• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Ένας υπέροχος μαθητής, 82 Μαΐων στο Εσπερινό Γενικό Λύκειο Ηρακλείου!

Θέλει ψυχή όρθια και ανοιχτή, θέλει όνειρο που λιάζεται μες στο χειμώνα, θέλει πείσμα και αγάπη βαθιά για τη ζωή! Θέλει καρδιά που πάλλει σε εφηβικούς ρυθμούς να κάθεσαι στα θρανία μετά τα ογδόντα σου και να σχεδιάζεις τις σπουδές που πάντα λαχταρούσες! Διαβάστε για τον εξαιρετικό κ.Δημήτρη, έναν μοναδικό μαθητή ογδόντα δύο Μαΐων!

«Γηράσκω αεί διδασκόμενος»… Την παροιμιώδη φράση του Σόλωνα κάνει πράξη ο κ. Δημήτρης Μουδατσάκης. Όντας 82 ετών σήμερα, επέστρεψε στα σχολικά θρανία κάνοντας πραγματικότητα ένα όνειρο ζωής, που σαν παιδί άφησε στη μέση.

Ήταν κάπου εκεί στην εφηβεία, όπως θυμάται και μας λέει, που οι δυσκολίες της εποχής εκείνης και το ότι έπρεπε να συνεισφέρει στα έσοδα και στις υποχρεώσεις της οικογένειας, τον ανάγκασαν να διακόψει το σχολείο που τόσο πολύ αγαπούσε, για να μάθει την τέχνη του τυπογράφου.

Σήμερα όμως ως συνταξιούχος, έχοντας αποκαταστήσει τα παιδιά του και βλέποντας τα εγγόνια του να μεγαλώσουν, είπε να κάνει ένα δώρο σημαντικής αξίας στον εαυτό του… να γραφτεί στο Εσπερινό και να τελειώσει το σχολείο.

Σήμερα φοιτά στο Εσπερινό Γενικό Λύκειο Ηρακλείου και δηλώνει πανέτοιμος, έστω και με κάποιες δεκαετίες καθυστέρηση, να λάβει το απολυτήριο του Λυκείου στα χέρια του. Και αν του το επιτρέψουν οι συνθήκες της ζωής, γιατί όχι να δώσει στη συνέχεια και πανελλαδικές

Συναντήσαμε τον κ. Δημήτρη στις σχολικές αίθουσες του Εσπερινού Γενικού Λυκείου Ηρακλείου. Μιλήσαμε μαζί του και αμέσως αντιληφθήκαμε την αγάπη που έχει για το σχολείο και τα γράμματα. Τα λόγια του, ωστόσο, και η δίψα για μάθηση μάς απέδειξαν την εσωτερική δύναμη που τον διακρίνει, πράγμα που αποδεικνύεται και από το ότι γύρισε στα σχολικά θρανία μετά από τόσα χρόνια. Κίνηση που για να την κάνει κανείς θέλει πολλά κότσια.

«Το σχολείο προσφέρει ποιότητα ζωής»

«Τότε δεν ήταν εύκολα τα πράγματα», λέει ο κ. Δημήτρης ξεκινώντας να μας περιγράφει την ιστορία του για το πώς εγκατέλειψε τότε το σχολείο, που τόσο πολύ αγαπούσε.

«Ήμουν από χωριό. Εκεί μεγάλωσα. Συνήθως είχες ένα συγγενή που σε έπαιρνε στη δουλειά του για να μάθεις την τέχνη και να βγάζεις το χαρτζιλίκι σου.

»Αργότερα ήταν σίγουρο ότι θα συνέχιζες κι εσύ το επάγγελμα και έτσι είχες αποκατασταθεί επαγγελματικά. Θυμάμαι, ήμουν δέκα χρονών. Πήγαινα το πρωί στη δουλειά και το βράδυ στο νυχτερινό δημοτικό.

»Μου άρεσαν τα γράμματα, όμως εκείνα τα χρόνια ήταν δύσκολα και πολλά παιδιά σταματούσαν απότομα το σχολείο. Έτσι ξαφνικά το εγκατέλειψα κι εγώ. Μεγάλωσα και έγινα τυπογράφος. Τελείωσα το στρατό και σιγά-σιγά άνοιξα δικό μου τυπογραφείο στο Ηράκλειο».

Τα χρόνια πέρασαν και τα σχολικά θρανία έμειναν ανάμνηση, αλλά ποτέ ξεχασμένη, στη μνήμη του κ. Δημήτρη. Τι κι αν κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο γνωστούς τυπογράφους, με το τυπογραφείο του να είναι ένα από τα πιο ξακουστά στο Ηράκλειο, ο μεγάλος του πόθος, που δεν ήταν άλλος από το να επιστρέψει κάποια μέρα στις σχολικές αίθουσες για να τελειώσει το σχολείο, παρέμενε άσβηστος. Έτσι… όταν πια έφτασε ο καιρός και συνταξιοδοτήθηκε, τα παιδιά του είχαν τραβήξει το δικό τους δρόμο και τα εγγόνια του μεγάλωναν, είπε και εκείνος να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του.

«Επέστρεψα λοιπόν στο σχολείο για να το συνεχίσω από εκεί που το είχα αφήσει. Είμαι στο 3ο έτος. Θέλω να πάρω το απολυτήριο Λυκείου και θα τα καταφέρω. Το σχολείο προσφέρει ποιότητα ζωής. Αλλά δεν ξέρω αν δίνει και χρόνια…», μας λέει χαριτολογώντας.

Στόχος οι πανελλαδικές

Οι στόχοι του όμως δε σταματούν εκεί… Απώτερο όνειρο τού κ. Δημήτρη, όπως μας είπε, είναι να δώσει πανελλαδικές και να πετύχει την είσοδό του στη Σχολή Ιστορίας-Αρχαιολογίας.

«Το ‘χω καημό να περάσω στο Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας και το προσπαθώ. Ελπίζω να με αξιώσει ο Θεός», μας λέει και συγκινείται.

«Μας δίνει δύναμη»

Τι λένε οι συμμαθητές του

Δίπλα μας κατά τη διάρκεια της συνέντευξης είναι και οι συμμαθητές του, που όμως σημειώνουν τον υπεραγαπούν. Κάθε απόγευμα τον βλέπουν, όπως μας είπαν, να ανεβαίνει την ανηφόρα, να διαβαίνει την πόρτα του σχολείου και τον θαυμάζουν για τη θέλησή του.

Όλα αυτά τα χρόνια, όπως τόνισαν, έχουν αναπτύξει μια πολύ σημαντική σχέση μαζί του, παρά τη διαφορά ηλικίας. Μοιράζονται γνώσεις και εμπειρίες και, όπως λένε τα παιδιά, «μας δίνει και παίρνουμε δύναμη από αυτόν», με τα λόγια τους να τον κάνουν να συγκινείται και πάλι.

Όμως τα δάκρυα του τρέχουν ποτάμι, όταν αρχίζει να μας μιλά για το σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει το σχολείο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ατόμου, καθώς επίσης για τους καθηγητές, αλλά και για το πώς αφουγκράζεται εκείνος τη σκέψη και τα θέλω των νέων παιδιών.

«Το σχολείο παίζει πολύ καλά το ρόλο του. Κοιτάζοντας όμως αυτά τα παιδιά, αντιλαμβάνομαι ότι έχουν πολλή διάθεση για γνώση. Εμείς οι μεγάλοι κάποιες φορές κατηγορούμε τους νέους ότι είναι αδιάφοροι. Κατά τη γνώμη μου, όμως, δεν τους έχουμε δώσει εξ ολοκλήρου τα εφόδια που χρειάζονται για να αναπτυχθούν. Πρέπει λοιπόν να αντιληφθούμε ότι και αυτά έχουν τη ζωή, τα προβλήματά και τις αγωνίες τους. Λόγω ηλικίας, εγώ έχω παραπάνω ευθύνη. Πρέπει να δώσω σε αυτά τα παιδιά το καλό παράδειγμα. Αυτό όμως που έχει ξεχωριστή σημασία είναι η συμπεριφορά των καθηγητών για να κερδίσουν τα παιδιά, και αυτό ισχύει για το Εσπερινό Γενικό Λύκειο Ηρακλείου. Εδώ οι εκπαιδευτικοί είναι πολύ ανθρώπινοι και το γενικότερο κλίμα στο σχολείο πολύ καλό…», λέει, στέλνοντας έτσι το μήνυμα σε όλες τις γενιές για την αναγκαιότητα της γνώσης, που πρέπει να καλλιεργείται συνεχώς.

Και επειδή η δίψα για μάθηση δεν έχει ηλικία, ο κ. Δημήτρης με την πράξη του να γυρίσει στις σχολικές αίθουσες μετά από τόσες δεκαετίες, αποδεικνύει πως, όταν θέλει κανείς κάτι πολύ, δεν είναι ποτέ αργά να κατακτηθεί.

Εμείς από την πλευρά μας του ευχόμαστε να συνεχίσει την προσπάθεια και γιατί όχι, καλά φοιτητικά χρόνια

Πηγή: neakriti.gr, ρεπορτάζ της Μαρίας Αντωνογιαννάκη

Σημαντικό Υλικό για τη στήριξη παιδιών με ψυχικό τραύμα

2017-03-02-1

«Το παιδί και η απελευθέρωσή του από τη σκιά του πολύ μεγάλου φόβου» είναι ο τίτλος του εικονογραφημένου βιβλίου που βοηθά παιδιά με τραυματικές εμπειρίες από πολέμους και από βιώματα ξεριζωμών. Πρόκειται για ένα βιβλίο για το ψυχικό τραύμα που είναι -δίχως άλλο- μία μικρή βοήθεια για την αντιμετώπιση του και που σας δίνουμε τη δυνατότητα να το κατεβάσετε από εδώ.

Δημιουργός είναι η Παιδαγωγός Susanne Stein, ενώ για την μετάφραση είναι υπεύθυνη η ομότιμη καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας του Παν/μίου Αθηνών, Αναστασία Καλαντζή – Αζίζι. Συμβολικά μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για «ένα δεκανίκι» με την βοήθεια του οποίου μπορεί κάποιος που έχει σπάσει το πόδι του να μπορέσει να περπατά έως ότου επουλωθεί η πληγή ή ολοκληρωθεί η θεραπεία από έναν ειδικό.

Το βιβλίο αυτό δεν μπορεί να γιατρέψει το ψυχικό τραύμα, αλλά πιθανώς να το απαλύνει και να ενισχύσει την εμπιστοσύνη στον ίδιο τον εαυτό. Μία κινέζικη παροιμία συμβουλεύει: «Καλύτερα να ανάψεις ένα κερί παρά να διαμαρτύρεσαι γιατί είναι σκοτάδι».

Πρόκειται για μία συνεισφορά στην σταθεροποίηση συναισθημάτων, στην ενεργοποίηση ψυχικών αποθεμάτων και στην ψυχοεκπαίδευση. Ελπίζουμε να απαλύνει με κάποιο τρόπο τις πληγές του ψυχικού τραύματος σε γονείς και παιδιά.

Το βιβλίο περιέχει μια εικονογραφημένη ιστορία με παιδιά από 10 ετών και πάνω, για να τη διαβάσετε, να την εξηγήσετε, να μιλήσετε γι΄αυτή. Θα καταλάβετε οι ίδιοι, εάν το παιδί δείχνει ενδιαφέρον, εάν παρουσιάζει φόβο ή άγχος και πόση ώρα θέλει να ασχοληθεί με αυτό το θέμα.

Επίσης το βιβλίο περιλαμβάνει πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις για ζωγραφική.

Ας δούμε με ποιο τρόπο μπορεί να βοηθήσει αυτό το βιβλίο:

• Τα ίδια τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν καλύτερα τι τους συμβαίνει. Νιώθουν πιο άνετα γιατί στο βιβλίο υπάρχουν (ψυχο)-λογικές ερμηνείες για τους συνεχιζόμενους φόβους τους και τα σωματικά τους συμπτώματα. Πιθανά αισθήματα ντροπής και ενοχές μειώνονται. Τονώνεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Οι γονείς και όσοι βοηθούν τα παιδιά μπορούν να τα καταλάβουν καλύτερα. Πληροφορούνται με ποιόν τρόπο μπορούν να μειώσουν δυσκολίες και τι μπορεί να προκαλέσει περισσότερα προβλήματα. Κι’ αυτό είναι επί πλέον βοηθητικό όταν γονείς και βοηθοί αισθάνονται ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε όσα αντιμετωπίζουν τα παιδιά.

• Προλειαίνεται επίσης το έδαφος για την θεραπεία ψυχικού τραύματος κι έτσι ανοίγει μία πόρτα προς αυτήν την δυνατότητα ειδικής βοήθειας. Μια τόσο άγνωστη δυνατότητα για θεραπεία γίνεται πλέον οικεία.

2017-03-02

Μια ιδέα για το πώς μπορεί κανείς να βοηθήσει στη χρήση του βιβλίου για το ψυχικό τραύμα:

Για τους γονείς και τα παιδιά είναι σημαντικό να έχετε μία στάση που χαρακτηρίζεται από φιλικότητα, αίσθηση ισότητας και ενσυναίσθησης, όταν διαβάζετε το βιβλίο. Επίσης να δίνετε προσοχή στα συναισθήματα τους και να απαντάτε στις ερωτήσεις τους. Δεν γνωρίζετε περισσότερα από αυτούς, δεν κάνετε διάγνωση. Τους προσφέρετε κάποιες ερμηνείες. Τους υποδεικνύετε δυνατότητες βοήθειας. Εάν αυτό έχει θετικό αποτέλεσμα, καλώς. Εάν όμως αυτοί δεν δεχθούν να συνεργαστούν, αυτό είναι ένα πολύ βασικό δικό τους δικαίωμα.

Και γυρίζοντας στον συμβολισμό με το δεκανίκι: Εσείς, εκπαιδευτικοί και γονείς, γνωρίζετε ότι μπορείτε να προσφέρετε μόνο ένα «δεκανίκι» κι ότι δεν είστε εξειδικευμένος θεραπευτής.

Αν αναρωτιέστε πώς να συμπεριφερθείτε εάν το παιδί βλέποντας μία εικόνα ή ζωγραφίζοντας, θυμηθεί κάτι που του είναι πολύ δυσάρεστο:

Είναι πολύ σημαντικό, όταν δουλεύει κανείς με παιδιά που έχουν βιώσει τραυματικές καταστάσεις, να έχει μία οπτική συνεπούς ενεργοποίησης των τραυματικών αποθεμάτων και να αποφεύγει παρεμβάσεις, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε αναμνήσεις που δεν έχουν επεξεργαστεί κατάλληλα. Είναι βοηθητικό και αυτό αρκεί, όταν κάνετε μία δραστηριότητα με το παιδί, όπου μπορεί να βιώσει κάποια επιτυχία δηλαδή να εμφανίσει τα δυνατά του σημεία και να αποκτήσει καινούργιες εμπειρίες. Από τη στιγμή που το παιδί αισθάνεται ότι το ενθαρρύνετε και θέλετε να το βοηθήσετε, αυτό του κάνει καλό. Μπορείτε να προσφέρετε πραγματική βοήθεια σ’ αυτά τα παιδιά χωρίς να θίξετε αναμνήσεις που τα στεναχωρούν. Η επεξεργασία τραυματικών βιωμάτων θα πρέπει να γίνεται από Ειδικούς, κατάλληλα εκπαιδευμένους.

Όταν ένα παιδί μιλήσει για τρομερά βιώματα από μόνο του ή ζωγραφίσει τραυματικές εμπειρίες σας συμβουλεύουμε τα εξής:

• Να επιβεβαιώσετε με δικά σας λόγια ότι το γεγονός όντως ήταν τρομακτικό χωρίς να ασχοληθείτε περαιτέρω με λεπτομέρειες από τις τραυματικές μνήμες. Αρκεί να πείτε στο παιδί «Αυτό ήταν σίγουρα πολύ άσχημο για σένα». Είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε ότι τόσο το παιδί όσο και η οικογένεια του είναι θύματα αρνητικών καταστάσεων χωρίς όμως να ασχοληθείτε με το πότε και το πώς, όπως επίσης να στείλετε το μήνυμα ότι αναγνωρίζετε το μέγεθος των αρνητικών εμπειριών. Ταυτόχρονα θα έπρεπε να εστιάσετε με συνέπεια στα δυνατά σημεία και στα ψυχικά του αποθέματα όπως και σε πιθανά παραδείγματα θετικών εμπειριών σχετικά με την αντιμετώπιση τρομακτικών καταστάσεων. Παρηγορείστε το παιδί, όταν αυτό το χρειάζεται. Εάν ακολουθήσετε αυτές τις συμβουλές και συμπεριφερθείτε αυθόρμητα, σίγουρα έχετε κάνει ότι πρέπει.

Μην μπείτε στον πειρασμό να εμβαθύνετε. Παραιτηθείτε από την ιδέα να πάρετε πληροφορίες ακόμη κι όταν σας ενδιαφέρουν. Εάν το παιδί θέλει να μιλήσει με λεπτομέρειες για το τραυματικό γεγονός, προτείνετε του –όσο είναι εφικτό- να ζωγραφίσει αυτό που σας διηγείται ή να το εκφράσει παίζοντας με κούκλες ή κάνοντας μία άλλη δραστηριότητα. Ενθαρρύνετε το παιδί να διηγηθεί το γεγονός στο τρίτο πρόσωπο, π.χ. «Τότε το έσκασε ο Ahmed για πρώτη φορά…» αντί «Τότε το έσκασα για πρώτη φορά…». Αυτός ο χειρισμός θα βοηθήσει να κρατήσει το παιδί κάποια απόσταση και να μην «πνιγεί» από πιθανά μη- επεξεργασμένα συναισθήματα ή σωματικά συμπτώματα.

• Κατευθυνθείτε όσο πιο σύντομα γίνεται με ήρεμο και κατανοητό τρόπο προς την αναζήτηση των ψυχικών αποθεμάτων. «Τι σε βοήθησε να τα καταφέρεις σ’ αυτήν την πολύ δύσκολη κατάσταση;» και αν το παιδί δεν θελήσει να μιλήσει γι’ αυτό, ρωτήστε : «Πότε αισθάνθηκες καλά σήμερα;», «Πότε και τι σου αρέσει;» ή «Τι να παίξουμε τώρα, τι να κάνουμε, τι να ζωγραφίσουμε για να αισθανθείς πάλι καλύτερα;».

Βέβαια είναι βοηθητικό εάν γνωρίζετε το παιδί από πριν και ξέρετε τι του αρέσει. Η πάλι θα ανακαλύψετε μαζί με το παιδί τι θα κάνετε. Εάν το παιδί ζωγραφίσει την τραυματική εμπειρία ή την δραματοποιήσει (με κούκλες κ.λ.π.) μπορούμε να του προτείνουμε να βρει «ένα καλό τέλος» ζωγραφίζοντας κάτι σχετικό ή δραματοποιώντας το. Επίσης μπορείτε να του προτείνετε να φανταστεί τι θα συνέβαινε εάν η κατάσταση είχε καλό τέλος ζωγραφίζοντας ή δραματοποιώντας κάτι σχετικό.

Αυτός ο χειρισμός έχει συνήθως άμεσα αποτελέσματα, ηρεμεί και καθησυχάζει το παιδί και παρομοιάζει με τις απλές παρεμβάσεις που χρησιμοποιούν οι Ψυχοθεραπευτές-τριες του Ψυχικού Τραύματος, ως βοηθητική τεχνική για την επεξεργασία τραυματικών βιωμάτων. Εάν μετά από αντίστοιχες εμπειρίες έχετε προβληματισθεί σχετικά με το τι συμβαίνει με το παιδί, μιλήστε με τους γονείς του, ή απευθυνθείτε σε εξειδικευμένους Ψυχοθεραπευτές.

Το εικονογραφημένο βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε από ε δ ώ.

«4.1 miles»: Το ελληνικό ντοκιμαντέρ που διεκδικεί Όσκαρ και ριζώνει την ανθρωπιά μας

4-5

Όποιος μπορεί να βάλει τις λέξεις σε σειρά, ας έλθει να μάς κάνει μάθημα. Εδώ; Μόνο αδυναμίες. Σκόρπια, μετέωρα λόγια και συναισθήματα ανταριασμένα. Ίδιο πέλαγος.

Απόγνωση, απελπισία, συγκίνηση βαθιά, αγωνία, συμπόνοια, ανθρωπιά και μαζί τιμή και περηφάνια για κείνους τους ελάχιστους συνανθρώπους μας που… σώζουν την τιμή της ανθρωπότητας. Μες στην αθλιότητα και τη μικροψυχία των καιρών, μες σε εποχές κοινωνικής σκλήρυνσης, κρατάνε όρθια τη καρδιά και ανοιχτή τη σκέψη. Στον άνθρωπο.

Ποιά καρδιά δε θα ραγίσει βλέποντας αυτήν την ταινία… Πράγματι, συγκλονιστικό το ντοκυμαντέρ  της Δάφνης Ματζιαράκη, της Ελληνίδας φοιτήτριας δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνιας. Υποψήφια για Όσκαρ η σκηνοθέτης με το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ της, «4.1 miles».

Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Λέσβο και παρουσιάζει το πέρασμα των προσφύγων από το Αιγαίο, με κεντρικό ήρωα έναν λιμενικό. «4,1 μίλια» είναι η απόσταση που χωρίζει τις ακτές της Λέσβου από τα τουρκικά παράλια. Η ίδια η Δάφνη Ματζιαράκη αποκαλύπτει:

«Πέρασα τρεις εβδομάδες πάνω στο σκάφος του Λιμενικού στη Λέσβο με καπετάνιο τον Κυριάκο Παπαδόπουλο. Έναν άνθρωπο που με έκανε να δω τη ζωή αλλιώς λόγω του κουράγιου, της δύναμης, του ήθους, της αφοσίωσης και της καλοσύνης του. Το αποτέλεσμα είναι το ντοκιμαντέρ μου «4.1 Miles», στο οποίο ο Κυριάκος είναι ο κεντρικός ήρωας».

«Προσπάθησα με κάθε τρόπο να το αποτυπώσω όσο πιο έντονα γίνεται ώστε να γεφυρώσω κάπως το κενό που υπάρχει μεταξύ αυτού που βλέπουμε στα ρεπορτάζ της ειδησεογραφικής κάλυψης και της πραγματικότητας».

Κατά τη σκηνοθέτη η δημιουργία αυτού του ντοκιμαντέρ έφερε και ένα ηθικό και δεοντολογικό, όπως το χαρακτηρίζει, ζήτημα: «ποια είναι η δουλειά η δική μου; Και πριν βρεθώ τη Λέσβο σκεφτόμουν πώς θα ανταποκριθώ, αν δω πάρα πολύ έντονα πράγματα, εάν κάποιος χρειαστεί τη βοήθειά μου, ποιος είναι ο δικός μου ρόλος. Πιστεύω πως το αποτέλεσμα είναι η ματιά ενός ανθρώπου, ο οποίος εμπλέκεται συναισθηματικά και φαίνεται αυτό πολύ έντονα στο ντοκιμαντέρ».

Στο ντοκιμαντέρ «φαίνεται ο πανικός και ένταση και αυτό είναι το πολύ άμεσο, φαίνεται πως σε πολλές περιπτώσεις δεν είχα άλλη επιλογή από το να αφήσω την κάμερα και να βοηθήσω. Πάντοτε υπήρχε ανάγκη για βοήθεια», καταλήγει.

Πριν από μερικούς μήνες, το ντοκιμαντέρ «4.1 miles» τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στον Φοιτητικό Διαγωνισμό Κινηματογράφου και πλέον συμμετέχει στο επίσημο Φεστιβάλ ως υποψήφιο για όσκαρ στην κατηγορία των ντοκιμαντέρ μικρού μήκους.

 

Δείτε το υποψήφιο για Όσκαρ στην κατηγορία «Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους»,  «4.1 miles»

Πηγή: Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Όταν η ομιλία και η ανθρώπινη επαφή θυμίζουν απομεινάρια αλλοτινών καιρών…

2017-02-02

Καταπληκτικό το animation, δυνατό το συναίσθημα, απογοητευτική η συνειδητοποίηση.
Τελικά όμως, αυτοί είμαστε σήμερα. Κρυβόμαστε πίσω από οθόνες, πληκτρολογούμε (πώς είναι άραγε η αντίστοιχη λέξη με τα smart phones;) ανησυχίες και ενθουσιασμούς, κολλάμε στα social media, υπολογίζουμε συμπάθειες και likes, μετράμε μπλοκαρίσματα και δυσκολίες επικοινωνίας. Είναι επικοινωνία δηλαδή αυτό; Χωρίς άγγιγμα, δίχως βλέμμα; Γίνονται όντως οι άλλοι κοινωνοί σκέψης, συναισθήματος, ψυχής;
Οι αποστάσεις και οι αγκυλώσεις μας, οι ευκολίες και τα βολέματά μας, το κρυφτούλι από τον εαυτό μας πρώτα-πρώτα – κοινός τόπος σήμερα – σε ένα θαυμάσιο animation του Menzkie. Τίτλος του;

Ο θάνατος της ομιλίας.

Ναι. Δε μιλάμε. Ναι. Δεν κοιταζόμαστε. Υπάρχουμε αλλιώς. Υπάρχουμε ως άλλοι. Υπάρχουμε αδιαφορώντας για την ουσία της ύπαρξης και συνύπαρξής μας…

Μιλώντας για το Ολοκαύτωμα στα σχολεία: Προτάσεις για αξιοποίηση

Με αφορμή την οδηγία του Υπουργείου Παιδείας για αφιέρωση δύο διδακτικών ωρών σ΄ένα θέμα ιδιαίτερα οδυνηρό και δυνατό, το Ολοκαύτωμα [27 Ιανουαρίου: «Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος»], σκεφτήκαμε να συγκεντρώσουμε κάποιες προτάσεις, κρατώντας μακριά απ΄τα σχολεία, τα σπίτια και την κοινωνία μας κάθε σκέψη και πράξη που αντιστρατεύεται τον άνθρωπο.
Άραγε, πώς μιλάμε για το Ολοκαύτωμα στα παιδιά;

%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%cf%86%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%ba

Η Γερμανοεβραία Αννα Φρανκ γράφει στο ημερολόγιό της, σε φωτογραφία τραβηγμένη λίγο πριν από τη σύλληψη της ιδίας και της οικογένειάς της στο Αμστερνταμ, το 1942, από τους ναζιστές

 

Η παιδική λογοτεχνία, σίγουρα βοηθά να μιλήσουμε στα παιδιά για το Ολοκαύτωμα, την πιο σκοτεινή περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας. 

Τα βιβλία προσεγγίζουν με λογοτεχνικό τρόπο τη διατήρηση της μνήμης, όταν οι αναμνήσεις χαθούν. Συμπυκνώνουν το τεράστιο θέμα του πώς, του τρόπου δηλαδή με τον οποίο θα κρατήσουν οι παλαιότερες γενιές ζωντανές τις μνήμες όσον αφορά το πλήγμα που δέχτηκε ο πολιτισμός κατά τον 20ό αιώνα.

Για παράδειγμα, η παιδαγωγός και συγγραφέας Μαρίζα Ντεκάστρο μετέφρασε ένα βιβλίο της Ιρέν Κοέν Ζανκά για την Άννα Φρανκ και την εξόντωση των εβραίων, με τίτλο «Το δέντρο βλέπει». Πρόκειται για ένα εικονογραφημένο βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά του Δημοτικού.

Διαβάζοντας την ιστορία της Αννας, όπως την αφηγείται το δέντρο, οι αναγνώστες αντιλαμβάνονται όλες τις πλευρές της ανθρώπινης φύσης τόσο για το καλό όσο και για το κακό (φόβος, αλαζονεία, κακία, αδιαφορία, αλλά και συμπόνια). Δουλεύοντας πάνω στο πολυεπίπεδο σύντομο κείμενο, ο αναγνώστης προβληματίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα (ισότητα, καταπολέμηση των διακρίσεων και του αποκλεισμού), την ηθική (προστασία της ανθρώπινης ζωής και της αξιοπρέπειας), τον τρόπο με τον οποίο το μικρό και τυχαίο γίνεται μεγάλο, τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα και πώς συγκροτούνται, την παθητικότητα και την καταπολέμησή της με άξονα μια προσδοκώμενη ενεργητική στάση απέναντι σε καθετί που θίγει ομάδες και κοινωνικά δικαιώματα αλλά και την πολιτική.

Αφορμή για να συζητήσει κανείς θέματα σχετικά με τη διατήρηση της μνήμης δεν είναι ούτε οι ιστορικές επέτειοι ούτε τα κεφάλαια της σχολικής ύλης, αν πρόκειται για νέους σχολικής ηλικίας. Οι αφορμές προκύπτουν κάθε στιγμή καθώς παρακολουθούμε τα κοινωνικά φαινόμενα που αναφύονται δίπλα μας – το κυνήγι των μειονοτήτων, τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό, τις κάθε μορφής διακρίσεις. Όλα αυτά τα φαινόμενα μοιραία κατευθύνουν τον προβληματισμό μας στις αιτίες που τα γέννησαν, στις ρίζες τους. Το Ολοκαύτωμα τα περιλαμβάνει όλα.

Αναπτύσσοντας την κριτική σκέψη

Η γενιά μας μπορεί να έχει ακόμη προσωπική επαφή με ανθρώπους που επέζησαν του Ολοκαυτώματος, θύματα της εξωφρενικής γραφειοκρατικής ιδεοληψίας η οποία διέλυσε τον κοινωνικό ιστό της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: εβραίους, τσιγγάνους, κομμουνιστές, αντιφρονούντες προς το ναζιστικό καθεστώς. Τα παιδιά δεν έχουν συνήθως πρόσβαση στις αναμνήσεις των ενηλίκων, μπορούν όμως να έχουν πρόσβαση στη γνώση που απορρέει από αυτές και να ευαισθητοποιηθούν μέσω των βιβλίων, είτε αυτά είναι μαρτυρίες είτε κείμενα μυθοπλασίας.

Μαρτυρίες υπάρχουν εκατοντάδες σε κάθε γλώσσα και αποτελούν ένα πολύ δυνατό και αξιόπιστο εργαλείο για την επικαιροποίηση της μνήμης. Η επεξεργασία των μαρτυριών από άτομα νεαρής ηλικίας δεν είναι απλή υπόθεση. Το σοβαρότερο ζήτημα που ενδέχεται να προκύψει είναι εκείνο της ταύτισης των αναγνωστών (εφόσον μιλάμε για βιβλία) ή των ακροατών με τους φορείς των μαρτυριών. Οι νέοι έχουν την τάση να ταυτίζονται με λογοτεχνικούς ή άλλους ήρωες, κάτι στο οποίο προσέβλεπαν παλαιότερα οι συγγραφείς νεανικών βιβλίων και οι εκπαιδευτικοί, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο οι νέοι και τα παιδιά πλησίαζαν ουσιαστικότερα την ψυχολογία των ηρώων.

Όταν όμως αναφερόμαστε σε μαρτυρίες από το Ολοκαύτωμα η ταύτιση είναι όχι μόνον εντελώς αδύνατη, αλλά έως και απαγορευτική. Είναι γεγονός ότι η ανάγνωση μαρτυριών, ή η επαφή με επιζώντες που αφηγούνται προσωποποιεί την Ιστορία, καθώς μιλούν συγκεκριμένοι άνθρωποι που έζησαν αυτές τις καταστάσεις. Είναι όμως επίσης καθοριστική για την αντίληψή μας για την Ιστορία γενικότερα.

Ωστόσο κανένας μας δεν μπορεί να μπει στη θέση εκείνων ούτε να αντιμετωπίσει τα διλήμματα που τους έπνιγαν. Επιπλέον, κάθε μαρτυρία είναι μοναδική και ανεξάρτητα από το αν μπορεί να ενταχθεί σε κάποια κατηγορία, πρέπει να τοποθετείται σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Για τη στάση των θυμάτων αλλά και των θυτών έχουν γραφεί χιλιάδες σελίδες και τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά.

Οφείλουμε λοιπόν κατά κύριο λόγο να ασκούμε τα νεανικά μυαλά στην ανάλυση, στην κατανόηση και εντέλει στην ανάπτυξη κριτικής σκέψης και κοινωνικής συνείδησης. Κατά συνέπεια δεν κρύβουμε αυτά τα εξαιρετικά τραυματικά γεγονότα από το νεανικό κοινό ηθικολογώντας γενικά και αόριστα περί ηθικών αξιών, αλλά τα θέτουμε στην κρίση τους. Άλλωστε η εμπειρία των επιζώντων πρέπει να υμνεί τη ζωή και όχι τον θάνατο, όπως είπε σε μια ομιλία της η ιστορικός Ρίκα Μπενβενίστε.

%cf%84%ce%b1%ce%b9%ce%bd%ce%b9%ce%b11

Μαρτυρίες, μυθοπλασία και διδακτικά βοηθήματα


Από τις μαρτυρίες για το Ολοκαύτωμα που απευθύνονται σε παιδιά ξεχωρίζουν εκείνες των ανηλίκων:
Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ (εκδ. Πατάκη),
Το ημερολόγιο της Rutka (εκδ. Πατάκη),
Κρυμμένα παιδιά στην Ελλάδα της Κατοχής (εκδ. Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος).

Όσον αφορά τα βιβλία μυθοπλασίας, οι συγγραφείς έχουν κοινή στρατηγική: με όχημα ήρωες που ταιριάζουν ηλικιακά με τους αναγνώστες ξεδιπλώνουν ιστορίες που αναφέρονται στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ακουμπούν έμμεσα το Ολοκαύτωμα.

Νύξεις υπάρχουν στα βιβλία:
Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου (Αλκη Ζέη, εκδ. Μεταίχμιο),
Πήλινες Μούσες (Σπ. Τσίρος, εκδ. Κέδρος),
Μια μπαλάντα για τη Ρεβέκκα (Μ. Κλιάφα, εκδ. Μεταίχμιο),
Η ώρα των σκύλων (Ε. Μπριζού-Πελλέν, εκδ. Αγρα).

Βιβλία με κύριο θέμα το Ολοκαύτωμα:


Άννα Φρανκ (Τζ. Πουλ, εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες),
Η βαλίτσα της Χάνα (Κ. Λιβάιν, εκδ. Σαββάλας)

Για εφήβους:

Τα σπίτια με το αστέρι (Στ. Ρος, εκδ. Σαββάλας),
Μάους (Α. Σπίγκελμαν, εκδ. Zoobus),
Τόμι (Α. Blottière, εκδ. Πόλις),
Το παιδί του Νώε (Ε. Ε. Σμιτ, εκδ. Opera),
Η επιλογή της Σόφι (Ου. Στάυρον, εκδ. Ποταμός).

Για εκπαιδευτικούς:

Προσεγγίζοντας το Ολοκαύτωμα στο ελληνικό σχολείο (Γ. Κόκκινος & συνεργάτες, εκδ. Ταξιδευτής),
Υλικά για τη Διδασκαλία του Ολοκαυτώματος (εκδ. Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος). 

Ταινίες:

  • «Νεοναζί -Το Ολοκαύτωμα της Μνήμης», ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου, δείτε το ε δ ώ  

  • «Οι Ναζί στην Ελλάδα», μοναδικό κινηματογραφικό ντοκουμέντο, δείτε το ε δ ώ

  • «Αμήν», του Κώστα Γαβρά

  • «Η ζωή είναι ωραία», του Ρομπέρτο Μπενίνι

  • «Το κύμα» του Ντένις Γκάνζελ

  • «Ο πιανίστας» του Ρομάν Πολάνσκι

  • «Η λίστα του Σίντλερ» του Στήβεν Σπίλμπεργκ

  • «Το Ολοκαύτωμα – The Holocaus», δείτε το ε δ ώ 

  • «Άουσβιτς – 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος», δείτε το ε δ ώ

  • «Η δίκη της Νυρεμβέργης, η δίκη του Ολοκαυτώματος», δείτε το ε δ ώ 

  • Βίντεο της ομάδας Μπορούσια Ντόρτμουντ, με τίτλο «Το ποδόσφαιρο και οι ναζί δεν πάνε μαζί», ε δ ώ, βίντεο που αντιμετωπίζει το ναζισμό με χιούμορ, περνώντας παράλληλα το μήνυμα κατά των διακρίσεων.

  • «Πώς δημιουργείται ένας Ναζί», αντιναζιστικό καρτούν του Ντίσνεϋ, ε δ ώ

  • «Οι εφτά νάνοι του Άουσβιτς«, δείτε ε δ ώ και διαβάστε για την συγκλονιστική ιστορία των επτά νάνων ε δ ώ, ε δ ώ και ε δ ώ

Επίσης, διαβάστε: «Οι μεγαλύτεροι αστικοί μύθοι για τους Εβραίους» ε δ ώ

%cf%84%ce%b1%ce%b9%ce%bd%ce%b9%ce%b12

Κλείνοντας όλη αυτή την αναφορά στη μνήμη και τη λήθη, ας θυμηθούμε ότι κατά πως λέει ο συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ, ο ναζισμός δεν είναι ιδεολογία. Οι ναζί πιστεύουν μόνο σε ένα πράγμα: τον αφανισμό όσων οι ίδιοι, αυθαίρετα, ορίζουν ως ‘υπανθρώπους’. Δεν τους κατευθύνει κανένα ιδεώδες, παρά μόνον η δίψα για βία. Είναι φονιάδες που ενδύονται τον κατατρυπημένο μανδύα του τάχα μου εθνικιστή. Είναι ασυνείδητοι, επικίνδυνοι, είναι η ντροπή και το όνειδος της ανθρωπότητας.

Μην τους κάνετε τη χάρη να τους αντιμετωπίζετε με διάθεση συνομιλητή που ανταλλάσσει θεωρίες. Το ένα χιλιοστό ελευθερίας που θα τους παραχωρήσετε, θα το εκμεταλλευτούν για την καταστροφή σας. Φτάνουν πια τα άλλοθι. Όποιος λαχταρά σαν άγριο θηρίο να αιματοκυλίσει τον κόσμο δεν έχει κανένα ελαφρυντικό.

Πηγή όσον αφορά στο βιβλίο «Το δέντρο βλέπει»:Εφημερίδα «Το Βήμα» (18/11/2012)

Να περιμένουμε, να υπομένουμε, να φοβόμαστε… Μήπως να ζήσουμε τη μία και μοναδική, πολύτιμη ζωή μας;

Όπως και όσο, αγγίζει τον καθένα μας… Σίγουρα πάντως, τον αγγίζει. Ο λόγος για την παραβολή του Franz Kafka «Μπροστά στο Νόμο», εδώ σε μετάφραση του Γιώργου Καρτάκη, συνοδευόμενη από ένα εξαιρετικό animation. 

Οι ευκαιρίες που μάς δίδονται στη διαδρομή μιας ζωής, οι αγκυλώσεις και οι φόβοι μας, οι αποφασιστικές κινήσεις και οι διασταγμοί μας, οι ανοχές κι οι αναμονές μας, οι εσωτερικές απαγορεύσεις και οι προσδοκίες μας, οι επιθυμίες και τα ερωτηματικά μας, οι αποκλεισμοί μας, η στάση μας απέναντι σε όποιας μορφής εξουσία…

%ce%ba%ce%b1%cf%86%ce%ba%ce%b1

Μπροστά στην είσοδο του Νόμου στέκει ένας φρουρός. Πηγαίνει και τον βρίσκει ένας επαρχιώτης και τον παρακαλά να τον αφήσει να περάσει μέσα. Ο φύλακας όμως του λέει, πως δεν μπορεί εκείνη τη στιγμή να του το επιτρέψει.

Ο άντρας σκέφτεται λίγο και ύστερα ρωτά, μήπως θα ήταν δυνατόν να μπει αργότερα. «Πιθανόν», λέει ο φρουρός, «τώρα όμως όχι.» Επειδή όμως η πύλη του Νόμου είναι όπως πάντα ανοιχτή και ο φρουρός έχει απομακρυνθεί λίγο πιο πέρα, ο άντρας σκύβει, για να κοιτάξει μέσα. Μόλις τον βλέπει ο φρουρός, γελά και λέει:

«Αν λαχταράς τόσο πολύ, προσπάθησε να μπεις παρά την απαγόρευσή μου. Να ξέρεις όμως: Έχω δύναμη. Και δεν είμαι, παρά μονάχα αυτός, που έχει τη λιγότερη απ΄ όλους τους φρουρούς. Από αίθουσα σε αίθουσα υπάρχουν και άλλοι φύλακες, ο ένας πιο δυνατός από τον άλλο. Τον τρίτο μάλιστα ούτε κι εγώ δεν έχω το κουράγιο να τον αντικρίσω.»

Τέτοιες δυσκολίες δεν τις περίμενε ο επαρχιώτης. Ο Νόμος, σκέφτεται, πρέπει να είναι σε όλους και πάντα προσιτός, όμως, καθώς παρατηρεί τώρα καλύτερα το φρουρό με το γούνινο παλτό, τη μεγάλη σουβλερή μύτη και την μακριά, αραιή, μαύρη ταταρική γενειάδα, αποφασίζει, πως θα ήταν προτιμότερο να περιμένει, μέχρι να του δοθεί η άδεια να μπει.

Ο φύλακας του δίνει ένα σκαμνί και τον αφήνει να καθίσει στο πλάι της πόρτας. Κάθεται εκεί και περιμένει μέρες, χρόνια. Κάνει πολλές προσπάθειες να του επιτρέψουν να μπει και κουράζει τον φρουρό με τα παρακάλια του. Ο φρουρός του κάνει συχνά σύντομες διερευνητικές ερωτήσεις, θέλει να μάθει λεπτομέρειες για την πατρίδα του και για πολλά άλλα, οι ερωτήσεις είναι όμως πάντοτε ψυχρές, όπως αυτές που κάνουν σπουδαίοι κύριοι, και στο τέλος του λέει όλο, πως δεν μπορεί να τον αφήσει ακόμα να μπει.

Ο άντρας, που είχε εφοδιαστεί καλά για το ταξίδι, δίνει τα πάντα, όσο πολύτιμα κι αν είναι, για να εξαγοράσει το φρουρό, που ενώ τα δέχεται, του λέει: «Τα παίρνω μόνο, για να μην σκεφτείς, πως έχεις παραλείψει κάτι.»

Όλα αυτά τα χρόνια, ο άντρας παρατηρεί το φρουρό σχεδόν αδιάκοπα. Ξεχνά τους άλλους φύλακες και αυτός ο πρώτος του φαίνεται, πως είναι το μόνο εμπόδιο, που του στερεί την είσοδο στο Νόμο.

Καταριέται αυτή την ατυχία που τον έχει βρει, τα πρώτα χρόνια αλύπητα και δυνατά, και αργότερα, καθώς γερνά, μιλά μόνο ψιθυριστά στον εαυτό του. Παλιμπαιδίζει, και μια και σε όλη αυτή την μακροχρόνια μελέτη του φρουρού έχει γνωρίσει ακόμα και τους ψύλλους που είναι στο γούνινο γιακά του, φτάνει ακόμα να παρακαλά κι αυτούς να τον βοηθήσουν και να μεταπείσουν το φρουρό.

Τέλος, το φως του αδυνατίζει και δεν ξέρει, αν πράγματι σκοτεινιάζει, ή αν τα μάτια του τον απατούν μόνο. Τώρα όμως μπορεί να αναγνωρίσει στο σκοτάδι μια λάμψη, που ξεχύνεται ανέσπερη από την πόρτα του Νόμου. Δεν του απομένει πια πολλή ζωή.

Πριν να πεθάνει, συγκεντρώνονται στο μυαλό του όλες οι εμπειρίες που έχει ζήσει όλο τον καιρό, σε ένα ερώτημα, που δεν είχε κάνει ως τότε στο φρουρό. Του κάνει νόημα να πλησιάσει, γιατί δεν έχει δύναμη να ανασηκώσει το κορμί του, που έχει αρχίσει και παγώνει. Ο φρουρός πρέπει να σκύψει πολύ χαμηλά από πάνω του, γιατί η διαφορά ύψους έχει αλλάξει πολύ εις βάρος του άντρα. «Τι άλλο θέλεις πια να μάθεις;» τον ρωτά, «αχόρταγος είσαι».

«Αφού όλοι πασχίζουν για το νόμο», λέει ο άντρας, «πώς γίνεται όλα αυτά τα χρόνια, κανένας άλλος να μη ζητά να μπει εκτός από μένα;» Ο φρουρός καταλαβαίνει, πως η ζωή του άντρα πλησιάζει στο τέλος της και, για προφτάσει την ακοή του που σβήνει, ουρλιάζει: «Κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να περάσει από δω, γιατί αυτή η είσοδος προοριζόταν μόνο για σένα. Πηγαίνω τώρα να την κλείσω.»

Alessandro Novelli ο δημιουργός του επιτυχημένου animation που έχει διακριθεί με πολλά βραβεία ανά τον κόσμο.

Πηγή: openculture.com, poiein.gr

Ο Άγιος Βασίλης και η… Αγιοβασιλίτσα του!

mr-mrssanta

Κι αν ο γλυκύτατος παππούλης των δώρων με την κατακόκκινη ερμίνα και τους πιστούς ταράνδους του έχει… γυναίκα; Μια σύντροφο υπέροχη, τρυφερή και υποστηρικτική που… βάζει το χεράκι της βοηθώντας τον Αη-Βασίλη στην πολύτιμη και αποστολή του;

Παρακολουθήστε το παρακάτω video, το οποίο αν και αποτελεί διαφήμιση μιας μεγάλης σειράς καταστημάτων, περιγράφει με τρόπο  ζεστό και ουσιαστικά ανθρώπινο το πώς  η σύντροφος του Αη-Βασίλη – η Αγιοβασιλίτσα; η κυρία Αη-Βασίλη; όπως θέλετε πείτε την – στηρίζει και αγκαλιάζει έμπρακτα τον άνθρωπό της ενώ παράλληλα τεντώνει αυτιά, ανοίγει καρδιά και αφουγκράζεται τις ανάγκες και τις επιθυμίες των παιδιών!

Ω, μα είναι υπέροχη ιστορία! Μαγική, συγκινητική, συναρπαστική!

                                                      💖💖💖💖💖💖💖💖💖