• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Σχολική ετοιμότητα: Είναι πράγματι έτοιμα τα πρωτάκια μας για το σχολείο;

Ο Σεπτέμβριος πλησιάζει, το καλοκαιράκι πορεύεται ασθμαίνοντας και…τα πρωτάκια μας ετοιμάζονται με αγωνία και λαχτάρα μαζί να φορτώσουν τους μικρούς, μαυρισμένους τους ώμους με  τις σχολικές τους τσάντες!  Άραγε, είναι έτοιμα τα τρυφερούδια μας;

Μιλάμε λοιπόν για τη σχολική ετοιμότητα των παιδιών! Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, η σχολική ετοιμότητα περιοριζόταν στη χρονολογική ηλικία του παιδιού. Σήμερα, εκτός από την ηλικία των παιδιών, δείκτες σχολικής ετοιμότητας αποτελούν η γλωσσική επάρκεια των παιδιών, η σωματική τους υγεία, η κοινωνική προσαρμοστική τους ικανότητα, η επαρκής αυτοεξυπηρέτηση, η ανάπτυξη λεπτής και αδρής κινητικότητας, η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων κ.λ.π.

Η σχολική ετοιμότητα είναι ένα ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης (σωματικής/κινητικής, ψυχοκοινωνικής / συναισθηματικής, γλωσσικής / γνωστικής) ενός παιδιού, που του επιτρέπει να ανταποκριθεί με επιτυχία στις απαιτήσεις του δημοτικού σχολείου.

Με τον πιο απλό ορισμό, ένα παιδί που είναι έτοιμο για το σχολείο (Α’ Δημοτικού), σημαίνει ότι έχει κατακτήσει βασικές δεξιότητες και γνώσεις από μια ποικιλία τομέων που θα μπορέσουν να του διασφαλίσουν μια επιτυχημένη πορεία.

Ηλικιακά, τα περισσότερα παιδιά έχουν φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο και πληρούν τις προϋποθέσεις ένταξης μεταξύ  5 ετών και 7 μηνών και 6 ετών και 6 μηνών.

Κάποια παιδιά παρότι βρίσκονται στην ηλικία αυτή και τυπικά δικαιούνται να φοιτήσουν στην Α’ Δημοτικού, δεν είναι ακόμη ‘ώριμα’ ώστε να αντεπεξέλθουν με επάρκεια στο νέο απαιτητικό τους ρόλο. Παρακάτω αναφέρονται τα βασικά κριτήρια σχολικής ετοιμότητας που συνδέονται άμεσα με την ομαλή προσαρμογή του παιδιού στην Α’  Δημοτικού:

ΒΑΣΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ: 

Γλωσσικές δεξιότητες 

Αντίληψη Λόγου 

  • Ακολουθεί σύνθετες οδηγίες
  • Παρακολουθεί και κατανοεί ιστορίες (κατάλληλες για την ηλικία του)
  • Παρακολουθεί και κατανοεί μια απλή συνομιλία
  • Κατανοεί  ανέκδοτα και γρίφους
  • Κατανοεί απλά λογοπαίγνια

Έκφραση Λόγου 

  • Χρησιμοποιεί προτάσεις που περιλαμβάνουν δύο ή περισσότερες ιδέες
  • Χρησιμοποιεί περιγραφική γλώσσα
  • Γνωρίζει απέξω και απαγγέλλει κάποια κοινά ποιηματάκια και τραγούδια
  • Προσποιείται, δημιουργεί και συνθέτει τραγούδια ή ιστορίες
  • Λέει ή επαναφηγείται ιστορίες ή / και καθημερινές εμπειρίες
  • Κάνει ερωτήσεις και εκφράζει την περιέργεια του
  • Εκφράζει ιδέες έτσι ώστε οι άλλοι μπορούν να τις καταλάβουν
  • Απαντάει σε «ναι / όχι» ερωτήσεις
  • Απαντάει σε ανοιχτές ερωτήσεις (π.χ., «Τι έχετε για μεσημεριανό σήμερα;»)
  • Απαντάει σε ερωτήσεις που εισάγονται με τι, πως, που, πότε, γιατί.
  • Συμμετέχει σε συζητήσεις
  • Κάνει το ίδιο το παιδί έναρξη συζήτησης
  • Χρησιμοποιεί πληθυντικό αριθμό, αντωνυμίες και χρόνους σωστά
  • Χρησιμοποιεί  τη γλώσσα για να μιλήσουμε για τα αντίθετα και να συγκρίνει τα πράγματα
  • Μιλά για πράγματα που πρόκειται να συμβούν, καθώς και πράγματα που έχουν ήδη συμβεί
  • Η ομιλία του είναι πλήρως κατανοητή από μη εξοικειωμένους ακροατές/συνομιλητές
  • Χρησιμοποιεί σωστά την μελωδικότητα της φωνής του (προσωδία) ψιθυρίζει και αλλάζει τόνο φωνής αν χρειαστεί

 

Κοινωνικές δεξιότητες 

  • Μπορεί να συστηθεί σε κάποιον
  • Χαιρετάει σε είσοδο και έξοδο από κάποιο χώρο
  • Έχει βλεμματική επαφή
  • Κάνει έναρξη διαλόγου
  • Διατηρεί διάλογο
  • Χρησιμοποιεί εκφράσεις προσώπου (σε κάποιο βαθμό)
  • Προσαρμόζεται σε μη οικείες συνθήκες
  • Έχει περιέργεια για τον κόσμο
  • Ακολουθεί κανόνες

ΒΑΣΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ:

ΘΕΣΗ  ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ:

Ικανότητα συνεργασίας σε θέση εγκεφαλικής ισχύος (brain power), όπου το παιδί οργανώνεται σε γνωστικά απαιτητική δραστηριότητα, χωρίς άμεση επιτήρηση από ενήλικα (ενήλικας σε απόσταση όπως πχ. η θέση δασκάλου μαθητή στην τάξη)

 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ- ΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Ικανοποιητική ικανότητα συγκέντρωσης προσοχής τόσο σε δραστηριότητες τραπεζιού, όσο και στο χώρο. Είναι σημαντική η καλή οργάνωση σε πολυαισθητηριακό περιβάλλον (ήχων, οπτικών ερεθισμάτων, απτικών ερεθισμάτων κτλ.) και η σχετική σταθερότητα ποιότητας παραγόμενου έργου στο περιβάλλον αυτό. Ικανοποιητική διάρκεια οργάνωσης στην καθιστή θέση. Ανταπόκριση σε ομαδική εντολή.

 ΑΔΡΗ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ:

Να είναι σε θέση να ανταποκρίνεται σε δραστηριότητες αδρής κινητικότητας (ισορροπία, αδρός και αμφίπλευρος συντονισμός, ασκήσεις με πηδήματα και μπάλα, πλευρίωση, πέρασμα μέσης γραμμής σώματος). 

ΛΕΠΤΗ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ: 

Να έχει κατακτήσει ώριμη λεπτή κίνηση και γραφοκινητικότητα (χρήση ψαλιδιού, σύλληψη μολυβιού, αντιγραφική ικανότητα φορμών και κεφαλαίων γραμμάτων, οπτικοκινητικός συντονισμός, οπτική επεξεργασία).

ΠΡΑΞΙΑΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ: 

Να ανταποκρίνεται  και να οργανώνει την δράση του όπου απαιτείται πραξιακός μηχανισμός (η ικανότητα κατανόησης σχεδιασμού και προγραμματισμού δεδομένων που απαιτούνται για μια δράση, όπως και η ικανότητα επιτυχούς αποτελέσματος). Κατασκευαστική πράξη (πχ. Αντιγραφή μοντέλων).

ΑΥΤΟΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ: 

Πλήρης ανεξαρτησία σε πλύσιμο ,ντύσιμο, φαγητό, τουαλέτα.

ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ: 

Δεξιότητες προσανατολισμού και κατευθυντικότητας στο χρόνο και στο χώρο (οι  έννοιες περιγράφονται στη συνέχεια).

ΜΝΗΜΗ: 

Καλή ακουστική και οπτική μνήμη (έως 6 ψηφία – εικόνες ανάκληση).

ΒΑΣΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΝΩΣΤΙΚΗ/ΜΑΘΗΣΙΑΚΗ ΣΚΟΠΙΑ:

ΛΟΓΙΚΟΜΑΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ:

  • Αναγνωρίζει μεγέθη (πχ.μικρό –μεγάλο, μεσαίο, ψηλό –κοντό ) και μπορεί να κάνει συγκρίσεις μεγεθών.
  • Αναγνωρίζει ποσότητες (πχ. πολλά-ένα-λίγα, περισσότερα-λιγότερα, άδειο-γεμάτο).
  • Μπορεί να κάνει σειροθετήσεις κατά μέγεθος και ποσότητα.
  • Μπορεί να ομαδοποιεί αντικείμενα
  • Μπορεί να καταμετρήσει τουλάχιστον δέκα αντικείμενα με στρατηγική
  • Μπορεί να αναγνωρίσει τους αριθμούς ως το δέκα
  • Μπορεί να αντιστοιχίσει αριθμό με αντίστοιχο αριθμό αντικειμένων
  • Μπορεί να αναγνωρίσει ιδιότητες αντικειμένων (πχ. μαλακό-σκληρό, βρεγμένο -στεγνό, γυάλινο, πλαστικό, ξύλινο, κρύο-ζεστό)
  • Αναγνωρίζει και εντοπίζει ομοιότητες και διαφορές (πχ.σε αντικείμενα, εικόνες)
  • Αναγνωρίζει τα χρώματα
  • Αναγνωρίζει τα σχήματα
  • Αναγνωρίζει και τοποθετεί αντικείμενα με τη σειρά πρώτο-δεύτερο-τρίτο
  • Αντιλαμβάνεται την έννοια μισό-ολόκληρο

 

ΓΡΑΦΟ-ΦΩΝΟΛΟΓΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΟΤΗΤΑ: 

  • Αναγνωρίζει μεμονωμένα τα κεφαλαία φωνήματα του αλφάβητου
  • Μπορεί να γράφει τα περισσότερα γράμματα του αλφάβητου
  • Αναγνωρίζει πρώτο φώνημα λέξης
  • Μπορεί να γράφει το όνομα του
  • Αντιγράφει λέξεις
  • Εντοπίζει μεμονωμένα φωνήματα μέσα σε λέξη

 

ΕΝΝΟΙΕΣ ΧΩΡΟΥ 

Αναγνωρίζει την θέση αντικειμένων και του σώματός του καθώς και τοποθετεί αντικείμενα στο χώρο του σύμφωνα με τις έννοιες:

Πάνω-κάτω, μέσα-έξω, μπροστά-πίσω, κοντά-μακριά, ανάμεσα,  δεξιά-αριστερά, πρώτο-τελευταίο.

 

ΕΝΝΟΙΕΣ ΧΡΟΝΟΥ 

  • Αντιλαμβάνεται τις έννοιες: πρωί-μεσημέρι-βράδυ, πριν-τώρα-μετά, χθες-σήμερα-αύριο.
  • Λέει τις ημέρες της εβδομάδας με την σειρά.
  • Γνωρίζει τις εποχές του χρόνου και τις συνδέει με τα αντίστοιχα καιρικά φαινόμενα (πχ. Τον χειμώνα κάνει κρύο)

ΒΑΣΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΟ-ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ:

 Σύμφωνα με τη λογική του δείκτη νοημοσύνης, «έξυπνος μαθητής», για παράδειγμα, θεωρείται αυτός που λέει απ’ έξω το μάθημα, που γράφει χωρίς λάθη, και που αποκτά εύκολα γνώσεις. Το πώς νιώθει, πώς αντιδρά ως παιδί, κανένας δείκτης νοημοσύνης δε μπορεί να το δείξει.

Τα βασικά χαρακτηριστικά της ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης ενός παιδιού κατά την  ένταξή του στην Α’ Δημοτικού αφορούν στο τρίπτυχο της συναισθηματικής νοημοσύνης, της συναισθηματικής ωριμότητας και της συναισθηματικής ετοιμότητας και  μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως εξής:

Συναισθηματική νοημοσύνη

Η ικανότητα να ερμηνεύει κανείς τα συναισθήματα των άλλων και να διαχειρίζεται διαπροσωπικές σχέσεις και αλληλεπιδράσεις. Η  ικανότητα για λογικό έλεγχο των συναισθημάτων για χειρισμό της συναισθηματικής ζωής με την νοημοσύνη. Η ικανότητα να γνωρίζει κανείς πότε βιώνει ένα συναίσθημα, να μπορεί να κατονομάσει τα συναισθήματα του άλλου αλλά και να αναγνωρίζει και να είναι ευαίσθητος στην εκδήλωση των συναισθημάτων των άλλων (Goleman, 1995).

Συναισθηματική ωριμότητα

Συναισθηματική (αλλιώς ψυχοκοινωνική) ωριμότητα είναι η ικανότητα προσαρμογής ενός παιδιού στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος, η οποία εξαρτάται από τα ατομικά χαρακτηριστικά του παιδιού σε συνδυασμό με τη διαπαιδαγώγησή του.

Τα επτά συστατικά στοιχεία της συναισθηματικής ετοιμότητας σύμφωνα με τον Gottman, 1997: 

  • ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ: Η αίσθηση ελέγχου και άνεσης του παιδιού πάνω στο σώμα του και στη συμπεριφορά του.
  • ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ: Η εντύπωση του παιδιού ότι η ανακάλυψη και οι καινούργιες ιδέες του θα είναι θετικές και θα προσφέρουν ικανοποίηση
  • ΠΡΟΘΕΣΗ: Περιέχει την αίσθηση επιδεξιότητας και αποτελεσματικότητας
  • ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟΣ: Η ικανότητα του παιδιού να συντονίζει και να ελέγχει την δράση του με τρόπους κατάλληλους προς την ηλικία του
  • ΑΡΜΟΝΙΚΟΤΗΤΑ: Η ικανότητα του παιδιού να σχετίζεται με τους άλλους έχοντας άμεση κατανόηση και συναίσθημα για την κατάσταση τους
  • ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: Η επιθυμία και η ικανότητα του παιδιού να ανταλλάσει με τρόπο λεκτικό κυρίως, ιδέες και συναισθήματα με τους συνομηλίκους του
  • ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΟΤΗΤΑ: Η δεξιότητα του παιδιού και η συναισθηματική ωριμότητα να συνεργάζεται στις ομαδικές δραστηριότητες

 

Συνοψίζοντας κατά την ένταξη στο δημοτικό σχολείο το παιδί θα πρέπει να έχει κατακτήσει σε συναισθηματικό επίπεδο τα εξής: 

  • την  ικανότητα αναγνώρισης των συναισθημάτων του
  • την ικανότητα να δείχνει/εξωτερικεύει τα συναισθήματά του
  • την ικανότητα  ρύθμισης/ διαχείρισης των συναισθημάτων του
  • την ικανότητα ενσυναίσθησης  (αρχίζει να κατανοεί τα συναισθήματα των άλλων)
  • βασικές ικανότητες διαχείρισης σχέσεων (π.χ. διαχείριση συγκρούσεων, επικοινωνία, ομαδικότητα– ‐συνεργατικότητα)
  • να έχει αρχίσει να αναπτύσσεται η ικανότητα στρατηγικών  για την επίλυση προβλημάτων της καθημερινής ζωής
  • να μπορεί να διαχωρίζει το φανταστικό από το πραγματικό
  • να αντέχει στην πίεση και να είναι σε θέση να ζητήσει βοήθεια αν χρειαστεί
  • να μπορεί να διαχειριστεί την ματαίωση

 

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ:

Ένας από τους παράγοντες που δρουν θετικά στην συναισθηµατική ανάπτυξη του παιδιού είναι η φοίτηση σε νηπιαγωγεία ή παιδικούς σταθµούς. Έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που φοιτούν σε νηπιαγωγεία εκδηλώνουν πιο έντονα την πρωτοβουλία, την αυτονοµία, την αυτοπεποίθηση σε σχέση µε τα παιδιά που δεν φοιτούν. Το νηπιαγωγείο συνεπώς διευκολύνει την προσαρµογή των παιδιών, την αυτονοµία και την αυτοέκφραση.

Το ψυχολογικό κλίµα µέσα στην τάξη παίζει σηµαντικό ρόλο στην συναισθηµατική ανάπτυξη του παιδιού. Οπωσδήποτε η γενικότερη συµπεριφορά, στάση, προσωπικότητα, σχέση, συνεργασία, επαφή που έχουν οι νηπιαγωγοί µε τα παιδιά στην τάξη παίζει σπουδαίο ρόλο.

Τα πέντε στάδια συναισθηµατικής αγωγής που συνήθως ακολουθούν οι γονείς (Gottman, 2000)  και σωστό  είναι να ακολουθούν και οι δάσκαλοι  για να ενδυναμώσουν την συναισθηματική ωριμότητα  των παιδιών: 

  • Έχουν επίγνωση των συναισθηµάτων των παιδιών.
  • Βλέπουν το συναίσθηµα ως µια ευκαιρία για οικειότητα και διδασκαλία.
  • Ακούν προσεκτικά, δείχνουν ενσυναίσθηση και αναγνωρίζουν τα αρνητικά συναισθήµατα του παιδιού.
  • Βοηθούν το παιδί να βρει λέξεις για να κατονοµάσει τα συναισθήµατά του.
  • Τέλος, θέτουν όρια και ταυτόχρονα εξετάζουν κάποιες στρατηγικές για την επίλυση του συγκεκριµένου προβλήµατος.

Με ένα παράδειγμα:

Σε περίπτωση που το παιδί εκφράζει το συναίσθημα του με τρόπο μη αποδεκτό (κλοτσάει αντικείμενα) δεν απορρίπτουμε το συναίσθημα του παιδιού αλλά την λάθος συμπεριφορά π.χ. «δεν είναι κακό να είσαι θυμωμένος, όμως είναι κακό να κλοτσάς αντικείμενα». Του αναφέρουμε ότι θα τα καταφέρει την επόμενη φορά να θυμάται ότι μπορεί να βρει τρόπους να ηρεμεί. Του προτείνουμε τρόπους και του ζητούμε να τους θυμάται . Του υπενθυμίζουμε κάθε φορά που θα επαναλάβει την ‘λάθος’ αντίδραση τι πρέπει να κάνει. Φροντίζουμε να το επιβραβεύουμε  για τις σωστές συμπεριφορές και για την προσπάθεια του π.χ. «σήμερα κατάφερες να…. χαίρομαι πολύ για εσένα» και αποφεύγουμε να τονίζουμε τις λάθος συμπεριφορές «πρόσεχε μην μαλώσεις με τα άλλα παιδιά την επόμενη φορά!» 

♥ ♥ ♥

Μη λησμονούμε ότι το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο αποτελούν σημαντικά ορόσημα στη ζωή του παιδιού και της οικογένειας. Η μετάβαση από το χώρο της οικογένειας στο χώρο του σχολείου, αρχικά του νηπιαγωγείου και στη συνέχεια του δημοτικού σχολείου, προϋποθέτει την ψυχική ικανότητα του παιδιού αλλά και του γονέα να αντιμετωπίσουν θέματα αποχωρισμού μέσα από ένα λειτουργικό και υγιή τρόπο. Ταυτόχρονα, παρατηρείται η αναπτυξιακή αλλά και συναισθηματική εξέλιξη του παιδιού και αρχίζει μία περίοδος αυξημένης κοινωνικοποίησης και προσαρμογής του σε νέα περιβάλλοντα. Η ομαλή μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο χώρο του δημοτικού σχολείου προϋποθέτει σχολική ετοιμότητα αλλά και ικανότητες χειρισμού συναισθηματικών δυσκολιών (άγχος αποχωρισμού) τόσο από το παιδί αλλά κυρίως από το γονέα, που συχνά μεταδίδει το άγχος και την ανασφάλειά του άθελα και ασυνείδητα στο νήπιο.

Πηγή: proseggisi.gr & προσωπικό αρχείο

Advertisements

Υπέροχο video για τον αυτισμό που… ναι! Μπορεί να κάνει θαυμάσια πράγματα να συμβούν!

Μα… ναι! Μαγικά πράγματα μπορούν να συμβούν αν αφουγκραστούμε τη ψυχή του αυτισμού!
Ένα πολύ όμορφο video, όχι μόνο αισθητικά, αλλά έχοντας κατά νου τον ιδιαίτερα εύστοχο τρόπο που προσεγγίζει το θέμα.

Ιδανικός τρόπος για να εξηγήσουμε τον αυτισμό σε μια σχολική τάξη (παιδιών & εφήβων) ή σε μια ομάδα ανθρώπων που δυσκολεύεται να κατανοήσει το πώς και το γιατί εκείνου που δεν είναι όμοιος με μάς!

Ο Alex Ameline, ο εμπνευσμένος δημιουργός αυτού του θαυμάσιου video προσπαθούσε για δύο χρόνια να υλοποιήσει την αρχική του ιδέα: να φτιάξει μια μικρή ταινία που να εξηγεί μεν τον αυτισμό με τρόπο εύληπτο και σαφή, αλλά κυρίως να βοηθά τα παιδιά να δούν τα πράγματα από την οπτική του άλλου. Αυτό είναι και το πρωτεύον. Η ενσυναίσθηση. Μπορώ ν αντιληφθώ τα συναισθήματα και την αλλιώτικη θέαση του άλλου!

Πρόκειται σύμφωνα με τον δημιουργό για μια εισαγωγή στον αυτισμό που στοχεύει στην ευαισθητοποίηση των νέων μη αυτιστικών θεατών, καθώς και στην ενδυνάμωση  της κατανόησης και της αποδοχής του αυτισμού.

 

Δείτε το film, δείξτε το, μοιραστείτε το, συζητήστε το!

Τη μετάφραση φρόντισε το Πανελλήνιο Σωματείο Συνοδών ΑμεΑ.

Εκρηκτική αύξηση στα ποσοστά αυτισμού!

Ακούγεται ακραίο, μοιάζει συγκλονιστικό, έχει όμως τεκμηρίωση η οποία βέβαια έχει διχάσει την επιστημονική κοινότητα: Έως και το 50% των παιδιών μπορεί να γεννιούνται με αυτισμό μέχρι το 2025! Και βεβαίως, ενοχοποιείται η έκθεση σε τοξίνες του περιβάλλοντος.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική λοιπόν η έρευνα για τις τοξικές ουσίες στο περιβάλλον που δημοσίευσε η καθηγήτρια, πρόεδρος και ιδρύτρια της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής, Πρέσβειρα για τον αυτισμό, Αγνή Βλαβιανού-Αρβανίτη.

trexei

Η εκρηκτική αύξηση στα ποσοστά γεννήσεων παιδιών με αυτισμό αναδεικνύει τις τρομερές επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία του ανθρώπου που προκαλεί η αλόγιστη χρήση χημικών ουσιών στη γεωργία και την παραγωγή τροφίμων. Η σχέση μεταξύ περιβάλλοντος και υγείας είναι πιο στενή και πολύπλοκη απ’ότι μέχρι σήμερα πιστεύαμε.

Στη χώρα μας υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 150.000 άτομα με αυτισμό. Ο αυτισμός εμφανίζει μεγάλη ποικιλία κλινικής έκφρασης, αποτελώντας ένα φάσμα διαταραχών. Περίπου το 70% των ατόμων με αυτισμό παρουσιάζει ταυτόχρονα διαφορετικής σοβαρότητας νοητική υστέρηση, το 20% νοητικές λειτουργίες σε φυσιολογικό επίπεδο και το υπόλοιπο 10% υψηλό επίπεδο νοητικών δεξιοτήτων.

Τις περισσότερες φορές, η διάγνωση ότι ένα παιδί πάσχει από αυτισμό ή διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή αυτιστικού τύπου τίθεται όταν πάει σχολείο ή και αργότερα. Άτομα με αυτισμό μπορεί να διαφέρουν πολύ στη νοημοσύνη και στην ικανότητα ομιλίας, αλλά όλα σχεδόν έχουν μια κυριολεκτική αντίληψη για τον κόσμο και περιορισμένα ενδιαφέροντα, ενώ αδυνατούν να έχουν τις κατάλληλες συναισθηματικές αντιδράσεις. Πολλά έχουν ειδικές δεξιότητες, όπως πολύ ισχυρή μνήμη, ενώ λίγα έχουν πολύ υψηλή νοημοσύνη ή «ιδιοφυία» για ορισμένα γνωστικά αντικείμενα, όπως μαθηματικά. Αυτή η ανομοιογένεια και η συνύπαρξη ελλειμμάτων με δεξιότητες κάνουν τον αυτισμό ακόμα πιο δύσκολο να κατανοηθεί και να αντιμετωπιστεί.

Ένας στους 166 Έλληνες υποφέρει από αυτισμό. Περιβάλλον = κλειδί για την πρόληψη διαταραχών υγείας 

Οι επιπτώσεις στην υγεία από τη ρύπανση και τους υποβαθμιζόμενους φυσικούς πόρους δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται απομονωμένα. Το περιβάλλον, ως κοινό σημείο αναφοράς, παρέχει ένα δυνατό σύνδεσμο για την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των προκλήσεων και την αποτελεσματική πρόληψη περαιτέρω καταστροφών. Στον τομέα της πρόληψης και της έγκαιρης διάγνωσης πολλαπλών διαταραχών υγείας, συμπεριλαμβανομένου του αυτισμού, υπάρχει ανάγκη να αποτελέσουν τα επιστημονικά στοιχεία για τις επιπτώσεις της ρύπανσης στην υγεία βάση για τη χάραξη της περιβαλλοντικής πολιτικής σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, ενώ ταυτόχρονα να επισημανθεί ο κίνδυνος από την χρήση των χημικών ουσιών στη γεωργία και την παραγωγή τροφίμων. Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, πρέπει να γνωρίζουμε περισσότερα για τα αίτια και τα χαρακτηριστικά των προβλημάτων υγείας που συνδέονται με την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, και κυρίως, να εκτιμήσουμε πόσο σημαντική είναι η εφαρμογή περιβαλλοντικής ηθικής σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα.

Εκπαίδευση για ένα «υγιές» περιβάλλον

Εξίσου απαραίτητη είναι και η εκπαίδευση και κατάρτιση σχετικά με την αλληλεξάρτηση ενός καθαρού και «υγιούς» περιβάλλοντος και της ανθρώπινης υγείας. Η κατάρτιση αυτή, εκτός από το ότι είναι αναγκαία στην πρόληψη και αντιμετώπιση διαφόρων νόσων και παθήσεων, συμβάλλει και στην αντιμετώπιση της ανεργίας με τη δημιουργία νέων επαγγελμάτων και θέσεων εργασίας. Για τον σκοπό αυτόν, η Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής έχει εκπονήσει εκτενές πρόγραμμα ηλεκτρονικής μάθησης, το οποίο είναι διαθέσιμο διαδικτυακά (http://elearning.biopolitics.gr/) με 10.000 συμμετοχές από 129 χώρες και θετικό αντίκτυπο που έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία. (βλ http://biopolitics.gr/biowp/education/iube-comments).

Καθοριστικά τα ΜΜΕ

Ο ρόλος των ΜΜΕ είναι καθοριστικός για να ενταχθούν τα άτομα με αυτισμό στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Το σημαντικότερο εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί είναι οι διακρίσεις εναντίον των ατόμων με αυτισμό, κυρίως αυτών με σοβαρά προβλήματα. Εκτός από τις προσωπικές προσπάθειες, χρειάζονται εκστρατείες ενημέρωσης και εκπαίδευσης της κοινής γνώμης σχετικά με τα χαρακτηριστικά του αυτισμού, τις ανάγκες των ατόμων με αυτισμό, καθώς και τα δικαιώματα των ιδίων και των οικογένειών τους. Τα σύγχρονα ΜΜΕ και το διαδίκτυο είναι ισχυρά εργαλεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να καταρρίψουν μύθους, να προκαλέσουν αλλαγή συμπεριφοράς, να ενθαρρύνουν εποικοδομητικές στάσεις.

«Ένοχοι» τα γεωργικά χημικά και μεταλλαγμένα τρόφιμα

Κορυφαίοι αμερικανοί επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο MIT προειδοποιούν ότι η χρήση της γλυφοσάτης, ουσίας που περιέχεται σε πολλά γεωργικά φυτοφάρμακα, συνδέεται με αυξανόμενα ποσοστά αυτισμού. Παιδιά με αυτισμό παρουσιάζουν βιολογικούς δείκτες ενδεικτικούς υπερβολικής έκθεσης στη γλυφοσάτη, όπως έλλειψη ψευδάργυρου και σιδήρου, χαμηλό θειϊκό ορό, επιληπτικές κρίσεις και μιτοχονδριακή διαταραχή.

Μία πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι οι έγκυες γυναίκες που διαμένουν κοντά σε φάρμες όπου χρησιμοποιούνται φυτοφάρμακα έχουν 60% αυξημένο κίνδυνο να αποκτήσουν παιδιά με διαταραχή στο φάσμα του αυτισμού. Η βιοχημική δράση της γλυφοσάτης αναστέλλει την λειτουργία των ευεργετικών βακτηριδίων του εντέρου που εφοδιάζουν τον οργανισμό μας με ζωτικής σημασίας αμινοξέα, γεγονός που οδηγεί σε πολύ σοβαρές επιπλοκές όπως ανάπτυξη παθογόνων μικροοργανισμών, παρέμβαση στην σύνθεση αμινοξέων, συμπεριλαμβανόμενης της μεθειονίνης, με αποτέλεσμα ελλείψεις σε καίριους νευροδιαβιβαστές και σε φυλλικό οξύ, καθώς και συμπλοκοποίηση σημαντικών ανόργανων συστατικών όπως ο σίδηρος, το κοβάλτιο, το μαγγάνιο, κ.α., που επηρεάζουν τις εγκεφαλικές λειτουργίες.

Άλλες τοξικές ουσίες μπορεί επίσης να επιδρούν στον αυτισμό. Παιδιά που ζουν σε σπίτια με δάπεδα βινυλίου, τα οποία δύναται να εκλύουν φθαλικό εστέρα, είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν αυτισμό. Παιδιά των οποίων οι μητέρες κάπνιζαν κατά την εγκυμοσύνη έχουν επίσης διπλάσιες πιθανότητες ανάπτυξης της διαταραχής.

Η έρευνα σήμερα αναγνωρίζει ότι οι περιβαλλοντικοί ρύποι όπως τα PCBs, τα PBDEs και ο υδράργυρος μπορούν να μεταβάλουν την λειτουργία των νευρώνων του εγκεφάλου ακόμη και πριν τη γέννηση ενός παιδιού. Επίσης, πολλές μελέτες έχουν χαρακτηρίσει ως «ένοχα» κάποια εμβόλια, καθώς και την διατροφή, κυρίως τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα. Μάλιστα τα ποσοστά αυτισμού παρουσιάζονται υψηλότερα σε ορισμένες γεωγραφικές περιοχές σε σύγκριση με άλλες, γεγονός που οι ειδικοί μεταφράζουν ως αποτέλεσμα έκθεσης σε τοξίνες του περιβάλλοντος.

Γονίδια και περιβάλλον

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο αυτισμός είναι πάθηση πολυπαραγοντική και ένα σύνθετο πρόβλημα με πολλές πιθανές αιτίες. Όμως μεγάλη έρευνα που διενεργήθηκε στη Σουηδία με αντικείμενο τα αίτια του αυτισμού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες είναι εξίσου σημαντικοί με τους γονιδιακούς, αντίθετα με προηγούμενες έρευνες που τους απέδιδαν πολύ μικρότερη σημασία.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι το περιβάλλον παίζει καίριο ρόλο για την ανάπτυξη ή όχι κάποιας αυτιστικής διαταραχής και ως εκ τούτου είναι απαραίτητο να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή στο περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά, να φροντίσουμε για την ανάπτυξη και εφαρμογή αποτελεσματικής περιβαλλοντικής πολιτικής και να ενσωματώσουμε τα επιστημονικά δεδομένα σχετικά με το περιβάλλον στις γενετικές μελέτες.

Η δυνατότητα να αναγνωρίσουμε μη κανονικά γονίδια ή τους περιβαλλοντικούς παράγοντες που κάνουν ένα γονίδιο ασταθές, μπορεί να οδηγήσει σε έγκαιρη διάγνωση. Όταν η διάγνωση γίνει έγκαιρα και η παρέμβαση πρώιμα, η εξέλιξη του αυτισμού είναι καλύτερη, εμποδίζοντας την εδραίωση πολλών ανεπιθύμητων παθολογικών συμπεριφορών.

Ελπίδα για το μέλλον

Καθώς διανύουμε τον 21ο αιώνα, ας αναρωτηθούμε πώς θα οικοδομήσουμε μια κοινωνία με θεμέλιο τον σεβασμό για κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη. Πώς θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε το ηθικό υπόβαθρο για την αρμονική συνεξέλιξη της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος; Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δεν αρκεί μια ρυθμιστική μόνο προσέγγιση στην προστασία του περιβάλλοντος. Για την βελτίωση της υγείας και της ποιότητας ζωής, όλη η ανθρωπότητα χρειάζεται να διακατέχεται από την αγάπη και τον σεβασμό για τον βίο.

Επικαιροποίηση του άρθρου:

Είναι σημαντικό να ληφθεί υπόψη ότι τα συμπεράσματα που αναφέρονται παραπάνω, κρίθηκαν ανεπαρκή και αυθαίρετα από μεγάλη μερίδα επιστημόνων.

Υποστηρίζεται λοιπόν ότι έτι 2017, η πραγματική αιτία/ες για τη πρόκληση αυτισμού, παραμένουν άγνωστες. Μελέτες έχουν υποδείξει ως πιθανούς ενόχους τη δυτική διατροφή, τη μόλυνση του περιβάλλοντος, διάφορα χημικά, κληρονομικούς και γενετικούς παράγοντες, ωστόσο δεν υπάρχει ομοφωνία. Αυτό που έχει προβληματίσει πολλούς, είναι η μεγάλη άνοδος στα κρούσματα αυτισμού τις τελευταίες δεκαετίες. Και ενώ κάποιοι »ένοχοι» όπως τα εμβόλια και ο γλυφοσάτης έχουν αθωωθεί μέσα από δεκάδες σχετικές έρευνες και μεταναλύσεις, οι αυξητικές τάσεις επιμένουν. 

Σύμφωνα όμως με την άποψη μεγάλης μερίδας της επιστημονικής κοινότητας, η αύξηση των κρουσμάτων οφείλεται στις νέες μεθόδους διάγνωσης και στη διεύρυνση του φάσματος διαταραχών που στις μέρες συμπεριλαμβάνονται στον αυτισμό. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την συγκεκριμένη θέση ακριβώς ε δ ώ

.

Πηγή: autismgreece.gr & terranovaincognita.gr

Πώς διακρίνουμε τη φυσιολογική ζωηράδα από την υπερκινητικότητα;

deilino-paidia

Συχνά παρατηρείται δυσκολία διάκρισης ανάμεσα σε ένα ζωηρό τυπικά αναπτυσσόμενο παιδί και σε ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ. Η δυσκολία αυτή είναι μεγαλύτερη στα παιδιά προσχολικής ηλικίας, εφόσον η αυξημένη κινητική δραστηριότητα, η παρορμητική συμπεριφορά και η περιορισμένη διάρκεια συγκέντρωσης θεωρούνται φυσιολογικά αναπτυξιακά χαρακτηριστικά αυτής της ηλικίας. Μάλιστα, σύμφωνα με έρευνες, μεμονωμένες μορφές συμπεριφοράς, οι οποίες ταξινομούνται ως συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ στο DSM-IV (σύστημα ταξινόμησης των ψυχικών διαταραχών), παρατηρείται στο 40% των παιδιών προσχολικής ηλικίας. Ωστόσο, η συμπεριφορά των παιδιών με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζει σημαντικές διαφορές σε σύγκριση με τα τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά.

Όσον αφορά την ικανότητα ελέγχου των κινήσεων, το ζωηρό παιδί συχνά ελέγχει την κινητικότητά του σε περιστάσεις που απαιτούνται, όπως η σχολική τάξη, ενώ κινείται με βάση κάποιο σχέδιο και οι ενέργειες του είναι προσανατολισμένες προς την επίτευξη κάποιου στόχου. Αντίθετα, ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ δυσκολεύεται πολύ να παραμείνει ήσυχο και οι κινήσεις του συχνά δεν έχουν συγκεκριμένο στόχο. Ακόμα κι αν καταφέρει να περιορίσει την κινητικότητά του δεν μπορεί να μείνει ήσυχο και συγκεντρωμένο για την επίτευξη ενός στόχου. Επίσης, όταν ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ είναι καθισμένο, τις περισσότερες φορές κουνά τα χέρια ή τα πόδια του ή στριφογυρίζει στην καρέκλα του.

Ορισμένες φορές το παιδί με ΔΕΠ-Υ μπορεί να μείνει ήσυχο αν έχει υψηλό κίνητρο για να το κάνει. Πρέπει όμως να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια, ενώ όταν το χρονικό διάστημα της ακινησίας τελειώνει, εκδηλώνει ασυνήθιστη ένταση στη συμπεριφορά του. Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ αντιμετωπίζουν και προβλήματα με τη λεπτή και την αδρή κινητικότητα.

Μια άλλη διαφορά των παιδιών με ΔΕΠ-Υ από τα τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά είναι ότι τα πρώτα έχουν μειωμένη ανοχή στη ματαίωση και εκδηλώνουν ιδιαίτερα έντονα αρνητικά συναισθήματα, τα οποία είναι δυσανάλογα με την αιτία που τα προκάλεσε, διαρκούν περισσότερο και υποχωρούν πιο δύσκολα.

Είναι σημαντικό επίσης να αναφερθεί το γεγονός ότι τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζουν διαταραχές στον ύπνο. Στο γενικό πληθυσμό περίπου 17% από τα παιδιά σχολικής ηλικίας έχουν διαταραχές ύπνου. Σύμφωνα με αναφορές γονέων, περίπου 56% από τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ έχουν προβλήματα στον ύπνο τους. Οι διαταραχές του ύπνου στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ αφορούν την αϋπνία, τη δυσκολία να σηκωθούν το πρωί και τη μείωση της συνολικής ποιότητας του ύπνου. Ερευνητές έχουν βρει ότι 66% των παιδιών με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζουν διαταραχή περιοδικών κινήσεων των άκρων ή/και σύνδρομο ανήσυχων κάτω άκρων σε σύγκριση με μόνο 5% των συνομηλίκων τους χωρίς ΔΕΠ-Υ αλλά με διαταραχές ύπνου. Επιπλέον, ερευνητές έχουν βρει ότι άλλες διαταραχές του ύπνου, όπως η διαταραχή της αναπνοής κατά τον ύπνο, εμφανίζονται στο ένα τρίτο των παιδιών με ΔΕΠ-Υ.

Μια άλλη μελέτη που συνέκρινε παιδιά με ΔΕΠ-Υ και τα αδέλφια τους χωρίς ΔΕΠ-Υ βρήκαν ότι τα πρώτα έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να έχουν μία ή περισσότερες διαταραχές του ύπνου, σε σύγκριση με τα αδέλφια τους. Τέλος, έχει διαπιστωθεί αυξημένη υπνηλία των παιδιών με ΔΕΠ-Υ κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αντίθετα, τα ζωηρά τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά δεν παρουσιάζουν ανάλογη συμπεριφορά κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Μπορείτε να διαβάστε ένα πολύ χρήσιμο και καλογραμμένο εγχειρίδιο με πληροφορίες για τη ΔΕΠ-Υ, κατάλληλο για γονείς και εκπαιδευτικούς

ε δ ώ,

ενώ

ε δ ώ

μπορείτε να κατεβάσετε προτάσεις διαχείρισης παιδιών με ΔΕΠ-Υ στην τάξη, από το ikid.

Πηγή: clinicaldoctoratesintheuk.weebly.com, κείμενο της Αικατερίνης-Μαρίας Ποπρέλκα

Πώς να ενισχύσουμε την ικανότητα συγκέντρωσης στα παιδιά

1901376_723718477668212_386901526_n

Η ικανότητα συγκέντρωσης στα παιδιά είναι σαφώς σημαντική μια και τα επηρεάζει σε πολλούς τομείς. Τα παιδιά με ικανότητες εστίασης, είναι πιο ικανά να συγκεντρώνονται και να παραμένουν προσανατολισμένα στην επίτευξη των στόχων τους παρά τους εσωτερικούς και εξωτερικούς περισπασμούς.

Μπορούν να παίξουν μόνα τους ή και με άλλα παιδιά, να ακούσουν μια ιστορία ή μουσική, να ντυθούν μόνα τους, να παραμείνουν ακίνητα για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, να αναπτύξουν καλύτερο λεξιλόγιο, να μάθουν ευκολότερα, να κάνουν τα καθήκοντα του σχολείου με μεγαλύτερη προθυμία, να δημιουργήσουν ευκολότερα φιλίες και βέβαια να επικοινωνήσουν πιο αποτελεσματικά. Το συγκεκριμένο χάρισμα τα βοηθά πολύ και στην ενήλικη ζωή τους, μια και σύμφωνα με τις έρευνες οι συγκεντρωμένοι ενήλικες είναι πολύ πιο ευτυχισμένοι προσωπικά αλλά και επιτυχημένοι επαγγελματικά!

Η ικανότητα συγκέντρωσης στα παιδιά ανά ηλικία

Σαφώς η ικανότητα συγκέντρωσης διαφέρει ανάλογα με την ηλικία του παιδιού:

Σε παιδιά 5-7 ετών είναι 15 λεπτά της ώρας.

Σε παιδιά 7-10 ετών είναι 20 λεπτά της ώρας.

Σε παιδιά 10-12 ετών φτάνει τα 25 λεπτά της ώρας.

Σε παιδιά 12-15 ετών ξεπερνά τα 30 λεπτά της ώρας.

Το 40% των νηπίων κυρίως αντιμετωπίζουν πρόβλημα συγκέντρωσης. Η προσοχή τους διασπάται εύκολα από τα μαθήματα, αφαιρούνται και χάνονται σε σκέψεις, είναι φανερά ανήσυχα, δεν μπορούν να καθίσουν στην καρέκλα, εργάζονται επιπόλαια, κινούνται νευρικά και πολλές φορές ενοχλούν τους διπλανούς τους. Έχουν λίγη υπομονή, θέλουν τα πάντα την ίδια στιγμή και δεν μπορούν να πάρουν μια απόφαση, να θέσουν προτεραιότητες. Γι’ αυτό δεν τους φτάνει ο χρόνος. Η συγκέντρωση όμως είναι κάτι που μπορεί να μάθει κανείς.

Σύμφωνα με τον παιδοψυχολόγο Dr Robert Myers και ειδικευμένο σε προβλήματα ανάπτυξης, όλοι οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αποκτήσουν τη δεξιότητα της συγκέντρωσης με μερικές απλές τεχνικές! Ο Dr. Myers, δουλεύοντας πάνω από 25 χρόνια με παιδιά και εφήβους με ΔΕΠ-Υ προτείνει τις παρακάτω ασκήσεις ενίσχυσης της συγκέντρωσης οι οποίες έχουν βρεθεί να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές και διασκεδαστικές για τα παιδιά.

1. Ασκήσεις χαλάρωσης και δημιουργία θετικών εικόνων


Ο συνδυασμός τεχνικών χαλάρωσης όπως βαθιές αναπνοές με τη δημιουργία θετικών εικόνων, έχει βρεθεί να βοηθά τον εγκέφαλο στη βελτίωση και στη μάθηση νέων δεξιοτήτων. Για παράδειγμα, έρευνα έχει δείξει ότι όταν το άτομο κάνει οπτική απεικόνιση στο μυαλό του μια φανταστική δοκιμή για το πώς να χτυπήσει το μπαλάκι με το μπαστούνι του γκολφ, ο εγκέφαλος καταγράφει τη φανταστική δοκιμή σαν πραγματική και έτσι βελτιώνεται η δεξιότητα του χτυπήματος σε πραγματικές συνθήκες. Με τον ίδιο τρόπο το παιδί μπορεί να φανταστεί ότι δίνει όλη του την προσοχή στην τάξη και να δημιουργήσει μια θετική εικόνα ότι χειρίζεται τα πράγματα με περισσότερη πειθαρχία. Αυτή η θετική απεικόνιση και εξάσκηση μπορεί να βοηθήσει το παιδί να αλλάξει τη συμπεριφορά του στο σχολείο.

2. Μυαλό και σώμα σε αρμονία


Μια άσκηση ή παιχνίδι που μπορείτε να κάνετε για να εφαρμόσετε αυτή την τεχνική είναι να προσπαθήσει το παιδί να καθίσει σε μία καρέκλα ή και όρθιο, ακίνητο όσο πιο πολλή ώρα μπορεί. Κάτι σαν το παιχνίδι «στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα». Μέσα από αυτό το παιχνίδι και αφού επαναληφθεί για αρκετές βδομάδες, οι νευρικές συνδέσεις μεταξύ του εγκεφάλου και του σώματος ενισχύονται, παρέχοντας στο παιδί καλύτερο αυτοέλεγχο.

3. Σταυρόλεξα και παζλ


Έρευνες έχουν δείξει ότι τα σταυρόλεξα και τα παζλ είναι από τα πιο αποτελεσματικά παιχνίδια αλλά και εργαλεία για τα παιδιά. Τα σταυρόλεξα βελτιώνουν σε μεγάλο βαθμό την προσοχή και την ικανότητα αλληλουχίας των λέξεων και τα παζλ επειδή απαιτούν από το παιδί να ψάξει λεπτομέρειες αναζητώντας το σωστό κομμάτι, βελτιώνουν την προσοχή και τη συγκέντρωση. Αυτές είναι μόνο κάποιες από τις προτάσεις παιχνιδιών και ασκήσεων που μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να βελτιώσουν την ικανότητα συγκέντρωσής τους. Αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη και δημιουργήστε τα δικά σας παιχνίδια μαζί με τα παιδιά που να απαιτούν τη συγκέντρωση, την προσοχή, τη μνήμη, την αλληλουχία και την πειθαρχία.

Σε όλη αυτήν την διαδικασία είναι σημαντικό να ενθαρρύνετε την προσπάθειά και να επικεντρώνετε την προσοχή σας στην πρόοδο και στη βελτίωση που κάνει το παιδί για να διατηρήσει την προσοχή του. Μέσα από το παιχνίδι θα δείτε να βελτιώνεται όχι μόνο η δεξιότητα συγκέντρωσης του παιδιού, αλλά και η δική σας προσωπική σχέση.

paratiriseis1

Πηγή: imommy.gr, κείμενο: Ελένη Χαδιαράκου

«Πότε να πάρω στο παιδί μου κινητό;» Όσο πιο αργά, τόσο πιο καλά…

Αποτελεί, χωρίς αμφιβολία, ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα για τους σημερινούς γονείς: πότε να δώσουν κινητό στο παιδί τους;

  Smart phone atached to hand

Χιλιάδες κίνδυνοι παραμονεύουν τους ανυποψίαστους ανήλικους στις σκοτεινές γωνιές του Διαδικτύου, καταστάσεις που ούτε και οι γονείς τους θα μπορούσαν να διαχειριστούν. Κι όμως, παιδιά Δημοτικού έχουν δικό τους κινητό ή tablet, ποστάρουν φωτογραφίες στο facebook, επικοινωνούν σε ομαδικές συνομιλίες στο viber, βλέπουν χωρίς έλεγχο video στο youtube.

Την ίδια ώρα οι ενήλικες που είναι υπεύθυνοι για την προστασία τους, τα παρακολουθούν να κάθονται σχεδόν ακίνητα στον καναπέ ή στο κρεβάτι, ευγνωμονούντες για τα «δώρα της τεχνολογίας» που κάνουν πιο εύκολο το ρόλο τους. Στον εικονικό κόσμο, όμως, πολλά δεν είναι όπως φαίνονται και οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι.

Σύμφωνα με το Κέντρο Ερευνών των ΗΠΑ, Influence Central, τα παιδιά παίρνουν κινητό από τους γονείς τους, κατά μέσο όρο, στην ηλικία των δέκα. Το 2012 η μέση ηλικία βρισκόταν στα 12 έτη, ενώ η πάροδος του χρόνου σε συνδυασμό με την εξάπλωση της τεχνολογίας, ωθεί την ηλικία απόκτησης κινητού ακόμη χαμηλότερα.

Όπως αναφέρει στους New York Times η Stacy DeBroff, Διευθύντρια του Influence Central, «θεωρώ ότι οι ηλικίες αυτές θα μειωθούν κι άλλο γιατί οι γονείς δεν θέλουν να δίνουν τα δικά τους κινητά στα παιδιά».

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι όσο περισσότερο καθυστερεί ένας γονέας να δώσει στο παιδί του κινητό, τόσο καλύτερα. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η ιδανική ηλικία είναι τα δώδεκα έτη, ενώ άλλοι τα 14, σύμφωνα με το δημοσίευμα των New York Times.

Όλοι συμφωνούν, όμως, ότι τα κινητά έχουν αρνητική επίδραση στην εκπλήρωση των μαθητικών τους υποχρεώσεων, ενώ εκθέτουν τα παιδιά σε κινδύνους όπως το bullying, η σεξουαλική εκμετάλλευση και πολλούς άλλους. «Όσο περισσότερο μένει κλειστό το Κουτί της Πανδώρας, τόσο καλύτερα», αναφέρει ο Jesse Weinberger, ειδικός σε θέματα Ασφάλειας Διαδικτύου.

Από μικροί στους κινδύνους

Ο Weinberger, που έχει γράψει το βιβλίο «The Boogeyman Exists: And He’s in Your Child’s Back Pocket», πήρε συνεντεύξεις σε 70.000 παιδιά σε διάστημα 18 μηνών και ανακάλυψε ότι το sexting ξεκινά από την Πέμπτη Δημοτικού, η κατανάλωση πορνογραφικού υλικού από τα οκτώ, ενώ η εξάρτηση από την πορνογραφία ξεκινά στα έντεκα.

Σε άλλη μελέτη, που δημοσιεύτηκε το 2016, από την Common Sense Media – μη κερδοσκοπική ερευνητική εταιρεία-, ερωτήθηκαν 1.240 γονείς και παιδιά και παραδέχτηκαν σε ποσοστό 50% ότι οι ανήλικοι είναι εξαρτημένοι από το κινητό τους. Καταγράφηκε επίσης το γεγονός ότι το 66% των γονέων θεωρεί ότι γίνεται κατάχρηση της συσκευής και σε αυτό συμφώνησε και το 52% των παιδιών. Επίσης, οι καυγάδες για τη χρήση του είναι καθημερινοί, τουλάχιστον για το 36% των οικογενειών.

Την ίδια ώρα, όμως, αρκετοί γονείς, για να αποφύγουν τις «αταξίες», προσπαθούν να κρατήσουν απασχολημένα τα παιδιά χρησιμοποιώντας το κινητό.

Όπως αναφέρει στο CNN Greece η Σοφία Κουτελού, ψυχολόγος, «επειδή η εικόνα είναι πολύ ελκυστική για τα μικρά παιδιά, τους προκαλεί διαρκώς μία επιθυμία να βλέπουν βιντεάκια και άλλα. Δεν έχει παρατηρηθεί εθισμός σε αυτές τις ηλικίες, αλλά είναι ένα πρώτο βήμα για την εισαγωγή του παιδιού σε μία διαδικασία που αργότερα μπορεί να οδηγήσει και σε εξάρτηση».

«Το πιο σημαντικό είναι ο γονεϊκός έλεγχος και η θέσπιση ορίων από πολύ μικρή ηλικία. Όταν ένα παιδί το αφήνεις ανεξέλεγκτο στο κινητό ή στο tablet από πάρα πολύ μικρό δεν μπορείς σίγουρα να θεσπίσεις όρια αργότερα. Και για αυτό έχουμε πολλά παιδιά, πλέον, στην Ελλάδα εξαρτημένα από το Διαδίκτυο, τα παιχνίδια συν τους κινδύνους, όπως η αποπλάνηση. Τα παιδιά βρίσκονται εκτεθειμένα σε ένα πλαίσιο που είναι δυστυχώς ανεξέλεγκτο».

cyber.danger1

Η «μάστιγα» της απόσπασης προσοχής

Η κατάχρηση του κινητού έχει και άλλες επιπτώσεις στους λιλιπούτειους χρήστες του. Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center στις ΗΠΑ, περισσότεροι από 2.400 εκπαιδευτικοί θεωρούν ότι οι μαθητές έχουν μεγαλύτερη δυσκολία συγκέντρωσης από προηγούμενες γενιές. Το 87% εξ αυτών συμφωνούν με την άποψη ότι οι ψηφιακές τεχνολογίες του σήμερα συμβάλλουν στη δημιουργία μίας γενιάς με προσοχή που αποσπάται εύκολα.

Η χρήση των κοινωνικών δικτύων και των μηνυμάτων στο κινητό συναποτελούν μία διαδικασία συνεχούς εξοικείωσης και επικοινωνίας με μικρά και σύντομα κείμενα. Οπως εξηγεί στο βραβευμένο βιβλίο «The Shallows» ο Νίκολας Καρ, η δυνατότητα της τεχνολογίας να προσαρμόζεται στις καθημερινές ρουτίνες των ανθρώπων κάνει ακόμη πιο δύσκολη τη διαδικασία σχηματισμού νέων μνημών.

Σύμφωνα με τον Καρ, ο εγκέφαλος λειτουργεί όπως ο υπολογιστής: έχει την προσωρινή μνήμη για να εκτελεί τις τρέχουσες εργασίες και τη μεγαλύτερη και βαθύτερη μνήμη, στην οποία πρέπει να περάσουν οι πληροφορίες ούτως ώστε να απομνημονευθούν. Όπως αναφέρει ο Καρ, «οποιαδήποτε διάσπαση της προσοχής στις διεργασίες της προσωρινής μνήμης -όπως ο έλεγχος του mail ή η αποστολή ενός μηνύματος στο κινητό την ώρα που διαβάζετε ένα άρθρο- μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη διαγραφή των πληροφοριών προτού αυτές μεταφερθούν για απομνημόνευση».

Ο νευροεπιστήμονας Μάικλ Μέρτσενιχ υποστηρίζει στο βιβλίο του Καρ ότι η τεχνολογία επαναπρογραμματίζει μαζικά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλός μας.

Η αμφιλεγόμενη πρακτική του multitasking

Στη σημερινή εποχή, η έννοια του «multitasking» (πολυ-επεξεργασία) αποτελεί το αντίβαρο στη μείωση της ικανότητας συγκέντρωσης και κατ’ επέκταση της εμβάθυνσης. Σύμφωνα με το βιβλίο του Ρίτσαρντ Γουάτσον, «Future Minds», η γενιά των «screenagers» – συνδυασμός στα αγγλικά των λέξεων οθόνη και έφηβος – αρέσκεται να κάνει πολλά πράγματα παράλληλα, να εξατομικεύει τις εμπειρίες της, να διαβάζει κείμενα με μη γραμμικό τρόπο, να βλέπει εικόνες και από αυτές να παίρνει τις «χίλιες λέξεις». Για τη γενιά αυτή η μνήμη είναι το πεδίο αναζήτησης του Google, ενώ οι προσωπικές σχέσεις περνούν μέσα από τις οθόνες.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το βιβλίο, «η εικονικότητα διαγράφει την ανάγκη για απευθείας ανθρώπινη επαφή και αυτό σημαίνει ότι μία ολόκληρη γενιά ανατρέφεται προτιμώντας να αντιμετωπίζει μία μηχανή παρά έναν άνθρωπο».

Η άγνοιά της για το παρελθόν διευρύνεται και μαζί της η ευρύτερη κατανόηση των κοσμοϊστορικών γεγονότων, την ώρα που ένα Like είναι αρκετό για ένα ευτυχισμένο παρόν.

Την ίδια ώρα, αναπτύσσεται η γενιά των «iKidz» που είναι σήμερα κάτω των 10 ετών και που στα πέντε τους χρόνια γνωρίζουν ήδη το Google ως ρήμα. Όπως καταγράφεται στο βιβλίο «Future Minds», αυτή είναι η γενιά που δεν μπορεί να ξεχωρίσει το εικονικό από το πραγματικό περιβάλλον. Η τεχνολογία και το Διαδίκτυο αποτελούν την παιδική χαρά και, δεδομένα, η πολυπραγμοσύνη θα αποτελέσει έμφυτο χαρακτηριστικό αυτής της νέας γενιάς.

Αρκετοί μελετητές του εγκεφάλου και της ανθρώπινης συμπεριφοράς, όμως, αμφισβητούν την ύπαρξη της δυνατότητας εκτέλεσης πολλών εργασιών ταυτόχρονα. Όπως αναφέρει ο καθηγητής του ΜΙΤ και νευροεπιστήμονας Ερλ Μίλερ, «οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα και, όταν το πιστεύουν, απλώς ξεγελούν τον εαυτό τους». Σύμφωνα με τον δρα Μίλερ, αυτό που συμβαίνει είναι απλώς η μετακύλιση της προσοχής από τη μία δραστηριότητα στην επόμενη, δίχως να συμβαίνει τίποτα παραπάνω από ένα πράγμα την κάθε φορά. Όπως υποστηρίζει ο καθηγητής, «αλλάζοντας από τη μία εργασία στην άλλη, νομίζεις ότι έχεις στο μυαλό σου παράλληλα όσα πράγματα κάνεις. Στην πραγματικότητα, όμως, κάνεις μόνο ένα».

 

Η άλλη όψη του προβλήματος

Αναμφίβολα, οι οθόνες είναι γύρω μας για να μείνουν και η μόνη υγιής απάντηση είναι η προσπάθεια για καλύτερη δυνατή αξιοποίησή τους, η μετατροπή της σχέσης παθογένειας σε σχέση δημιουργίας. O ελληνικής καταγωγής καθηγητής παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Ουάσιγκτον, Δημήτρης Χρηστάκης, έχει συνυπογράψει το βιβλίο «Elephant in the Living Room: Make Television Work for Your Kids» και έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με τις επιπτώσεις των οθονών στην ανάπτυξη του παιδικού εγκεφάλου. Οι έρευνές του εστιάζουν στη δημιουργική ενασχόληση των παιδιών με τις οθόνες, ούτως ώστε να παράγονται επωφελή αποτελέσματα για την αναπτυξιακή διαδικασία. Oπως αναφέρει στο βιβλίο του, «υπάρχει αυτή η δυνατότητα και πρέπει να υπάρχει γιατί οι συσκευές αυτές δεν πρόκειται να φύγουν. Είναι εδώ και θα είναι μαζί μας για πολύ καιρό ακόμη. Τα παλιά και τα νέα μέσα αποτελούν μέρος της ζωής μας και η πραγματική ερευνητική ατζέντα είναι να βρούμε τους τρόπους να τα χρησιμοποιούμε με υγιές τρόπο. Για παράδειγμα, ζητάμε από τους γονείς να αντικαταστήσουν τα βίαια προγράμματα με ποιοτικά».

Oπως υποστηρίζει ο δρ. Χρηστάκης, σύμφωνα με τις έρευνες που έχει κάνει ο ίδιος και η επιστημονική του ομάδα, όσο περισσότερη τηλεόραση βλέπουν τα παιδιά κάτω από την ηλικία των τριών, τόσο πιθανότερο είναι να εμφανίσουν προβλήματα συγκέντρωσης στο σχολείο.

Ειδικότερα, για κάθε ώρα που βλέπουν τηλεόραση ημερησίως, οι πιθανότητες εμφάνισης προβλήματος συγκέντρωσης αυξάνονται κατά 10%. Επίσης, καταγράφει ότι αν υπάρχει μεγαλύτερη διέγερση της διανοητικής διαδικασίας στα παιδιά, από δραστηριότητες όπως η ανάγνωση από τους γονείς, οι επισκέψεις σε μουσεία, κτλ., μειώνονται οι πιθανότητες εμφάνισης διάσπασης της προσοχής. Συγκεκριμένα, κάθε ώρα διέγερσης της διανοητικής διαδικασίας μειώνει την πιθανότητα κατά 30%. Αυτές είναι οι δύο όψεις του προβλήματος.

Στο ερευνητικό πεδίο του δρ. Χρηστάκη είναι και η χρήση tablets από παιδιά κάτω των δύο ετών. Και αν σε κάποιους μπορεί να φαντάζει υπερβολή, για τους πιο «φρέσκους γονείς» μάλλον αποτελεί μία διασκεδαστική πραγματικότητα, καθώς δεν αργούν τα παιδιά να πάρουν στα χέρια τους τα κινητά και τις ταμπλέτες πριν ακόμη… βγάλουν τις πάνες ή παρατήσουν την πιπίλα.

web.addicted31

Σύμφωνα με τον δρα Χρηστάκη, «ακόμη γνωρίζουμε πολύ λίγα σε σχέση με το πώς οι ταμπλέτες και οι υπόλοιπες διαδραστικές τεχνολογίες επηρεάζουν τις διανοητικές ικανότητες των παιδιών. Η έρευνα είναι αδύνατον να ανταγωνιστεί τους ρυθμούς με τους οποίους προχωρά η τεχνολογία και αυτές οι συσκευές είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς. Κατά την άποψή μου, υπάρχει ένας έμμεσος και ένας άμεσος τρόπος με τον οποίο τα μέσα επηρεάζουν τη συμπεριφορά και την ανάπτυξη του παιδιού. Ο άμεσος βασίζεται στο περιεχόμενο που βλέπουν τα παιδιά και στις μορφές, τις πλατφόρμες με τις οποίες έρχεται σε επαφή με αυτό. Αυτό που βλέπουμε επηρεάζει τον τρόπο που ενεργούμε, τουλάχιστον στην περίπτωση των παιδιών. Ο έμμεσος τρόπος ορίζεται από τις δραστηριότητες που εκτοπίζονται. Για να το πω απλά, όσες ώρες ασχολούνται με τις οθόνες αφαιρούνται από άλλες δραστηριότητες, που δυνητικά θα μπορούσαν να είχαν αναπτυξιακά οφέλη».

Στην έρευνά του ο δρ. Χρηστάκης συγκρίνει την παρακολούθηση τηλεόρασης και την ενασχόληση με ταμπλέτες, εξετάζοντας στοιχεία όπως η διάδραση, η παραμετροποίηση, η πρόοδος, η φορητότητα, η ανάδραση και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αν αυτοί ενυπάρχουν, τότε μπορεί να γίνει αποδεκτή η χρήση των ταμπλετών, «για μισή με μία ώρα ημερησίως. Τα μικρά παιδιά είναι ξύπνια 8 με 12 ώρες κάθε ημέρα. Υπάρχουν πολύ σημαντικά πράγματα για να κάνουν και να μάθουν σε αυτό το χρονικό διάστημα».

Πηγή: cnn.gr

Εκπαιδευτικό Υλικό για τον Τραυλισμό: παραμύθια, ιστορίες, ενημερωτικά φυλλάδια, εγχειρίδια, videos

Το ζήτημα του τραυλισμού, ένα θέμα για το οποίο δε συζητάμε πολύ, αφορά ενήλικες και παιδιά που συχνά, βιώνουν μια καθημερινότητα δύσκολη, έντονα χρωματισμένη από συναισθήματα ντροπής, μειονεξίας, μοναξιάς, χαμηλής αυτοεκτίμησης. Η δυσκολία στη ροή της ομιλίας έχει πολυπαραγοντική αιτιολογία και πολυεπίπεδα χαρακτηριστικά, ενώ οι ψυχολογικές και κοινωνικές συνέπειες στην καθημερινή επικοινωνία και τη λειτουργικότητα των ανθρώπων που τραυλίζουν είναι ισχυρές.

Δίχως άλλο, η ενημέρωση για τον τραυλισμό στην Ελλάδα είναι ελλιπής και συγκεχυμένη. Στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, στο σχολείο και στη δουλειά, στο κοινωνικό πλαίσιο και στην αυτοεικόνα τους τα πρόσωπα που τραυλίζουν αντιμετωπίζουν πολλών ειδών δυσκολίες. Η κοινωνία είναι απαραίτητο να ευαισθητοποιηθεί για τον τραυλισμό, να γνωρίσει τη διαταραχή και τις συνέπειές της. Ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια, η αποδοχή μάς αφορούν όλους.

Διαβάστε τρείς πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες ανθρώπων που αντιμετώπισαν με επιμονή και πίστη στον εαυτό τον τραυλισμό τους και κατεβάστε υλικό για πρόσωπα που τραυλίζουν, το οποίο έχει ετοιμάσει με φροντίδα η Ομάδα Ειδικού Ενδιαφέροντος Διαταραχών Ροής της Ομιλίας (ΟΕΕΔΡΟ) του Πανελληνίου Συλλόγου Λογοπεδικών-Λογοθεραπευτών.

♥ Πληροφορίες & Συμβουλές για τον Τραυλισμό ♥

Για τους Γονείς

Για τον Εκπαιδευτικό

Για τον Παιδίατρο

Για τον Ενήλικο που τραυλίζει

Για τον Έφηβο που τραυλίζει

♥ Εγχειρίδια για τον Τραυλισμό ♥

Κουβεντιάζοντας ανοιχτά με εκπαιδευτικούς

Κάποιες φορές τραυλίζω (για παιδιά 7-12 ετών)

 ♥ Παραμύθια για παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας σχετικά με τον τραυλισμό ♥

Το κοκοράκι που κολλούσε αλλά όλους τους ξυπνούσε!

(εδώ χωρίς εικονογράφηση)

Το ρολόι που μιλούσε

(εδώ χωρίς εικονογράφηση)

♥ Ενημερωτικά Videos ♥

Τραυλισμός: από την προσχολική ηλικία στην ενήλικη ζωή

Μέρος 1ο – Μιλάω στην τάξη

Μέρος 2ο – Οι συμμαθητές μου και εγώ

Μέρος 3ο – Αναζητώντας Υποστήριξη

Μέρος 4ο – Σχέση Ζωής

Μέρος 5ο – Δάσκαλέ μου κάτι να σου πω

Μέρος 6ο – Παιδί μου κάτι να σου πω

Μέρος 7ο – Λέξεις και Πλάσματα


traylismos2

H ιστορία του ηθοποιού James Earl Jones

Ο ηθοποιός James Earl Jones, διάσημος στο Broadway και την τηλεόραση, είναι γνωστός για τη φωνή του Darth Vader στον «Πόλεμο των Άστρων», καθώς και για το βιβλίο του «Φωνές και Σιωπές». O Jones έχει πει τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες στην ιστορία του Αμερικανικού κινηματογράφου, αλλά αυτός ο άνθρωπος, διάσημος για τη φωνή του, κάποτε βασανιζόταν από έντονο τραυλισμό.

Μεγαλωμένος στο Μισισίπι και αργότερα στο Μίσιγκαν, ο Jones ήταν σχεδόν «μουγκός» για οχτώ χρόνια, στην παιδική του ηλικία. «Όταν ήμουν μικρός, θα επικοινωνούσα με την οικογένειά μου, ή τουλάχιστον με αυτούς που δεν ένιωθαν άβολα με το τραύλισμά μου», διηγείται ο Jones στη συνέντευξή του στην «The Daily Mail». «Επικοινωνούσα με τα ζώα άνετα, αλλά αυτό σήμαινε να μιλάω στα γουρούνια, στις αγελάδες και στις κότες. Δεν τους ενδιαφέρει πώς ακούγεσαι, θέλουν απλά να ακούσουν τη φωνή σου».

Τα άλλα παιδιά βέβαια, δεν ήταν τόσο δεκτικά όσο τα ζώα. «Ο τραυλισμός είναι επώδυνος», λέει ο Jones για το παιδικό του βάσανο. «Στο κατηχητικό, προσπαθούσα να διαβάσω τα μαθήματά μου και τα παιδιά πίσω μου έπεφταν κάτω από τα γέλια… όταν πήγα σχολείο, το τραύλισμά μου ήταν τόσο έντονο πια που σταμάτησα την προσπάθεια να μιλήσω σωστά.»

Στην ίδια συνέντευξη, ο Jones αφηγείται πώς ο σκεπτικισμός ενός καθηγητή του γυμνασίου τον βοήθησε να ξαναβρεί τη φωνή του. «Στο γυμνάσιο είχα ξεκινήσει να γράφω ποίηση και ένας από αυτούς μου είπε: «Jim, είναι πολύ καλό το ποίημα. Θα’ λεγα ότι είναι τόσο καλό, που δεν πιστεύω ότι το έγραψες εσύ. Νομίζω ότι το υπέκλεψες. Αν θες να αποδείξεις ότι εσύ το έγραψες, θα πρέπει να σταθείς μπροστά στην τάξη και να το αναγγείλεις από μνήμης». Έτσι και έκανα. Μιας και ήταν δικά μου λόγια, τα είπα μέχρι το τέλος.»

Ο Jones λέει ότι ο καθηγητής του τον ώθησε στο να διαβάζει και να απαγγέλει ποίηση, κάτι που πυροδότησε το ενδιαφέρον του στην ηθοποιία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο Μουσικής, Θεάτρου και Χορού του Μίσιγκαν, έμαθε να ελέγχει το τραύλισμά του, αλλά ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν φεύγει εντελώς. Σε μια συνέντευξη στο NPR, o Jones λέει για το τραύλισμά του: «Δε λέω ότι «θεραπεύτηκα». Απλά δουλεύω πάνω σε αυτό.»

Ο Jones μετράει έξι δεκαετίες στην καριέρα του και περιλαμβάνει αξέχαστους ρόλους στην σκηνή και την οθόνη. Το 2008 παρέλαβε το βραβείο Screen Actors Guild Life Achievement Award για τη «μακρά και σιωπηλή αφοσίωσή του στην προώθηση της παιδείας, των τεχνών και κλασικών μελετών σε εθνικό και τοπικό επίπεδο», όπως είπε ο Πρόεδρος της Συντεχνίας, Alan Rosenberg. Επιπρόσθετα, έχει κερδίσει τρία βραβεία Emmy, δύο βραβεία Tony και ένα τιμητικό βραβείο Όσκαρ. Για την εμφάνισή του στο » Cat on a Hot Tin Roof» του Tennessee Williams, ο James Earl Jones «μεταμόρφωσε την αδυναμία του στη μεγαλύτερή του δύναμη.»

 

traylismos

ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΥΛΙΣΜΑ

της Yasmine Amin

Για πολύ καιρό, αισθανόμουν ότι το τραύλισμα που έχω «έκλεβε» κάποια χαρακτηριστικά του ανθρώπου που ήθελα να είμαι. Ήμουν το ντροπαλό κορίτσι που δεν μιλούσε πολύ, κάτι που στην εποχή μας είναι συνώνυμο με την έλλειψη γνώσεων, και πάντα με έβλεπαν λιγότερο ικανή από τους άλλους.

Το τραύλισμά μου ήταν παρόν σε κάθε κομμάτι της ζωής μου. Ποτέ δεν με άφησε, έστω για λίγο. Έδινα την παραγγελία μου στα εστιατόρια, βασισμένη στο τι μπορούσα να προφέρω εκείνη τη στιγμή, μερικές φορές συλλάβιζα τις λέξεις, γιατί δεν έβρισκα άλλο τρόπο να μιλήσω (κάτι που μου χάριζε σαστισμένα βλέμματα), και κουράστηκα να ακούω το πασίγνωστο «Ω, απλά άγχος είναι, κι εγώ τραυλίζω μερικές φορές». Αυτό με εκνεύριζε, γιατί ο κόσμος δεν γνωρίζει ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους ευφραδείς ανθρώπους που κολλάνε μερικές φορές και σε αυτούς που τραυλίζουν συνεχώς, ακόμα και όταν μιλάνε με την οικογένειά τους.
Παρόλη τη δυσαρέσκεια που έχω με το τραύλισμά μου, το οποίο ακόμα με ταλαιπωρεί, στην πραγματικότητα έχω αρχίσει να το βλέπω σαν ευλογία.

Ο τραυλισμός μου με έκανε συνετή. Όταν τραυλίζεις, έχεις την τάση να μιλάς μόνο όταν είναι απαραίτητο. Έχει κι αυτό τα καλά του. Κάθε φορά που παρέμενα σιωπηλή, παρατηρούσα τον κόσμο. Σαν αποτέλεσμα, ήμουν πάντα πιο σοφή από άτομα της ηλικίας μου.

Ο τραυλισμός μου με έκανε καλύτερη ακροάτρια. Ελέγχοντας την παρόρμησή μου να μιλήσω, άρχισα ενστικτωδώς να ενδιαφέρομαι για το τι έχει ο άλλος να μου πει. Αυτό αύξησε την περιέργειά μου και διεύρυνε τις γνώσεις μου. Η Suan Cain λέει εύστοχα: «Έχουμε δύο αυτιά και ένα στόμα, καλό να είναι να τα χρησιμοποιούμε ανάλογα».

Ο τραυλισμός μου με έκανε καλύτερη στον γραπτό λόγο. Όταν δυσκολευόμουν να μιλήσω, η εφημερίδα μου ήταν το φιλαράκι μου. Έγραφα, και έγραφα, και έγραφα, μέχρι που δεν είχα τίποτα άλλο να πω. Γράφοντας τις λέξεις μου σε χαρτί, αναπτύχθηκα σαν δημοσιογράφος και σαν άνθρωπος.

Ο τραυλισμός μου με έκανε να κατανοώ. Όταν βλέπω κάποιον να βασανίζεται, συμπάσχω μαζί του, μιας και βασανίζομαι εγώ η ίδια κάθε μέρα. Ξέρω τι σημαίνει να τα δίνεις όλα και στο τέλος να χάνεις, τι σημαίνει να σε κοροϊδεύουν, να μην σε καταλαβαίνουν. Το να βοηθάς τους άλλους μειώνει τη μοναξιά και σε επιβραβεύει.

Ο τραυλισμός μου μεγάλωσε το λεξιλόγιό μου. Είμαι ένα ζωντανό λεξικό, μιας και αναγκάζομαι να αντικαθιστώ ορισμένες λέξεις που δεν μπορώ να προφέρω με άλλες στις συζητήσεις μου.

Το πιο σημαντικό απ’ όλα όμως, ο τραυλισμός μου με έμαθε να δικαιώνομαι μέσω των πράξεών μου και όχι με τα λόγια. Ο κόσμος με έβλεπε σαν ανήμπορη εξαιτίας του τραυλισμού μου, και αυτό λειτούργησε καταλυτικά στο να τους δείξω ότι έχουν άδικο. Δεν μπορούσα να τους πω ότι είμαι ικανότατη, γι’ αυτό και τους το έδειχνα. Μέσα από αυτό πήρα το πιο σημαντικό μάθημα: Άσε τις πράξεις να μιλήσουν για σένα.

Ο τραυλισμός μου, μου έδωσε περισσότερα παρά μου στέρησε. Ελπίζω όλοι οι άνθρωποι που τραυλίζουν να φτάσουν στο σημείο όπου θα μπορούν με αυτοπεποίθηση να πουν το ίδιο.

τραυλισμός2

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΟΣΟΝ ΜΟΥ; ΤΡΑΥΛΙΖΩ!

του Thomas Gambino

Με λένε Thomas Gambino. Έχω ύψος 2,04 m, ζυγίζω 110 κιλά και έχω αρχή φαλάκρας. Διανύω το πρώτο έτος του διδακτορικού μου στο Πανεπιστήμιο Rutgers, σπουδάζοντας σχολική ψυχολογία. Το πιο σημαντικό απ’ όλα, είμαι άτομο που τραυλίζει.

Μεγαλώνοντας ένιωθα αμηχανία, ντροπή και αηδία με τον τρόπο που μιλούσα. Θυμάμαι να πηγαίνω σε εστιατόρια και να τρέχω προς τις τουαλέτες, γιατί φοβόμουν να παραγγείλω. Φοβόμουν να πω το ίδιο μου το όνομα.

Θυμάμαι τον τρόπο που οι συμμαθητές μου επαναλάμβαναν το τραύλισμά μου και με αποκαλούσαν «καθυστερημένο». Θυμάμαι να κάθομαι αθόρυβος, ουρλιάζοντας μέσα μου να συμμετέχω στην τάξη, χωρίς να πω κουβέντα. Θυμάμαι να φωνάζω στο Θεό που με έκανε αυτό που είμαι. Μεγαλώνοντας ήθελα να κρατήσω κρυφό το τραύλισμά μου. Νόμιζα ότι έκανα τους φίλους μου και την οικογένειά μου να νιώθουν άσχημα όποτε μιλούσα. Ένιωθα ότι τους απογοήτευα. Ήμουν ένα κεφάλι ψηλότερος από όλους, κάτι που έκανε αδύνατο το να κρυφτώ. Ήμουν το πιο ψηλό παιδί στο σχολείο, και φοβόμουν να μιλήσω.

Στο γυμνάσιο, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν, αποτέλεσμα τριών ετών λογοθεραπείας που έκανα στο δημοτικό. Όταν αποφοίτησα, έλαβα το βραβείο της «καλύτερης επίδειξης χαρακτήρα». Αυτό το βραβείο δίνεται σε αυτόν που πράττει σωστά, άσχετα από το αν είναι εμφανές στους άλλους.

Τα δύο πρώτα δώρα που μου χάρισε ο τραυλισμός μου, είναι το θάρρος και η έλλειψη φόβου. Όταν πήγα στο λύκειο, ξεκίνησα να αριστεύω στα αθλήματα, έκανα νέους φίλους και έπαιρνα καλούς βαθμούς στα μαθήματα.

Το τρίτο δώρο ήταν ότι πλέον μπορούσα να διακρίνω τους πραγματικούς μου φίλους. Εάν ο κόσμος με κορόιδευε ή δεν άκουγαν αυτό που ήθελα να τους πω, τότε δεν άξιζαν τον χρόνο μου. Στο μπάσκετ, συμμετείχα και στους αρχάριους και στους προχωρημένους. Στους αρχάριους κερδίσαμε το πρωτάθλημα και είχα την αναγνώριση, λαμβάνοντας μερικά βραβεία.

Το τέταρτο δώρο ήταν η επιμονή. Υπήρξαν στιγμές κατά την περίοδο του μπάσκετ όπου ήθελα να τα παρατήσω, αλλά οι συναθλητές μου και η οικογένειά μου με ενθάρρυναν να συνεχίσω. Μετά το λύκειο, μπήκα στην ομάδα μπάσκετ του κολλεγίου, όπου είχα τη δυνατότητα να δουλέψω με πολλά διαφορετικά παιδιά.

Το πέμπτο δώρο που μου χάρισε ο τραυλισμός μου είναι η ενσυναίσθηση. Ήξερα πώς είναι να σε κοροϊδεύουν και να γίνεσαι θύμα χλευασμού για κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις.

Παίζοντας μπάσκετ για δύο χρόνια, αποφάσισα να απομακρυνθώ και να δουλέψω σε ένα οικοτροφείο με έναν σχολικό ψυχολόγο. Ήταν μια εμπειρία που μου άλλαξε τη ζωή. Δούλεψα με μαθητές διαφόρων ειδών. Συνειδητοποίησα ότι πολλοί από αυτούς, αν και νεότεροι από μένα, είχαν περισσότερα βάσανα απ’ ό,τι εγώ. Αυτοί οι μαθητές με ενέπνευσαν και με έκαναν να δω τις προοπτικές στη ζωή μου. Βρήκα το πάθος μου στο να δουλεύω με παιδιά. Πολλά παιδιά δεν έχουν την ίδια υποστήριξη που είχα εγώ μεγαλώνοντας. Γι’ αυτό και ήθελα να είμαι εκεί για αυτά, να τα βλέπω να πετυχαίνουν τους μεγαλύτερους στόχους τους.

Το έκτο δώρο του τραυλισμού μου είναι που βρήκα το πάθος μου δουλεύοντας με παιδιά.

Σήμερα, είμαι ένα περήφανο άτομο που τραυλίζει με απεριόριστες δυνατότητες και προοπτικές μπροστά μου. Ο θετικός τρόπος σκέψης οφείλεται στον τραυλισμό μου.

Το έβδομο δώρο είναι η δυνατότητα να απολαμβάνω τις μικρές στιγμές στη ζωή μου. Επιπλέον, η γελοιοποίηση και χλευασμός που έλαβα, με έκαναν ατρόμητο. Τα έχω ξανακούσει…

Κλείνοντας, θέλω να πω σε αυτούς που βασανίζονται με το τραύλισμά τους και σε αυτούς που δεν έχουν βρει ακόμα την αιτία που τραυλίζουν, ότι θα καλυτερέψει. Είμαστε εδώ για κάποιο λόγο, το ίδιο ισχύει και τον τραυλισμό μας. Το κουράγιο που έχετε καθημερινά, εμπνέει τους πάντες γύρω σας. Ο κόσμος σας κοιτάζει με θαυμασμό και είστε ανίκητοι.
Ό,τι έχουμε να πούμε αξίζει να επαναλαμβάνεται, αξίζει να επαναλαμβάνεται…

Πηγές: stutteringhelp.org, logopedists.gr