• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Αγάπη, στήριξη, αποδοχή, όταν η κατάθλιψη «μάς χτυπάει την πόρτα»

Η κατάθλιψη είμαι μια κανονική ασθένεια όπως για παράδειγμα μια σοβαρή γρίπη, μόνο που γιατρεύεται πολύ πιο δύσκολα, μιας και η θεραπεία είναι διαφορετική για τον κάθε άνθρωπο. Όλα εξαρτώνται από την υποστήριξη που δεχόμαστε από τους ειδικούς ψυχικής υγείας και τους αγαπημένους μας ανθρώπους: είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως μαζί μπορούμε να την νικήσουμε. Δεν είμαστε μόνοι! Αυτό ακριβώς προσπαθεί να μας εξηγήσει η εικονογράφος Colleen Butters, με τα έξυπνα και εύστοχα σκιτσάκια της.

Λιτές, όμορφες ζωγραφιές που μάς μιλούν τρυφερά και υποστηρικτικά, με κατανόηση και αποδοχή, για την νόσο του αιώνα κατά πως λεν, την κατάθλιψη.

 

katathlipsi1


katathlipsi-a

katathlipsi-b

 

katathlipsi-c

katathlipsi-d

 

katathlipsi-e

katathlipsi-f

 

katathlipsi-g

 

katathlipsi-i

katathlipsi-k

katathlipsi-ll

 

 

Οι συμπεριφορές γονέα και παιδιού συνδέονται άμεσα!

Η γονεϊκή συμπεριφορά, δηλαδή όλες οι καθημερινές πρακτικές που εφαρμόζει ένας γονέας κατά τη διαδρομή της ανάπτυξης του παιδιού του, αποτελεί θεμέλιο και για τη συμπεριφορά του ίδιου του παιδιού. Από την βρεφική ηλικία μέχρι και την ενήλικη ζωή τα παιδιά «απορροφούν» αυτό που κάνουμε – συχνά, άσχετα απ΄ αυτό που λέμε…

Η πλειοψηφία των συμπεριφορών ενός γονέα αντικατοπτρίζουν το γονεϊκό στυλ. Αυτό λοιπόν, το γονεϊκό στυλ, συνδέεται με την ομαλή – και μη – ψυχοσυναισθηματική, κοινωνική και πνευματική ανάπτυξη ενός παιδιού.  Επομένως, έχει να κάνει με την εμφάνιση συμπεριφορικών προβλημάτων και συναισθηματικών δυσκολιών στην ενήλικη ζωή.

Γνωστά πράγματα, θα πείτε. Που συνήθως τα ξεχνάμε, δε συμφωνείτε; Μικρές υπενθυμίσεις λοιπόν, οι παρακάτω συνδέσεις τρόπου ανατροφής και παιδικής συμπεριφοράς…

 

 

Πηγές: curejoy.com & parentsgo.kidsgo.com.cy

 

Σημαντικό Υλικό για τη στήριξη παιδιών με ψυχικό τραύμα

2017-03-02-1

«Το παιδί και η απελευθέρωσή του από τη σκιά του πολύ μεγάλου φόβου» είναι ο τίτλος του εικονογραφημένου βιβλίου που βοηθά παιδιά με τραυματικές εμπειρίες από πολέμους και από βιώματα ξεριζωμών. Πρόκειται για ένα βιβλίο για το ψυχικό τραύμα που είναι -δίχως άλλο- μία μικρή βοήθεια για την αντιμετώπιση του και που σας δίνουμε τη δυνατότητα να το κατεβάσετε από εδώ.

Δημιουργός είναι η Παιδαγωγός Susanne Stein, ενώ για την μετάφραση είναι υπεύθυνη η ομότιμη καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας του Παν/μίου Αθηνών, Αναστασία Καλαντζή – Αζίζι. Συμβολικά μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για «ένα δεκανίκι» με την βοήθεια του οποίου μπορεί κάποιος που έχει σπάσει το πόδι του να μπορέσει να περπατά έως ότου επουλωθεί η πληγή ή ολοκληρωθεί η θεραπεία από έναν ειδικό.

Το βιβλίο αυτό δεν μπορεί να γιατρέψει το ψυχικό τραύμα, αλλά πιθανώς να το απαλύνει και να ενισχύσει την εμπιστοσύνη στον ίδιο τον εαυτό. Μία κινέζικη παροιμία συμβουλεύει: «Καλύτερα να ανάψεις ένα κερί παρά να διαμαρτύρεσαι γιατί είναι σκοτάδι».

Πρόκειται για μία συνεισφορά στην σταθεροποίηση συναισθημάτων, στην ενεργοποίηση ψυχικών αποθεμάτων και στην ψυχοεκπαίδευση. Ελπίζουμε να απαλύνει με κάποιο τρόπο τις πληγές του ψυχικού τραύματος σε γονείς και παιδιά.

Το βιβλίο περιέχει μια εικονογραφημένη ιστορία με παιδιά από 10 ετών και πάνω, για να τη διαβάσετε, να την εξηγήσετε, να μιλήσετε γι΄αυτή. Θα καταλάβετε οι ίδιοι, εάν το παιδί δείχνει ενδιαφέρον, εάν παρουσιάζει φόβο ή άγχος και πόση ώρα θέλει να ασχοληθεί με αυτό το θέμα.

Επίσης το βιβλίο περιλαμβάνει πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις για ζωγραφική.

Ας δούμε με ποιο τρόπο μπορεί να βοηθήσει αυτό το βιβλίο:

• Τα ίδια τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν καλύτερα τι τους συμβαίνει. Νιώθουν πιο άνετα γιατί στο βιβλίο υπάρχουν (ψυχο)-λογικές ερμηνείες για τους συνεχιζόμενους φόβους τους και τα σωματικά τους συμπτώματα. Πιθανά αισθήματα ντροπής και ενοχές μειώνονται. Τονώνεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Οι γονείς και όσοι βοηθούν τα παιδιά μπορούν να τα καταλάβουν καλύτερα. Πληροφορούνται με ποιόν τρόπο μπορούν να μειώσουν δυσκολίες και τι μπορεί να προκαλέσει περισσότερα προβλήματα. Κι’ αυτό είναι επί πλέον βοηθητικό όταν γονείς και βοηθοί αισθάνονται ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε όσα αντιμετωπίζουν τα παιδιά.

• Προλειαίνεται επίσης το έδαφος για την θεραπεία ψυχικού τραύματος κι έτσι ανοίγει μία πόρτα προς αυτήν την δυνατότητα ειδικής βοήθειας. Μια τόσο άγνωστη δυνατότητα για θεραπεία γίνεται πλέον οικεία.

2017-03-02

Μια ιδέα για το πώς μπορεί κανείς να βοηθήσει στη χρήση του βιβλίου για το ψυχικό τραύμα:

Για τους γονείς και τα παιδιά είναι σημαντικό να έχετε μία στάση που χαρακτηρίζεται από φιλικότητα, αίσθηση ισότητας και ενσυναίσθησης, όταν διαβάζετε το βιβλίο. Επίσης να δίνετε προσοχή στα συναισθήματα τους και να απαντάτε στις ερωτήσεις τους. Δεν γνωρίζετε περισσότερα από αυτούς, δεν κάνετε διάγνωση. Τους προσφέρετε κάποιες ερμηνείες. Τους υποδεικνύετε δυνατότητες βοήθειας. Εάν αυτό έχει θετικό αποτέλεσμα, καλώς. Εάν όμως αυτοί δεν δεχθούν να συνεργαστούν, αυτό είναι ένα πολύ βασικό δικό τους δικαίωμα.

Και γυρίζοντας στον συμβολισμό με το δεκανίκι: Εσείς, εκπαιδευτικοί και γονείς, γνωρίζετε ότι μπορείτε να προσφέρετε μόνο ένα «δεκανίκι» κι ότι δεν είστε εξειδικευμένος θεραπευτής.

Αν αναρωτιέστε πώς να συμπεριφερθείτε εάν το παιδί βλέποντας μία εικόνα ή ζωγραφίζοντας, θυμηθεί κάτι που του είναι πολύ δυσάρεστο:

Είναι πολύ σημαντικό, όταν δουλεύει κανείς με παιδιά που έχουν βιώσει τραυματικές καταστάσεις, να έχει μία οπτική συνεπούς ενεργοποίησης των τραυματικών αποθεμάτων και να αποφεύγει παρεμβάσεις, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε αναμνήσεις που δεν έχουν επεξεργαστεί κατάλληλα. Είναι βοηθητικό και αυτό αρκεί, όταν κάνετε μία δραστηριότητα με το παιδί, όπου μπορεί να βιώσει κάποια επιτυχία δηλαδή να εμφανίσει τα δυνατά του σημεία και να αποκτήσει καινούργιες εμπειρίες. Από τη στιγμή που το παιδί αισθάνεται ότι το ενθαρρύνετε και θέλετε να το βοηθήσετε, αυτό του κάνει καλό. Μπορείτε να προσφέρετε πραγματική βοήθεια σ’ αυτά τα παιδιά χωρίς να θίξετε αναμνήσεις που τα στεναχωρούν. Η επεξεργασία τραυματικών βιωμάτων θα πρέπει να γίνεται από Ειδικούς, κατάλληλα εκπαιδευμένους.

Όταν ένα παιδί μιλήσει για τρομερά βιώματα από μόνο του ή ζωγραφίσει τραυματικές εμπειρίες σας συμβουλεύουμε τα εξής:

• Να επιβεβαιώσετε με δικά σας λόγια ότι το γεγονός όντως ήταν τρομακτικό χωρίς να ασχοληθείτε περαιτέρω με λεπτομέρειες από τις τραυματικές μνήμες. Αρκεί να πείτε στο παιδί «Αυτό ήταν σίγουρα πολύ άσχημο για σένα». Είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε ότι τόσο το παιδί όσο και η οικογένεια του είναι θύματα αρνητικών καταστάσεων χωρίς όμως να ασχοληθείτε με το πότε και το πώς, όπως επίσης να στείλετε το μήνυμα ότι αναγνωρίζετε το μέγεθος των αρνητικών εμπειριών. Ταυτόχρονα θα έπρεπε να εστιάσετε με συνέπεια στα δυνατά σημεία και στα ψυχικά του αποθέματα όπως και σε πιθανά παραδείγματα θετικών εμπειριών σχετικά με την αντιμετώπιση τρομακτικών καταστάσεων. Παρηγορείστε το παιδί, όταν αυτό το χρειάζεται. Εάν ακολουθήσετε αυτές τις συμβουλές και συμπεριφερθείτε αυθόρμητα, σίγουρα έχετε κάνει ότι πρέπει.

Μην μπείτε στον πειρασμό να εμβαθύνετε. Παραιτηθείτε από την ιδέα να πάρετε πληροφορίες ακόμη κι όταν σας ενδιαφέρουν. Εάν το παιδί θέλει να μιλήσει με λεπτομέρειες για το τραυματικό γεγονός, προτείνετε του –όσο είναι εφικτό- να ζωγραφίσει αυτό που σας διηγείται ή να το εκφράσει παίζοντας με κούκλες ή κάνοντας μία άλλη δραστηριότητα. Ενθαρρύνετε το παιδί να διηγηθεί το γεγονός στο τρίτο πρόσωπο, π.χ. «Τότε το έσκασε ο Ahmed για πρώτη φορά…» αντί «Τότε το έσκασα για πρώτη φορά…». Αυτός ο χειρισμός θα βοηθήσει να κρατήσει το παιδί κάποια απόσταση και να μην «πνιγεί» από πιθανά μη- επεξεργασμένα συναισθήματα ή σωματικά συμπτώματα.

• Κατευθυνθείτε όσο πιο σύντομα γίνεται με ήρεμο και κατανοητό τρόπο προς την αναζήτηση των ψυχικών αποθεμάτων. «Τι σε βοήθησε να τα καταφέρεις σ’ αυτήν την πολύ δύσκολη κατάσταση;» και αν το παιδί δεν θελήσει να μιλήσει γι’ αυτό, ρωτήστε : «Πότε αισθάνθηκες καλά σήμερα;», «Πότε και τι σου αρέσει;» ή «Τι να παίξουμε τώρα, τι να κάνουμε, τι να ζωγραφίσουμε για να αισθανθείς πάλι καλύτερα;».

Βέβαια είναι βοηθητικό εάν γνωρίζετε το παιδί από πριν και ξέρετε τι του αρέσει. Η πάλι θα ανακαλύψετε μαζί με το παιδί τι θα κάνετε. Εάν το παιδί ζωγραφίσει την τραυματική εμπειρία ή την δραματοποιήσει (με κούκλες κ.λ.π.) μπορούμε να του προτείνουμε να βρει «ένα καλό τέλος» ζωγραφίζοντας κάτι σχετικό ή δραματοποιώντας το. Επίσης μπορείτε να του προτείνετε να φανταστεί τι θα συνέβαινε εάν η κατάσταση είχε καλό τέλος ζωγραφίζοντας ή δραματοποιώντας κάτι σχετικό.

Αυτός ο χειρισμός έχει συνήθως άμεσα αποτελέσματα, ηρεμεί και καθησυχάζει το παιδί και παρομοιάζει με τις απλές παρεμβάσεις που χρησιμοποιούν οι Ψυχοθεραπευτές-τριες του Ψυχικού Τραύματος, ως βοηθητική τεχνική για την επεξεργασία τραυματικών βιωμάτων. Εάν μετά από αντίστοιχες εμπειρίες έχετε προβληματισθεί σχετικά με το τι συμβαίνει με το παιδί, μιλήστε με τους γονείς του, ή απευθυνθείτε σε εξειδικευμένους Ψυχοθεραπευτές.

Το εικονογραφημένο βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε από ε δ ώ.

Κι όμως, έχουμε περισσότερα κοινά απ΄ όσα νομίζουμε…

2017-02-25-2 2017-02-25-1 2017-02-25

Πολύ δυνατό video που μάς βάζει σε σκέψεις πολλές και ανακινεί συναισθήματα για τον εαυτό και τον άλλο… Τον «όποιον» άλλο.

Τι συμβαίνει όταν σταματάμε να βάζουμε τους ανθρώπους σε «κουτάκια»;

Πώς εξελίσσονται τα πράγματα όταν παύουμε να βάζουμε «ταμπέλες» στους ανθρώπους;

Οι σχέσεις των ανθρώπων βελτιώνονται όταν οι ετικέτες και τα στερεότυπα μπαίνουν στην άκρη;

Δείτε αυτό το θαυμάσιο video από τη Δανία, όπου Δανοί πολίτες αρχικά τοποθετούνται σύμφωνα με μια περιγραφή, ως νέοι και παλαιότεροι Δανοί, ενώ στη συνέχεια επανατοποθετούνται ακούγοντας μια δήλωση-ερώτηση που τους ανακοινώνεται.

Άνθρωποι από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα καλούνται να απαντήσουν σε περισσότερο προσωπικές ερωτήσεις: π.χ. «ποιός είναι/ήταν ο κλόουν της τάξης;» Χρησιμοποιώντας πρώτο πληθυντικό πρόσωπο -όχι «εγώ» ή «αυτοί» αλλά «ΕΜΕΙΣ»– βάζει στην οπτική του καθενός την αίσθηση της κοινότητας.

Τα στερεότυπα, υπεραπλουστευτικά, γενικευτικά, διαστρεβλωτικά, είναι χτισμένα πάνω σε διαφορετικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά που «προδίδει» η εμφάνιση: κοινωνικο-οικονομική κατάσταση, σεξουαλικότητα, εθνικότητα, θρησκεία, καταγωγή, κουλτούρα, τρόπος ζωής. Ο αφηγητής του video ανατέμνει ολόκληρο το κοινωνικό πείραμα και αρχίζει λέγοντας, «Είναι εύκολο να βάλουμε τους ανθρώπους σε κουτιά, εμείς εδώ, εσείς εκεί».

Η σημασία αυτού του video είναι η προώθηση της ένταξης και της πολυμορφίας, ιδίως σε περιοχές που αγωνίζονται για να το πράξουν.

Η μουσική παίζει στο παρασκήνιο και δίνει δυναμικό τόνο στο video. Για παράδειγμα, όταν ο αφηγητής εξηγεί τις αδυναμίες των ανθρώπινων διακρίσεων η μουσική είναι μάλλον μελαγχολική, ενώ δυναμώνει όταν άτομα από διαφορετικά υπόβαθρα βρίσκουν κοινά σημεία. Αυτό είναι τελικά που εμποδίζει την ικανότητά μα να συνδεόμαστε με ένα άλλο συνάνθρωπο: κολλημένες σκέψεις, εμμονές, στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Είναι λοιπόν εξαιρετικό αυτό που συμβαίνει όταν σταματάμε να «κολλάμε ταμπέλες» ο ένας στον άλλον. Μεγάλη υπόθεση η αποδοχή. Μεγάλη ιστορία και η ανοιχτή σκέψη.

Προσέξτε το με ανοιχτή καρδιά. Αυτό χρειάζεται. Οι υπότιτλοι είναι στα αγγλικά (πατώντας το πρώτο εικονίδιο κάτω δεξιά μέχρι να φανούν αγγλικά γράμματα), αλλά είναι κατανοητοί σε όλους.

«4.1 miles»: Το ελληνικό ντοκιμαντέρ που διεκδικεί Όσκαρ και ριζώνει την ανθρωπιά μας

4-5

Όποιος μπορεί να βάλει τις λέξεις σε σειρά, ας έλθει να μάς κάνει μάθημα. Εδώ; Μόνο αδυναμίες. Σκόρπια, μετέωρα λόγια και συναισθήματα ανταριασμένα. Ίδιο πέλαγος.

Απόγνωση, απελπισία, συγκίνηση βαθιά, αγωνία, συμπόνοια, ανθρωπιά και μαζί τιμή και περηφάνια για κείνους τους ελάχιστους συνανθρώπους μας που… σώζουν την τιμή της ανθρωπότητας. Μες στην αθλιότητα και τη μικροψυχία των καιρών, μες σε εποχές κοινωνικής σκλήρυνσης, κρατάνε όρθια τη καρδιά και ανοιχτή τη σκέψη. Στον άνθρωπο.

Ποιά καρδιά δε θα ραγίσει βλέποντας αυτήν την ταινία… Πράγματι, συγκλονιστικό το ντοκυμαντέρ  της Δάφνης Ματζιαράκη, της Ελληνίδας φοιτήτριας δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνιας. Υποψήφια για Όσκαρ η σκηνοθέτης με το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ της, «4.1 miles».

Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Λέσβο και παρουσιάζει το πέρασμα των προσφύγων από το Αιγαίο, με κεντρικό ήρωα έναν λιμενικό. «4,1 μίλια» είναι η απόσταση που χωρίζει τις ακτές της Λέσβου από τα τουρκικά παράλια. Η ίδια η Δάφνη Ματζιαράκη αποκαλύπτει:

«Πέρασα τρεις εβδομάδες πάνω στο σκάφος του Λιμενικού στη Λέσβο με καπετάνιο τον Κυριάκο Παπαδόπουλο. Έναν άνθρωπο που με έκανε να δω τη ζωή αλλιώς λόγω του κουράγιου, της δύναμης, του ήθους, της αφοσίωσης και της καλοσύνης του. Το αποτέλεσμα είναι το ντοκιμαντέρ μου «4.1 Miles», στο οποίο ο Κυριάκος είναι ο κεντρικός ήρωας».

«Προσπάθησα με κάθε τρόπο να το αποτυπώσω όσο πιο έντονα γίνεται ώστε να γεφυρώσω κάπως το κενό που υπάρχει μεταξύ αυτού που βλέπουμε στα ρεπορτάζ της ειδησεογραφικής κάλυψης και της πραγματικότητας».

Κατά τη σκηνοθέτη η δημιουργία αυτού του ντοκιμαντέρ έφερε και ένα ηθικό και δεοντολογικό, όπως το χαρακτηρίζει, ζήτημα: «ποια είναι η δουλειά η δική μου; Και πριν βρεθώ τη Λέσβο σκεφτόμουν πώς θα ανταποκριθώ, αν δω πάρα πολύ έντονα πράγματα, εάν κάποιος χρειαστεί τη βοήθειά μου, ποιος είναι ο δικός μου ρόλος. Πιστεύω πως το αποτέλεσμα είναι η ματιά ενός ανθρώπου, ο οποίος εμπλέκεται συναισθηματικά και φαίνεται αυτό πολύ έντονα στο ντοκιμαντέρ».

Στο ντοκιμαντέρ «φαίνεται ο πανικός και ένταση και αυτό είναι το πολύ άμεσο, φαίνεται πως σε πολλές περιπτώσεις δεν είχα άλλη επιλογή από το να αφήσω την κάμερα και να βοηθήσω. Πάντοτε υπήρχε ανάγκη για βοήθεια», καταλήγει.

Πριν από μερικούς μήνες, το ντοκιμαντέρ «4.1 miles» τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στον Φοιτητικό Διαγωνισμό Κινηματογράφου και πλέον συμμετέχει στο επίσημο Φεστιβάλ ως υποψήφιο για όσκαρ στην κατηγορία των ντοκιμαντέρ μικρού μήκους.

 

Δείτε το υποψήφιο για Όσκαρ στην κατηγορία «Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους»,  «4.1 miles»

Πηγή: Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Όταν το μάθημα γίνεται παρέα με έργα του Picasso και του Miro!

%cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b71

Αίθουσα τέχνης ή διδασκαλίας; Και τα δύο! Γκαλερί για… γράμματα στο 26ο Δημοτικό σχολείο Ηρακλείου όπου εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές σκορπάνε χρώμα και φως, σε τοίχους και αυλή!

Πόσο όμορφα ν΄ανταμώνουν ο πολιτισμός και η παιδική ζωηράδα, η ζωγραφική και τα μαθηματικά, ο Picasso με τα ρήματα, ο Kandinsky ο Klee και ο Miro με τη Γεωγραφία!

Ανοίγουμε καρδιά, υψώνουμε βλέμμα και χειροκροτούμε δυνατά αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα που μάς δυναμώνει και μάς παρηγορεί, μάς δίνει χρώμα και ψυχή, φως και αλήθεια, σε αυτούς τους γκρίζους, αποκαρδιωτικούς καιρούς που ζούμε…

%cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b71

 %cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b71
%cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b71
 %cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b71
 %cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b71
 %cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b71
 %cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b71
 %cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b71
 %cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b71

Πηγή φωτογραφιών: e-messara.gr

Όταν η ομιλία και η ανθρώπινη επαφή θυμίζουν απομεινάρια αλλοτινών καιρών…

2017-02-02

Καταπληκτικό το animation, δυνατό το συναίσθημα, απογοητευτική η συνειδητοποίηση.
Τελικά όμως, αυτοί είμαστε σήμερα. Κρυβόμαστε πίσω από οθόνες, πληκτρολογούμε (πώς είναι άραγε η αντίστοιχη λέξη με τα smart phones;) ανησυχίες και ενθουσιασμούς, κολλάμε στα social media, υπολογίζουμε συμπάθειες και likes, μετράμε μπλοκαρίσματα και δυσκολίες επικοινωνίας. Είναι επικοινωνία δηλαδή αυτό; Χωρίς άγγιγμα, δίχως βλέμμα; Γίνονται όντως οι άλλοι κοινωνοί σκέψης, συναισθήματος, ψυχής;
Οι αποστάσεις και οι αγκυλώσεις μας, οι ευκολίες και τα βολέματά μας, το κρυφτούλι από τον εαυτό μας πρώτα-πρώτα – κοινός τόπος σήμερα – σε ένα θαυμάσιο animation του Menzkie. Τίτλος του;

Ο θάνατος της ομιλίας.

Ναι. Δε μιλάμε. Ναι. Δεν κοιταζόμαστε. Υπάρχουμε αλλιώς. Υπάρχουμε ως άλλοι. Υπάρχουμε αδιαφορώντας για την ουσία της ύπαρξης και συνύπαρξής μας…