτινς, τονίζοντας, ωστόσο, ότι η θεωρία αυτή μένει να αποδειχθεί.

Η αλήθεια είναι ότι τα κινητά τηλέφωνα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας, αλλά είναι συγκριτικά νεόφερτα και μόλις τώρα οι ερευνητές καταλαβαίνουν με ποιον τρόπο επιδρούν στον εγκέφαλο. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα τηλέφωνα δεν απαντούν μόνο στην αρχέγονη ανάγκη μας για επαφή και επικοινωνία αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν ισχυρά συναισθήματα.

Η Αλεξάντρα Ελιοτ, 17 ετών, λέει ότι η χρήση του τηλεφώνου της για κοινωνική δικτύωση την κάνει να αισθάνεται όμορφα και ότι είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για τους ανθρώπους που πάνε στα πάρτι και δεν θέλουν να κάνουν χρήση ναρκωτικών, καθώς «μπορείς να κάθεσαι και να φαίνεται σαν να κάνεις κάτι, ενώ στην πραγματικότητα απλώς πλοηγείσαι στο Ιντερνετ».

Πηγή: Καθημερινή (Μετάφραση και αναδημοσίευση του άρθρου του Matt Richtel από την εφημερίδα The New York Times)

Η ψυχική μας υγεία διαταράσσεται από το κυνήγι των «Like»

Η ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να έχει αρνητική επίδραση για την ψυχική μας υγεία. Όπως αναφέρει έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Kaspersky Lab, το κυνήγι των «Like» και οι αναρτήσεις των «φίλων» μπορεί να μας κάνουν να νιώθουμε αρκετά άσχημα και μειονεκτικά.

Όλα αυτά στον ψηφιακό κόσμο, εκεί που οι άνθρωποι δεν αγγίζονται, δεν τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους, δεν σμίγουν τις ανάσες τους, δεν αφουγκράζονται τον ήχο από το γέλιο του άλλου, δεν αντικρίζουν το αναλλοίωτο χρώμα των ματιών του.

 like-fb

Στην πυροδότηση αρνητικών συναισθημάτων κομβικό ρόλο διαδραματίζει το κυνήγι της επιδοκιμασίας, υπό τη μορφή του «Like». Έτσι, πολλοί είναι οι άνθρωποι που στενοχωριούνται ή νιώθουν αναστατωμένοι όταν δεν καταφέρουν να συγκεντρώσουν αρκετά «Like» σε κάποια ανάρτησή τους, αλλά και νιώθουν φθόνο όταν η ανάρτηση κάποιου γνωστού τυγχάνει μεγαλύτερης επιδοκιμασίας. Επιπροσθέτως, πολλοί χρήστες καταβάλλονται από ζήλια όταν βλέπουν τις ευτυχισμένες και απαστράπτουσες ζωές των «φίλων» τους να ξετυλίγονται μέσα από τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Λύπη και φθόνος λοιπόν εξαιτίας των πολλών «Like» των άλλων, φίλων και μη!

Στην έρευνα συμμετείχαν 16.750 άνθρωποι από όλο τον κόσμο και το Kaspersky Lab κατάφερε να καταγράψει τα συναισθήματα απογοήτευσης των χρηστών με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πολλοί είναι οι άνθρωποι που βιώνουν αρνητικά συναισθήματα περνώντας ιδιαίτερα μεγάλο μέρος του χρόνου τους σε κάποιον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης, αρνητικά συναισθήματα που δεν φαίνεται να αντισταθμίζονται από τα θετικά που ενδέχεται να νιώσουν. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι οι χρήστες των νέων μέσων επισκέπτονται αυτές τις ιστοσελίδες προκειμένου να νιώσουν καλά.

Οι περισσότεροι άνθρωποι (65 %) χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου να παραμείνουν σε επαφή με φίλους και συναδέλφους τους ή για να διαβάζουν ευχάριστες και αστείες αναρτήσεις (60%). Επίσης, πολλοί χρήστες καταναλώνουν σημαντικό κομμάτι του χρόνου τους προκειμένου να φτιάξουν προφίλ και να αναρτήσουν εκεί τα πράγματα που κάνουν την ημέρα τους πιο ευχάριστη (61%) και ενημερώνουν πάντα το κοινωνικό τους δίκτυο σχετικά με τις υπέροχες στιγμές που περνούν κατά τη διάρκεια των εορτών ή των διακοπών τους.

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, το 72% των χρηστών κοινωνικών δικτύων ενοχλείται από τις διαφημίσεις, οι οποίες έχουν γίνει πιο παρεμβατικές και δυσχεραίνουν την ηλεκτρονική επικοινωνία.

Ωστόσο, τα αίτια της απογοήτευσης που νιώθει ο κόσμος από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι πιο βαθιά, καθώς όπως φαίνεται η πληθώρα αναρτήσεων με τις ευτυχισμένες στιγμές των άλλων μπορεί να προκαλέσει αίσθημα λύπης, αλλά και την πεποίθηση ότι δεν απολαμβάνουμε εξίσου τη ζωή μας. Ενδεικτικά, το 59% των συμμετεχόντων στην έρευνα ανέφερε ότι ένιωσε δυσαρέσκεια όταν είδε φωτογραφίες φίλων από πάρτι στο οποίο δεν είχε προσκληθεί, ενώ το 45% των ερωτηθέντων αποκάλυψε ότι οι φωτογραφίες των φίλων από τις διακοπές τους, τους προκαλούν στενοχώρια. Τέλος, ένα 37% αναγνώρισε ότι η ανάγνωση παλαιών και ευτυχισμένων αναρτήσεων από το παρελθόν γεννάει νοσταλγία και ταυτόχρονα την εντύπωση ότι το παρελθόν ήταν καλύτερο από το παρόν.

Προηγούμενη έρευνα του Kaspersky Lab είχε υποδείξει ότι το 78% των ερωτηθέντων είχαν, κάποια στιγμή, σκεφτεί να εγκαταλείψουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως αυτό που τους συγκρατεί είναι ο φόβος ότι θα χάσουν τα ίχνη της ψηφιακής τους ύπαρξης, όπως φωτογραφίες αλλά και επαφές με φίλους.

Αν δεν έχετε ακούσει κάτι για ψευδή εαυτό, εδώ είμαστε να σας το αναλύσουμε…

Πηγή: Εφημερίδα «Η Καθημερινή»