• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Μήπως είναι ο κόσμος μας το χειρότερο μέρος για να ζει ένα παιδί;

Τόποι εχθρικοί προς τα παιδιά, ή, αν προτιμάτε, τα χειρότερα μέρη για να ζει -όσο ζει- παιδί… Παράδειγμα; Στην Υεμένη, κάθε 10 λεπτά, ένα παιδί πεθαίνει λόγω ασθενειών που μπορούν να προληφθούν. Σκοτεινιάζει η καρδιά κι ο κόσμος όλος. Εκεί που ο άνθρωπος θα έπρεπε να προστατεύει και να στηρίζει, να θωρακιζει και να παρέχει ασφάλεια, εκεί ακριβώς όπου κατοικεί η παιδικότητα η ιερή κι αυθεντική, ο άνθρωπος κυριαρχεί με την πιο απάνθρωπη και φρικαλέα υπόστασή του.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχουν και κτηνώδεις συμπεριφορές.  Ενημερωθείτε και δώστε περισσότερο χώρο και βάθος στην ευαισθησία σας.

Πέντε εκατομμύρια παιδιά ηλικίας μικρότερης των 5 ετών πέθαναν στην Αφρική από ασθένειες που μπορούσαν να προληφθούν ή να ιαθούν, από πείνα, από τραύματα και άλλες άμεσες και έμμεσες συνέπειες ένοπλων συρράξεων στην ήπειρο από το 1995 ως το 2015, τονίζουν οι συγγραφείς της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση The Lance.

Τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να κάνουν περισσότερα ώστε να προστατεύσουν χιλιάδες παιδιά από το να πέσουν στα χέρια δουλεμπόρων που δρουν σε εγκληματικά δίκτυα ή ακόμα και στις ίδιες τους τις οικογένειες, προειδοποιεί η Europol, υπογραμμίζοντας τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν αγόρια και νεαροί πρόσφυγες. Οι δουλέμποροι στοχοθετούν ολοένα και περισσότερο παιδιά από χώρες όπως η Νιγηρία και το Βιετνάμ και τα εξαναγκάζουν να εργάζονται σε αγροκτήματα και εργοστάσια ή τα πουλάνε για σεξουαλική εκμετάλλευση, επισημαίνει η Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία.

Τουλάχιστον 4 εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως πέφτουν θύματα εξαναγκαστικής εργασίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης,σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Αυτά τα παιδιά τα αναγκάζουν να επαιτούν, να κλέβουν στον δρόμο ή από καταστήματα, ενώ τα δίνουν σε παράνομες υιοθεσίες και τα υποχρεώνουν σε ψεύτικους γάμους, σύμφωνα με την έκθεση. Εξάλλου, η εμπορία ανθρώπων για εργασιακή εκμετάλλευση καταγράφει άνοδο στην Ευρώπη και υπερτερεί της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ως κυρίαρχη μορφή της σύγχρονης δουλείας σε αρκετές χώρες, μεταξύ αυτών της Βρετανίας, του Βελγίου και της Πορτογαλίας, σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Το μέλλον των εκατομμυρίων παιδιών που ζουν σε χώρες που πλήττονται από ένοπλες συγκρούσεις κινδυνεύει, καθώς τα εμπόλεμα μέρη εξακολουθούν να διαπράττουν σοβαρά εγκλήματα κατά των παιδιών και οι ηγέτες του κόσμου απλώς παρακολουθούν – λέει η Unicef. «Τα παιδιά που ζουν σε ζώνες σύγκρουσης σε όλο τον κόσμο συνέχισαν να υποφέρουν από ακραίες βιαιότητες τους τελευταίους 12 μήνες και ο κόσμος εξακολουθεί να αποτυγχάνει. Διαπράττονται βίαιες πράξεις με ατιμωρησία και η κατάσταση χειροτερεύει», λέει ο Manuel Fontaine, διευθυντής προγραμμάτων έκτακτης ανάγκης της Unicef. Τα παιδιά που ζουν σε χώρες που βρίσκονται σε πόλεμο χρησιμοποιούνται ως ανθρώπινες ασπίδες, συλλαμβάνονται, στρατολογούνται για να πολεμήσουν, σκοτώνονται, πεθαίνουν από πείνα, από δίψα, από αρρώστιεςΕπίσης, ο βιασμός, ο αναγκαστικός γάμος και η απαγωγή έχουν γίνει συνηθισμένες τακτικές στη Συρία στην Υεμένη, στο Κονγκό, στη Νιγηρία, στο Νότιο Σουδάν και στη Μιανμάρ.

Στο Αφγανιστάν, η βία και η αιματοχυσία είναι καθημερινότητα, ενώ περίπου 6.000 παιδιά βρήκαν το θάνατο το 2018. Σχεδόν τα μισά παιδιά στο Αφγανιστάν δεν πηγαίνουν σχολείο εξαιτίας των συγκρούσεων, της φτώχειας, των γάμων ανηλίκων και των διακρίσεων εις βάρος των κοριτσιών. Και βέβαια, όταν τα παιδιά δεν είναι στα σχολεία, κινδυνεύουν περισσότερο να κακοποιηθούν, να πέσουν θύματα εκμετάλλευσης και στρατολόγησης.

Πριν λίγους μήνες, σοκ προκάλεσε βίντεο που δείχνει μια ομάδα στρατιωτών στο Καμερούν να εκτελεί εν ψυχρώ δύο μητέρες με τα δύο παιδιάς τους. Οι εκτελεστές ήταν άνδρες του στρατού του Καμερούν. Στο βίντεο ακούγονται να φωνάζουν στους τέσσερις προς εκτέλεση «είστε μέλη της Μπόκο Χαράμ, θα πεθάνετε». Τον Νοέμβριο, επίσης, περισσότεροι από 80 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων πολλών παιδιών, απήχθησαν από σχολείο στο Nkwen, στα βορειοδυτικά της χώρας και απελευθερώθηκαν λίγες μέρες αργότερα. Μέχρι σήμερα, 93 χωριά φέρονται να έχουν καεί εν μέρει ή εξ ολοκλήρου εξαιτίας συγκρούσεων στις περιοχές, ενώ πολλά παιδιά βιώνουν ακραία βία.

Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η κατάσταση είναι απελπιστικά σκληρή για τα παιδιά στη χώρα. Περίπου 1,5 εκατομμύριο αγόρια και κορίτσια, δηλαδή τα δύο τρίτα των παιδιών στη χώρα των περίπου 4,5 εκατομμυρίων κατοίκων, χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. Πάνω από 43.000 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών προβλέπεται να αντιμετωπίσουν πολύ υψηλό κίνδυνο θανάτου από ακραίο οξύ υποσιτισμό μέσα στο 2019, προειδοποιεί η υπηρεσία του ΟΗΕ. Το ένα στα τέσσερα παιδιά είτε έχει εκτοπιστεί, ή ζει στην προσφυγιά.

Χιλιάδες παιδιά ζουν παγιδευμένα στις τάξεις ένοπλων ομάδων, χρησιμοποιούνται σαν στρατιώτες και βοηθητικοί, ενώ χιλιάδες άλλα είναι θύματα σεξουαλικής βίας. «Τα σκελετωμένα σώματα των παιδιών που ήταν αρκετά τυχερά για να καταφέρουν να φθάσουν στην πτέρυγα του μοναδικού παιδιατρικού νοσοκομείου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας που είναι αφιερωμένη στην αντιμετώπιση του υποσιτισμού ουσιαστικά ουρλιάζουν «λιμός»», τονίζει η UNICEF. Κι όλα αυτά στη χώρα, που διαθέτει πλούσια κοιτάσματα διαμαντιών αλλά παραμένει βυθισμένη στην απόλυτη φτώχεια.

Περίπου 700.000 παιδιά υποφέρουν από υποσιτισμό στην Κασάι, 400.000 από τα οποία «κινδυνεύουν να πεθάνουν» σε αυτή την περιοχή της κεντρικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, θύματα μιας σύγκρουσης από τον Σεπτέμβριο του 2016 έως τα μέσα του 2017, ανέφερε η Unicef. Η ενδοεθνική βία και οι συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και των ένοπλων ομάδων-πολιτοφυλακών έχουν καταστροφικές επιπτώσεις στα παιδιά. Επιπλέον, περίπου 4,2 εκατομμύρια παιδιά διατρέχουν τον κίνδυνο σοβαρού υποσιτισμού ενώ η χώρα πλήττεται από την επιδημία «Έμπολα» Η κατάσταση εντείνεται από τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των παιδιών, συμπεριλαμβανομένης της αναγκαστικής στρατολόγησης από ένοπλες ομάδες και της σεξουαλικής κακοποίησης.

Στο Ιράκ, ακόμη και αν οι συγκρούσεις έχουν μειωθεί σε μεγάλο βαθμό, τέσσερα παιδιά σκοτώθηκαν το Νοέμβριο στο βόρειο τμήμα της χώρας, όταν το φορτηγό που ταξίδευαν στο σχολείο δέχθηκε σε επίθεση. Τα παιδιά και οι οικογένειες που επιστρέφουν στα σπίτια τους σε περιοχές που είχαν προηγουμένως πληγεί από ακραία βία συνεχίζουν να εκτίθενται στον κίνδυνο μη εκραγέντων πυρομαχικών. Χιλιάδες οικογένειες παραμένουν εκτοπισμένες και τώρα αντιμετωπίζουν τις πρόσθετες απειλές των χειμερινών θερμοκρασιών και των πλημμυρών.

Στη Συρία, από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2018, ο ΟΗΕ επαλήθευσε τη δολοφονία 870 παιδιών – τον υψηλότερο αριθμό που σημειώθηκε ποτέ στους πρώτους εννέα μήνες κάθε έτους από την έναρξη της σύγκρουσης το 2011.

Ο ανταρτοπόλεμος των τζιχαντιστών της Μπόκο Χαράμ, που άρχισε το 2009 στη βορειοανατολική Νιγηρία, έχει στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 27.000 ανθρώπους, ανάμεσά  τους χιλιάδες παιδιά και έχει προκαλέσει σοβαρή ανθρωπιστική κρίση, με τον εκτοπισμό 2,5 εκατομμυρίων κατοίκων. Μετά τη μαζική απαγωγή των νεαρών κοριτσιών στην Τσιμπόκ τον Απρίλιο του 2014, η πόλη και αρκετά κοντινά χωριά έχουν υποστεί επανειλημμένα επιθέσεις από τους τζιχαντιστές της Μπόκο Χαράμ και βέβαια τα σχολεία αποτελούν απαγορευμένη ζώνη. Οι ένοπλες ομάδες συνεχίζουν να στοχεύουν τα κορίτσια, τα οποία βιάζονται, αναγκάζονται να γίνουν σύζυγοι μαχητών ή να χρησιμοποιηθούν ως «ανθρώπινες βόμβες».

«Η γενοκτονία» των μουσουλμάνων Ροχίνγκια στη Μιανμάρ συνεχίζεται, κατήγγειλε ο επικεφαλής της αποστολής έρευνας του ΟΗΕ. Ο εξοστρακισμός, οι διακρίσεις σε βάρος μιας εθνοτικής ομάδας, η προσπάθεια παρεμπόδισης των γεννήσεων, ο εγκλεισμός των μειονοτικών σε στρατόπεδα συνεχίζουν να είναι παρόντα. Τα ίδια και όσον αφορά τα δικαιώματα στην ελεύθερη κυκλοφορία και τα εμπόδια πρόσβασης στην υγεία και την εκπαίδευση.

Στην Παλαιστίνη, σκοτώθηκαν πάνω από 50 παιδιά και το 2018 και τραυματίστηκαν εκατοντάδες, πολλά από τα οποία καταδεικνύουν την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης στη Γάζα. Τα παιδιά στην Παλαιστίνη αλλά και στο Ισραήλ είναι μόνιμα εκτεθειμένα στο φόβο, στη βία και τους τραυματισμούς. Ειδικά στη Γάζα η ζωή για τα παιδιά είναι ένας περιορισμός.

Δύο χρόνια μετά την ανεξαρτησία του από το Σουδάν, το Νότιο Σουδάν βυθίστηκε το 2013 σε έναν εμφύλιο πόλεμο που έχει προκαλέσει τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, τον εκτοπισμό έξι εκατομμυρίων και μια καταστροφική ανθρωπιστική κρίση. Ο επικεφαλής της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τον συντονισμό της ανθρωπιστικής βοήθειας Μάρκ Λόουεκ, είπε ότι στο Νότιο Σουδάν βρίσκονται στο στάδιο 5 (δηλαδή πεθαίνουν της πείνας) περίπου 25.000 άνθρωποι, τα περισσότερα παιδιά.

Στην Υεμένη, ο ΟΗΕ έχει επαληθεύσει ότι 1.427 παιδιά σκοτώθηκαν τους τελευταίους μήνες. Τα σχολεία και τα νοσοκομεία δέχονται επίθεση ή χρησιμοποιούντα για στρατιωτικούς σκοπούς, αρνούμενα την πρόσβαση των παιδιών στο δικαίωμά τους στην εκπαίδευση και την υγειονομική περίθαλψη. Αυτό προκαλεί περαιτέρω κρίση σε μια χώρα όπου κάθε 10 λεπτά, ένα παιδί πεθαίνει λόγω ασθενειών που μπορούν να προληφθούν και 400.000 παιδιά υποφέρουν από έντονο υποσιτισμό. Η πείνα που μαστίζει την Υεμένη είναι δέκα φορές χειρότερη από εκείνη στο Νότιο Σουδάν, εκτίμησε ο επικεφαλής της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τον συντονισμό της ανθρωπιστικής βοήθειας Μάρκ Λόουεκ.

Η εύθραυστη εκεχειρία που επιτεύχθηκε στο στρατηγικής σημασίας λιμάνι της Χοντέιντα και σε άλλα μέτωπα γέννησε ελπίδες για μια πολιτική διευθέτηση της κρίσης, παρότι συνοδεύθηκε από καταγγελίες των κυβερνητικών ότι οι αντάρτες Χούτι λυμαίνονται την ανθρωπιστική βοήθεια και από κατηγορίες των ανταρτών ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις (μαζί με τους Άραβες και δυτικούς συμμάχους τους) χρησιμοποιούν την πείνα ως όπλο.

Τις παραμονές της πρωτοχρονιάς η εφημερίδα New York Times ανέδειξε μια άλλη διάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης που… ενώνει τις μοίρες των φτωχών της Υεμένης και του Νότιου Σουδάν. Τις φέρνει τόσο πολύ κοντά, ώστε η επιβίωση των μεν να εξαρτάται από τον θάνατο των δε, καθώς η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στρατολογούν μαχητές από το Σουδάν και τους βάζουν να πολεμήσουν για λογαριασμό τους στην Υεμένη. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μεταξύ των μισθοφόρων είναι ανήλικα αγόρια καθώς και βετεράνοι πολεμιστές της διαβόητης πολιτοφυλακής Τζαντζαουίντ ή μέλη οικογενειών που καταστράφηκαν από τον πόλεμο του Νταρφούρ, μίας από τις πολλές συγκρούσεις στο εσωτερικό του Σουδάν, που έχει στοιχίσει τη ζωή 300.000 ανθρώπων και τον εκτοπισμό περισσότερων από 1 εκατομμύριο.

Οι μισθοφόροι μεταφέρονται αεροπορικώς στη Σαουδική Αραβία, όπου λαμβάνουν μια στοιχειώδη στρατιωτική εκπαίδευση τεσσάρων εβδομάδων πριν ριχτούν στις μάχες κατά των ανταρτών 2.000 χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο τους, με «μηνιάτικα» που κυμαίνονται από 480 δολάρια (για τους άπειρους) μέχρι 530 δολάρια για τους βετεράνους. Εφόσον επιζήσουν, οι Σουδανοί επιστρέφουν στην πατρίδα τους μετά από έξι μήνες, παίρνοντας επίσης ένα «μπόνους» 10.000 δολαρίων ο καθένας, ολόκληρη περιουσία για τα δεδομένα της πάμφτωχης χώρας. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που κατέγραψε ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Κιρκπάτρικ, οι Σουδανοί που πήγαν στον πόλεμο της Υεμένης ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες, ίσως και δεκάδες χιλιάδες. Σε αρκετές περιπτώσεις οι επίδοξοι μισθοφόροι χρειάστηκε να «λαδώσουν» αξιωματούχους για να πάνε στην Υεμένη. “Δώσαμε μίζα 1.300 δολάρια”, είπε ο αδελφός ενός Σουδανού αξιωματικού που δεν επέστρεψε ποτέ. Η χήρα του και τα τρία παιδιά τους πήραν αποζημίωση 35.000 δολάρια. «Αυτά έχει η ζωή» είπε ο αδελφός.

Η κυβέρνηση του προέδρου Ομάρ Αλ Μπασίρ, που αποτελεί τμήμα της αραβικής συμμαχίας, αρνείται να δώσει στοιχεία για τους στρατιώτες που έστειλε στην Υεμένη, τις αμοιβές ή τις απώλειες. Η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ αρνούνται κατηγορηματικά ότι στρατολογούν παιδιά. Οι ανήλικοι οι οποίοι μίλησαν στον Αμερικανό δημοσιογράφο περιέγραψαν τις μάχες στις οποίες πήραν μέρος και τις τοποθεσίες υποστηρίζοντας ότι έκαναν τη βρόμικη δουλειά για εκείνες τις αραβικές χώρες που δεν αντέχουν να χάσουν δικούς τους πολίτες στον πόλεμο. Όσο για τον Μπασίρ, που κυβερνά το Σουδάν επί τρεις δεκαετίες, κατηγορείται μεν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου στο Νταρφούρ, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τις πλούσιες μοναρχίες του Κόλπου και τους δυτικούς συμμάχους τους να τον αντιμετωπίζουν ως έναν σημαντικό εταίρο.

Σημειώνεται ότι το 2019 σηματοδοτεί την 30ή επέτειο της σύμβασης-ορόσημο για τα δικαιώματα του παιδιού και την 70η επέτειο των συμβάσεων της Γενεύης, αλλά σήμερα περισσότερες χώρες εμπλέκονται σε εσωτερικές ή διεθνείς συγκρούσεις σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη στιγμή τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Πηγή: tvxs.gr

«Η καλύτερη θεραπεία είναι η αγάπη» και για τον καρκίνο στα παιδιά…

«Η καλύτερη θεραπεία είναι η αγάπη». Αυτό είναι το μήνυμα του τρυφερού βίντεο που δημιουργήθηκε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου. Υπογράφει το νοσοκομείο «Cancer De Barretos» του Σάο Πάολο της Βραζιλίας, ένα νοσοκομείο που ειδικεύεται στη θεραπεία των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο.

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO). Σύμφωνα με την Ελληνική Ομοσπονδία Καρκίνου, κάθε μέρα εκτιμάται ότι περίπου 20 παιδιά πεθαίνουν από καρκίνο στην Ευρώπη και κάθε χρόνο περίπου 250.000 παιδιά σε όλο τον κόσμο νοσούν από καρκίνο.

Στη χώρα μας, περίπου 300 παιδιά προσβάλλονται ετησίως από καρκίνο, ο οποίος αποτελεί τη δεύτερη συχνότερη αιτία θανάτου μετά από τα ατυχήματα. Όμως οκτώ στα δέκα παιδιά που εμφανίζουν σήμερα λευχαιμία θεραπεύονται και αυτό είναι το μήνυμα της σημαντικής ημέρας.

2019-02-16 (2)

Το τρίλεπτο βίντεο με τίτλο «Η πτώση» και κυρίαρχο μήνυμα «Η αγάπη δεν μας απογοητεύει», έχει σκοπό να δείξει ότι η καλύτερη θεραπεία είναι η αγάπη!

Η ταινία animation μικρού μήκους αφηγείται την ιστορία ενός γενναίου κοριτσιού, της Νίνας, που διαγνώσθηκε με καρκίνο, αλλά κατορθώνει τελικά να τον νικήσει, χάρη στην υποστήριξη και την φροντίδα της ιατρικής ομάδας και φυσικά των ανθρώπων που την αγαπούν. Το ταινιάκι δεν έχει καθόλου διαλόγους, αλλά οι εικόνες και η μουσική λένε όλη την ιστορία και με το παραπάνω. Το ταξίδι της Νίνας είναι δύσκολο κι επίπονο, και μοιάζει με μια άσχημη πτώση αλλά η οικογένεια και οι φίλοι της γίνονται μπαλόνια αγάπης που την απογειώνουν ξανά!

Πηγές: toc.gr, jenny.gr

 

Μια υπέροχη ταινία animation για την αναγκαιότητα αποδοχής των παιδιών με αναπηρία

Όλα, μα όλα παιδιά θέλουν να παίξουν. Τα παιδιά με αναπηρία δεν διαφέρουν. Ο «Ian» είναι μια ταινία animation, μικρού μήκους, εμπνευσμένη από τον πραγματικό Ian, ένα αγόρι με αναπηρία που αποφασίζει να φτάσει στην παιδική χαρά και να διεκδικήσει τη θέση του εκεί, παρά το ότι τα υπόλοιπα παιδιά γελούν εις βάρος του. Πρόκειται για μια όμορφη και άρτια αισθητικά ταινία που αναδεικνύει την ανάγκη για αποδοχή των παιδιών με αναπηρίες και ένταξή τους σε μια κοινωνική ομάδα.

Ο «Ian» απευθύνεται σε παιδιά και βέβαια σε ενήλικες απ’ όλο τον κόσμο. Προβλήθηκε αρχικά στη Λατινική Αμερική και στη συνέχεια διαδόθηκε και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου.

Την ιδέα για το film «Ian» συνέλαβε η μητέρα του παιδιού, η οποία το είδε ως ένα είδος «αποστολής» με σκοπό να εκπαιδεύσει το γιό της ώστε να διαχειρίζεται και ν΄ αντιμετωπίζει τους νταήδες που τον κορόϊδευαν στην παιδική χαρά. Όταν συνειδητοποίησε ότι η ανάγκη για ουσιαστική ένταξη και αποδοχή ήταν μεγαλύτερη από το ζήτημα που δημιουργήθηκε στην παιδική χαρά, έγραψε ένα βιβλίο και ίδρυσε το «Ίδρυμα Ian« για να φωτίσει αγκυλωμένες νοοτροπίες και στερεοτυπικές θέσεις για τους ανάπηρους ανθρώπους. Απευθύνθηκε στο Mundo Loco, ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο ψηφιακό στούντιο animation στη Λατινική Αμερική, για να τη βοηθήσει στη δημιουργία του «Ian», μιας ταινίας animation που θα είχε τη δύναμη να μεταδώσει το μήνυμα της κοινωνικής αποδοχής σε όλο τον κόσμο.

Η ταινία είναι σκοπίμως χωρίς λόγια ώστε να γίνει ο «Ian» σύμβολο ανθρώπων από διαφορετικά έθνη, με την αναπηρία να λειτουργεί ως κοινό χαρακτηριστικό. «Δουλέψαμε σκληρά για να κάνουμε το φιλμ τόσο απλό και καθαρό, ώστε ένα παιδί προσχολικής ηλικίας να καταλαβαίνει και ένας ενήλικος να ανακαλύπτει διάφορα επίπεδα της ιστορίας» τονίζει ο σεναριογράφος Gastón Gorali.
Η οικουμενικότητα πίσω από την ιδέα για την ταινία, μίλησε στην καρδιά του Gorali αμέσως. «Στην πρώτη συνάντηση με την μητέρα του Ian, αισθάνθηκα την ώθηση και την ανάγκη να κάνω κάτι. Να εμπλακώ. Η ιστορία του Ian ήταν τόσο έντιμη, σκληρή αλλά και γεμάτη από ελπίδα… Το συναίσθημα της αλλοτρίωσης είναι κοινό για όλους μας. Δεν χρειάζεται να έχουμε μια αναπηρία για να βιώσουμε την απομόνωση και τον αποκλεισμό στις ζωές μας. Αγωνιζόμαστε απέναντι σε μια δύναμη που μας ωθεί μακρυά από ό,τι θέλουμε να είμαστε και να κάνουμε».

Ο πραγματικός Ian είναι ένας μαθητής της Τετάρτης Τάξης που, όπως τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του θέλει να παίξει με τους φίλους του. Αλλά επειδή μερικά παιδιά δεν είναι συνηθισμένα να σχετίζονται με κάποιον όπως ο Ian -κάποιον που έχει εγκεφαλική παράλυση, χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο και έναν υπολογιστή που δουλεύει με τις κινήσεις των ματιών του ώστε να επικοινωνεί- τον φοβερίζουν και δεν τον περιλαμβάνουν στο παιχνίδι τους.
Ο Ian θέλει να ξέρει όλος ο κόσμος ότι τόσο ο ίδιος, όσο και όλα τα άλλα παιδιά με αναπηρίες μπορούν να παίξουν, αρκεί τα υπόλοιπα παιδιά να τα εντάξουν στην παρέα τους. «Μπορώ να παίξω και να συμμετέχω» ισχυρίζεται ο Ian.

Η ταινία εκπαιδεύει τα παιδιά στην παιδική χαρά να κατανοήσουν ότι ο Ian θέλει να παίξει μαζί τους κι εκείνοι πράγματι μπορούν να παίξουν μαζί του. Το φιλμ animation «Ian» δείχνει ότι όλα τα παιδιά, άτομα με αναπηρίες ή όχι, έχουν πλαστεί από το ίδιο υλικό.

Όταν είδε η, Sheila Graschinsky, η μητέρα του Ian, πώς συμπεριφέρθηκαν στο γιό της τα παιδιά που δεν ήταν εξοικειωμένα στην επαφή με συνομηλίκους τους με αναπηρίες, το έβαλε σκοπό να δουλέψει ώστε να αλλάξει τις αντιλήψεις τους. Έγραψε ένα βιβλίο, το «Δώρο», όπου περιγράφει την καθημερινή ζωή μιας οικογένειας στην οποία υπάρχουν άνθρωποι με αναπηρία. Μοίρασε το βιβλίο στα παιδιά που δεν αποδέχθηκαν τον Ian στην παιδική χαρά, γνωρίζοντας βέβαια ότι η διανομή των βιβλίων στις παιδικές χαρές δεν θα ασκούσε την ευρεία επίδραση που η ίδια ήθελε να επιτύχει.

Για την Graschinsky, το μήνυμα του «Ian» διαχέεται πολύ περισσότερο. Η χωρίς λόγια πλοκή του animation film «Ian» είναι ένα αγόρι που αγωνίζεται να επιτύχει την πρόσβαση σε κάτι που θέλει, κάτι που τα άλλα παιδιά έχουν εύκολα. Οι ανάπηροι άνθρωποι αγωνίζονται καθημερινά για να έχουν πρόσβαση στους δημόσιους χώρους, τις εργασίες τους και τους κοινωνικούς θεσμούς.

Η διεθνής προσοχή που αποκτά η ταινία αποδεικνύει στη Graschinsky ότι «ένας κόσμος κοινωνικής αποδοχής είναι εφικτός».
«Η ταινία είναι μια ευκαιρία για όλη την κοινωνία… να σπάσει τα εμπόδια, να ρίξει τα τείχη, και να μας απελευθερώσει από τις προκαταλήψεις», υποστηρίζει η Graschinsky. Η ταινία δημιουργήθηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε «να οδηγήσει [όλα τα παιδιά] να αποκτήσουν τα συγκεκριμένα εργαλεία για να γίνουν άνθρωποι της αλληλεγγύης».

Ο «Ian» παρουσιάστηκε στις Κάννες το Μάιο του 2018. Γράφτηκε από τον Gastón Gorali, με παραγωγούς τον Juan Jose Campanella (βραβευμένο με το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας «The Secret in their Eyes» το 2010) και το «Ίδρυμα Ian«, ένα μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ιδρύθηκε από τη μητέρα του Ian, η οποία έχει ως αποστολή είναι να κάνει καλύτερη τη ζωή για τις οικογένειες των ανθρώπων με αναπηρίες.

Ο «Ian» έχει κερδίσει πολλά διεθνή βραβεία, ενώ έχει προταθεί για Όσκαρ 2019, στην κατηγορία ταινιών animation μικρού μήκους.

Χαρείτε τον και στηρίξτε το σημαντικό, πανανθρώπινο μήνυμά του:

 

Πηγές: respectability.org και variety.com

Στη Ζιμπάμπουε οι γιαγιάδες εκπαιδεύονται και προσφέρουν ψυχολογική υποστήριξη

Η σοφία τους, η γλυκύτητά τους, η τρυφερότητά τους μα, κυρίως η ικανότητά τους να ακούν και να αποδέχονται, κάνει τις υπέροχες γιαγιάδες αγγέλους – φύλακες της ζωής μας! Ανακουφίζουν, εμψυχώνουν, υποστηρίζουν, απενοχοποιούν. Χαρίσματα που εντοπίστηκαν στη Ζιμπάμπουε (με τα εκατομμύρια κατοίκων και τους δώδεκα μόλις ψυχιάτρους) και που αξιοποιήθηκαν. Γιαγιάδες σε ρόλο ειδικού ψυχικής υγείας; Για ένα μικρό -αλλά κρίσιμο- χάδι στη ψυχή ναι, θα μπορούσαν. Και στη Ζιμπάμπουε, για διαβάστε, μπορούν! Κάθονται στα παγκάκια και περιμένουν να δώσουν ψυχής χάδια!

Στη Ζιμπάμπουε, σχεδόν ένας στους τέσσερις πάσχει από kufungisisa, δηλαδή από κατάθλιψη. Σημαίνει «αυτός που σκέφτεται πολύ». Το στίγμα της ψυχικής ασθένειας είναι βαρύ, το κόστος των συνεδριών, σε μια χώρα με 80% ανεργία, δυσβάχτο κι έτσι οι περισσότεροι στρέφονται σε μάγους, σε προφήτες ή σε εξορκιστές και πολύ συχνά επιλέγουν την αυτοκτονία. Μέχρι που ο κ. Τσιμπάντα, ένας από τους 12 (!) ψυχιάτρους που υπάρχουν στη χώρα (με πληθυσμό 15 εκ.) είχε την καταπληκτική ιδέα να εκπαιδεύσει γιαγιάδες και οι συνεδρίες να γίνονται σε παγκάκια. 


Κι έτσι, στην Χαράρε οι σοφές ηλικιωμένες απλώς κάθονται στα «παγκάκια φιλίας», όπως ονομάζονται, και περιμένουν τους ασθενείς τους.

«Ξέρουν να ακούν, ξέρουν να διηγούνται ιστορίες, ξέρουν να παρηγορούν και έχουν πολύ χρόνο», λέει ο Τσιμπάντα για τις «χρυσές κυρίες» του, που αυτή τη στιγμή είναι πάνω από 300. Συνεχίζει να τις εκπαιδεύει, μέσα από παιχνίδια ρόλων, για να βοηθήσουν τους ασθενείς τους να αναγνωρίσουν τα προβλήματά τους και να βρουν μόνοι τους τρόπους να τα αντιμετωπίσουν. «Όχι πολλές συμβουλές, δεν έχουν αποτελέσμα, μικρά βήματα». Γιατί όπως λένε στη Ζιμπάμπουε, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να φας έναν ελέφαντα: μπουκιά μπουκιά.

Ο Τσιμπάντα ξεκίνησε να εκπαιδεύει αυτές τις γυναίκες πριν από δώδεκα χρόνια. Οι περισσότερες είχαν δουλέψει σε κάποια θέση στο σύστημα υγείας. Την πρωτοβουλία χρηματοδοτεί η καναδική οργάνωση Grand Challenges. Μέχρι σήμερα έχουν περάσει από τα «παγκάκια φιλίας» 34.000 ασθενείς. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Ζιμπάμπουε και του King’s College. Ο Τσιμπάντα έχει αρχίσει να εφαρμόζει την ιδέα του στο Μαλάουι και στη Ζανζιβάρη. Στο τελευταίο στάδιο της θεραπείας, οι ασθενείς συμμετέχουν σε ομάδες αυτοβοήθειας, παίρνουν και δίνουν κουράγιο και συγχρόνως πλέκουν τσάντες. Η ιδέα ήταν μίας «γιαγιάς» 98 ετών που είπε στον Τσιμπάντα: «Γιατί να μην κάνουν κάτι; Όταν τα χέρια είναι απασχολήμενα σκέφτεσαι λιγότερο.»

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Πηγή: http://www.nzz.ch
Μετάφραση: Angie Saltampasi

Η «τέλεια» παιδική ηλικία οδηγεί σε δυσλειτουργικούς ενήλικες

 

Τα υπέροχα παιδικά χρόνια είναι η υπέρτατη γονική φιλοδοξία. Αλλά είναι ουτοπική.

Μια φίλη πόσταρε προ ημερών στη σελίδα της στο Facebook μια φωτογραφία που εστίαζε στα ευμεγέθη ράμματα που έκανε ο εξάχρονος γιος της στο πιγούνι. «Το αδέξιο αγόρι μου» έγραφε η λεζάντα. Η φωτογραφία μού έκανε εντύπωση γιατί ήταν, για τα δεδομένα των social media, ιδιαζόντως νατουραλιστική. Ο μικρός δεν χαμογελούσε, αλλά υπέμενε στωικά το μαρτύριο (υποθέτω της φωτογράφισης). Δεν θύμιζε σε τίποτα τα αψεγάδιαστα καρέ από τα ψηφιακά οικογενειακά άλμπουμ που παρελαύνουν εσχάτως. Διότι τώρα όλες οι αναμνήσεις είναι τέλειες (όσες δεν είναι καταλήγουν στον κάδο ανακύκλωσης). Δεν υπάρχουν πλέον οι ιταλικού νεορεαλισμού κακοτεχνίες του αναλογικού σύμπαντος.

Κανένα από τα παιδιά της νέας χιλιετίας δεν θα βρει στο μέλλον μία φωτογραφία του που να το απεικονίζει να κλαίει υστερικά με φόντο το χριστουγεννιάτικο δέντρο, να τραβάει ντυμένο τσολιάς τα μαλλιά της μικρότερης αδελφής του στην ταβέρνα, να ποζάρει με κόκκινο, πετσετέ σορτσάκι και αμφιβόλου αισθητικής αθλητική σαγιονάρα στην αυλή της γιαγιάς στο χωριό.

Οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας εξυφαίνονται να μοιάζουν τέλειες όπως άλλωστε και η ίδια η παιδική ηλικία σήμερα. Αυτή τουλάχιστον είναι η υπέρτατη γονική φιλοδοξία (ακόμη και στην Ελλάδα της κρίσης που γεμίζει διαρκώς με στρατιές από γλασαρισμένα μοναχοπαίδια). Θεωρείς ιερό καθήκον σου να χτίσεις για το παιδί σου τέλεια παιδικά χρόνια. Χωρίς εκδορές, ματαιώσεις, ρωγμές. Χωρίς ίχνος «κενού χρόνου» (γιατί να αφήσεις το παιδί να βαρεθεί στο σπίτι όταν μπορείς να το στείλεις για θεατρικό παιχνίδι, σκάκι, σχέδιο;). Και βέβαια με τέλειους γονείς (ποτέ εύθραυστους, καταπονημένους από την καθημερινότητα, θυμωμένους, άρρωστους κ.ο.κ.).

Μια σαραντάχρονη μητέρα μού έλεγε πρόσφατα πως όταν νοσηλεύτηκε με πνευμονία στο νοσοκομείο άφησε στο σπίτι μια στοίβα από μικροδωράκια και την εντολή να δίνουν κάθε μέρα από ένα στην τρίχρονη κόρη της!

Και όμως, οι ειδικοί τελευταία αποφαίνονται ότι η γονική εμμονή με την ευτυχία είναι η τέλεια συνταγή για δυστυχισμένους ενηλίκους. Προ καιρού η αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια-σύμβουλος οικογένειας Λόρι Γκότλιμπ είχε γράψει στο «The Atlantic» ένα άρθρο με τίτλο «How to Land Your Kid in Therapy» (σε ελεύθερη απόδοση «Πώς να στείλεις το παιδί σου στον ψυχίατρο»).

Το άρθρο διανθιζόταν με ιστορίες ασθενών της, ως επί το πλείστον νεαρών ενηλίκων (χωρίς οικογενειακό ιστορικό κατάθλιψης ή αγχωδών διαταραχών) που έφθαναν στο γραφείο της με προβλήματα (αίσθημα κενού, απόγνωσης κ.ο.κ.). Μιλώντας μαζί τους για τα παιδικά τους χρόνια, η Γκότλιμπ δεν ανέσυρε στην επιφάνεια τίποτε το τραυματικό, καμία τραγική ιστορία εγκατάλειψης, παραμέλησης ή συστηματικής κακοποίησης. Αντιθέτως, πολλοί ασθενείς τής εξέθεσαν σχεδόν αψεγάδιαστες παιδικές ηλικίες, εξομολογούμενοι ότι λατρεύουν τους γονείς τους, ότι οι γονείς τους είναι οι καλύτεροι φίλοι τους κ.ο.κ.

Επρόκειτο, όπως γράφει χαρακτηριστικά η Γκότλιμπ, για γονείς «… που κάθε απόγευμα τους βοηθούσαν στο διάβασμα και τους έτρεχαν σε δραστηριότητες, που επενέβαιναν αμέσως αν κάποιος τους παρενοχλούσε στο σχολείο, που αν δεν πήγαιναν καλά στα μαθηματικά τούς έφερναν δάσκαλο στο σπίτι, που μόλις εκδήλωναν ενδιαφέρον να μάθουν κιθάρα τούς ξεκινούσαν μαθήματα στο ωδείο (αλλά που βέβαια τους άφηναν να τα διακόψουν όταν έχαναν το ενδιαφέρον τους), που αντί να τους τιμωρούν όταν δεν ήταν υπάκουοι μιλούσαν μαζί τους για τα συναισθήματά τους… Άλλως ειπείν, πρόκειται για γονείς που, όπως εμείς οι ειδικοί συνηθίζουμε να λέμε, ήταν μονίμως «συντονισμένοι»…». Όμως η Γκότλιμπ διερωτάται τελικά μήπως ενορχηστρώνοντας μια τέλεια παιδική ηλικία προλειαίνεις το έδαφος για δυσλειτουργικούς ενηλίκους.

Ίσως οι υπεραγχωμένοι σύγχρονοι γονείς ξεχνούν ότι η παιδική ηλικία δεν χρειάζεται να είναι μια σκηνοθετημένη υπερπαραγωγή με cupcakes και ξύλινα σουηδικά παιχνίδια. Χρειάζεται βέβαια να είναι μαγική. Άλλωστε η μαγεία είναι εγγενές στοιχείο της, αφού τα παιδικά χρόνια συμπίπτουν με την πρώτη εξερεύνηση αυτού του κόσμου. Αυτή που σε ωθεί να τρως τούμπες, να κάνεις ράμματα στο πιγούνι και να κρατάς, όπως λέει ο ποιητής, «την απεραντοσύνη στην παλάμη του χεριού σου».

 

 

Πηγή: Το Βήμα, της Λένας Παπαδημητρίου

Τα ωραιότερα δώρα του 2017: Βιβλία για παιδιά και εφήβους

Στο τέλος ακόμη μιας χρονιάς κατά την οποία εκδόθηκαν πολλά και καλά νέα βιβλία, χαρείτε μερικές προσεκτικά επιλεγμένες προτάσεις βιβλίων για παιδιά και εφήβους!

Βιβλία που αξίζει να διαβάσουν τα μικρά και μεγαλύτερα πιτσιρίκια, ειδικά τώρα, στην εποχή της οθόνης, που το ξεφύλλισμα ενός μαγικού κόσμου κι η μυρωδιά του φρεσκοτυπωμένου χαρτιού γίνονται πολύτιμες και ξεχωριστές διαδικασίες

Καλές αναγνώσεις, με πολλές από καρδιάς ευχές για διαβάσματα απογειωτικά και ψυχικά ενδυναμωτικά!

Ιδού ορισμένες επιλογές ελληνικών και μεταφρασμένων βιβλίων για παιδιά και εφήβους, από όλη την βιβλιοπαραγωγή του 2017.

Η πολυσυλλεκτικότητα στις εκδοτικές επιλογές, η μεγαλύτερη τόλμη στη θεματολογία, η φροντίδα της γλώσσας και η όλο και πιο συχνά ευφάνταστη και πρωτότυπη δουλειά στην εικονογράφηση έδωσαν το 2017 πολύ καλά αποτελέσματα στην βιβλιοπαραγωγή τίτλων που απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους. Η παρακάτω λίστα αποπειράται μια ενδεικτική καταγραφή και αποτίμηση των καλύτερων δειγμάτων της παραγωγής της χρονιάς που ολοκληρώνεται.

Τα βιβλία που ακολουθούν απευθύνονται σε πολύ μικρά παιδιά, μεγαλύτερα παιδιά του δημοτικού σχολείου, που χωρίζονται σε δυο ηλικιακές ομάδες με ρευστά όρια, και τέλος, σε μεγαλύτερα παιδιά και εφήβους. Μετά τα 15, τα βιβλία είναι ένας απέραντος ωκεανός και τα παιδιά που καλπάζουν προς την ενηλικίωση μπορούν να κολυμπήσουν σε αυτόν προς όποια κατεύθυνση επιθυμούν.

 

Για πολύ μικρά παιδιά 3-6 ετών

Μια όμορφη ιστορία φιλίας μεταξύ ενός αγοριού που ζει με τον μπαμπά του και ενός απροσδόκητου επισκέπτη, μιας μικρής φάλαινας που θα βρεθεί στη μπανιέρα του σπιτιού του μικρού αγοριού. Ο Μπέντζι Ντέιβις παρουσιάζει στα παιδιά την εικονογραφημένη ιστορία Ο Νόι και η φάλαινα (μτφρ. Αντώνης Παπαθεοδούλου, Ίκαρος) για το πώς σφυρηλατούνται δεσμοί αγάπης μέσα στην οικογένεια αλλά και δεσμοί φιλίας.

Είναι ευτύχημα που ο μικρούλης, ονειροπόλος ποντικός Φρέντερικ (μτφρ. Μαρία Παπαγιάννη, Πατάκης) που φιλοτέχνησε ο Λίο Λεόνι (1910 – 1999), όπως και άλλη μια ιστορία του Λεόνι που αφηγείται Το όνειρο του Μαθιού (μτφρ. Μαρία Παπαγιάννη, Πατάκης) βρήκαν την θέση τους στα ράφια των βιβλιοπωλείων και σύντομα θα την βρουν και στα χέρια πολλών μικρών παιδιών. Ο Φρέντερικ δίνει το δικό του μάθημα συνύπαρξης και δημιουργικότητας χωρίς να χάνει την σπιρτάδα του. Η εικονογράφηση του πρωτοπόρου (και στην χρήση τεχνικής κολάζ) Λεόνι, η δουλειά του οποίου παραλληλίζεται με του σπουδαίου Αμερικανού Έρικ Καρλ, λειτουργεί σαν μάθημα καλλιτεχνικής αφύπνισης για τα παιδιά μυώντας τα στις απολαύσεις της τέχνης.

Η μία ευχάριστη πρόσκληση σε ένα νέο παραμυθένιο κόσμο διαδέχεται την άλλη στα παραμύθια που γράφει τα τελευταία χρόνια η πιο δραστήρια δημιουργός του παιδικού θεάτρου Ξένια Καλογεροπούλου. Η Μπάμπουσκα (Μάρτης) που βασίζεται σε παραδοσιακό ρώσικο παραμύθι, είναι εδώ γραμμένη από την Ξένια Καλογεροπούλου και εικονογραφημένη από την Άρτεμη Πρόβου. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στο τέλος της χρονιάς μια που θεματολογικά ταιριάζει με τα Χριστούγεννα, την περιπέτεια των τριών μάγων και τη γέννηση ενός βασιλιά. Η Μπαμπούσκα, παρά τα χρόνια της, τις δουλειές της, το σπιτικό της και την τακτοποιημένη της ζωή ξεκινά για ακόμη μια περιπέτεια.

Ευχάριστη έκπληξη είναι και το δεύτερο βιβλίο για μικρά παιδιά της Μάρως Κατσίκα. Ο Κουκούσκα (Καλειδοσκόπιο), με το παιχνιδιάρικο όσο και τρυφερό όνομα, είναι ένας μικρός κούκος που αποφασίζει να λύσει τα μυστήρια που συμβαίνουν στον κόσμο των πουλιών όταν ένα κομμάτι του ουρανού χάνεται. Χρώματα, σχήματα, πολυεπίπεδα μηνύματα στη διάθεση των παιδιών.

Μια αστεία περιπέτεια ζει Ο λύκος που έπεσε από το βιβλίο του (μτφρ. Μάρω Ταυρή, Μεταίχμιο) όπως την έγραψε ο Βέλγος Τιερί Ρομπερέχτ και την εικονογράφησε ο Γκρεγκουάρ Μαμπίρ. Ο λύκος που μέσα στο βιβλίο όπου δείχνει τα σουβλερά του δόντια, όταν το βιβλίο θα γλιστρήσει από τη βιβλιοθήκη μιας ακατάσταστης μικρούλας θα βρεθεί ολομόναχος. Μια ιστορία πίσω από τις ιστορίες και τα παραμύθια, μια τρυφερή περιπέτεια συμφιλίωσης των αιώνιων εχθρών που θα αγαπήσουν τα μικρά παιδιά.

Μπορεί να υπάρχει Ένα παιδί από βιβλία; (μετφρ. Φίλιππος Μανδηλαράς, Ίκαρος) ο Όλιβερ Τζέφερς και ο εικονογράφος Σαμ Γουίνστον απαντούν πως ναι και πως μπορεί να ζήσει μια συναρπαστική περιπέτεια. Το βιβλίο αποτελεί έναν φόρο τιμής στα κλασικά έργα της λογοτεχνίας για παιδιά, βασίζεται στα υλικά τους και διατρέχοντάς τα με μια εντελώς ξεχωριστή ματιά προσφέρει στα παιδιά ιδέες και αφορμές για να προχωρήσουν τις ιστορίες με τη φαντασία τους.

Πέντε χρόνια μετά την πρώτη έκδοση, Ο ραφτάκος των λέξεων (Μεταίχμιο) των Αντώνη Παπαθεοδούλου (κείμενο) και Ίριδας Σαμαρτζή (εικονογράφηση) επανακυκλοφορεί σε βιβλιοδετημένη έκδοση. Ο ραφτάκος έχει αγαπηθεί από τα παιδιά για την τέχνη του, το ανάλαφρο πέρασμά του από παραμύθι σε παραμύθι και τις αόρατες αλλά γερές βελονιές με τις οποίες συνδέει τις ιστορίες.

Ακόμη μια σημαντική επανέκδοση: Η Αργυρώ γελάει (μτφρ. Φίλιππος Μανδηλαράς, Πατάκης). Η Τζιν Γουίλλις έγραψε και ο Τόνι Ρος εικονογράφησε την μια ιστορία για ένα κοριτσάκι που κάνει τα πάντα, δεν διαφέρει σε τίποτα εκτός του ότι είναι υποχρεωμένη να κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Ένα διαχρονικό μάθημα χωρίς κανέναν διδακτισμό και με τη διάθεση να καλλιεργήσει στα παιδιά την ενσυναίσθηση για τα προβλήματα του άλλου.

 

Για παιδιά 6-9 ετών

Ο Αίσωπος ως διαχρονική έμπνευση των σύγχρονων δημιουργών δίνει την ευκαιρία στους Λίμπι Ουάλντεν και Ρίτσαρντ Τζόουνς για ακόμη μια διασκευή στην αφηγούνται τον κλασικό μύθο για Το ποντίκι της πόλης και το ποντίκι του χωριού (μτφρ. Κατερίνα Μουρίκη, Τζιαμπίρης-Πυραμίδα). Τα παιδιά θα διαβάσουν σε μια προσεγμένη έκδοση τις παράλληλες ιστορίες δυο ποντικών που δεν αναζητούν τίποτε παραπάνω από τη θέση τους στον κόσμο.

Ένα ξεχωριστό βιβλίο εμπνευσμένο από τη ζωή των παιδιών-προσφύγων είναι το Ο Ακίμ τρέχει (Επόμενος Σταθμός) της Κλωντ Ντιμπουά. Με οδηγό την θέληση για ελευθερία και εφόδιο τη ζεστασιά της αγάπης της οικογένειάς του, ο Ακίμ αναζητά νέα ζωή σε ξένο τόπο. Είναι ένα ασυνόδευτο παιδί-πρόσφυγας, θύμα του πολέμου, που ξεκινά την περιπέτειά του μόνο. Η Κλωντ Ντιμπουά εξιστορεί τις περιπέτειες του ευαισθητοποιώντας τα παιδιά της Ευρώπης για τις ανάγκες που έχουν οι συνομήλικοί τους από τις χώρες της Μέσης Ανατολής.

Αντίθετα από τα παιδιά-πρόσφυγες που παλεύουν απροστάτευτα, Ο πρίγκιπας με τα τρία πεπρωμένα (Μάρτης) των αρχαιολόγων Εύης Παπαδοπούλου και Βασίλη Χρυσικόπουλου έχει καλά στο μυαλό του πως ένας κροκόδειλος, ένα φίδι κι ένας σκύλος είναι τα πεπρωμένα που ορίζουν τη ζωή του, κάτι που θα επιχειρήσει να ανατρέψει. Με το παραμύθι που χρονολογείται χρονολογείται στον 13ο π.Χ. αιώνα, εγκαινιάζεται σειρά «Αρχαίων αιγυπτιακών παραμυθιών». Την εικονογράφηση υπογράφει η Ελληνοαιγύπτια εικαστικός Φαρίντα Ελ Γκαζάρ.

Τα παιδιά γοητεύονται από τους αρχαίους μύθους, τα κλασικά παραμύθια και τις ηρωικές αφηγήσεις, δεν αγαπούν όμως τίποτε περισσότερο από τις ιστορίες που θα αποτελέσουν τη σπίθα για να ανάψει η φλόγα της διασκέδασης και να αρχίσει το γέλιο. Με τις 9 τρελές ιστορίες (μτφρ. Ηώ Αμανάκη, Παπαδόπουλος) της σημαντικής Γερμανίδας παιδαγωγού και συγγραφέα βιβλίων για παιδιά Ούρσουλα Βέλφελ (1922 – 2014) το γέλιο είναι το μόνο σίγουρο.

O άσπρος σκύλος με τα πολλά ονόματα (Κόκκινη Κλωστή Δεμένη) που έγραψε η Ξανθή Μαντέλα και εικονογράφησε η Ντανιέλα Σταματιάδη είναι ένα χρήσιμο βιβλίο για το πώς αντιμετωπίζουμε τα κατοικίδια, τι θέση έχουν στη ζωή κάθε παιδιού και κάθε οικογένειας κι όλα αυτά από τη ματιά ενός σκύλου που ελπίζει πως θα βρεθεί κάποιος να τον υιοθετήσει και εν τω μεταξύ, απλώς βαριέται.

Καμία δικαιολογία για βαρεμάρα δεν έχουν ωστόσο τα παιδιά, ειδικά όταν έχουν την τύχη να μπορούν να διαβάσουν ιστορίες όπως τις σκέφτηκε ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς βιβλίων για παιδιά, ο Τζάνι Ροντάρι. Η Τερεζούλα-Τοσοδούλα και άλλες ιστορίες (μτφρ. Δήμητρα Δότση, Κέδρος) είναι όπως όλα τα βιβλία του Ροντάρι η αφορμή για να πάρει η φαντασία την θέση που της αξίζει στον κόσμο των παιδιών: την πρώτη θέση.

Από το βαθύ παρελθόν, από άλλες εποχές, έρχεται το κλασικό (αν και αποκλείεται αυτή να ήταν η πρόθεση του συγγραφέα του) βιβλίο του Εδουάρδου Ληρ, Μπούρδες (μτφρ. Αντώνης Παπαθεοδούλου, Παπαδόπουλος). Με την ανατρεπτική σκέψη πως τα παιδιά δεν είναι αξία μόνο για απερισκεψίες και πράγματα καθόλου σοβαρά όπως ήταν η επικρατούσα άποψη της εποχής, ειρωνεύεται τα ειοθώτα και γράφει ένα βιβλίο γεμάτο κέφι, απελευθερωμένο γλωσσικά, με αστεία στιχάκια και ιδαίτερη εικονογράφηση.

 

Για μεγαλύτερα παιδιά 9-12 ετών

Καθώς διδάσκονται ιστορία, τα παιδιά βρίσκουν πάντα πολύ διασκεδαστικό να πλουτίζουν τις γνώσεις τους προσεγγίζοντας γεγονότα και προσωπικότητες που τα διαμόρφωσαν μέσα από είδη που τους είναι οικεία και ευκολότερα προσβάσιμα όπως τα κόμικ. Στη Σαλαμίνα και στις Πλαταιές (Πατάκης) των Κατερίνα Σέρβη (κείμενο) και Θανάση Πέτρου (εικονογράφηση) τα παιδιά θα μεταφερθούν στην Αθήνα του 472πΧ για να ακούσουν την ιστορία για το τι σήμαιναν για τους Αθηναίους οι μάχες για να υπερασπιστούν τον κόσμο και τον τρόπο ζωής που είχαν δημιουργήσει. Την αφήγηση αναλαμβάνει ο θείος Γλαύκος. Άλλο ένα βιβλίο προστέθηκε στην επιτυχημένη σειρά που πραγματεύεται μέσ κόμικ κορυφαίες στιγμές και γεγονότα της αρχαιότητας.

Στη μακρινή εποχή που ανθούσε ο μινωικός πολιτισμός μεταφέρει τα παιδιά Το σκλαβάκι της Κνωσού (Πατάκης) της Ελένης Κατσαμά. Με ήρωα τον μικρό Αϊσά που ταξιδεύει από τις ακτές της Αφρικής μέσα σ’ ένα πειρατικό πλοίο για να πουληθεί σκλάβος στα παλάτια της Κνωσού, τα παιδιά διαβάζουν μια ιστορία για το τέλος ενός κόσμου, τη δύση ενός πολιτισμού που αργά ή γρήγορα θα φέρει την αυγή ενός νέου.

Τα παιδιά καταστρώνουν καθημερινά σχέδια και όταν δεν έχουν τι άλλο να κάνουν και όταν πιστεύουν πως όλες οι λύσεις πρέπει να περάσουν από τα δικά τους χέρια. Για ένα τέτοια τεράστιο «σχέδιο» και  Το σχέδιο της Ρέιμι (μτφρ. Αργυρώ Πιπίνη, Μεταίχμιο). Η βραβευμένη Αμερικανίδα συγγραφέας Κέιτ ΝτιΚαμίλο γράφει την γλυκόπικρη και ταυτόχρονα κεφάτη ιστορία μιας μικρής που εκλαμβάνει τον χωρισμό των γοινιών της ως δική της ευθύνη και αποφασίζει να κάνει κάτι δραστικό κι εντυπωσιακό για να τον αποτρέψει. Μέσα σε λίγες καλοκαιρινές μέρες θα καταλάβει πως τα προβλήματα δεν λύνονται με μαγικά ραβδιά, πως η πραγματικότητα είναι διαφορετική από αυτό που φανταζόταν, πως η φιλία είναι κάτι που σου αλλάζει τη ζωή και πως η απώλεια και η αγάπη μπορούν να συμβαδίζουν.

Για τον Στούαρτ του Ε. Μ. Ουάιτ, ένα από τα πιο αξιαγαπητά και εντελώς ξεχωριστά ποντικάκια της λογοτεχνίας για παιδιά, η ζωή είναι ένα μεγάλο σχέδιο που καταστρώνεται με οδηγό την αγάπη της οικογένειάς του. Η επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά έκανε τα παιδιά να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τον μικρό ποντικό. Ο Στούαρτ, ο ποντικομικρούλης (μτφρ. Ευγενία Κολυδά, Ψυχογιός) ζει στη Νέα Υόρκη με τους γονείς του, τον μεγαλύτερο αδελφό του τον Τζορτζ και τον γάτο τον Χιονάτο. Παρόλο που είναι ντροπαλός και συνετός, λατρεύει τις περιπέτειες και μπαίνει στη μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής του όταν εξαφανίζεται από τη φωλιά της η Μαργκάλο, ένα όμορφο πουλάκι. Αποφασισμένος να την ανακαλύψει, ο Στούαρτ φεύγει από το σπίτι για πρώτη φορά.

Από αυτή την ηλικία αλλά και σε κάθε ηλικία, οι ιστορίες της Μαίρη Πόππινς (μτφρ. Τίνα Πλυτά, Ποταμός) της Πάμελα Λ. Τράβερς μας υπενθυμίζουν πως σημασία έχει να μπορεί κανείς να αισθάνεται «πρακτικά τέλειος από κάθε πιθανή άποψη». Η δύναμη των μηνυμάτων της ιδανικής νταντάς από τη Βρετανία των αρχών του προηγούμενου αιώνα και έχοντας πάντα στο νου και τα αυτιά την αψεγάδιαστη εικόνα και την κελαρυστή φωνή της Τζούλι Άντριους, όχι μόνο αντέχει στο χρόνο αλλά κάνει τον χρόνο να φαίνεται μια πολύ σχετική έννοια.

 

Για μεγάλα παιδιά πάνω από 12 ετών και εφήβους

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, ένα Graphic Diary (μτφρ. Μαρίζα Ντεκάστρο, Πατάκης) διασκευασμένο από τον Άρι Φόλμαν και εικονογραφημένο από τον Νταβίντ Πολόνσκυ, το επιτυχημένο δίδυμο του «Βαλς με τον Μπασίρ», παρουσιάζει με κινηματογραφικό τρόπο τη ζωή της Άννας Φρανκ στην «Κρυψώνα» διατηρώντας την αισιοδοξία μέσα από ζωντανούς διαλόγους και παρουσιάζοντας τις σκέψεις και τα συναισθήματα της μικρής κοπέλας καθώς καταγράφει το χρονικό του τέλους της ίδιας και της οικογένειάς της την πιο ζοφερή στιγμή του 20ου αιώνα.

Στους ίδιους ζοφερούς καιρούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έζησαν και οι ήρωες της Ντανιέλα Παλούμπο. Ο Κάρλο, η Χάννα, η Εμελίν, ο Νταβίντ υπήρξαν παιδιά που είδαν τη ζωή τους να ακυρώνεται. Οι βαλίτσες του Άουσβιτς (μτφρ. Ελένη Τουλούπη, Κέδρος) διατρέχουν το σκηνικό σκότους στην Ευρώπη την εποχή που ξεδιπλωνόταν η φρίκη του Ολοκαυτώματος.

Σε περιβάλλον ζόφου έχει γεννηθεί και ζει σε κέντρο προσωρινής φιλοξενίας προσφύγων ο Σούμπι, ο ήρωας της Ζάνα Φρέιλον που με το βιβλίο της Το κοκάλινο σπουργίτι(μτφρ. Αναστασία Δεληγιάννη, Ψυχογιός) περιγράφει τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στους «μη τόπους» όπου στοιβάζονται άνθρωποι που βρίσκονται σε αναζήτηση νέας πατρίδας.

Ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα για μεγάλα παιδιά και εφήβους έχει προκύψει από την ιδέα του Ντέιβιντ Λέβιθαν να μιλήσει για την αναζήτηση ταυτότητας πλάθοντας έναν ήρωα που είναι Κάθε μέρα άλλος (μτφρ. Αργυρώ Πιπίνη, Πατάκης). Ονομάζεται Α. Κάθε πρωί ξυπνάει στο σώμα και στη ζωή ενός διαφορετικού ανθρώπου. Ποτέ δεν ξέρει από πριν ποιο θα είναι το άτομο μέσα στο οποίο θα βρεθεί. Αν θα είναι αγόρι ή κορίτσι, λευκός ή μελαμψή, χαρούμενος ή θυμωμένη. Το έχει αποδεχτεί όμως, έχει ορίσει μάλιστα και τους κανόνες: δε δένεται πολύ, μένει διακριτικά στη ζωή των άλλων και δεν ανακατεύεται στην καθημερινότητα που μοιράζεται για μία μόνο μέρα.

Τα μεγαλύτερα παιδιά συχνά τρομάζουν με την ιδέα των διακοπών με τον τρόπο που τις σχεδιάζουν οι γονείς τους. Έτσι, ο Κωστής και η Διαμαντία, ήρωες του μυθιστορήματος του Θοδωρή Παπαϊωάννου, βαριούνται αφόρητα τις διακοπές στο βουνό. Χάρη όμως στη Σιλουανή (εκδ. Ίκαρος) όλα εξελίσσονται απρόσμενα καλά. Ταξιδεύουν στα βουνά γύρω από την Έδεσσα ψάχνοντας απαντήσεις για τα δεκάδες ερωτήματα που τους γεννιούνται για στοιχειωμένες πηγές, μυστικές σπηλιές και αρχαίους θρύλους.

 

 

Πηγή: bookpress.gr, επιλογές της Ελένης Κορόβηλα

Το σχολείο ανοίγει ορίζοντες μέσα στη φυλακή

«Εκεί όπου ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μια φυλακή», έτσι δε λένε;

Μα ναι, γιατί στα θρανία και στις έδρες δημιουργούνται ελπίδες: από εκπαιδευτικούς με κοινωνικές ευαισθησίες που αποδεικνύουν ότι ναι, υπάρχει απόθεμα ανθρωπιάς κι από νέα παιδιά που διψούν για χαραμάδες γνώσης – φως στα σκοτάδια τους…

Έχετε ακούσει προφανώς για την ίδρυση σχολείων σε σωφρονιστικούς χώρους, όπου στόχος της πολιτείας είναι η ομαλή επανένταξη των μαθητών μετά την αποφυλάκισή τους.

Η  λειτουργία του 33ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου στο Ειδικό Κατάστημα Νέων Κράτησης Βόλου γεννά ελπίδες και φωτίζει ψυχές.

«Στο σχολείο ξεχνώ τη φυλακή» αποκαλύπτουν οι ανήλικοι μετανάστες κρατούμενοι στο βιβλίο που μπορείτε να κατεβάσετε από

ε δ ώ

και το οποίο αποτελεί εργαστήρι αφήγησης και γραφής. Καρπός ενός διαπολιτισμικού εκπαιδευτικού προγράμματος, είναι βασισμένο στα προφορικά μοιράσματα και στα γραπτά των μαθητών του 33ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου για τη μεταναστευτική τους πορεία και ιστορία.

Ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα, τέρψη για τα αχόρταγα μάτια των βιβλιοφάγων, χαρά για την εκπαίδευση, παρηγορία για την κοινωνία!