• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

  • Advertisements

Ό,τι χρειάζεται ένα παιδί και ό,τι οφείλει να προσφέρει ένας γονιός

Η προσοχή των παιδιών στις μέρες μας αποσπάται πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν και η τεχνολογία είναι αναμφισβήτητα ο κύριος ένοχος σε αυτή την ατυχή εκδοχή της πραγματικότητας. Επιπροσθέτως, η νέα γενιά παιδιών τείνει να είναι πιο απομονωμένη ως αποτέλεσμα της σύγχρονης τεχνολογίας και έτσι χρειάζονται μεγαλύτερη βοήθεια από τους γονείς σε ό,τι έχει σχέση με τη μάθηση τρόπων, την υγιή ανάπτυξη δεσμών και την αποτελεσματική επικοινωνία.

Οι επιστήμονες του Harvard μας παρέχουν τις πληροφορίες και τις γνώσεις που χρειαζόμαστε για να μεγαλώσουμε επιτυχημένα παιδιά. Παρακάτω δίνεται ένας οδηγός των βασικών στόχων μας, ως γονείς.

 

Για την καλή ανατροφή των παιδιών, χρειάζονται:

1. Ποιοτικός χρόνος

Όταν μιλάμε για ποιοτικό χρόνο, δεν αναφερόμαστε σε δραστηριότητες όπως τα ψώνια, η τηλεόραση ή τα βιντεοπαιχνίδια. Αντιθέτως, χρειάζεται να περνάμε το χρόνο μας μαζί τους με τρόπο που θα μας δέσει περισσότερο συναισθηματικά, θα εγκαθιδρύσει μια πιο ανοιχτή επικοινωνία και θα γεννήσει λύσεις για προβλήματα ή απαντήσεις σε ερωτήματα.

2. Ηθικό πρότυπο μίμησης

Τα παιδιά μας λειτουργούν σαν σφουγγάρια και μιμούνται- ταυτίζονται εύκολα- γι’ αυτό να επιλέγετε τις λέξεις και τις πράξεις σας σοφά. Ρίξτε το βάρος στους τρόπους, στη μετριοφροσύνη, στη δικαιοσύνη, στην ειλικρίνεια και στη θετική συμπεριφορά. Αν κερδίσετε την εμπιστοσύνη και το σεβασμό των παιδιών σας, τότε το πιο πιθανό είναι και εκείνα να σέβονται τον εαυτό τους, αλλά να γίνουν και έμπιστοι ενήλικες.

3. Ενσυναίσθηση και ηθικές αξίες

Βεβαιωθείτε ότι παρέχετε στα παιδιά σας το περιβάλλον που χρειάζονται για να κοινωνικοποιηθούν και να δεθούν σωστά με τους συνομηλίκους τους. Επιπλέον, δείξτε ότι δεν είστε εγωιστές και τα παιδιά θα δείτε πως θα υιοθετήσουν την ίδια στάση στη ζωή τους. Σύμφωνα με τις έρευνες του Harvard, «είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να ακούνε από τους γονείς και φροντιστές τους ότι το ενδιαφέρον και η φροντίδα προς τους άλλους είναι μια από τις κύριες προτεραιότητες στη ζωή και είναι τόσο σημαντικό για τους άλλους, όσο και για τη δική τους ευτυχία. Παρόλο που οι περισσότεροι γονείς λένε ότι είναι δική τους προτεραιότητα, τα παιδιά συχνά δεν παίρνουν το μήνυμα, επειδή δεν βλέπουν πράξεις».

4. Εκτίμηση και ευγνωμοσύνη

Χρειάζεται να αποφύγετε να κακομαθαίνετε τα παιδιά σας, ώστε να μπορέσουν στη συνέχεια να αναγνωρίσουν τους ρόλους των άλλων με υγιείς τρόπους· πρέπει να εκτιμήσουν τα άτομα που συνεισφέρουν στην ευτυχία τους και αυτό δεν θα το καταφέρουν, αν είναι υπερβολικά κακομαθημένα. Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά πιθανότατα να καταλήξουν να είναι πιο υγιή, πιο χαρούμενα και πιο φροντιστικά, αν μάθουν να εκτιμούν τους άλλους και την ίδια την ύπαρξη της ευτυχίας. Σύμφωνα με την έρευνα του Harvard, «τα παιδιά είναι καλό να βοηθούν τακτικά, για παράδειγμα, στις δουλειές του σπιτιού και να επαινούνται για μη συνηθισμένες πράξεις καλοσύνης. Όταν αυτές οι πράξεις της καθημερινότητας απλά αναμένονται και δεν επιβραβεύονται συνεχώς σαν κάτι περίεργο, είναι πιο πιθανό να ενσωματωθούν και στην υπόλοιπη ζωή των παιδιών».

5. Ευρύτερη οπτική

Για να το θέσουμε αλλιώς, χρειάζεται να διδάξετε τα παιδιά σας πώς να βλέπουν την ευρύτερη εικόνα- και πώς να αξιολογούν τη σημασία της. Πιο συγκεκριμένα, τα περισσότερα παιδιά χρειάζονται βοήθεια στο να επεκτείνουν τον κύκλο των φίλων και γνωριμιών τους, ώστε να αναπτύξουν πλήρως την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους. Οι ερευνητές του Harvard υποστηρίζουν ότι «είναι σημαντικό τα παιδιά να μάθουν να εστιάζουν, να ακούνε προσεκτικά και να διατηρούν τον άμεσο κύκλο τους, αλλά είναι εξίσου σημαντικό να βλέπουν και την μεγάλη εικόνα, να υπολογίζουν και τα άτομα με τα οποία αλληλεπιδρούν κάθε μέρα».

 

Πηγές: mcc.gse.harvard.edu, enallaktikidrasi.com
Advertisements

Επιστολή προς γονείς που δεν ζουν πιά μαζί

Απλός, διάφανος, ξεκάθαρος ετούτος ο λόγος που απευθύνεται σε κάθε χωρισμένο ζευγάρι με παιδιά. Το όφελος των ίδιων των παιδιών, η προστασία και η ασφάλειά τους, η συναισθηματική ισορροπία και η ψυχική τους λειτουργικότητα είναι τα μοναδικά μας κίνητρα…

 

Αγαπητοί γονείς,

Χωρίσατε μεταξύ σας, δε χωρίσατε από τα παιδιά σας. Έχετε δικαίωμα να ακολουθήσετε χωριστούς δρόμους απ’ εδώ και μπρος όμως δεν έχετε δικαίωμα να φύγετε από τις ζωές των παιδιών σας. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να φροντίσετε ώστε να περνάτε αρκετό χρόνο με τα παιδιά σας και να είσαστε συνεπείς ως προς τις οικονομικές σας υποχρεώσεις απέναντί τους.

Αν βρείτε κάποιο άλλο άτομο να είναι μαζί σας, λάβετε υπόψη και τις ανάγκες του παιδιού σας από τον προηγούμενό σας γάμο. Δεν αποφασίζετε μόνο για σας πλέον, είτε σας αρέσει είτε όχι. Αποφασίζετε για σας και για το παιδί σας. Φροντίστε λοιπόν το παιδί σας να νιώθει άνετα και καλά με τις επιλογές που κάνετε στη ζωή σας. Φροντίστε το παιδί σας να νιώθει πραγματικό μέλος της νέας οικογένειας που προσπαθείτε να φτιάξετε.

Το παιδί σας δεν είναι ιδιοκτησία σας. Είναι ελεύθερος άνθρωπος. Έχει δικαίωμα να έχει και τους δύο του γονείς αλλά και όλους τους συγγενείς του στη ζωή του. Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να στερήσετε από το παιδί σας κάτι τέτοιο. Αυτό σημαίνει (ειδικά για τις μαμάδες) πως πρέπει να δεχτείτε τον πατέρα να αντιμετωπιστεί ισότιμα μ’ εσάς ως γονιός και να έχει κι αυτός αρκετό χρόνο με το παιδί σας.

Το παιδί σας δεν είναι όπλο εκδίκησης για να πονέσετε τον/την πρώην σύζυγο. Είναι απαράδεκτο να προσπαθείτε να στρέψετε το παιδί σας εναντίον του άλλου γονιού λέγοντάς του άσχημα λόγια για τον άλλο γονιό. Είναι επίσης απαράδεκτο, να προσπαθείτε να κρατήσετε το παιδί μακριά από τον άλλο γονιό. Είναι απαράδεκτο να χρησιμοποιείτε το παιδί για να έχετε οικονομικό όφελος μέσω της διατροφής. Τα χαρτιά των δικαστηρίων λένε πολλά και υπάρχουν. Το παιδί μεγαλώνοντας θα μάθει και θα καταλάβει την αλήθεια. Φροντίστε να έχετε το μέτωπό σας καθαρό.

Δίνοντας το λόγο στα ίδια τα παιδιά τι ακούμε;

Έχουμε δικαίωμα να αγαπάμε και τους δύο γονείς μας και να το εκφράζουμε αυτό. Αν είμαι στο σπίτι της μαμάς και θέλω να μιλήσω στον μπαμπά, πρέπει να είμαι ελεύθερος/η να τον πάρω τηλέφωνο όποτε θέλω και να μιλήσω όση ώρα θέλω μαζί του. Πρέπει να νιώθω ελεύθερος/η να του πω «σ’ αγαπώ» και «σε πεθύμησα», χωρίς να κατακριθώ γι’ αυτό το πράγμα.

Δεν είμαστε δικαστές. Αγαπάμε τους γονείς μας κι αν έκαναν λάθη θέλουμε να τους συγχωρέσουμε. Μη μας φορτώνετε με τις μεταξύ σας προστριβές. Αυτά που συμβαίνουν μεταξύ σας πρέπει όσο το δυνατό να μείνουν μεταξύ σας. Εμείς θέλουμε ηρεμία. Και με τους δύο μας γονείς.

Η «σταθερή στέγη» είναι μύθος. Ένα παιδί αν έχει το δικό του χώρο στο σπίτι του κάθε γονιού του, μπορεί να περνά εξίσου καλά και να είναι εξίσου άνετα και στα δύο σπίτια. Μπορεί έτσι να βλέπει και τους δύο του γονείς. Καλύτερα ένα παιδί να έχει δύο σπίτια και δύο γονείς, παρά ένα σπίτι και ένα γονιό. Ο νοών νοείτω.

Το «σταθερό πρόγραμμα» όσο είμαστε μικρά παιδιά σας βολεύει εσάς. Μεγαλώνοντας όμως να έχετε υπόψη σας πως θα καθορίζουμε εμείς το πρόγραμμά μας. Το παιδί μεγαλώνοντας θα αποφασίσει πότε και πόσο θα είναι με τον κάθε γονιό, ό,τι και να κάνετε.

Αν είναι δυνατό, αποφύγετε να πάρετε τα παιδιά σας στο δικαστήριο και βρείτε τα μεταξύ σας. Εδώ, θα έλεγαν τα παιδιά, αν τους δινόταν η δυνατότητα, κάτι τέτοιο: Αν χρειαστεί όμως να πάμε στο δικαστήριο μην προσπαθήσετε να μας εκφοβίσετε ή να μας πιέσετε στο τι να πούμε. Κάποτε θα καταλάβουμε τι κάνατε και θα πρέπει να λογοδοτήσετε γι’ αυτό. Αν πάμε δικαστήριο πρέπει να νιώσουμε ελεύθερα να πούμε αυτό που νιώθουμε και να υπερασπίσουμε τα δικά μας δικαιώματα ως ελεύθεροι άνθρωποι.

Φροντίστε να μένετε όσο το δυνατό πιο κοντά μεταξύ σας, ακόμη κι αν χωρίσατε. Αν μένετε σε άλλη πόλη ή άλλη χώρα, τότε εκ των πραγμάτων μία θα είναι η στέγη μας, όσο κι αν επιθυμούμε να σας βλέπουμε και τους δύο και να μένουμε και με τους δύο. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές…

 

Πηγή: enzoionline.com 

Η «τέλεια» παιδική ηλικία οδηγεί σε δυσλειτουργικούς ενήλικες

 

Τα υπέροχα παιδικά χρόνια είναι η υπέρτατη γονική φιλοδοξία. Αλλά είναι ουτοπική.

Μια φίλη πόσταρε προ ημερών στη σελίδα της στο Facebook μια φωτογραφία που εστίαζε στα ευμεγέθη ράμματα που έκανε ο εξάχρονος γιος της στο πιγούνι. «Το αδέξιο αγόρι μου» έγραφε η λεζάντα. Η φωτογραφία μού έκανε εντύπωση γιατί ήταν, για τα δεδομένα των social media, ιδιαζόντως νατουραλιστική. Ο μικρός δεν χαμογελούσε, αλλά υπέμενε στωικά το μαρτύριο (υποθέτω της φωτογράφισης). Δεν θύμιζε σε τίποτα τα αψεγάδιαστα καρέ από τα ψηφιακά οικογενειακά άλμπουμ που παρελαύνουν εσχάτως. Διότι τώρα όλες οι αναμνήσεις είναι τέλειες (όσες δεν είναι καταλήγουν στον κάδο ανακύκλωσης). Δεν υπάρχουν πλέον οι ιταλικού νεορεαλισμού κακοτεχνίες του αναλογικού σύμπαντος.

Κανένα από τα παιδιά της νέας χιλιετίας δεν θα βρει στο μέλλον μία φωτογραφία του που να το απεικονίζει να κλαίει υστερικά με φόντο το χριστουγεννιάτικο δέντρο, να τραβάει ντυμένο τσολιάς τα μαλλιά της μικρότερης αδελφής του στην ταβέρνα, να ποζάρει με κόκκινο, πετσετέ σορτσάκι και αμφιβόλου αισθητικής αθλητική σαγιονάρα στην αυλή της γιαγιάς στο χωριό.

Οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας εξυφαίνονται να μοιάζουν τέλειες όπως άλλωστε και η ίδια η παιδική ηλικία σήμερα. Αυτή τουλάχιστον είναι η υπέρτατη γονική φιλοδοξία (ακόμη και στην Ελλάδα της κρίσης που γεμίζει διαρκώς με στρατιές από γλασαρισμένα μοναχοπαίδια). Θεωρείς ιερό καθήκον σου να χτίσεις για το παιδί σου τέλεια παιδικά χρόνια. Χωρίς εκδορές, ματαιώσεις, ρωγμές. Χωρίς ίχνος «κενού χρόνου» (γιατί να αφήσεις το παιδί να βαρεθεί στο σπίτι όταν μπορείς να το στείλεις για θεατρικό παιχνίδι, σκάκι, σχέδιο;). Και βέβαια με τέλειους γονείς (ποτέ εύθραυστους, καταπονημένους από την καθημερινότητα, θυμωμένους, άρρωστους κ.ο.κ.).

Μια σαραντάχρονη μητέρα μού έλεγε πρόσφατα πως όταν νοσηλεύτηκε με πνευμονία στο νοσοκομείο άφησε στο σπίτι μια στοίβα από μικροδωράκια και την εντολή να δίνουν κάθε μέρα από ένα στην τρίχρονη κόρη της!

Και όμως, οι ειδικοί τελευταία αποφαίνονται ότι η γονική εμμονή με την ευτυχία είναι η τέλεια συνταγή για δυστυχισμένους ενηλίκους. Προ καιρού η αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια-σύμβουλος οικογένειας Λόρι Γκότλιμπ είχε γράψει στο «The Atlantic» ένα άρθρο με τίτλο «How to Land Your Kid in Therapy» (σε ελεύθερη απόδοση «Πώς να στείλεις το παιδί σου στον ψυχίατρο»).

Το άρθρο διανθιζόταν με ιστορίες ασθενών της, ως επί το πλείστον νεαρών ενηλίκων (χωρίς οικογενειακό ιστορικό κατάθλιψης ή αγχωδών διαταραχών) που έφθαναν στο γραφείο της με προβλήματα (αίσθημα κενού, απόγνωσης κ.ο.κ.). Μιλώντας μαζί τους για τα παιδικά τους χρόνια, η Γκότλιμπ δεν ανέσυρε στην επιφάνεια τίποτε το τραυματικό, καμία τραγική ιστορία εγκατάλειψης, παραμέλησης ή συστηματικής κακοποίησης. Αντιθέτως, πολλοί ασθενείς τής εξέθεσαν σχεδόν αψεγάδιαστες παιδικές ηλικίες, εξομολογούμενοι ότι λατρεύουν τους γονείς τους, ότι οι γονείς τους είναι οι καλύτεροι φίλοι τους κ.ο.κ.

Επρόκειτο, όπως γράφει χαρακτηριστικά η Γκότλιμπ, για γονείς «… που κάθε απόγευμα τους βοηθούσαν στο διάβασμα και τους έτρεχαν σε δραστηριότητες, που επενέβαιναν αμέσως αν κάποιος τους παρενοχλούσε στο σχολείο, που αν δεν πήγαιναν καλά στα μαθηματικά τούς έφερναν δάσκαλο στο σπίτι, που μόλις εκδήλωναν ενδιαφέρον να μάθουν κιθάρα τούς ξεκινούσαν μαθήματα στο ωδείο (αλλά που βέβαια τους άφηναν να τα διακόψουν όταν έχαναν το ενδιαφέρον τους), που αντί να τους τιμωρούν όταν δεν ήταν υπάκουοι μιλούσαν μαζί τους για τα συναισθήματά τους… Άλλως ειπείν, πρόκειται για γονείς που, όπως εμείς οι ειδικοί συνηθίζουμε να λέμε, ήταν μονίμως «συντονισμένοι»…». Όμως η Γκότλιμπ διερωτάται τελικά μήπως ενορχηστρώνοντας μια τέλεια παιδική ηλικία προλειαίνεις το έδαφος για δυσλειτουργικούς ενηλίκους.

Ίσως οι υπεραγχωμένοι σύγχρονοι γονείς ξεχνούν ότι η παιδική ηλικία δεν χρειάζεται να είναι μια σκηνοθετημένη υπερπαραγωγή με cupcakes και ξύλινα σουηδικά παιχνίδια. Χρειάζεται βέβαια να είναι μαγική. Άλλωστε η μαγεία είναι εγγενές στοιχείο της, αφού τα παιδικά χρόνια συμπίπτουν με την πρώτη εξερεύνηση αυτού του κόσμου. Αυτή που σε ωθεί να τρως τούμπες, να κάνεις ράμματα στο πιγούνι και να κρατάς, όπως λέει ο ποιητής, «την απεραντοσύνη στην παλάμη του χεριού σου».

 

 

Πηγή: Το Βήμα, της Λένας Παπαδημητρίου

Μαμά, είδα κακό όνειρο…

Συχνά ο ύπνος των μικρών, όπως και των μεγάλων αντικατοπτρίζει ό,τι ζουν στην καθημερινότητά τους. Προκειμένου να δημιουργήσουμε συνθήκες για «όνειρα γλυκά» αφήνουμε στο παιδί να επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο νιώθει καλά να κοιμηθεί (μέσα στο πλάνο δεν είναι το κρεβάτι των γονιών).

Μπορεί να θέλει ένα φωτάκι, κάποιο αγαπημένο αντικείμενο κάτω από το μαξιλάρι του ή αγκαλιά. Προσπαθούμε να διαβάσουμε κάποιο παραμύθι, ως μεταβατικό χώρο ανάμεσα στην καθημερινότητα και τον ύπνο αλλά και ως ευκαιρία να κουβεντιαστεί ό,τι απασχόλησε μέσα στην ημέρα και δε συζητήθηκε.
Σε περίπτωση που το παιδί μας δει κάποιο όνειρο, διαπιστώνουμε αρχικά αν είναι κάτι συγκεκριμένο ή μια διάχυτη αίσθηση για την οποία δε θυμάται λεπτομέρειες αλλά το έχει ταράξει. Στη δεύτερη περίπτωση του δίνουμε μαζί ένα όνομα αυτού που το τρόμαξε προκειμένου να μπορεί να συζητήσει αν θελήσει γι’ αυτό και αποκτώντας ένα πρώτο πρώιμο έλεγχο πάνω του, αφού το ορίζει.

Σε περίπτωση που διαπιστώσουμε ότι κάποιες από τις εικόνες μπορεί να σχετίζονται με συγκεκριμένα κινούμενα σχέδια/ παιχνίδια/ video games προσπαθούμε να περιορίσουμε τα ερεθίσματα αυτά ή και να τα αντικαταστήσουμε. Συχνά μάλιστα τα παιδιά (σχολικής κυρίως ηλικίας) ενθουσιάζονται με το να μοιράζονται μεταξύ τους φανταστικές τρομακτικές ιστορίες. Προσπαθούν να δείξουν ότι δεν ταράζονται, ωστόσο όλα αυτά μπορεί να αποτυπωθούν σε ένα «κακό» όνειρο.

Ακόμη, μπορούμε να φτιάξουμε ένα σενάριο βασισμένο σε αυτό που το φόβισε και να το παίξουμε με ήρωες κάποιους άλλους, όχι το παιδί, προκειμένου από απόσταση να δούμε τι έγινε, πώς αντέδρασαν, πώς ένιωσαν όλοι όσοι συμμετείχαν. Μπορούμε να προσθέσουμε σημεία στην ιστορία που άλλη φορά στο παρελθόν οι συγκεκριμένοι ήρωες τα έχουν καταφέρει εξαιρετικά και να ενσταλάξουμε αυτοπεποίθηση ότι και αυτή τη φορά θα τα κατάφερναν βασιζόμενοι σε πραγματικά γεγονότα της ζωής του παιδιού.

Πέρα από την εκδραμάτιση όσων εκτυλίχτηκαν στο όνειρο, όλα αυτά μπορούν να αποτυπωθούν και σε μια ζωγραφιά. Έτσι το τρομακτικό όνειρο μπορεί να αποκτήσει εικόνα, όνομα και να ντυθεί με συναισθήματα και να μιλήσουμε γι’ αυτά.

Ακόμη, μπορούμε να πούμε ότι και μεις φοβόμαστε καμιά φορά οι μεγάλοι και ότι αυτό μας κάνει πιο προσεκτικούς σε πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε. Επιτρέπουμε να αγγιχτούν και να μιληθούν όλα τα συναισθήματα, δύσκολα, εύκολα, άσχημα, ευχάριστα και δίνουμε χώρο στην κουβέντα χωρίς να προσπαθούμε να την τελειώσουμε γρήγορα και να κάνουμε σα να μη συνέβη ποτέ. Αποφεύγουμε φράσεις όπως «είσαι μεγάλος πια για να φοβάσαι» ή «τα αγόρια δε φοβούνται» που αυτοπεριορίζουν το παιδί και ακόμα και να ήθελε να μας εκφραστεί το πνίγει, αφού οι κοινωνικές συνθήκες «το απαγορεύουν».

Τέλος, μπορούμε αν το παιδί ξυπνήσει ταραγμένο να μείνουμε για λίγο μαζί του ή και να κουβεντιάσουμε, σε καμιά περίπτωση όμως δεν πρέπει να παγιωθεί ότι για να κοιμηθεί θα πρέπει να είμαστε μαζί. Φεύγουμε μεταδίδοντας την πεποίθηση ότι είναι ασφαλής και σταδιακά αποκτά την αίσθηση ότι δε χρειάζομαι κάποιον για να ηρεμώ και να αποκοιμάμαι. Πριν φύγουμε, διαβάζουμε ένα παραμύθι με άσχετο με το όνειρο περιεχόμενο, προκειμένου να εγγραφούν νέες εικόνες στην βραχύχρονη μνήμη του παιδιού που θα το ακολουθούν αφού κλείσει τα μάτια του και μέχρι να κοιμηθεί.

Σημαντική σε όλα τα παραπάνω είναι η δική μας στάση, τα δικά μας συναισθήματα, οι δικοί μας φόβοι που ουσιαστικά θα αντικατοπτριστούν στη μη λεκτική μας επικοινωνία με το παιδί. Αποτελούμε πρότυπα γι αυτά και άρα οφείλουμε να δείχνουμε αληθινοί, πραγματικοί, με συναισθήματα, με αδυναμίες αλλά και με πίστη στις δυνάμεις μας.

Παιχνίδι με πέτρες; Μια υπέροχη άσκηση δημιουργικότητας!

Πόσο ενδιαφέρον και πρωτότυπο ακούγεται! Ας δούμε πώς και γιατί ειδικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι η αφηγηματικότητα και η δημιουργία με πέτρες μπορεί να βοηθήσει στην απελευθέρωση της έκφρασης και στη ψυχική ενδυνάμωση των παιδιών!

Μικρό κορίτσι στη χειμωνιάτικη παραλία δημιουργεί αριθμούς από μικρές πέτρες.

Ανακαλύφθηκε τυχαία στο Νεπάλ και είναι η παιχνιδιάρικη μέθοδος κατασκευής με πέτρες! Ναι, έχει μηδενικό κόστος και επιπλέον φέρνει τα παιδιά και τους ενήλικες σε επαφή με το φυσικό περιβάλλον. Ας δούμε όμως πώς άρχισαν όλα…

Το 2011, μία Αμερικανίδα εκπαιδευτική σύμβουλος που εργαζόταν στο Κατμαντού του Νεπάλ, ήταν προβληματισμένη από τη χαμηλή ποιότητα διδασκαλίας στην τάξη του σχολείου της. Το σχολείο ήταν πολύ φτωχό για να αγοράσει υποστηρικτικό εκπαιδευτικό υλικό.

Έβαλε λοιπόν τα παιδιά να πάνε σε ένα κοντινό ποτάμι όπου συγκέντρωσαν πέτρες κάθε μορφής, μεγέθους και χρώματος. Συλλέχθηκαν δύο βαρέλια από πέτρες που πήγαν πίσω στο σχολείο, όπου οι εκπαιδευτικοί είπαν στα παιδιά να αρπάξουν όσες πέτρες τους άρεσαν και να χτίσουν κάτι.

Οι καταγραφές από εκείνη την πρώτη ημέρα στο Νεπάλ δείχνουν παιδικό ενθουσιασμό σε συνδυασμό με ενσυναίσθηση. Τα παιδιά έκαναν θόρυβο παίρνοντας πέτρες, ξεκαθαρίζοντάς τις και φτιάχνοντας με αυτές τα πάντα, από ελικόπτερα και σαύρες μέχρι λουλούδια και κέικ γενεθλίων! Ήταν δε, είτε απόλυτα συγκεντρωμένα, είτε φλυαρούσαν χαρούμενα με τους συμμαθητές τους ανταλλάσσοντας πέτρες.

Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ αργότερα εκείνη τη χρονιά, η συνταξιοδοτημένη, με βάση τη Μασαχουσέτη, καθηγήτρια Diana Suskind, προχώρησε στο πρόγραμμα Παιχνίδι Κατασκευής με Πέτρες, εξαπλώνοντάς το από ακτή σε ακτή, αναπτύσσοντάς το περαιτέρω στην Ασία και εξάγοντάς το στη Βρετανία.

«Οι πέτρες είναι ένα μέσο κιναισθητικής, ποτέ σταθερές στη θέση ή στο νόημά τους, το έδαφος είναι ένας ατελείωτος καμβάς», λέει η Suskind, «και τα μικρά χέρια είναι τα πινέλα».

Σε μια εποχή όπου η εκπαίδευση επικεντρώνεται όλο και περισσότερο σε δεξιότητες που μπορούν να μετρηθούν μέσα από διαγωνίσματα και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής ανησυχούν ότι οι νηπιαγωγοί δεν είναι «προετοιμασμένοι» και όλοι συζητούν το προσχολικό «πρόγραμμα σπουδών», πολλοί ειδικοί της δημιουργικότητας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη βιασύνη που έχουμε να παράγουμε μετρήσιμα αποτελέσματα και βλέπουν προοπτική στη ριζικά απλή και ανοιχτή άσκηση δημιουργικότητας που η Suskind ανέπτυξε στο Νεπάλ.

«Μέχρι πρόσφατα, στις δυτικές χώρες όλοι μεγάλωναν έτσι», λέει ο Peter Gray, καθηγητής ψυχολογίας στο Boston College. «Τα παιδιά μάθαιναν ως επί το πλείστον σε ελεύθερο, μη κατευθυνόμενο παιχνίδι. Δυστυχώς, τα αναπτυσσόμενα έθνη έχουν αντιγράψει το χειρότερο από το δυτικό μοντέλο».

Ανοίγοντας το μυαλό

Οι καθηγητές σήμερα αγωνίζονται να εξισορροπήσουν την πίεση του δομημένου προγράμματος σπουδών με ελεύθερες δραστηριότητες που ανοίγουν το μυαλό, δήλωσε η Dr. Rosa Aurora Chavez, ψυχίατρος που διευθύνει το Διεθνές Κέντρο Δημιουργικότητας της Ουάσινγκτον στην Ουάσινγκτον. Πιστεύει ότι η δουλειά με τις πέτρες θα μπορούσε να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της υπερβολικής πίεσης των σχολικών απαιτήσεων.

«Τα παιδιά μεταμορφώνουν τις πέτρες», δήλωσε η Chavez, «αλλά δεν υπονοούν τίποτα. Είναι πολύ ουδέτερες. Άλλα φυσικά αντικείμενα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ομοίως, όπως φύλλα ή ραβδιά. Αλλά οι πέτρες έχουν μια δική τους ομορφιά».

Ένας από τους ένθερμους υποστηρικτές της εργασίας με πέτρες είναι ο Gail Nadal, Διευθυντής Εκπαίδευσης στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση στο Γραφείο Εκπαίδευσης του County Yolo στη Βόρεια Καλιφόρνια.

«Η εργασία με πέτρες έχει να κάνει με το ότι τα παιδιά μπορούν να είναι δημιουργικά χρησιμοποιώντας φυσικούς πόρους», δήλωσε ο Nadal. «Τα παιδιά χρειάζονται μόνο χρόνο, χρόνο για να εξερευνήσουν και πρώτες ύλες για να παίξουν. Δεν χρειάζεστε επιχορήγηση ή τίποτα. Χρειάζεστε μόνο μερικά καλάθια από πέτρες».

Ο Nadal υπογράμμισε ότι τα προγράμματά της Head Start χρησιμοποιούν πέτρες εκτενώς στην τάξη, επιτρέποντας στα μικρά παιδιά να ασχολούνται με την ταξινόμηση μορφών και χρωμάτων και μεγεθών, βασικών δεξιοτήτων ανάπτυξης. Βάζουν επίσης καλάθια με πέτρες πάνω στα χαλάκια κατά τη διάρκεια του ύπνου, έτσι ώστε τα παιδιά που δεν κοιμούνται να μπορούν να παίρνουν μέρος σε ένα ξεκούραστο, δημιουργικό παιχνίδι. Έχουν ακόμη και κουτιά με μεγάλες πέτρες στην παιδική χαρά, τις οποία τα παιδιά μεταφέρουν σε βαγόνια.

 

Συμβολική ανακάλυψη 

Η έμπνευση της Suskind για την εργασία με πέτρες ξεκίνησε με έναν ανανά. Ένας δάσκαλος στο σχολείο του Κατμαντού ζήτησε από τα παιδιά να ζωγραφίσουν το φρούτο, κρατώντας μια φωτογραφία ανανά. Αλλά τα παιδιά δεν είχαν δει ποτέ, πόσο μάλλον να έχουν δοκιμάσει ένα.

«Έτρεξα στο τοπικό κατάστημα και αγόρασα έναν ανανά», δήλωσε η Suskind. Τους άφησα να μαντέψουν πώς θα ήταν η γεύση του. Γλυκιά ή ξινή; Τους έβαλα να τον κρατήσουν, να τον νιώσουν και να τον γευτούν. Στη συνέχεια τον ζωγράφισαν, ενσωματώνοντάς το στο μάθημα».

Αργότερα, η Suskind αγόρασε σε κάθε παιδί ένα ψαλίδι. Ποτέ δεν είχαν κρατήσει ψαλίδι πριν και ήταν συνεπαρμένα με αυτό και τι μπορεί να κάνει. «Μετά το ψαλίδι, κοίταξα στη συνέχεια στο έδαφος και είδα ένα κινητό φυσικό αντικείμενο – πέτρες».

«Η αλήθεια είναι ότι ήταν δωρεάν και είχα κουραστεί να χρησιμοποιώ τα λεφτά μου», παραδέχεται η Suskind.

Παρά την αυθόρμητη και ακατέργαστη προέλευσή της, η Suskind σύντομα δημιούργησε ένα όραμα για το πώς ήθελε να λειτουργήσει η μέθοδος. Οι δημιουργίες θα ήταν ανοιχτές και αυθόρμητες, αλλά θα ζητούσε από τα παιδιά να δώσουν στο έργο τους έναν τίτλο, να πουν ιστορίες γι ‘αυτό και να σχεδιάσουν μια εικόνα. Στη συνέχεια οι μαθητές θα περπατούσαν γύρω από τη «γκαλερί», έτσι ώστε να μπορούν να μοιράζονται τις ιστορίες τους.

Το στοιχείο της αφήγησης ήταν μια σημαντική και μόνιμη πτυχή του προγράμματος. «Τότε είναι που οι ιστορίες ζωντανεύουν για τα παιδιά», δήλωσε ο Gail Nadal σημειώνοντας ότι στην κομητεία Yolo τα παιδιά κάνουν ιστορίες για το πέτρινο παιχνίδι τους, συνδυάζοντας φωτογραφίες και σχέδια και αφηγήσεις.

Για τα πολύ μικρά παιδιά, αυτή η σχέση μεταξύ φυσικών αντικειμένων και αφήγησης μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο βήμα προς τη συμβολική σκέψη, όπως προτείνει η Rosa Chavez. «Υπάρχει μια βασική μετάβαση όταν αντικείμενα έρχονται να σταθούν ως σύμβολα στο μυαλό ενός παιδιού», δήλωσε η Chavez. «Αντιπροσωπεύουν κάτι άλλο από τους εαυτούς τους, ως γέφυρες μεταξύ του συγκεκριμένου και του αφηρημένου».

Δομημένη ελευθερία

Δεν υπάρχει, λέει η Suskind, τίποτα αντιφατικό στην ύπαρξη μιας δομής μέσα στην οποία λαμβάνει χώρα το ελεύθερο παιχνίδι και η ανακάλυψη. «Σχεδόν όλα μαθαίνονται», λέει, «και η δημιουργικότητα δεν είναι απαραιτήτως αυθόρμητη. Μαθαίνεται και διευκολύνεται και ενθαρρύνεται».

Το σύστημα με πέτρες της Suskind «επιτυγχάνει μια ισορροπία μεταξύ κανόνα και ελευθερίας», ισχυρίζεται ο Peter Gray. Συγκρίνει το παιχνίδι με τις πέτρες με την τρέχουσα δημοτικότητα των βιβλίων ζωγραφικής για ενήλικες, τα οποία είναι χαλαρωτικά και δημιουργικά, αλλά και πολύ προσχηματισμένα. Οι πέτρες είναι πολύ πιο ελεύθερες μορφές και, φυσικά, είναι φυσικά υλικά, αλλά υπάρχει μια παρόμοια διαλογιστική ποιότητα. «Το παιχνίδι έχει πάντα δομή», υποστηρίζει ο Grey. «Είναι δύσκολο να είσαι δημιουργικός απόλυτα από το μηδέν. Το άλλο άκρο, θα ήταν να στείλει κάποιος τα παιδιά σε ένα δάσος και να πει: »Να είσαι δημιουργικός». Οι πέτρες», λέει ο Grey, «πετυχαίνουν αυτή την ισορροπία μεταξύ ελευθερίας και κανόνα».

Ο Mark Runco, ένας γνωστικός ψυχολόγος και καθηγητής των σπουδών δημιουργικότητας στο Πανεπιστήμιο της Γεωργίας, συμφωνεί. Το ονομάζει «βέλτιστο περιορισμό» και μια «ρεαλιστική άποψη της δημιουργικότητας».

Δημιουργικότητα

Ο Runco είναι ένας ευρέως αναγνωρισμένος εμπειρογνώμονας δημιουργίας που έχει κάνει σημαντικές συμβουλές για τα Lego και εξέδωσε την «Αξιολόγηση της δημιουργικότητας των σπουδαστών», έναν οδηγό για τους γονείς και τους δασκάλους για τη μέτρηση διαφόρων πτυχών δημιουργικότητας.

Είναι εύκολο να δούμε πώς η πέτρινη μέθοδος της Suskind ταιριάζει στο πλαίσιο της δημιουργικότητας του Runco, το οποίο περιλαμβάνει επικεφαλίδες όπως «αυτοεκδήλωση», «επίλυση προβλημάτων» και «ευέλικτη σκέψη». Οι δημιουργικοί μαθητές θα «χτίσουν κάτι διαφορετικό από τους άλλους» και «θα εξετάσουν μια σειρά επιλογών» για να αναφέρουμε μόνο μερικές από τις επικεφαλίδες.

Ο Runco επισημαίνει ορισμένες ομοιότητες μεταξύ της λιθοτεχνίας και της ομολογουμένως πιο δαπανηρής προσέγγισης των Lego. Τα Legos έχουν το πλεονέκτημα ότι είναι σε θέση να οικοδομήσουν πιο εύκολα σε τρεις διαστάσεις, είπε, αλλά οι λίθοι αντιμετωπίζουν αυτό με την ενθάρρυνση της «νατουραλιστικής δημιουργικότητας με φυσικά αντικείμενα».

Επίσης, οι πέτρες είναι δωρεάν!

stones2

Αθέλητη ανακάλυψη

«Νομίζω ότι η προσέγγιση έχει πολλά να κάνει ως ένα μέσο τέχνης», λέει ο James Catterall, διευθυντής των Κέντρων Έρευνας για τη Δημιουργικότητα και καθηγητής μορφωτικής εκπαίδευσης στο UCLA.

Μέρος αυτού που προσελκύει τον Catterall είναι τα φυσικά υλικά. «Υπάρχει μια προσκόλληση στο περιβάλλον από όπου προέρχονται τα κομμάτια, ένα άρωμα, μια σύνδεση με τη γη».

Θεωρεί επίσης τις πέτρες ως μη απειλητικές. «Αν δουλεύεις με χρώματα νερού, υπάρχουν κάποιες δεξιότητες που χρειάζεσαι για να κάνεις κάτι αποτελεσματικό», δήλωσε ο Catterall, «αλλά οι πέτρες δεν εκφοβίζουν καθόλου, μπορείτε να τις αναδιατάξετε και να συνεχίσετε».

Αλλά μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες του Catterall είναι η δυναμική της δουλειάς με πέτρες για την απόλαυση. «Υπάρχει κάτι μαγικό», λέει, «το να σκέφτεσαι τα υλικά, το να συγκεντρώνεσαι, το να ομαδοποιείς τα σχήματα και τα χρώματα, και μετά να κάνεις κάτι που κάποιος δε σχεδίαζε να κάνει, αλλά παρ ‘όλα αυτά επιτυγχάνει κάτι τόσο αθέλητο και ευχάριστο».

Το να επιτύχετε κάτι που δεν σκοπεύατε να κάνετε είναι πιο πιθανό με πέτρες παρά με μαρκαδόρους, σημειώνει ο Catterall. «Όταν ξεκινάτε με ένα κουτί με μαρκαδόρους», είπε, «πρέπει να ζωγραφίσετε ένα δέντρο, ένα βαγόνι ή ένα άλογο. Αλλά οι πέτρες είναι πιο ανοιχτές και μπορούν να αναδιαμορφώνονται συνεχώς, χωρίς να αφήνουν σημάδι».

Περισσότερη έρευνα

Ο  Chaves πιστεύει ότι το Παιχνίδι Κατασκευής με Πέτρες προσφέρεται για περαιτέρω έρευνα. Οι ποιοτικοί ερευνητές θα μπορούσαν να παρατηρήσουν τη συμπεριφορά των μαθητών κατά τη διάρκεια ασκήσεων, χρησιμοποιώντας μετρήσεις βασικών δημιουργικών διεργασιών. Και η ποσοτική έρευνα θα μπορούσε να μετρήσει τα συναισθήματα ευεξίας ή τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων μετά το παιχνίδι.

Μια τέτοια έρευνα μπορεί να βοηθήσει στην τελειοποίηση της διαδικασίας και να προτείνει χρήσεις και επιπτώσεις σε διαφορετικά πλαίσια. Μπορεί επίσης να επισημάνει τροποποιήσεις που θα μπορούσαν να βελτιώσουν την προσέγγιση. Από την πλευρά της, η Suskind είναι ανοικτή σε υποδείξεις, αλλά όχι τόσο προσκολλημένη στην επιστημονική απόδειξη. «Η απόδειξη είναι στην δημιουργική ανάμειξη», λέει. «Ακόμη και τα παιδιά που μαθαίνουν συνήθως με απλή απομνημόνευση έχουν μια πρωτοποριακή δημιουργικότητα που μπορεί να ανθίσει, εάν ενθαρρυνθεί. Αυτό είναι το Παιχνίδι Κατασκευής με Πέτρες».

Πηγή: deseretnews.com

Μετάφραση: Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου [symvstathmos.wordpress.com]

Βοηθώντας τα παιδιά να επουλώσουν τα τραύματά τους μετά από μια καταστροφή

Μέσα στην τραγικότητα των ημερών και το βαρύ φορτίο των δύσκολων συναισθημάτων, αναζητούμε μικρές, στέρες νησίδες ν΄ακουμπήσουν καρδιά και μυαλό, να βρούν παρηγορία.
Για τα παιδιά. Πρώτα και κύρια για τα παιδιά. Η αγκαλιά, η στήριξη, η θεραπεία…

Τα μικρά παιδιά, τα νήπια, ακόμα και τα μωρά, αναγνωρίζουν πότε έχει συμβεί κάτι κακό και θυμούνται τι πέρασαν όταν συνέβη. Μετά από ένα τρομαχτικό γεγονός, συχνά βλέπουμε αλλαγές στην συμπεριφορά τους. Μπορεί να κλαίνε περισσότερο, να αγκιστρώνονται περισσότερο πάνω μας και να μη μας αφήνουν να φύγουμε, να έχουν εκρήξεις νεύρων, να χτυπούν άλλους, να έχουν δυσκολίες στον ύπνο και να τα τρομάζουν πράγματα που πριν δεν φοβόντουσαν.

Αλλαγές σαν και τις παραπάνω είναι σημάδι ότι χρειάζονται βοήθεια.

Μερικοί τρόποι με τους οποίους μπορείτε να τα βοηθήσετε είναι οι ακόλουθοι:

  1. Ασφάλεια: Επικεντρωθείτε πρώτα στην ασφάλεια. Το παιδί σας νιώθει ασφάλεια όταν …
  • Το έχετε αγκαλιά, το κρατάτε ή το αφήνετε να μείνει κοντά σας.
  • Του λέτε ότι θα το φροντίσετε, ό,τι κακό ή όποια δυσκολία κι αν συμβεί. Στα παιδιά που μαθαίνουν να μιλούν, χρησιμοποιείστε απλές λέξεις, όπως «ο μπαμπάς είναι εδώ».
  • Απομακρύνετέ τα από τρομαχτικές εικόνες που δείχνει η τηλεόραση και από τρομαχτικές συζητήσεις.
  • Κάνετε μαζί πράγματα που σας είναι οικεία, όπως να τραγουδήσετε ένα τραγούδι που αρέσει και στους δύο ή να πείτε κάποιο παραμύθι.
  • Πείτε του/της τι θα συμβεί στην συνέχεια, στον βαθμό που το γνωρίζετε.
  • Διατηρήστε μια ρουτίνα, τουλάχιστον για την ώρα του ύπνου: το παραμύθι, την προσευχή, την αγκαλιά σας.
  • Όταν φεύγετε, ενημερώστε το παιδί για το πού πηγαίνετε και πότε θα γυρίσετε.

 2. Επιτρέψετε στα παιδιά να εκφράζουν τα συναισθήματά τους.

  • Τα μικρά παιδιά συχνά συμπεριφέρονται άσχημα όταν ανησυχούν ή όταν φοβούνται. Τα παιδιά μπορεί να εκδηλώνονται έτσι για να ζητήσουν βοήθεια. Να θυμάστε: Δύσκολα συναισθήματα = Δύσκολη συμπεριφορά.
  • Βοηθήστε το παιδί σας να ονοματοδοτήσει αυτά που νιώθει: «φοβισμένος/η», «ευτυχισμένος/η», «θυμωμένος/η», «λυπημένος/η». Πείτε του/της ότι είναι φυσιολογικό να νιώθει έτσι.
  • Δείξτε στο παιδί σας τον σωστό τρόπο συμπεριφοράς, λέγοντας: «μπορείς να είσαι θυμωμένος/η αλλά δεν μπορείς να με χτυπάς».
  • Βοηθήστε το παιδί σας να εκφράζει τον θυμό του με τρόπους που δεν πληγώνουν: όπως μιλώντας, παίζοντας ή ζωγραφίζοντας.
  • Μιλήστε για τα πράγματα που πάνε καλά για να βοηθηθείτε εσείς και το παιδί σας να νιώσετε καλά.

3. Αφήστε το παιδί να σας καθοδηγήσει.

  • Κάθε παιδί χρειάζεται κάτι διαφορετικό. Μερικά παιδιά έχουν ανάγκη να τα αφήνουμε ελεύθερα να τρέχουν και άλλα να τα κρατάμε κοντά μας.
  • Αφουγκραστείτε το παιδί σας και παρακολουθήστε την συμπεριφορά του για να καταλάβετε τι είναι αυτό που χρειάζεται.

4. Βοηθήστε το παιδί σας να αφηγηθεί ό,τι συνέβη κατά την διάρκεια και μετά την καταστροφή.

  • Φτιάχνοντας μια ιστορία βοηθάτε το παιδί σας να καταλάβει τι συνέβη και να το διαχειριστεί καλύτερα.
  • Τα παιδιά χρησιμοποιούν το παιχνίδι για να πουν την ιστορία τους. Για παράδειγμα μπορεί να πετάνε τους κύβους τους για να δείξουν πώς ήταν η καταστροφή, μπορεί να χωρίζουν τα ζωάκια τους για να δείξουν πως χωρίστηκαν τα ίδια από εσάς.
  • Μοιραστείτε με το παιδί σας όχι μόνο αυτά που συνέβησαν, βήμα προς βήμα, αλλά και τον τρόπο που νιώσατε και οι δύο.
  • Καθώς λέτε την ιστορία, αφήστε το παιδί να σας οδηγήσει. Όταν η ιστορία είναι δύσκολη, το παιδάκι μπορεί να χρειάζεται διαλείμματα, να στριφογυρίσει, να τρέξει, να το κρατήσουμε αγκαλιά ή να παίξει με κάτι άλλο. Αυτό είναι φυσιολογικό. Θα επιστρέψει στην ιστορία όταν είναι έτοιμο.
  • Μπορεί να σας δυσκολεύεστε να βλέπετε τον τρόπο που παίζουν τα παιδιά ή να ακούτε τις ιστορίες που λένε. Αναζητήστε υποστήριξη όταν σας είναι δύσκολο να το κάνετε χωρίς να αναστατωθείτε.

5. Δεσμοί: επανασυνδεθείτε με ανθρώπους που μπορούν να σας βοηθήσουν, με την κοινότητά σας, τα πολιτιστικά και θρησκευτικά σας έθιμα.

  • Απλά πράγματα, όπως ένα οικείο παραμύθι για το βράδυ, ένα τραγούδι ή νανούρισμα, μια προσευχή ή οικογενειακές συνήθειες, υπενθυμίζουν σε εσάς και το παιδί σας τον τρόπο που ζούσατε και προσφέρουν ελπίδα.
  • Εάν ανήκετε σε μια ομάδα, όπως σε κάποια εκκλησία, προσπαθήστε να βρείτε τρόπους να επανασυνδεθείτε μαζί π.χ. με την ενορία σας.
  • Μπορείτε να βοηθήσετε καλύτερα το παιδί σας όταν φροντίζετε τον εαυτό σας. Ζητείστε υποστήριξη από τους άλλους όταν δείτε ότι το χρειάζεστε.

6. Το παιδί σας σας έχει ανάγκη. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμάστε.

  • Καθησυχάστε το παιδί σας ότι θα είσαστε μαζί.
  • Είναι συνηθισμένο τα παιδιά να αγκιστρώνονται πάνω σας και να ανησυχούν ότι θα μείνουν μόνα τους.
  • Εάν χρειαστεί να φύγετε, πείτε τους για πόση ώρα θα λείψετε και πότε θα επιστρέψετε. Εάν είναι δυνατόν, αφήστε να έχει κάτι δικό σας, όπως μια φωτογραφία σας.
  • Απλά και μόνο με το να βρίσκεστε κοντά στο παιδί σας, ακόμα κι όταν δεν μπορείτε να διορθώσετε τίποτε άλλο, αυτό θα το βοηθήσει.

 

Των Chandra Ghosh Ippen, Alicia F. Lieberman, & Patricia Van Horn, Copyright 2005.
Μετάφραση από τα αγγλικά κατόπιν αδείας, Έλλη Ε. Θολούλη
Πηγή: http://www.NCTSN.org (National Child Traumatic Stress Network)

Οι υπέροχοι μπαμπάδες μας!

Ο πατέρας ο τρυφερός, ο δυνατός, ο ευαίσθητος και μαζί αυστηρός, ο σοφός και υποστηρικτικός, που συμβουλεύει και μαλώνει, που ανοίγει αγκαλιά τεράστια και σφιχτή να χωρέσει παραπονεμένα μάτια και πληγωμένα γόνατα…

Ο πατέρας με τις αξίες τις ισχυρές και τις αποφάσεις τις καίριες που ήταν και είναι η δύναμη στη ψυχή μας, το στέρεο έδαφος στα πόδια μας, η πίστη στον εαυτό, το αποφασιστικό βήμα στη ζωή και το ισχυρό πέταγμα στη σκέψη.

Για τον πατέρα που γιορτάζει σήμερα («Μέρα του Πατέρα» γαρ), δυό χέρια ανοιχτά να τον τυλίξουν και  μνήμη πλούσια, θύμηση χρωματιστή να τον τιμήσει.

Για μας, τους… μεγάλους, τι περισσεύει μες στο χρόνο; Η μνήμη απομένει. Η μνήμη, κουβέρτα απαλή, τρυφερή στην υφή της, ικανή να ζεσταίνει τη σκέψη όλα εκείνα τα παράξενα βράδια και τα ηλιόλουστα πρωινά. Πάντα η μνήμη έρχεται να δώσει λόγο στη σκέψη και ώθηση στο περπάτημα, για να πάμε ένα βήμα παρακάτω. 

Πυξίδα η θύμηση και προικιό η αγάπη για τα μεγάλα παιδιά, μα και για τους γλυκείς μαμπάδες!

Χάρισμα τρυφερό τη μέρα τη σημερινή το παρακάτω video όπου ένας υπέροχος πατέρας βλέποντας τη μικρούλα του κόρη να «τα χάνει» κατά τη διάρκεια παράστασης μπαλέτου και να μην μπορεί να κάνει ούτε βήμα χορευτικό, ανεβαίνει πάνω στη σκηνή και δίχως ίχνος κόμπλεξ την καθοδηγεί στις… πιρουέτες!

 

Πέρα από τα γλυκά χαμόγελα να καλωσορίσουμε και την συγκίνηση την οποία αναμφίβολα μάς προκαλεί η ταινία μικρού μήκους με τίτλο «Το δώρο»… Στο φίλμ αυτό του  Daniel Υam από την Σιγκαπούρη, ξετυλίγεται μια υπέροχη, δυνατή ιστορία, μεταξύ πατέρα και γιού. Παρακολουθήστε την ε δ ώ με ανοιχτή καρδιά και σκέψη…

 

Μπαμπάδες,να σας χαιρόμαστε και να σας αγαπάμε!