• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

  • Advertisements

Η «τέλεια» παιδική ηλικία οδηγεί σε δυσλειτουργικούς ενήλικες

 

Τα υπέροχα παιδικά χρόνια είναι η υπέρτατη γονική φιλοδοξία. Αλλά είναι ουτοπική.

Μια φίλη πόσταρε προ ημερών στη σελίδα της στο Facebook μια φωτογραφία που εστίαζε στα ευμεγέθη ράμματα που έκανε ο εξάχρονος γιος της στο πιγούνι. «Το αδέξιο αγόρι μου» έγραφε η λεζάντα. Η φωτογραφία μού έκανε εντύπωση γιατί ήταν, για τα δεδομένα των social media, ιδιαζόντως νατουραλιστική. Ο μικρός δεν χαμογελούσε, αλλά υπέμενε στωικά το μαρτύριο (υποθέτω της φωτογράφισης). Δεν θύμιζε σε τίποτα τα αψεγάδιαστα καρέ από τα ψηφιακά οικογενειακά άλμπουμ που παρελαύνουν εσχάτως. Διότι τώρα όλες οι αναμνήσεις είναι τέλειες (όσες δεν είναι καταλήγουν στον κάδο ανακύκλωσης). Δεν υπάρχουν πλέον οι ιταλικού νεορεαλισμού κακοτεχνίες του αναλογικού σύμπαντος.

Κανένα από τα παιδιά της νέας χιλιετίας δεν θα βρει στο μέλλον μία φωτογραφία του που να το απεικονίζει να κλαίει υστερικά με φόντο το χριστουγεννιάτικο δέντρο, να τραβάει ντυμένο τσολιάς τα μαλλιά της μικρότερης αδελφής του στην ταβέρνα, να ποζάρει με κόκκινο, πετσετέ σορτσάκι και αμφιβόλου αισθητικής αθλητική σαγιονάρα στην αυλή της γιαγιάς στο χωριό.

Οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας εξυφαίνονται να μοιάζουν τέλειες όπως άλλωστε και η ίδια η παιδική ηλικία σήμερα. Αυτή τουλάχιστον είναι η υπέρτατη γονική φιλοδοξία (ακόμη και στην Ελλάδα της κρίσης που γεμίζει διαρκώς με στρατιές από γλασαρισμένα μοναχοπαίδια). Θεωρείς ιερό καθήκον σου να χτίσεις για το παιδί σου τέλεια παιδικά χρόνια. Χωρίς εκδορές, ματαιώσεις, ρωγμές. Χωρίς ίχνος «κενού χρόνου» (γιατί να αφήσεις το παιδί να βαρεθεί στο σπίτι όταν μπορείς να το στείλεις για θεατρικό παιχνίδι, σκάκι, σχέδιο;). Και βέβαια με τέλειους γονείς (ποτέ εύθραυστους, καταπονημένους από την καθημερινότητα, θυμωμένους, άρρωστους κ.ο.κ.).

Μια σαραντάχρονη μητέρα μού έλεγε πρόσφατα πως όταν νοσηλεύτηκε με πνευμονία στο νοσοκομείο άφησε στο σπίτι μια στοίβα από μικροδωράκια και την εντολή να δίνουν κάθε μέρα από ένα στην τρίχρονη κόρη της!

Και όμως, οι ειδικοί τελευταία αποφαίνονται ότι η γονική εμμονή με την ευτυχία είναι η τέλεια συνταγή για δυστυχισμένους ενηλίκους. Προ καιρού η αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια-σύμβουλος οικογένειας Λόρι Γκότλιμπ είχε γράψει στο «The Atlantic» ένα άρθρο με τίτλο «How to Land Your Kid in Therapy» (σε ελεύθερη απόδοση «Πώς να στείλεις το παιδί σου στον ψυχίατρο»).

Το άρθρο διανθιζόταν με ιστορίες ασθενών της, ως επί το πλείστον νεαρών ενηλίκων (χωρίς οικογενειακό ιστορικό κατάθλιψης ή αγχωδών διαταραχών) που έφθαναν στο γραφείο της με προβλήματα (αίσθημα κενού, απόγνωσης κ.ο.κ.). Μιλώντας μαζί τους για τα παιδικά τους χρόνια, η Γκότλιμπ δεν ανέσυρε στην επιφάνεια τίποτε το τραυματικό, καμία τραγική ιστορία εγκατάλειψης, παραμέλησης ή συστηματικής κακοποίησης. Αντιθέτως, πολλοί ασθενείς τής εξέθεσαν σχεδόν αψεγάδιαστες παιδικές ηλικίες, εξομολογούμενοι ότι λατρεύουν τους γονείς τους, ότι οι γονείς τους είναι οι καλύτεροι φίλοι τους κ.ο.κ.

Επρόκειτο, όπως γράφει χαρακτηριστικά η Γκότλιμπ, για γονείς «… που κάθε απόγευμα τους βοηθούσαν στο διάβασμα και τους έτρεχαν σε δραστηριότητες, που επενέβαιναν αμέσως αν κάποιος τους παρενοχλούσε στο σχολείο, που αν δεν πήγαιναν καλά στα μαθηματικά τούς έφερναν δάσκαλο στο σπίτι, που μόλις εκδήλωναν ενδιαφέρον να μάθουν κιθάρα τούς ξεκινούσαν μαθήματα στο ωδείο (αλλά που βέβαια τους άφηναν να τα διακόψουν όταν έχαναν το ενδιαφέρον τους), που αντί να τους τιμωρούν όταν δεν ήταν υπάκουοι μιλούσαν μαζί τους για τα συναισθήματά τους… Άλλως ειπείν, πρόκειται για γονείς που, όπως εμείς οι ειδικοί συνηθίζουμε να λέμε, ήταν μονίμως «συντονισμένοι»…». Όμως η Γκότλιμπ διερωτάται τελικά μήπως ενορχηστρώνοντας μια τέλεια παιδική ηλικία προλειαίνεις το έδαφος για δυσλειτουργικούς ενηλίκους.

Ίσως οι υπεραγχωμένοι σύγχρονοι γονείς ξεχνούν ότι η παιδική ηλικία δεν χρειάζεται να είναι μια σκηνοθετημένη υπερπαραγωγή με cupcakes και ξύλινα σουηδικά παιχνίδια. Χρειάζεται βέβαια να είναι μαγική. Άλλωστε η μαγεία είναι εγγενές στοιχείο της, αφού τα παιδικά χρόνια συμπίπτουν με την πρώτη εξερεύνηση αυτού του κόσμου. Αυτή που σε ωθεί να τρως τούμπες, να κάνεις ράμματα στο πιγούνι και να κρατάς, όπως λέει ο ποιητής, «την απεραντοσύνη στην παλάμη του χεριού σου».

 

 

Πηγή: Το Βήμα, της Λένας Παπαδημητρίου

Advertisements

Τα ωραιότερα δώρα του 2017: Βιβλία για παιδιά και εφήβους

Στο τέλος ακόμη μιας χρονιάς κατά την οποία εκδόθηκαν πολλά και καλά νέα βιβλία, χαρείτε μερικές προσεκτικά επιλεγμένες προτάσεις βιβλίων για παιδιά και εφήβους!

Βιβλία που αξίζει να διαβάσουν τα μικρά και μεγαλύτερα πιτσιρίκια, ειδικά τώρα, στην εποχή της οθόνης, που το ξεφύλλισμα ενός μαγικού κόσμου κι η μυρωδιά του φρεσκοτυπωμένου χαρτιού γίνονται πολύτιμες και ξεχωριστές διαδικασίες

Καλές αναγνώσεις, με πολλές από καρδιάς ευχές για διαβάσματα απογειωτικά και ψυχικά ενδυναμωτικά!

Ιδού ορισμένες επιλογές ελληνικών και μεταφρασμένων βιβλίων για παιδιά και εφήβους, από όλη την βιβλιοπαραγωγή του 2017.

Η πολυσυλλεκτικότητα στις εκδοτικές επιλογές, η μεγαλύτερη τόλμη στη θεματολογία, η φροντίδα της γλώσσας και η όλο και πιο συχνά ευφάνταστη και πρωτότυπη δουλειά στην εικονογράφηση έδωσαν το 2017 πολύ καλά αποτελέσματα στην βιβλιοπαραγωγή τίτλων που απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους. Η παρακάτω λίστα αποπειράται μια ενδεικτική καταγραφή και αποτίμηση των καλύτερων δειγμάτων της παραγωγής της χρονιάς που ολοκληρώνεται.

Τα βιβλία που ακολουθούν απευθύνονται σε πολύ μικρά παιδιά, μεγαλύτερα παιδιά του δημοτικού σχολείου, που χωρίζονται σε δυο ηλικιακές ομάδες με ρευστά όρια, και τέλος, σε μεγαλύτερα παιδιά και εφήβους. Μετά τα 15, τα βιβλία είναι ένας απέραντος ωκεανός και τα παιδιά που καλπάζουν προς την ενηλικίωση μπορούν να κολυμπήσουν σε αυτόν προς όποια κατεύθυνση επιθυμούν.

 

Για πολύ μικρά παιδιά 3-6 ετών

Μια όμορφη ιστορία φιλίας μεταξύ ενός αγοριού που ζει με τον μπαμπά του και ενός απροσδόκητου επισκέπτη, μιας μικρής φάλαινας που θα βρεθεί στη μπανιέρα του σπιτιού του μικρού αγοριού. Ο Μπέντζι Ντέιβις παρουσιάζει στα παιδιά την εικονογραφημένη ιστορία Ο Νόι και η φάλαινα (μτφρ. Αντώνης Παπαθεοδούλου, Ίκαρος) για το πώς σφυρηλατούνται δεσμοί αγάπης μέσα στην οικογένεια αλλά και δεσμοί φιλίας.

Είναι ευτύχημα που ο μικρούλης, ονειροπόλος ποντικός Φρέντερικ (μτφρ. Μαρία Παπαγιάννη, Πατάκης) που φιλοτέχνησε ο Λίο Λεόνι (1910 – 1999), όπως και άλλη μια ιστορία του Λεόνι που αφηγείται Το όνειρο του Μαθιού (μτφρ. Μαρία Παπαγιάννη, Πατάκης) βρήκαν την θέση τους στα ράφια των βιβλιοπωλείων και σύντομα θα την βρουν και στα χέρια πολλών μικρών παιδιών. Ο Φρέντερικ δίνει το δικό του μάθημα συνύπαρξης και δημιουργικότητας χωρίς να χάνει την σπιρτάδα του. Η εικονογράφηση του πρωτοπόρου (και στην χρήση τεχνικής κολάζ) Λεόνι, η δουλειά του οποίου παραλληλίζεται με του σπουδαίου Αμερικανού Έρικ Καρλ, λειτουργεί σαν μάθημα καλλιτεχνικής αφύπνισης για τα παιδιά μυώντας τα στις απολαύσεις της τέχνης.

Η μία ευχάριστη πρόσκληση σε ένα νέο παραμυθένιο κόσμο διαδέχεται την άλλη στα παραμύθια που γράφει τα τελευταία χρόνια η πιο δραστήρια δημιουργός του παιδικού θεάτρου Ξένια Καλογεροπούλου. Η Μπάμπουσκα (Μάρτης) που βασίζεται σε παραδοσιακό ρώσικο παραμύθι, είναι εδώ γραμμένη από την Ξένια Καλογεροπούλου και εικονογραφημένη από την Άρτεμη Πρόβου. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στο τέλος της χρονιάς μια που θεματολογικά ταιριάζει με τα Χριστούγεννα, την περιπέτεια των τριών μάγων και τη γέννηση ενός βασιλιά. Η Μπαμπούσκα, παρά τα χρόνια της, τις δουλειές της, το σπιτικό της και την τακτοποιημένη της ζωή ξεκινά για ακόμη μια περιπέτεια.

Ευχάριστη έκπληξη είναι και το δεύτερο βιβλίο για μικρά παιδιά της Μάρως Κατσίκα. Ο Κουκούσκα (Καλειδοσκόπιο), με το παιχνιδιάρικο όσο και τρυφερό όνομα, είναι ένας μικρός κούκος που αποφασίζει να λύσει τα μυστήρια που συμβαίνουν στον κόσμο των πουλιών όταν ένα κομμάτι του ουρανού χάνεται. Χρώματα, σχήματα, πολυεπίπεδα μηνύματα στη διάθεση των παιδιών.

Μια αστεία περιπέτεια ζει Ο λύκος που έπεσε από το βιβλίο του (μτφρ. Μάρω Ταυρή, Μεταίχμιο) όπως την έγραψε ο Βέλγος Τιερί Ρομπερέχτ και την εικονογράφησε ο Γκρεγκουάρ Μαμπίρ. Ο λύκος που μέσα στο βιβλίο όπου δείχνει τα σουβλερά του δόντια, όταν το βιβλίο θα γλιστρήσει από τη βιβλιοθήκη μιας ακατάσταστης μικρούλας θα βρεθεί ολομόναχος. Μια ιστορία πίσω από τις ιστορίες και τα παραμύθια, μια τρυφερή περιπέτεια συμφιλίωσης των αιώνιων εχθρών που θα αγαπήσουν τα μικρά παιδιά.

Μπορεί να υπάρχει Ένα παιδί από βιβλία; (μετφρ. Φίλιππος Μανδηλαράς, Ίκαρος) ο Όλιβερ Τζέφερς και ο εικονογράφος Σαμ Γουίνστον απαντούν πως ναι και πως μπορεί να ζήσει μια συναρπαστική περιπέτεια. Το βιβλίο αποτελεί έναν φόρο τιμής στα κλασικά έργα της λογοτεχνίας για παιδιά, βασίζεται στα υλικά τους και διατρέχοντάς τα με μια εντελώς ξεχωριστή ματιά προσφέρει στα παιδιά ιδέες και αφορμές για να προχωρήσουν τις ιστορίες με τη φαντασία τους.

Πέντε χρόνια μετά την πρώτη έκδοση, Ο ραφτάκος των λέξεων (Μεταίχμιο) των Αντώνη Παπαθεοδούλου (κείμενο) και Ίριδας Σαμαρτζή (εικονογράφηση) επανακυκλοφορεί σε βιβλιοδετημένη έκδοση. Ο ραφτάκος έχει αγαπηθεί από τα παιδιά για την τέχνη του, το ανάλαφρο πέρασμά του από παραμύθι σε παραμύθι και τις αόρατες αλλά γερές βελονιές με τις οποίες συνδέει τις ιστορίες.

Ακόμη μια σημαντική επανέκδοση: Η Αργυρώ γελάει (μτφρ. Φίλιππος Μανδηλαράς, Πατάκης). Η Τζιν Γουίλλις έγραψε και ο Τόνι Ρος εικονογράφησε την μια ιστορία για ένα κοριτσάκι που κάνει τα πάντα, δεν διαφέρει σε τίποτα εκτός του ότι είναι υποχρεωμένη να κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Ένα διαχρονικό μάθημα χωρίς κανέναν διδακτισμό και με τη διάθεση να καλλιεργήσει στα παιδιά την ενσυναίσθηση για τα προβλήματα του άλλου.

 

Για παιδιά 6-9 ετών

Ο Αίσωπος ως διαχρονική έμπνευση των σύγχρονων δημιουργών δίνει την ευκαιρία στους Λίμπι Ουάλντεν και Ρίτσαρντ Τζόουνς για ακόμη μια διασκευή στην αφηγούνται τον κλασικό μύθο για Το ποντίκι της πόλης και το ποντίκι του χωριού (μτφρ. Κατερίνα Μουρίκη, Τζιαμπίρης-Πυραμίδα). Τα παιδιά θα διαβάσουν σε μια προσεγμένη έκδοση τις παράλληλες ιστορίες δυο ποντικών που δεν αναζητούν τίποτε παραπάνω από τη θέση τους στον κόσμο.

Ένα ξεχωριστό βιβλίο εμπνευσμένο από τη ζωή των παιδιών-προσφύγων είναι το Ο Ακίμ τρέχει (Επόμενος Σταθμός) της Κλωντ Ντιμπουά. Με οδηγό την θέληση για ελευθερία και εφόδιο τη ζεστασιά της αγάπης της οικογένειάς του, ο Ακίμ αναζητά νέα ζωή σε ξένο τόπο. Είναι ένα ασυνόδευτο παιδί-πρόσφυγας, θύμα του πολέμου, που ξεκινά την περιπέτειά του μόνο. Η Κλωντ Ντιμπουά εξιστορεί τις περιπέτειες του ευαισθητοποιώντας τα παιδιά της Ευρώπης για τις ανάγκες που έχουν οι συνομήλικοί τους από τις χώρες της Μέσης Ανατολής.

Αντίθετα από τα παιδιά-πρόσφυγες που παλεύουν απροστάτευτα, Ο πρίγκιπας με τα τρία πεπρωμένα (Μάρτης) των αρχαιολόγων Εύης Παπαδοπούλου και Βασίλη Χρυσικόπουλου έχει καλά στο μυαλό του πως ένας κροκόδειλος, ένα φίδι κι ένας σκύλος είναι τα πεπρωμένα που ορίζουν τη ζωή του, κάτι που θα επιχειρήσει να ανατρέψει. Με το παραμύθι που χρονολογείται χρονολογείται στον 13ο π.Χ. αιώνα, εγκαινιάζεται σειρά «Αρχαίων αιγυπτιακών παραμυθιών». Την εικονογράφηση υπογράφει η Ελληνοαιγύπτια εικαστικός Φαρίντα Ελ Γκαζάρ.

Τα παιδιά γοητεύονται από τους αρχαίους μύθους, τα κλασικά παραμύθια και τις ηρωικές αφηγήσεις, δεν αγαπούν όμως τίποτε περισσότερο από τις ιστορίες που θα αποτελέσουν τη σπίθα για να ανάψει η φλόγα της διασκέδασης και να αρχίσει το γέλιο. Με τις 9 τρελές ιστορίες (μτφρ. Ηώ Αμανάκη, Παπαδόπουλος) της σημαντικής Γερμανίδας παιδαγωγού και συγγραφέα βιβλίων για παιδιά Ούρσουλα Βέλφελ (1922 – 2014) το γέλιο είναι το μόνο σίγουρο.

O άσπρος σκύλος με τα πολλά ονόματα (Κόκκινη Κλωστή Δεμένη) που έγραψε η Ξανθή Μαντέλα και εικονογράφησε η Ντανιέλα Σταματιάδη είναι ένα χρήσιμο βιβλίο για το πώς αντιμετωπίζουμε τα κατοικίδια, τι θέση έχουν στη ζωή κάθε παιδιού και κάθε οικογένειας κι όλα αυτά από τη ματιά ενός σκύλου που ελπίζει πως θα βρεθεί κάποιος να τον υιοθετήσει και εν τω μεταξύ, απλώς βαριέται.

Καμία δικαιολογία για βαρεμάρα δεν έχουν ωστόσο τα παιδιά, ειδικά όταν έχουν την τύχη να μπορούν να διαβάσουν ιστορίες όπως τις σκέφτηκε ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς βιβλίων για παιδιά, ο Τζάνι Ροντάρι. Η Τερεζούλα-Τοσοδούλα και άλλες ιστορίες (μτφρ. Δήμητρα Δότση, Κέδρος) είναι όπως όλα τα βιβλία του Ροντάρι η αφορμή για να πάρει η φαντασία την θέση που της αξίζει στον κόσμο των παιδιών: την πρώτη θέση.

Από το βαθύ παρελθόν, από άλλες εποχές, έρχεται το κλασικό (αν και αποκλείεται αυτή να ήταν η πρόθεση του συγγραφέα του) βιβλίο του Εδουάρδου Ληρ, Μπούρδες (μτφρ. Αντώνης Παπαθεοδούλου, Παπαδόπουλος). Με την ανατρεπτική σκέψη πως τα παιδιά δεν είναι αξία μόνο για απερισκεψίες και πράγματα καθόλου σοβαρά όπως ήταν η επικρατούσα άποψη της εποχής, ειρωνεύεται τα ειοθώτα και γράφει ένα βιβλίο γεμάτο κέφι, απελευθερωμένο γλωσσικά, με αστεία στιχάκια και ιδαίτερη εικονογράφηση.

 

Για μεγαλύτερα παιδιά 9-12 ετών

Καθώς διδάσκονται ιστορία, τα παιδιά βρίσκουν πάντα πολύ διασκεδαστικό να πλουτίζουν τις γνώσεις τους προσεγγίζοντας γεγονότα και προσωπικότητες που τα διαμόρφωσαν μέσα από είδη που τους είναι οικεία και ευκολότερα προσβάσιμα όπως τα κόμικ. Στη Σαλαμίνα και στις Πλαταιές (Πατάκης) των Κατερίνα Σέρβη (κείμενο) και Θανάση Πέτρου (εικονογράφηση) τα παιδιά θα μεταφερθούν στην Αθήνα του 472πΧ για να ακούσουν την ιστορία για το τι σήμαιναν για τους Αθηναίους οι μάχες για να υπερασπιστούν τον κόσμο και τον τρόπο ζωής που είχαν δημιουργήσει. Την αφήγηση αναλαμβάνει ο θείος Γλαύκος. Άλλο ένα βιβλίο προστέθηκε στην επιτυχημένη σειρά που πραγματεύεται μέσ κόμικ κορυφαίες στιγμές και γεγονότα της αρχαιότητας.

Στη μακρινή εποχή που ανθούσε ο μινωικός πολιτισμός μεταφέρει τα παιδιά Το σκλαβάκι της Κνωσού (Πατάκης) της Ελένης Κατσαμά. Με ήρωα τον μικρό Αϊσά που ταξιδεύει από τις ακτές της Αφρικής μέσα σ’ ένα πειρατικό πλοίο για να πουληθεί σκλάβος στα παλάτια της Κνωσού, τα παιδιά διαβάζουν μια ιστορία για το τέλος ενός κόσμου, τη δύση ενός πολιτισμού που αργά ή γρήγορα θα φέρει την αυγή ενός νέου.

Τα παιδιά καταστρώνουν καθημερινά σχέδια και όταν δεν έχουν τι άλλο να κάνουν και όταν πιστεύουν πως όλες οι λύσεις πρέπει να περάσουν από τα δικά τους χέρια. Για ένα τέτοια τεράστιο «σχέδιο» και  Το σχέδιο της Ρέιμι (μτφρ. Αργυρώ Πιπίνη, Μεταίχμιο). Η βραβευμένη Αμερικανίδα συγγραφέας Κέιτ ΝτιΚαμίλο γράφει την γλυκόπικρη και ταυτόχρονα κεφάτη ιστορία μιας μικρής που εκλαμβάνει τον χωρισμό των γοινιών της ως δική της ευθύνη και αποφασίζει να κάνει κάτι δραστικό κι εντυπωσιακό για να τον αποτρέψει. Μέσα σε λίγες καλοκαιρινές μέρες θα καταλάβει πως τα προβλήματα δεν λύνονται με μαγικά ραβδιά, πως η πραγματικότητα είναι διαφορετική από αυτό που φανταζόταν, πως η φιλία είναι κάτι που σου αλλάζει τη ζωή και πως η απώλεια και η αγάπη μπορούν να συμβαδίζουν.

Για τον Στούαρτ του Ε. Μ. Ουάιτ, ένα από τα πιο αξιαγαπητά και εντελώς ξεχωριστά ποντικάκια της λογοτεχνίας για παιδιά, η ζωή είναι ένα μεγάλο σχέδιο που καταστρώνεται με οδηγό την αγάπη της οικογένειάς του. Η επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά έκανε τα παιδιά να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τον μικρό ποντικό. Ο Στούαρτ, ο ποντικομικρούλης (μτφρ. Ευγενία Κολυδά, Ψυχογιός) ζει στη Νέα Υόρκη με τους γονείς του, τον μεγαλύτερο αδελφό του τον Τζορτζ και τον γάτο τον Χιονάτο. Παρόλο που είναι ντροπαλός και συνετός, λατρεύει τις περιπέτειες και μπαίνει στη μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής του όταν εξαφανίζεται από τη φωλιά της η Μαργκάλο, ένα όμορφο πουλάκι. Αποφασισμένος να την ανακαλύψει, ο Στούαρτ φεύγει από το σπίτι για πρώτη φορά.

Από αυτή την ηλικία αλλά και σε κάθε ηλικία, οι ιστορίες της Μαίρη Πόππινς (μτφρ. Τίνα Πλυτά, Ποταμός) της Πάμελα Λ. Τράβερς μας υπενθυμίζουν πως σημασία έχει να μπορεί κανείς να αισθάνεται «πρακτικά τέλειος από κάθε πιθανή άποψη». Η δύναμη των μηνυμάτων της ιδανικής νταντάς από τη Βρετανία των αρχών του προηγούμενου αιώνα και έχοντας πάντα στο νου και τα αυτιά την αψεγάδιαστη εικόνα και την κελαρυστή φωνή της Τζούλι Άντριους, όχι μόνο αντέχει στο χρόνο αλλά κάνει τον χρόνο να φαίνεται μια πολύ σχετική έννοια.

 

Για μεγάλα παιδιά πάνω από 12 ετών και εφήβους

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, ένα Graphic Diary (μτφρ. Μαρίζα Ντεκάστρο, Πατάκης) διασκευασμένο από τον Άρι Φόλμαν και εικονογραφημένο από τον Νταβίντ Πολόνσκυ, το επιτυχημένο δίδυμο του «Βαλς με τον Μπασίρ», παρουσιάζει με κινηματογραφικό τρόπο τη ζωή της Άννας Φρανκ στην «Κρυψώνα» διατηρώντας την αισιοδοξία μέσα από ζωντανούς διαλόγους και παρουσιάζοντας τις σκέψεις και τα συναισθήματα της μικρής κοπέλας καθώς καταγράφει το χρονικό του τέλους της ίδιας και της οικογένειάς της την πιο ζοφερή στιγμή του 20ου αιώνα.

Στους ίδιους ζοφερούς καιρούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έζησαν και οι ήρωες της Ντανιέλα Παλούμπο. Ο Κάρλο, η Χάννα, η Εμελίν, ο Νταβίντ υπήρξαν παιδιά που είδαν τη ζωή τους να ακυρώνεται. Οι βαλίτσες του Άουσβιτς (μτφρ. Ελένη Τουλούπη, Κέδρος) διατρέχουν το σκηνικό σκότους στην Ευρώπη την εποχή που ξεδιπλωνόταν η φρίκη του Ολοκαυτώματος.

Σε περιβάλλον ζόφου έχει γεννηθεί και ζει σε κέντρο προσωρινής φιλοξενίας προσφύγων ο Σούμπι, ο ήρωας της Ζάνα Φρέιλον που με το βιβλίο της Το κοκάλινο σπουργίτι(μτφρ. Αναστασία Δεληγιάννη, Ψυχογιός) περιγράφει τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στους «μη τόπους» όπου στοιβάζονται άνθρωποι που βρίσκονται σε αναζήτηση νέας πατρίδας.

Ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα για μεγάλα παιδιά και εφήβους έχει προκύψει από την ιδέα του Ντέιβιντ Λέβιθαν να μιλήσει για την αναζήτηση ταυτότητας πλάθοντας έναν ήρωα που είναι Κάθε μέρα άλλος (μτφρ. Αργυρώ Πιπίνη, Πατάκης). Ονομάζεται Α. Κάθε πρωί ξυπνάει στο σώμα και στη ζωή ενός διαφορετικού ανθρώπου. Ποτέ δεν ξέρει από πριν ποιο θα είναι το άτομο μέσα στο οποίο θα βρεθεί. Αν θα είναι αγόρι ή κορίτσι, λευκός ή μελαμψή, χαρούμενος ή θυμωμένη. Το έχει αποδεχτεί όμως, έχει ορίσει μάλιστα και τους κανόνες: δε δένεται πολύ, μένει διακριτικά στη ζωή των άλλων και δεν ανακατεύεται στην καθημερινότητα που μοιράζεται για μία μόνο μέρα.

Τα μεγαλύτερα παιδιά συχνά τρομάζουν με την ιδέα των διακοπών με τον τρόπο που τις σχεδιάζουν οι γονείς τους. Έτσι, ο Κωστής και η Διαμαντία, ήρωες του μυθιστορήματος του Θοδωρή Παπαϊωάννου, βαριούνται αφόρητα τις διακοπές στο βουνό. Χάρη όμως στη Σιλουανή (εκδ. Ίκαρος) όλα εξελίσσονται απρόσμενα καλά. Ταξιδεύουν στα βουνά γύρω από την Έδεσσα ψάχνοντας απαντήσεις για τα δεκάδες ερωτήματα που τους γεννιούνται για στοιχειωμένες πηγές, μυστικές σπηλιές και αρχαίους θρύλους.

 

 

Πηγή: bookpress.gr, επιλογές της Ελένης Κορόβηλα

Το σχολείο ανοίγει ορίζοντες μέσα στη φυλακή

«Εκεί όπου ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μια φυλακή», έτσι δε λένε;

Μα ναι, γιατί στα θρανία και στις έδρες δημιουργούνται ελπίδες: από εκπαιδευτικούς με κοινωνικές ευαισθησίες που αποδεικνύουν ότι ναι, υπάρχει απόθεμα ανθρωπιάς κι από νέα παιδιά που διψούν για χαραμάδες γνώσης – φως στα σκοτάδια τους…

Έχετε ακούσει προφανώς για την ίδρυση σχολείων σε σωφρονιστικούς χώρους, όπου στόχος της πολιτείας είναι η ομαλή επανένταξη των μαθητών μετά την αποφυλάκισή τους.

Η  λειτουργία του 33ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου στο Ειδικό Κατάστημα Νέων Κράτησης Βόλου γεννά ελπίδες και φωτίζει ψυχές.

«Στο σχολείο ξεχνώ τη φυλακή» αποκαλύπτουν οι ανήλικοι μετανάστες κρατούμενοι στο βιβλίο που μπορείτε να κατεβάσετε από

ε δ ώ

και το οποίο αποτελεί εργαστήρι αφήγησης και γραφής. Καρπός ενός διαπολιτισμικού εκπαιδευτικού προγράμματος, είναι βασισμένο στα προφορικά μοιράσματα και στα γραπτά των μαθητών του 33ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου για τη μεταναστευτική τους πορεία και ιστορία.

Ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα, τέρψη για τα αχόρταγα μάτια των βιβλιοφάγων, χαρά για την εκπαίδευση, παρηγορία για την κοινωνία!

 

Η σημαντική διαφορά μεταξύ αγράμματου και αμόρφωτου…

Τι λέτε; Τα πτυχία, συνδέονται πάντοτε με την παιδεία του κάθε ανθρώπου; Αλίμονο! Οι περγαμηνές σαφώς και δεν συνιστούν προϋπόθεση μιας πολιτισμένης συμπεριφοράς. Διαβάστε το παρακάτω κείμενο που περιγράφει την στάση ζωής και τις καθημερινές συμπεριφορές ενός απλού, αγράμματου ανθρώπου.  Ευγένεια ψυχής, σεβασμός, πολιτισμός  στην πράξη.

Ένα κείμενο που υπογραμμίζει με τον καλύτερο τρόπο ότι τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά δεν εξασφαλίζουν ότι την ύπαρξη παιδείας.

 

 

Μεγάλωσε, λένε, όλα τα αδέλφια του. Τέσσερα στον αριθμό κι ένας εκείνος, πέντε παρακαλώ. Έζησε πόλεμο, κακουχίες, πείνασε, αγάπησε, παντρεύτηκε κι έκανε τέσσερα παιδιά. Οι μεγαλύτερες αγάπες της ζωής του. Αν τον έβλεπες, ποτέ σου δε θα φανταζόσουν τι είχε περάσει. Ευθυτενής, καμαρωτό περπάτημα, ψάθινο καπελάκι, χαμόγελο στα μάτια και καραμέλες στην τσέπη.

Ποτέ δεν τον άκουσα να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Όταν τον έπνιγε το δίκιο, γούρλωνε τα μάτια για να καταλάβεις πως έχει νεύρα. Μέχρι εκεί. Ακόμη κι αν δεν είχε λόγους να ξεσπάσει, πάντα του έδινε η γυναίκα του αρκετούς. Εκείνος, όμως, βράχος ακλόνητος, ο ορισμός της ηρεμίας και της καλοσύνης. Τη δικαιολογούσε ακόμη και τις φορές που είχε ολοφάνερο άδικο. «Άστη. Έχει περάσει πολλά», έλεγε ο άνθρωπος που είχε περάσει περισσότερα.

Μια μέρα, θέλοντας να δείξω πόσο με είχε εντυπωσιάσει γύρισα και είπα πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι, παρόλο που είναι αμόρφωτος. Ακόμη, θυμάμαι το βλέμμα της μάνας μου. «Ο παππούς σου μπορεί να μην ξέρει πολλά γράμματα αλλά είναι ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που ξέρω». Ήταν αυτή της η πρόταση που έσκασε σαν χαστούκι στο πρόσωπό μου και με έκανε να καταλάβω τη διαφορά μεταξύ του αγράμματου και του αμόρφωτου.

Βλέπεις, συνηθίσαμε να τα ταυτίζουμε. Αγράμματος κι αμόρφωτος το ίδιο και το αυτό. Βάλαμε σε ένα τσουβάλι όσους δεν μπόρεσαν να μάθουν γράμματα, να γίνουν πρώτοι μαθητές, να σπουδάσουν, και σε ένα άλλο όσους φόρτωσαν τους τοίχους με πτυχία κι ακαδημαϊκές γνώσεις. Τους κατηγοριοποιήσαμε τους μεν, χαμηλά στην κοινωνική μας βαθμίδα και τους δε, ψηλά. Έτσι, μάθαμε να ορίζουμε την αξία των ανθρώπων. Από τα χαρτιά που συνέλλεξαν στη διαδρομή τους.

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις και βραβεία που δε συναντήθηκαν ποτέ με την κοινωνική μόρφωση. Δεν ξέρουν να φερθούν, δεν ξέρουν να μιλήσουν, μήτε να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες που ήρθαν στο διάβα τους. Δεν ήταν στη διδακτική τους ύλη αυτά. Είναι εκείνοι που συχνά, σνομπάρουν τους «αμόρφωτους» στον περίγυρό τους γιατί τους χαλάνε το image. Η αλήθεια είναι πως δεν τους φτάνουν ούτε στο μικρό τους δακτυλάκι γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πως καμία σχέση δεν έχει η ουσιαστική μόρφωση με τις ξερές γνώσεις που έμαθαν στα θρανία. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι πλάσιμο προσωπικότητας και πλήθος ηθικών αξιών που δε γράφονται σε κανένα βιβλίο.

Ο αγράμματος μπορεί να δυσκολεύτηκε να μάθει γράψιμο αλλά ποτέ δε ζήλεψε τον κόπο άλλων ανθρώπων. Ήξερε πως όλα γίνονται με μόχθο και σκληρή δουλειά.

Ο αγράμματος σιχαίνεται την αδικία και το συμφέρον στους ανθρώπους. Προστατεύει πάντα τους πιο αδύναμους, όσους δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Ο αγράμματος μπορεί να υπογράφει με σταυρό αλλά τιμάει την υπογραφή του γιατί γνωρίζει τη σημασία της. Μπορεί να μην αρίστευσε σε μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα αλλά πήρε από νωρίς εφόδια που τον βοήθησαν να επιβιώσει.

Ο αγράμματος ξέρει να αγαπά δίχως να περιμένει ανταπόδοση. Αγαπά αληθινά κι αυτό είναι αρκετό. Βλέπει το καλό στους άλλους ακόμη κι όταν εκείνοι δεν το βλέπουν γιατί γνωρίζει πως οι δυσκολίες φέρνουν χαρές και οι χαρές δυσκολίες.

Ο αγράμματος είναι διακριτικός κι ευγενής. Δε ρωτά, δε φέρνει σε δύσκολη θέση. Ξέρει να διαβάζει τα μάτια. Από εκεί αντλεί πληροφορίες χωρίς να χρειαστεί να του μιλήσεις.

Μοιράζει τις συμβουλές του για να βοηθήσει πραγματικά κι όχι για να κάνει τον καμπόσο. Δε σου τρίβει στην μούρη την εμπειρία του. Σε αφήνει να κάνεις τα δικά σου λάθη γνωρίζοντας πώς θα είναι πάντα εκεί.

Ο αγράμματος είναι άξιος. Πιάνουν τα χέρια του. Κάνει δουλειές χωρίς να βαρυγκωμά, προσφέρει έργο όπου χρειάζεται, χαμογελά δυνατά και κλαίει βουβά. Δε θέλει να γίνεται βάρος στους δικούς του αλλά βρίσκεται κοντά ακόμη κι όταν είναι μακριά.

Ο αγράμματος άνθρωπος μπορεί να μην έμαθε μαθηματικά αλλά είναι δίκαιος στις συναλλαγές του. Μπορεί να μην ξέρει καλούς τρόπους αλλά το σπίτι του είναι πάντα ανοιχτό. Μπορεί να μην έγινε δάσκαλος αλλά ποτέ δε σήκωσε χέρι στα παιδιά του. Μπορεί να μη γύρισε όλο τον κόσμο αλλά μάζεψε σοφία από τις πιο μικρές στιγμές της ζωής του.

Ο δικός μου αγράμματος άνθρωπος ήταν πολύ πιο μορφωμένος από πολλούς γραμματιζούμενους εκεί έξω. Είχε παιδεία. Όχι πτυχία.

 

 

Πηγή: healingeffect.gr

Τα «βασανιστικά πειράματα της αγάπης» του Χάρλοου, ή, πώς η μητρική αποδοχή, μπορεί να καθορίσει τη ζωή μας


Η ιστορία που θα διαβάσετε είναι απολύτως αληθινή. Είναι η ιστορία του ψυχολόγου που προσπάθησε να μετρήσει την αγάπη. Για να το καταφέρει βασάνισε χιλιάδες μακάκους, σε συσκευές που είχαν ονόματα όπως: Σιδηρά Κυρία, Σχάρα Βιασμού, Το Πηγάδι της Απελπισίας.

Οι συνάδελφοι του τον αποκαλούσαν Ναμπόκοφ της ψυχολογίας. Οι ζωόφιλοι τον είπαν Ντε Σαντ της ψυχολογίας.

Εκείνος, μέχρι το τέλος της ζωής του, έψαχνε για την αγάπη.

Ο Χάρι Ίζραελ γεννήθηκε το 1905, σε μια μικρή πόλη, στις ΗΠΑ. Ο πατέρας του ήταν ένας αποτυχημένος εφευρέτης. Ίσως απ’ αυτόν πήρε το ταλέντο στην κατασκευή μηχανών βασανιστηρίου. Η μητέρα του ήταν μια καταθλιπτική γυναίκα, ψυχρή κι απόμακρη, που ποτέ δεν του έδωσε σημασία. Μάταια προσπαθούσε να της τραβήξει την προσοχή. Εκείνη έμενε απογοητευμένη να κοιτάει απ’ το παράθυρο της την επίπεδη γη της Αϊόβα.

~~

Στο σχολείο ο Χάρι ήταν «παράξενα απροσάρμοστος». Τον ενδιέφερε μόνο το σχέδιο και η ποίηση, σ’ ένα μέρος όπου η δασκάλα έκανε διαγωνισμούς ποίησης με θέμα: «Η ομορφιά του να βουρτσίζεις τα δόντια σου».

Ζωγράφιζε διαρκώς στο τετράδιο του, τα παράξενα πλάσματα μιας χώρας που είχε ονομάσει Γιαζού. Σαν τελείωνε τη ζωγραφιά έπιανε και πετσόκοβε τα ζώα, με το κόκκινο μολύβι.

~~

Στο γυμνάσιο ο Χάρι ήταν μέτριος μαθητής και μη δημοφιλής. Ψεύδιζε, κούτσαινε και ντυνόταν σαν γέρος. Κανείς δεν του έδινε σημασία και δεν γνώριζε την λέξη αυτοπεποίθηση. Όμως ήταν εργατικός και πεισματάρης, με δυνάμεις προσήλωσης εξωπραγματικές.

Έτσι και ξεκινούσε μια εργασία μπορούσε να περάσει μερόνυχτα ξύπνιος, χωρίς να κάνει τίποτα άλλο μέχρι να τελειώσει.

~~

Κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, όπου είχε για καθηγητή τον Λούις Τέρμαν, τον διάσημο ερευνητή του IQ. Εκεί, ανάμεσα σε παιδιά και νέους που είχαν IQ μεγαλύτερο απ’ του Αϊνστάιν, ο άχρωμος Χάρι ήταν διπλά παράταιρος.

Ο Τέρμαν του είπε ότι δεν είχε κανένα μέλλον στην ψυχολογία. Ο Χάρι ξεκίνησε να δουλεύει με δεκαπλάσια αφοσίωση. Δεν ήταν τόσο έξυπνος όσο οι συμφοιτητές του, αλλά κανείς δεν ήταν τόσο αποφασισμένος όσο εκείνος.

Εντυπωσιασμένος απ’ την εργατικότητα του, ο Τέρμαν του είπε ν’ αλλάξει το επώνυμο του κι ίσως κάτι να γινόταν γι’ αυτόν, σε κάποιο μικρό πανεπιστήμιο.

~~

Ο Χάρι Ίζραελ έγινε Χάρι Χάρλοου. Μ’ αυτό το όνομα θα τον βρείτε σε κάθε βιβλίο ψυχολογίας.

Ο άνθρωπος που δεν είχε κανένα μέλλον στην ψυχολογία θα γινόταν πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Ψυχολογίας και θα έπαιρνε το Εθνικό Βραβείο Επιστημών.

Οι έρευνες του για την αγάπη επηρέασαν την ανθρώπινη κοινωνία περισσότερο απ’ όσο μπορούσε κανείς να φανταστεί. Όμως για να το κάνει αυτό έπρεπε να βασανίσει πόσα ζώα!

Είναι η αγάπη συνυφασμένη με τον πόνο;

~~~{}~~~

Ο Χάρλοου παντρεύτηκε μια συμφοιτήτρια του, μία απ’ τις χαρισματικές, με IQ 155.

Βρεθήκανε στο πανεπιστήμιο του Μάντισον, όπου ξεκίνησε να πειραματίζεται με αρουραίους, αλλά σύντομα πέρασε στους μακάκους. Έκανε πειράματα σχετικά με την ικανότητα αυτών των ζώων να επιλύουν προβλήματα.

Τα πήγαινε αρκετά καλά, έτσι του παραχωρήθηκε απ’ το πανεπιστήμιο ένα παλιό εργοστάσιο κυτιοποιίας, ως εργαστήριο, για να επεκτείνει τα πειράματα του. Αυτό το μέρος θα γινόταν κολαστήριο για τα ζώα.

~~

Ο Χάρλοου χώριζε τα μικρά απ’ τις μητέρες τους, προκειμένου να εξετάσει την ευφυΐα τους.

Τότε παρατήρησε κάτι παράξενο: Τα μικρά, όταν έμεναν μόνα τους, προσκολλούνταν στην πετσέτα που κάλυπτε τον πάτο του κλουβιού.

Κοιμόντουσαν μ’ αυτή αγκαλιά, την κρατούσαν συνέχεια κι αν κάποιος προσπαθούσε να την πάρει πάθαιναν νευρική κρίση. Αδιαφορούσαν για το φαΐ που τους πρόσφεραν. Μόνο η πετσέτα μπορούσε να τους ηρεμήσει.

~~{}~~

Μέχρι τότε, τη δεκαετία του ’50, η προσκόλληση στη μητέρα είχε εξηγηθεί αναφορικά με την ανταμοιβή μέσω παροχής τροφής.

Το μωρό προσκολλάται στη μητέρα του, επειδή ενστικτωδώς ξέρει ότι τα στήθη της θα το ταΐσουν. Έχει ανάγκη τη μητέρα του επειδή το τρέφει.

Μέχρι τον ερχομό του Χάρλοου η αγάπη για τη μητέρα και η ανθρώπινη προσκόλληση βασιζόταν στη θεωρία της μείωσης των ορμών: Αγαπάμε επειδή πεινάμε!

Ο Χάρλοου απέδειξε ότι δεν είναι η τροφή αυτό που αποζητά το βρέφος στη μητέρα του. Έδειξε ότι η αγάπη είναι πολλά περισσότερα απ’ το μητρικό γάλα.

~~{}~~

Έτσι ξεκίνησε το πρώτο μεγάλο πείραμα του Χάρλοου. Έφτιαξε δυο «μητέρες».

Η πρώτη ήταν φτιαγμένη από σύρμα. Στην πρόσθια κοιλιακή χώρα είχε έναν ατσαλένιο μαστό, με ατσάλινη θηλή, απ’ όπου έρεεε γάλα. Αυτή ήταν η «Βιολογική Μητέρα».

Η δεύτερη ήταν φτιαγμένη από χαρτόνι, το οποίο είχε τυλίξει με μια μαλακή πετσέτα. Αυτή ήταν η «Θετή Μητέρα» και δεν είχε στήθος.

Στο αρχικό πείραμα καμία απ’ τις μητέρες δεν είχε πρόσωπο.

~~

Το πείραμα άρχισε με πόνο. Δεκάδες νεογέννητα μωρά τα πήραν απ’ τις μητέρες τους και τα έβαλαν στο κλουβί με τις δύο Μητέρες.

Οι φοιτητές που πήραν μέρος στα πειράματα περιγράφουν την οδύνη των ζώων. Οι μητέρες ούρλιαζαν και χτυπούσαν το κεφάλι τους στα κάγκελα. Τα μικρά γέμιζαν το χώρο με τα κόπρανα τους και μετά κουλουριάζονταν στις άκρες, σαν μικρές χνουδωτές μπάλες.

Ο Χάρλοου παρακολουθούσε σημειώνοντας, πιο ψυχρός κι απ’ τη μητέρα του. Είχε πει: «Το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι κατά πόσο μια μαϊμού θ’ αποδειχτεί ότι αποτελεί δημοσιεύσιμο υλικό. Δεν αισθάνομαι καθόλου αγάπη γι’ αυτές. Στην πραγματικότητα δεν μου αρέσουν τα ζώα. Περιφρονώ τις γάτες. Μισώ τα σκυλιά. Μα πως γίνεται ν’ αγαπάει κανείς τις μαϊμούδες;»

~~

Λίγες μέρες μετά παρατήρησε κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της ψυχολογίας. Τα μωρά μετέθεσαν τη στοργή τους, αφού δεν υπήρχε πλέον μητέρα, στη «θετή μητέρα», εκείνη με την πετσέτα.

Περνούσαν όλη τη μέρα και την νύχτα στην αγκαλιά της, τρομαγμένα. Πήγαιναν στη Βιολογική Μητέρα μόνο για να πιούν γάλα κι έπειτα τρέχοντας επέστρεφαν στη ζεστή αγκαλιά της υφασμάτινης μητέρας.

Ο Χάρλοου αποτύπωσε σε γράφημα τον χρόνο που περνούσαν τα μικρά με τη Βιολογική Μητέρα, σε σύγκριση με τον χρόνο που περνούσαν χαϊδολογώντας τη θετή, μαλακή μητέρα.

Τ’ αποτελέσματα ήταν συνταρακτικά και το συμπέρασμα του Χάρλοου πρωτοφανές:

«Η λειτουργία του θηλασμού συντελείται ώστε το βρέφος να εξασφαλίζει τη σωματική επαφή με τη μητέρα του»

Δεν είναι η τροφή, το γάλα που αποζητά σ’ εκείνη, αλλά η ζεστασιά της αγκαλιάς, η επαφή!

~~{}~~

Ο Χάρι Ίζραελ, ο στερημένος από μητρική αγάπη, είχε καταφέρει να καταδείξει ότι η επαφή, η στοργή, η αγάπη, ήταν πιο σημαντική απ’ την τροφή. All you need is love.

Και δεν τον έφτασε αυτό. Με τα επόμενα πειράματα του θα έδειχνε ότι κάθε συναισθηματική αλληλεπίδραση που έχουμε στη ζωή μας είναι σε μεγάλο βαθμό μια επανάληψη κι επανέκδοση της αρχικής απτικής επαφής.

~~

Απ’ τα πειράματα του Χάρλοου, που έγινε σύντομα ποπ επιστήμονας, επηρεάστηκαν όλοι οι κλάδοι, οι σχετικοί με τα βρέφη.

Η πρακτική όπου ο μαιευτήρας ακουμπάει το νεογνό στη μητέρα του, αμέσως μόλις γεννηθεί, ξεκίνησε χάρη στα πειράματα του Χάρλοου.

Ο μάρσιπος, ο οποίος φέρνει το παιδί σε συχνότερη και εγγύτερη επαφή με το σώμα της μητέρας του, είναι αποκύημα των πειραμάτων του Χάρλοου.

~~

Στη συνέχεια ο Χάρλοου έδειξε ότι η μητρική αγκαλιά, η μητρική αποδοχή, μπορεί να καθορίσει ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου.

Μέχρι τον ερχομό του Χάρλοου και των Συρμάτινων Μητέρων του, η παιδοψυχολογία ήταν συμπεριφοριστική, τέκνο του Σκίνερ, του ανθρώπου που είχε κλείσει το παιδί του σ’ ένα κουτί.

Βάση των προτύπων ενίσχυσης και τιμωρίας μπορούσες να διαμορφώσεις κατά το δοκούν τον χαρακτήρα του παιδιού σου, έτσι πίστευαν.

Ο Τζον Γουότσον, ο άλλος μεγάλος του συμπεριφορισμού, έγραφε:
«Μην τα καλομαθαίνετε. Μην τα φιλάτε πριν πάνε για ύπνο. Είναι προτιμότερο να τα χαιρετίζετε με μια μικρή υπόκλιση και με χειραψία.»

Ο Χάρλοου από την άλλη, ίσως ακριβώς επειδή εκείνος την είχε στερηθεί, έγραφε: «Η αγκαλιά σώζει! Αγκαλιάστε τα παιδιά σας!»

~~

Στα τέλη του 1950 συνέχιζε τα βασανιστικά πειράματα της αγάπης, αλλά εκείνος την γύρευε έξω απ’ το σπίτι του. Είχε εξωσυζυγικές σχέσεις και δυο παιδιά, που δεν νοιαζόταν καθόλου να τ’ αγκαλιάσει. Η Κλάρα, η δεσποινίς 155 IQ, τον εγκατέλειψε.

Ο Χάρλοου ούτε που το κατάλαβε ότι η οικογένεια του έλειπε απ’ το σπίτι. Είχε ερωτικές σχέσεις με φοιτήτριες, αν και συνήθως οι φοιτητές του τον απεχθάνονταν, ως έναν απόλυτα τυρρανικό άνθρωπο.

Τότε ήταν που επινόησε τη Σιδηρά Κυρία, ίσως τη πιο σαδιστική μηχανή πειραμάτων που έχει γίνει.

~~{}~~

Η Σιδηρά Κυρία ήταν η Κακιά Μητέρα.

Μια νέα κατασκευή που εκτόξευε αιχμηρές ακίδες στα μωρά. Άλλη παραλλαγή ήταν εκείνη που φυσούσε με τόσο κρύο και δυνατό αέρα που τα μωρά εκτοξεύονταν ουρλιάζοντας στην άλλη άκρη.

Υπήρχε εκείνη που τους έριχνε παγωμένο νερό, καθώς κι η Υπέρτατη Σιδηρά Κυρία, εκείνη που τα μαχαίρωνε.

~~

Ο Χάρλοου ήθελε να δει τι θα γινόταν, αν και ήδη το υποπτευόταν: Τα μωρά επέστρεφαν.

Ό,τι κι αν τους έκανε η Μητέρα, εκείνα επέστρεφαν, για λίγη στοργή, για να χαϊδέψουν την πετσέτα, πριν η Μητέρα τα μαχαιρώσει ξανά.

~~{}~~

Το 1958 ο Χάρλοου εκλέχτηκε πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Ψυχολογίας. Η ομιλία του είχε τίτλο: «Η φύση της αγάπης».

Έγινε διάσημος, pop idol, και εμφανιζόταν συχνά στην τηλεόραση. Παντρεύτηκε μια άλλη χαρισματική γυναίκα, την Πέγκι, με την οποία έκανε άλλα δυο παιδιά. Η Πέγκι εγκατέλειψε την εξίσου πολλά υποσχόμενη καριέρα της κι έμεινε στο σπίτι.

Ο Χάρλοου είχε δηλώσει αργότερα: «Και οι δυο σύζυγοι μου ήταν αρκετά λογικές, ώστε να μην είναι υπέρ της απελευθέρωσης των γυναικών. Γνώριζαν ότι ο άντρας είναι σημαντικότερος.»

Και συνέχισε να ‘χει εξωσυζυγικές σχέσεις. Όμως, λίγα χρόνια μετά τον θρίαμβο, ήρθε η καταστροφή.

~~{}~~

Τα πιθηκάκια με τις υφασμάτινες μητέρες δεν αναπτύσσονταν φυσιολογικά. Δεν μπορούσαν να παίξουν με τις άλλες μαϊμούδες. Ήταν επιθετικές.

Άλλες είχαν συμπτώματα αυτισμού. Κουνιόνταν άσκοπα μπρος-πίσω, αυτοτραυματίζονταν. Κάποιο μαϊμουδάκι μασούλησε ολόκληρο το χέρι του.

Ο Χάρι παραδέχτηκε ότι είχε κάνει λάθος: Η αφή, η αγκαλιά από μόνη της δεν αρκούσε.

Δεν τα παράτησε. Συνέχισε προσθέτοντας νέες παραμέτρους. Το λίκνισμα. Μια «θετή μητέρα» που κουνιόταν. Και μισή ώρα την ημέρα παιχνίδι – επαφή με αληθινούς μακάκους. Αυτά τα μωρά έγιναν σχεδόν φυσιολογικά.

Το νέο συμπέρασμα του Χάρλοου ήταν ότι για να αγαπήσεις χρειάζεσαι: Αφή, λίκνισμα και μισή ώρα παιχνίδι.

Σύντομα θ’ ανακάλυπτε ότι είναι αδύνατον να ποσοστικοποιήσεις την αγάπη.

~~{}~~

Ενώ συνέχιζε να ζει μακριά απ’ το σπίτι του και την οικογένεια του, o Χάρλοου το ‘ριξε στο ποτό. Οι φοιτητές του τον μάζευαν απ’ τα μπαρ για να τον πάνε στο εργαστήριο.

Ήταν έτοιμος για το επόμενο βήμα: Τη σχάρα βιασμού.

Ήταν το 1966. Οι ορφανοί μακάκοι, εκείνοι που είχαν για μητέρα τις κατασκευές του Χάρλοου είχαν μεγαλώσει, είχαν βρεθεί πλέον σε ηλικία αναπαραγωγής.

Ο Χάρλοου ήθελε να δει τι είδους μητέρες θα γίνονταν τα υποκείμενα των πειραμάτων του. Όμως αυτές δεν μπορούσαν να ζευγαρώσουν, αφού δεν άφηναν κανένα ζώο να τις πλησιάσει. Έτσι ο Χάρλοου επινόησε τη σχάρα βιασμού.

Έδεναν εκεί τα θηλυκά, τα ακινητοποιούσαν, έτσι ώστε να μπορούν τα αρσενικά να «ζευγαρώνουν».

20 ορφανές μητέρες γονιμοποιήθηκαν μ’ αυτό τον τρόπο και γέννησαν.

Οι περισσότερες απ’ αυτές σκότωσαν τα μωρά τους ή τα παρατούσαν, απόλυτα αδιάφορες -ίσως και καταθλιπτικές. Ελάχιστες αποδείχτηκαν «επαρκείς».

Ο Χάρλοου έμοιαζε να προσπαθεί να καταδείξει το αυτονόητο.

Η βαναυσότητα του έγινε διαβόητη.

~~{}~~

Λίγα χρόνια μετά η δεύτερη γυναίκα του πέθανε. Ο Χάρλοου έπαθε βαθιά κατάθλιψη και υποβλήθηκε σε θεραπεία με ηλεκτροσόκ, πειραματική ακόμα θεραπεία, όπου για λίγο έγινε εκείνος το πειραματόζωο.

Όταν βγήκε τηλεφώνησε στην πρώτη του γυναίκα, τη δεσποινίς 155IQ. Ήταν χήρα κι εκείνη, έτσι ξαναπαντρεύτηκαν.

~~

Ο Χάρλοου στα τελευταία του χρόνια ασχολήθηκε με τη βιοψυχιατρική και τη θεραπεία της κατάθλιψης. Ίσως η φιγούρα της μητέρας του, που κοιτούσε ασκαρδαμυκτί απ’ το παράθυρο, να τον βασάνιζε ακόμη.

Έτσι δημιούργησε μια νέα συσκευή: Το Πηγάδι της Απελπισίας. Σ’ ένα σκοτεινό θάλαμο απομόνωσης έδενε τον μακάκο με το κεφάλι προς τα κάτω, ανήμπορο να κουνηθεί. Τον έτρεφαν μηχανικά και τον άφηναν εκεί για μήνες ή για χρόνια.

Όταν τα έβγαζαν, τα ζώα ήταν συντετριμμένα και ψυχωσικά. Και κανένα φάρμακο ή θεραπεία δεν μπορούσε να τα βοηθήσει.

Όπως και τον Χάρλοου, που πέθανε απ’ την νόσο του Πάρκινσον.

~~{}~~

Ο Χάρλοου, με τα βάναυσα πειράματα του, απέδειξε μόνο ένα πράγμα: Ότι κάθε άνθρωπος (και ζώο) χρειάζεται αγάπη και στοργή για να μεγαλώσει φυσιολογικά, για να γίνει ένα άτομο που με τη σειρά του θα μπορεί να προσφέρει τη στοργή σε κάποιον άλλο.

Αν το επεκτείνουμε κοινωνιολογικά, ίσως μπορούμε να ριψοκινδυνέψουμε την εξής διάγνωση: Ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει ανελεύθερος, με πρότυπα ανταγωνισμού, κανιβαλισμού και μισαλλοδοξίας, δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει ένας άνθρωπος που θα επιδείξει αλληλεγγύη.

~~{}~~

Και μια υπόθεση: Αν ο Χάρλοου, αντί να βασανίζει τα ζώα για ν’ ανακαλύψει τη φύση της αγάπης, τα φρόντιζε, ίσως να μπορούσε να καλύψει το κενό που του άφησε η μητέρα του.

Τότε τα ζώα θα τον λύτρωναν.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αυτό το κείμενο στηρίχτηκε στο βιβλίο της Lauren Slater, Το κουτί της Ψυχής, εκδόσεις Οξύ

Πηγή: sanejoker.info

Ένα ονειρεμένο video αγάπης, σκέτο ποίημα!

 

Μια γλυκιά γεύση που δεν θέλεις να τελειώσει. Με φόντο το Μπουένος Άιρες, μια σουρεαλιστική ιστορία σε στυλ art deco και με «ύπουλη» μουσική τανγκό. Κάθε πλάνο αξίζει από την αρχή μέχρι το τέλος -είναι γυρισμένο με την τεχνική του pixilation άλλωστε (που επιβάλλει επεξεργασία σε κάθε πλάνο) από έναν σκηνοθέτη με ειδικότητα στο stop-motion.

Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα φιλμ μικρού μήκους που έχουμε δει μέχρι σήμερα στα τεφτέρια του Vimeo. Έχει κερδίσει άλλωστε 300 βραβεία! Το Luminaris του Juan Pablo Zaramella είναι μια γλυκιά έκπληξη από την αρχή μέχρι το τέλος. Αξίζει να το δείτε με την καρδιά ανοιχτή στο φως της αγάπης!

.

Πηγή: doctv.gr

Όταν οι «σταυρωμένοι» του κόσμου μας, είναι παιδιά…

Οι «σταυρωμένοι» αυτού του κόσμου, εκείνοι που καθημερινά ανηφορίζουν για τον καθημερινό τους Γολγοθά, ματώνοντας, δακρύζοντας, καρφώνοντας λόγχες στο κορμί και στη ψυχή τους, μπορεί… ναι, μπορεί να είναι και παιδιά… Πλάσματα αθώα, ανυπεράσπιστα, που κουβαλούν φορτία βαριά, θαρρείς όλα τα κρίματα της ανθρωπότητας σε έναν τρυφερό παιδικό ώμο.

Για πολλούς από μας, η σκέψη και μόνο ότι παιδιά μεγαλώνουν κάτω από πανάθλιες, απάνθρωπες συνθήκες, χωρίς φροντίδα, χωρίς αγάπη, χωρίς γονείς, χωρίς όλα αυτά που η ανθρωπότητα οφείλει να προσφέρει σε ένα παιδί, η σκέψη αυτή λοιπόν μας τσακίζει, θαρρείς κι εμείς οι ίδιοι τα εγκαταλείψαμε.

Διαβάστε το παρακάτω κείμενο της εκπαιδευτικού από την Κάλυμνο Νίνας Γεωργιάδου κι αφήστε χώρο στη ψυχή για τα σταυρωμένα παιδιά αυτού του απάνθρωπου και τόσο άδικου κόσμου μας…

Κουβαλάνε, κάθε μέρα, ένα σταυρό. Ανεβαίνουν, κάθε μέρα, ένα Γολγοθά.

Κάθε βδομάδα, μια βδομάδα των παθών στην, έτσι κι αλλιώς, μικρή ζωή τους κι όλη τους η ζωή μια ακούσια, σκληρή σαρακοστή.

Κανένας υμνωδός δεν στιχούργησε γι αυτά και καμιά γονυκλισία δεν τα προσκύνησε. Η μάνα τους δεν έχει καν το κουράγιο να τους πει , έστω και δίχως μέλος, το «ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνο» γιατί έχει αφυδατωμένο πρόσωπο, στραγγισμένα στήθια και σπασμένη φωνή.

Δεν έχει την αναγεννησιακή, τροφαντή φρεσκάδα για να εικονογραφηθεί ως Παναγία και η αποστεωμένη βυζαντινή εικονογράφηση απορρίπτει τη σκοτεινή της απελπισία.

Τα παιδιά της δεν θα γίνουν ποτέ ο Χριστός κανενός. Είναι πολύ μαυριδερά για τις καθιερωμένες αγιακές προτιμήσεις. Το Χριστό σου τον προτιμάς ξανθό και γαλανομάτη κι ας θεωρείται Μεσανατολίτης. Δεν έχουν καν το ήρεμο βλέμμα της άφεσης. Τα μάτια τους, όταν δεν κοιτάνε ισοβίως το χώμα, στάζουν φόβο ή παραίτηση. Σπανίως οργή.

Η οργή είναι η παραμονή της επανάστασης. Γι αυτά δεν υπάρχει επανάσταση γιατί δεν υπάρχει ελπίδα και τη νύχτα κοιμούνται λίγο, εξοντωμένο και ανονείρευτο ύπνο.
Δεν ευκαιρούν να κάνουν όνειρα για επανάσταση.
Ούτε λόγος βέβαια για ανάσταση.
Η παιδική τους ηλικία κύλησε δίχως αναστάσιμα παραμύθια.
Κύλησε, δίχως καν, να την υποψιαστούν.


 

Όσοι περνάμε τις πασχαλινές ημέρες, μαζί με τις τρομερές δυσκολίες της καθημερινότητας, κοντά σε ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, χωρίς να βρεθούμε στον δρόμο της προσφυγιάς, της πείνας και του θανάτου από κάποιον πόλεμο, και δίχως να περάσουμε ατέλειωτα μερόνυχτα φόβου, πόνου και ταλαιπωρίας σε κάποιο νοσοκομείο, ας αφήσουμε την αγκαλιά ανοιχτή για όλους τους ανθρώπους που έφτασαν σ’ αυτό το Πάσχα με την ψυχή στο στόμα.

Λίγο να συλλογιστούμε τα παιδιά. Να τ΄αφουγκραστούμε, να τα αγγίξουμε, να τα σεβαστούμε, να τα στηρίξουμε. Το κάθε πονεμένο παιδί αυτού του κόσμου είναι η ματωμένη μας ψυχή. Να το υποστηρίξουμε. Στο παιδί που κάποτε υπήρξαμε, ας κρατάμε σφιχτά το χέρι.