• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

«Η καλύτερη θεραπεία είναι η αγάπη» και για τον καρκίνο στα παιδιά…

«Η καλύτερη θεραπεία είναι η αγάπη». Αυτό είναι το μήνυμα του τρυφερού βίντεο που δημιουργήθηκε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου. Υπογράφει το νοσοκομείο «Cancer De Barretos» του Σάο Πάολο της Βραζιλίας, ένα νοσοκομείο που ειδικεύεται στη θεραπεία των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο.

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO). Σύμφωνα με την Ελληνική Ομοσπονδία Καρκίνου, κάθε μέρα εκτιμάται ότι περίπου 20 παιδιά πεθαίνουν από καρκίνο στην Ευρώπη και κάθε χρόνο περίπου 250.000 παιδιά σε όλο τον κόσμο νοσούν από καρκίνο.

Στη χώρα μας, περίπου 300 παιδιά προσβάλλονται ετησίως από καρκίνο, ο οποίος αποτελεί τη δεύτερη συχνότερη αιτία θανάτου μετά από τα ατυχήματα. Όμως οκτώ στα δέκα παιδιά που εμφανίζουν σήμερα λευχαιμία θεραπεύονται και αυτό είναι το μήνυμα της σημαντικής ημέρας.

2019-02-16 (2)

Το τρίλεπτο βίντεο με τίτλο «Η πτώση» και κυρίαρχο μήνυμα «Η αγάπη δεν μας απογοητεύει», έχει σκοπό να δείξει ότι η καλύτερη θεραπεία είναι η αγάπη!

Η ταινία animation μικρού μήκους αφηγείται την ιστορία ενός γενναίου κοριτσιού, της Νίνας, που διαγνώσθηκε με καρκίνο, αλλά κατορθώνει τελικά να τον νικήσει, χάρη στην υποστήριξη και την φροντίδα της ιατρικής ομάδας και φυσικά των ανθρώπων που την αγαπούν. Το ταινιάκι δεν έχει καθόλου διαλόγους, αλλά οι εικόνες και η μουσική λένε όλη την ιστορία και με το παραπάνω. Το ταξίδι της Νίνας είναι δύσκολο κι επίπονο, και μοιάζει με μια άσχημη πτώση αλλά η οικογένεια και οι φίλοι της γίνονται μπαλόνια αγάπης που την απογειώνουν ξανά!

Πηγές: toc.gr, jenny.gr

 

Μια υπέροχη ταινία animation για την αναγκαιότητα αποδοχής των παιδιών με αναπηρία

Όλα, μα όλα παιδιά θέλουν να παίξουν. Τα παιδιά με αναπηρία δεν διαφέρουν. Ο «Ian» είναι μια ταινία animation, μικρού μήκους, εμπνευσμένη από τον πραγματικό Ian, ένα αγόρι με αναπηρία που αποφασίζει να φτάσει στην παιδική χαρά και να διεκδικήσει τη θέση του εκεί, παρά το ότι τα υπόλοιπα παιδιά γελούν εις βάρος του. Πρόκειται για μια όμορφη και άρτια αισθητικά ταινία που αναδεικνύει την ανάγκη για αποδοχή των παιδιών με αναπηρίες και ένταξή τους σε μια κοινωνική ομάδα.

Ο «Ian» απευθύνεται σε παιδιά και βέβαια σε ενήλικες απ’ όλο τον κόσμο. Προβλήθηκε αρχικά στη Λατινική Αμερική και στη συνέχεια διαδόθηκε και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου.

Την ιδέα για το film «Ian» συνέλαβε η μητέρα του παιδιού, η οποία το είδε ως ένα είδος «αποστολής» με σκοπό να εκπαιδεύσει το γιό της ώστε να διαχειρίζεται και ν΄ αντιμετωπίζει τους νταήδες που τον κορόϊδευαν στην παιδική χαρά. Όταν συνειδητοποίησε ότι η ανάγκη για ουσιαστική ένταξη και αποδοχή ήταν μεγαλύτερη από το ζήτημα που δημιουργήθηκε στην παιδική χαρά, έγραψε ένα βιβλίο και ίδρυσε το «Ίδρυμα Ian« για να φωτίσει αγκυλωμένες νοοτροπίες και στερεοτυπικές θέσεις για τους ανάπηρους ανθρώπους. Απευθύνθηκε στο Mundo Loco, ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο ψηφιακό στούντιο animation στη Λατινική Αμερική, για να τη βοηθήσει στη δημιουργία του «Ian», μιας ταινίας animation που θα είχε τη δύναμη να μεταδώσει το μήνυμα της κοινωνικής αποδοχής σε όλο τον κόσμο.

Η ταινία είναι σκοπίμως χωρίς λόγια ώστε να γίνει ο «Ian» σύμβολο ανθρώπων από διαφορετικά έθνη, με την αναπηρία να λειτουργεί ως κοινό χαρακτηριστικό. «Δουλέψαμε σκληρά για να κάνουμε το φιλμ τόσο απλό και καθαρό, ώστε ένα παιδί προσχολικής ηλικίας να καταλαβαίνει και ένας ενήλικος να ανακαλύπτει διάφορα επίπεδα της ιστορίας» τονίζει ο σεναριογράφος Gastón Gorali.
Η οικουμενικότητα πίσω από την ιδέα για την ταινία, μίλησε στην καρδιά του Gorali αμέσως. «Στην πρώτη συνάντηση με την μητέρα του Ian, αισθάνθηκα την ώθηση και την ανάγκη να κάνω κάτι. Να εμπλακώ. Η ιστορία του Ian ήταν τόσο έντιμη, σκληρή αλλά και γεμάτη από ελπίδα… Το συναίσθημα της αλλοτρίωσης είναι κοινό για όλους μας. Δεν χρειάζεται να έχουμε μια αναπηρία για να βιώσουμε την απομόνωση και τον αποκλεισμό στις ζωές μας. Αγωνιζόμαστε απέναντι σε μια δύναμη που μας ωθεί μακρυά από ό,τι θέλουμε να είμαστε και να κάνουμε».

Ο πραγματικός Ian είναι ένας μαθητής της Τετάρτης Τάξης που, όπως τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του θέλει να παίξει με τους φίλους του. Αλλά επειδή μερικά παιδιά δεν είναι συνηθισμένα να σχετίζονται με κάποιον όπως ο Ian -κάποιον που έχει εγκεφαλική παράλυση, χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο και έναν υπολογιστή που δουλεύει με τις κινήσεις των ματιών του ώστε να επικοινωνεί- τον φοβερίζουν και δεν τον περιλαμβάνουν στο παιχνίδι τους.
Ο Ian θέλει να ξέρει όλος ο κόσμος ότι τόσο ο ίδιος, όσο και όλα τα άλλα παιδιά με αναπηρίες μπορούν να παίξουν, αρκεί τα υπόλοιπα παιδιά να τα εντάξουν στην παρέα τους. «Μπορώ να παίξω και να συμμετέχω» ισχυρίζεται ο Ian.

Η ταινία εκπαιδεύει τα παιδιά στην παιδική χαρά να κατανοήσουν ότι ο Ian θέλει να παίξει μαζί τους κι εκείνοι πράγματι μπορούν να παίξουν μαζί του. Το φιλμ animation «Ian» δείχνει ότι όλα τα παιδιά, άτομα με αναπηρίες ή όχι, έχουν πλαστεί από το ίδιο υλικό.

Όταν είδε η, Sheila Graschinsky, η μητέρα του Ian, πώς συμπεριφέρθηκαν στο γιό της τα παιδιά που δεν ήταν εξοικειωμένα στην επαφή με συνομηλίκους τους με αναπηρίες, το έβαλε σκοπό να δουλέψει ώστε να αλλάξει τις αντιλήψεις τους. Έγραψε ένα βιβλίο, το «Δώρο», όπου περιγράφει την καθημερινή ζωή μιας οικογένειας στην οποία υπάρχουν άνθρωποι με αναπηρία. Μοίρασε το βιβλίο στα παιδιά που δεν αποδέχθηκαν τον Ian στην παιδική χαρά, γνωρίζοντας βέβαια ότι η διανομή των βιβλίων στις παιδικές χαρές δεν θα ασκούσε την ευρεία επίδραση που η ίδια ήθελε να επιτύχει.

Για την Graschinsky, το μήνυμα του «Ian» διαχέεται πολύ περισσότερο. Η χωρίς λόγια πλοκή του animation film «Ian» είναι ένα αγόρι που αγωνίζεται να επιτύχει την πρόσβαση σε κάτι που θέλει, κάτι που τα άλλα παιδιά έχουν εύκολα. Οι ανάπηροι άνθρωποι αγωνίζονται καθημερινά για να έχουν πρόσβαση στους δημόσιους χώρους, τις εργασίες τους και τους κοινωνικούς θεσμούς.

Η διεθνής προσοχή που αποκτά η ταινία αποδεικνύει στη Graschinsky ότι «ένας κόσμος κοινωνικής αποδοχής είναι εφικτός».
«Η ταινία είναι μια ευκαιρία για όλη την κοινωνία… να σπάσει τα εμπόδια, να ρίξει τα τείχη, και να μας απελευθερώσει από τις προκαταλήψεις», υποστηρίζει η Graschinsky. Η ταινία δημιουργήθηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε «να οδηγήσει [όλα τα παιδιά] να αποκτήσουν τα συγκεκριμένα εργαλεία για να γίνουν άνθρωποι της αλληλεγγύης».

Ο «Ian» παρουσιάστηκε στις Κάννες το Μάιο του 2018. Γράφτηκε από τον Gastón Gorali, με παραγωγούς τον Juan Jose Campanella (βραβευμένο με το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας «The Secret in their Eyes» το 2010) και το «Ίδρυμα Ian«, ένα μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ιδρύθηκε από τη μητέρα του Ian, η οποία έχει ως αποστολή είναι να κάνει καλύτερη τη ζωή για τις οικογένειες των ανθρώπων με αναπηρίες.

Ο «Ian» έχει κερδίσει πολλά διεθνή βραβεία, ενώ έχει προταθεί για Όσκαρ 2019, στην κατηγορία ταινιών animation μικρού μήκους.

Χαρείτε τον και στηρίξτε το σημαντικό, πανανθρώπινο μήνυμά του:

 

Πηγές: respectability.org και variety.com

«Ο καλύτερος τρόπος για να ξανασυλλάβεις την αίσθηση του χρόνου που είχες ως παιδί, είναι να ταξιδεύεις»

Αλήθειες βαθιές της Σιμόν Ντε Μπωβουάρ που κάνουν τη ψυχούλα μας να τρίζει. Ο χρόνος ο αδυσώπητος, ο αγριεμένος, ακυρώνεται και παγώνει όταν ταξιδεύουμε. Λες και τον κοροϊδεύουμε! Κι η καρδιά χτυπά ξανά σαν σε παιδικό στήθος κι η ματιά σκαλώνει σε όσα μας συγκινούσαν στα μικράτα μας και η ψυχή ελευθερώνεται και φτερουγίζει με χαρά! Γράφει λοιπόν η Σιμόν Ντε Μπωβουάρ:

taxideytis

Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ τις συναισθηματικές αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας είναι πως για μια φευγαλέα στιγμή μάς ξαναδίνουν ένα απεριόριστο μέλλον. Ένας πετεινός λαλεί στο χωριό με τις επικλινείς στέγες, που φαίνεται πέρα μακριά. Περπατώ σε ένα λιβάδι σκεπασμένο με πάχνη. Ξαφνικά βλέπω το Μευρινιάκ και η καρδιά μου χάνει ένα χτύπο. Αυτή η μέρα που μόλις αρχίζει απλώνεται μπροστά μου ατέλειωτη μέχρι το μακρινό δειλινό. Το αύριο είναι παρά μια λέξη κενή. Μας χωρίζει η αιωνιότητα.

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ, ΞΑΦΝΙΚΑ, Η ΕΙΚΟΝΑ ΑΥΤΗ δεν υπάρχει. Ξαναγύρισα στην εποχή που τα χρόνια περνάνε γρήγορα και συμφωνώ με τα λόγια του Ιονέσκο: «Έχω φτάσει στην ηλικία που η ώρα αξίζει μονάχα λίγα λεπτά και τα τέταρτα δεν έχουν πια καμιάν αξία».

Ο ΙΟΝΕΣΚΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ πως ο καλύτερος τρόπος για να συλλάβεις ξανά την αίσθηση της διάρκειας του χρόνου που είχες στην παιδική ηλικία είναι να ταξιδεύεις.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ, ΠΡΟΣΠΑΘΩ να αγκυροβολήσω σε  κάτι στερεό. Απεγνωσμένα προσπαθώ για άλλη μια φορά να ανακαλύψω έναν ακέραιο, αλώβητο κόσμο, που δεν τον εξουσιάζει ο χρόνος. Και πραγματικά, δυο μέρες ταξιδιού και η γνωριμία μιας καινούριας πόλης καταφέρνουν να επιβραδύνουν την ασταμάτητη ροή των γεγονότων. Δύο μέρες σ’ ένα καινούριο μέρος αξίζουν τριάντα σε οικείο περιβάλλον -τριάντα μέρες που τις έχει φθείρει, μικρύνει και καταστρέψει η συνήθεια.

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΔΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΕΝΑ ΛΟΥΣΤΡΟ -και γλιστράς επάνω του όπως σ’ ένα καλογυαλισμένο παρκέ. Ένας κόσμος νέος, ένας κόσμος πάντα νέος, ένας αιώνιος κόσμος -αυτός είναι ο παράδεισος. Αλλά η σημερινή ταχύτητα δεν είναι μόνο διαβολική, είναι η ίδια η κόλαση, η επιτάχυνση της πτώσης.

ΥΠΗΡΧΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ, ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ. Τώρα δεν υπάρχει πια ούτε παρόν ούτε χρόνος. Η γεωμετρική πρόοδος της πτώσης μάς έριξε μέσα στο κενό.

 

 

Η Σιμόν ντε Μπoβουάρ (9 Ιανουαρίου 1908-14 Απριλίου 1986) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας, φιλόσοφος και φεμινίστρια. Υπήρξε σύντροφος του διάσημου υπαρξιστή φιλόσοφου Ζαν-Πολ Σαρτρ. Το γνωστότερο έργο της ήταν Το Δεύτερο Φύλο, μια φεμινιστική ανάλυση της γυναικείας ύπαρξης και της καταπίεσης των γυναικών. Άλλα έργα της που ξεχώρισαν ήταν Οι Μανδαρίνοι (1954) και Αναμνήσεις μιας καθώς πρέπει κόρης (1958). Η Μποβουάρ θεωρήθηκε η μητέρα του (μετά το 1968) φεμινισμού, με φιλοσοφικά γραπτά που συνδέθηκαν, αν και ήταν ανεξάρτητα, με τον σαρτριανό υπαρξισμό. Πέθανε από πνευμονία και θάφτηκε δίπλα στον Σαρτρ στο Κοιμητήριο Μονπαρνάς του Παρισιού.
Πηγή: doctv.gr

Όταν οι ψυχίατροι δημιουργούν διασκεδαστικά σκίτσα, τότε τα χαμόγελα είναι πλατιά!

Έτσι μιλά η τέχνη όταν «πέφτει» σε ιατρικά χέρια! Ο λόγος εδώ για επίκαιρες, επιτυχημένες γελοιογραφίες που δημιουργήθηκαν από εμπνευσμένο ειδικό της ψυχικής υγείας. Ψυχοθεραπευτικές, διασκεδαστικές και παιχνιδιάρικες αναρτήσεις λοιπόν από τον Ψυχίατρο Λουκά Αθανασιάδη, καθηγητή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ο οποίος με εύστοχο, έξυπνο χιούμορ και καλλιτεχνική διάθεση χρωματίζει τις γιορτές μας και συμβάλλει ώστε να σχηματιστεί χαμόγελο πλατύ στο πρόσωπό μας!

Απολαύστε τις και δροσίστε τη ψυχούλα σας!

santa6.athanasiadis
                   Ο σκληρός κόσμος της αγοράς ισχύει για όλους!                   
«Αγαπητέ κ. Αη-Βασίλη ευχαριστούμε για τη συνεργασία. Δυστυχώς η ξαφνική εξαφάνιση του ενδιαφέροντος του κοινού προς το πρόσωπό σας μάς επιβάλλει την λύση του συμβολαίου σας. Σας ευχόμαστε καλή τύχη.»

Και τις γιορτινές μέρες για όλα φταίει η μάνα σου!

Αγαπητοί μου, εκτός από την μάνα σας φταίει και ο Άη Βασίλης!

Όταν ο Αη Βασίλης έχει διαβάσει ψυχανάλυση…

Φράιμπουργκ, Μοραβία, Πρωτοχρονιά 1862:

Ο μικρός Σίγκμουντ Φρόυντ, συνδυάζει τα δώρα του και ανακαλύπτει ένα νέο παιχνίδι που αργότερα θα γνωρίσει τεράστια επιτυχία…

Όταν η νέα χρονιά είναι προεκλογική!

Χορτάτοι πάντα στη ψυχή!

Ψυχολόγοι & Ψυχίατροι, με ένα σκίτσο Παβλωφιανής Εξαρτημένης Μάθησης, ευχές για Χρόνια Πολλά!

Πίστευε και μη ερεύνα!

Προσοχή! Να τον ακούτε τον γιατρό σας…

Είναι αλήθεια ότι ως λαός είμασταν πάντα διχασμένοι...

Αναρχία στις γιορτές! Το επιβεβεβαίωσαν και τα Hoaxes!

Μ΄ ένα καλό κείμενο το έργο έχει πάντα επιτυχία!

santa5.athanasiadis

Μην το ψάχνετε, αφού υπάρχουμε υπάρχει κι αυτός.

santa0.athanasiadis

Πώς λέμε… «Άγιο είχες»;

santa.diodia.athanasiadis

Στα πλαίσια των μνημονιακών υποχρεώσεων αυξάνονται οι τιμες των διοδίων και μειώνονται οι αντοχές…

Πηγή: facebook.com/athanasiadis.loukas

Σάς εύχομαι όνειρα ατελείωτα & την άγρια επιθυμία να πετύχετε κάποια απ’ αυτά!

Ευχές γενναιόδωρες, αγκαλιές ανοιχτές, δώρα πολύχρωμα, φιλιά βουτηγμένα στο κόκκινο της γιορτής, ελπίδες που δραπετεύουν απ’ το σάκκο του Αη-Βασίλη

Και η χαρά της νέας χρονιάς να ελευθερώνει την παιδική μας ψυχή που τρέχει γεμάτη λαχτάρα σε ό,τι ακόμα συν(κινεί) τα εντός και τα εκτός μας!

Μέσα σ΄όλα ετούτα τα μαγικά, ιδού κάποιες λαμπυρίζουσες ευχές που διαβάσαμε και που -προσέξτε παρακαλώ!- μετρούν μισόν αιώνα ζωής!

Υπογράφει ο ποιητής και τραγουδοποιός Ζακ Μπρελ: Ευχές για ευτυχισμένο νέο έτος, 1η Ιανουαρίου 1968…

Ευχές πέρα και πάνω από το χρόνο, στοχεύουν κατευθείαν στις καρδιές και στις ζωές μας.

Σάς εύχομαι να αγαπάτε ό,τι πρέπει ν’ αγαπηθεί και να ξεχάσετε ό,τι πρέπει να ξεχαστεί.

Σάς εύχομαι πάθη, σας εύχομαι σιωπές.

Σάς εύχομαι να ξυπνάτε με τραγούδια πουλιών και γέλια παιδιών.

Σάς εύχομαι να σέβεστε τη διαφορετικότητα των άλλων, γιατί είναι σπουδαίο να ανακαλύπτουμε την αρετή και την αξία του καθενός.

Σάς εύχομαι να αντιστέκεστε στη στασιμότητα, στην αδιαφορία και στ’ αρνητικά της εποχής μας.

Τέλος, σάς εύχομαι να μην εγκαταλείψετε ποτέ την αναζήτηση, την περιπέτεια, τη ζωή, την αγάπη,  γιατί η ζωή είναι μια θαυμάσια περιπέτεια που κανένας δεν πρέπει να εγκαταλείπει χωρίς να δώσει σκληρή μάχη.

Σάς εύχομαι ιδιαίτερα, να είστε ο εαυτός σας, περήφανοι γι’ αυτό που είστε, και να χαίρεστε, γιατί η ευτυχία είναι το πραγματικό μας πεπρωμένο.

Πηγή: koutipandoras.gr

Απόψε στις 18.00, ομιλία στο 46ο Δημοτικό για τις θετικές επιδράσεις του δημιουργικού σχολείου!

«Το σχολείο της δημιουργίας, της αποδοχής και της συμμετοχής

και η επίδρασή του στη ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των μαθητών»

είναι ο τίτλος της ομιλίας που θα πραγματοποιηθεί απόψε στις 18.00 στο 46ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου (Παπαπέτρου Γαβαλά 41).

Γονείς και εκπαιδευτικοί συνυπάρχουν και συνομιλούν, συνεργάζονται και συμπορεύονται έχοντας ως στόχο ένα σχολείο πολιτισμού και ουσιαστικής παιδείας, που θα χωράει την καλλιέργεια της ψυχής και την τέχνη, το «μαζί» και το «κοντά», το συναίσθημα και το παιχνίδι, την κοινωνική δεξιότητα και το δημοκρατικό πνεύμα.

Η εκδήλωση υλοποιείται στο πλαίσιο ευρωπαϊκού προγράμματος που εφαρμόζει το σχολείο.

Ανοίγουμε σκέψη και καρδιά και σας καλούμε να μας συντροφεύσετε με την παρουσία σας σε τούτο το μοίρασμα που φέρνει στο επίκεντρο ξανά το παιδί, τις ανάγκες του και την αρμονική ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη.

Ομιλήτρια θα είναι η Μαρία Παναγιωτάκη, Ψυχολόγος και Κοινωνιολόγος, Υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ν.Ηρακλείου.

Παιχνίδι με πέτρες; Μια υπέροχη άσκηση δημιουργικότητας!

Πόσο ενδιαφέρον και πρωτότυπο ακούγεται! Ας δούμε πώς και γιατί ειδικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι η αφηγηματικότητα και η δημιουργία με πέτρες μπορεί να βοηθήσει στην απελευθέρωση της έκφρασης και στη ψυχική ενδυνάμωση των παιδιών!

Μικρό κορίτσι στη χειμωνιάτικη παραλία δημιουργεί αριθμούς από μικρές πέτρες.

Ανακαλύφθηκε τυχαία στο Νεπάλ και είναι η παιχνιδιάρικη μέθοδος κατασκευής με πέτρες! Ναι, έχει μηδενικό κόστος και επιπλέον φέρνει τα παιδιά και τους ενήλικες σε επαφή με το φυσικό περιβάλλον. Ας δούμε όμως πώς άρχισαν όλα…

Το 2011, μία Αμερικανίδα εκπαιδευτική σύμβουλος που εργαζόταν στο Κατμαντού του Νεπάλ, ήταν προβληματισμένη από τη χαμηλή ποιότητα διδασκαλίας στην τάξη του σχολείου της. Το σχολείο ήταν πολύ φτωχό για να αγοράσει υποστηρικτικό εκπαιδευτικό υλικό.

Έβαλε λοιπόν τα παιδιά να πάνε σε ένα κοντινό ποτάμι όπου συγκέντρωσαν πέτρες κάθε μορφής, μεγέθους και χρώματος. Συλλέχθηκαν δύο βαρέλια από πέτρες που πήγαν πίσω στο σχολείο, όπου οι εκπαιδευτικοί είπαν στα παιδιά να αρπάξουν όσες πέτρες τους άρεσαν και να χτίσουν κάτι.

Οι καταγραφές από εκείνη την πρώτη ημέρα στο Νεπάλ δείχνουν παιδικό ενθουσιασμό σε συνδυασμό με ενσυναίσθηση. Τα παιδιά έκαναν θόρυβο παίρνοντας πέτρες, ξεκαθαρίζοντάς τις και φτιάχνοντας με αυτές τα πάντα, από ελικόπτερα και σαύρες μέχρι λουλούδια και κέικ γενεθλίων! Ήταν δε, είτε απόλυτα συγκεντρωμένα, είτε φλυαρούσαν χαρούμενα με τους συμμαθητές τους ανταλλάσσοντας πέτρες.

Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ αργότερα εκείνη τη χρονιά, η συνταξιοδοτημένη, με βάση τη Μασαχουσέτη, καθηγήτρια Diana Suskind, προχώρησε στο πρόγραμμα Παιχνίδι Κατασκευής με Πέτρες, εξαπλώνοντάς το από ακτή σε ακτή, αναπτύσσοντάς το περαιτέρω στην Ασία και εξάγοντάς το στη Βρετανία.

«Οι πέτρες είναι ένα μέσο κιναισθητικής, ποτέ σταθερές στη θέση ή στο νόημά τους, το έδαφος είναι ένας ατελείωτος καμβάς», λέει η Suskind, «και τα μικρά χέρια είναι τα πινέλα».

Σε μια εποχή όπου η εκπαίδευση επικεντρώνεται όλο και περισσότερο σε δεξιότητες που μπορούν να μετρηθούν μέσα από διαγωνίσματα και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής ανησυχούν ότι οι νηπιαγωγοί δεν είναι «προετοιμασμένοι» και όλοι συζητούν το προσχολικό «πρόγραμμα σπουδών», πολλοί ειδικοί της δημιουργικότητας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη βιασύνη που έχουμε να παράγουμε μετρήσιμα αποτελέσματα και βλέπουν προοπτική στη ριζικά απλή και ανοιχτή άσκηση δημιουργικότητας που η Suskind ανέπτυξε στο Νεπάλ.

«Μέχρι πρόσφατα, στις δυτικές χώρες όλοι μεγάλωναν έτσι», λέει ο Peter Gray, καθηγητής ψυχολογίας στο Boston College. «Τα παιδιά μάθαιναν ως επί το πλείστον σε ελεύθερο, μη κατευθυνόμενο παιχνίδι. Δυστυχώς, τα αναπτυσσόμενα έθνη έχουν αντιγράψει το χειρότερο από το δυτικό μοντέλο».

Ανοίγοντας το μυαλό

Οι καθηγητές σήμερα αγωνίζονται να εξισορροπήσουν την πίεση του δομημένου προγράμματος σπουδών με ελεύθερες δραστηριότητες που ανοίγουν το μυαλό, δήλωσε η Dr. Rosa Aurora Chavez, ψυχίατρος που διευθύνει το Διεθνές Κέντρο Δημιουργικότητας της Ουάσινγκτον στην Ουάσινγκτον. Πιστεύει ότι η δουλειά με τις πέτρες θα μπορούσε να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της υπερβολικής πίεσης των σχολικών απαιτήσεων.

«Τα παιδιά μεταμορφώνουν τις πέτρες», δήλωσε η Chavez, «αλλά δεν υπονοούν τίποτα. Είναι πολύ ουδέτερες. Άλλα φυσικά αντικείμενα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ομοίως, όπως φύλλα ή ραβδιά. Αλλά οι πέτρες έχουν μια δική τους ομορφιά».

Ένας από τους ένθερμους υποστηρικτές της εργασίας με πέτρες είναι ο Gail Nadal, Διευθυντής Εκπαίδευσης στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση στο Γραφείο Εκπαίδευσης του County Yolo στη Βόρεια Καλιφόρνια.

«Η εργασία με πέτρες έχει να κάνει με το ότι τα παιδιά μπορούν να είναι δημιουργικά χρησιμοποιώντας φυσικούς πόρους», δήλωσε ο Nadal. «Τα παιδιά χρειάζονται μόνο χρόνο, χρόνο για να εξερευνήσουν και πρώτες ύλες για να παίξουν. Δεν χρειάζεστε επιχορήγηση ή τίποτα. Χρειάζεστε μόνο μερικά καλάθια από πέτρες».

Ο Nadal υπογράμμισε ότι τα προγράμματά της Head Start χρησιμοποιούν πέτρες εκτενώς στην τάξη, επιτρέποντας στα μικρά παιδιά να ασχολούνται με την ταξινόμηση μορφών και χρωμάτων και μεγεθών, βασικών δεξιοτήτων ανάπτυξης. Βάζουν επίσης καλάθια με πέτρες πάνω στα χαλάκια κατά τη διάρκεια του ύπνου, έτσι ώστε τα παιδιά που δεν κοιμούνται να μπορούν να παίρνουν μέρος σε ένα ξεκούραστο, δημιουργικό παιχνίδι. Έχουν ακόμη και κουτιά με μεγάλες πέτρες στην παιδική χαρά, τις οποία τα παιδιά μεταφέρουν σε βαγόνια.

 

Συμβολική ανακάλυψη 

Η έμπνευση της Suskind για την εργασία με πέτρες ξεκίνησε με έναν ανανά. Ένας δάσκαλος στο σχολείο του Κατμαντού ζήτησε από τα παιδιά να ζωγραφίσουν το φρούτο, κρατώντας μια φωτογραφία ανανά. Αλλά τα παιδιά δεν είχαν δει ποτέ, πόσο μάλλον να έχουν δοκιμάσει ένα.

«Έτρεξα στο τοπικό κατάστημα και αγόρασα έναν ανανά», δήλωσε η Suskind. Τους άφησα να μαντέψουν πώς θα ήταν η γεύση του. Γλυκιά ή ξινή; Τους έβαλα να τον κρατήσουν, να τον νιώσουν και να τον γευτούν. Στη συνέχεια τον ζωγράφισαν, ενσωματώνοντάς το στο μάθημα».

Αργότερα, η Suskind αγόρασε σε κάθε παιδί ένα ψαλίδι. Ποτέ δεν είχαν κρατήσει ψαλίδι πριν και ήταν συνεπαρμένα με αυτό και τι μπορεί να κάνει. «Μετά το ψαλίδι, κοίταξα στη συνέχεια στο έδαφος και είδα ένα κινητό φυσικό αντικείμενο – πέτρες».

«Η αλήθεια είναι ότι ήταν δωρεάν και είχα κουραστεί να χρησιμοποιώ τα λεφτά μου», παραδέχεται η Suskind.

Παρά την αυθόρμητη και ακατέργαστη προέλευσή της, η Suskind σύντομα δημιούργησε ένα όραμα για το πώς ήθελε να λειτουργήσει η μέθοδος. Οι δημιουργίες θα ήταν ανοιχτές και αυθόρμητες, αλλά θα ζητούσε από τα παιδιά να δώσουν στο έργο τους έναν τίτλο, να πουν ιστορίες γι ‘αυτό και να σχεδιάσουν μια εικόνα. Στη συνέχεια οι μαθητές θα περπατούσαν γύρω από τη «γκαλερί», έτσι ώστε να μπορούν να μοιράζονται τις ιστορίες τους.

Το στοιχείο της αφήγησης ήταν μια σημαντική και μόνιμη πτυχή του προγράμματος. «Τότε είναι που οι ιστορίες ζωντανεύουν για τα παιδιά», δήλωσε ο Gail Nadal σημειώνοντας ότι στην κομητεία Yolo τα παιδιά κάνουν ιστορίες για το πέτρινο παιχνίδι τους, συνδυάζοντας φωτογραφίες και σχέδια και αφηγήσεις.

Για τα πολύ μικρά παιδιά, αυτή η σχέση μεταξύ φυσικών αντικειμένων και αφήγησης μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο βήμα προς τη συμβολική σκέψη, όπως προτείνει η Rosa Chavez. «Υπάρχει μια βασική μετάβαση όταν αντικείμενα έρχονται να σταθούν ως σύμβολα στο μυαλό ενός παιδιού», δήλωσε η Chavez. «Αντιπροσωπεύουν κάτι άλλο από τους εαυτούς τους, ως γέφυρες μεταξύ του συγκεκριμένου και του αφηρημένου».

Δομημένη ελευθερία

Δεν υπάρχει, λέει η Suskind, τίποτα αντιφατικό στην ύπαρξη μιας δομής μέσα στην οποία λαμβάνει χώρα το ελεύθερο παιχνίδι και η ανακάλυψη. «Σχεδόν όλα μαθαίνονται», λέει, «και η δημιουργικότητα δεν είναι απαραιτήτως αυθόρμητη. Μαθαίνεται και διευκολύνεται και ενθαρρύνεται».

Το σύστημα με πέτρες της Suskind «επιτυγχάνει μια ισορροπία μεταξύ κανόνα και ελευθερίας», ισχυρίζεται ο Peter Gray. Συγκρίνει το παιχνίδι με τις πέτρες με την τρέχουσα δημοτικότητα των βιβλίων ζωγραφικής για ενήλικες, τα οποία είναι χαλαρωτικά και δημιουργικά, αλλά και πολύ προσχηματισμένα. Οι πέτρες είναι πολύ πιο ελεύθερες μορφές και, φυσικά, είναι φυσικά υλικά, αλλά υπάρχει μια παρόμοια διαλογιστική ποιότητα. «Το παιχνίδι έχει πάντα δομή», υποστηρίζει ο Grey. «Είναι δύσκολο να είσαι δημιουργικός απόλυτα από το μηδέν. Το άλλο άκρο, θα ήταν να στείλει κάποιος τα παιδιά σε ένα δάσος και να πει: »Να είσαι δημιουργικός». Οι πέτρες», λέει ο Grey, «πετυχαίνουν αυτή την ισορροπία μεταξύ ελευθερίας και κανόνα».

Ο Mark Runco, ένας γνωστικός ψυχολόγος και καθηγητής των σπουδών δημιουργικότητας στο Πανεπιστήμιο της Γεωργίας, συμφωνεί. Το ονομάζει «βέλτιστο περιορισμό» και μια «ρεαλιστική άποψη της δημιουργικότητας».

Δημιουργικότητα

Ο Runco είναι ένας ευρέως αναγνωρισμένος εμπειρογνώμονας δημιουργίας που έχει κάνει σημαντικές συμβουλές για τα Lego και εξέδωσε την «Αξιολόγηση της δημιουργικότητας των σπουδαστών», έναν οδηγό για τους γονείς και τους δασκάλους για τη μέτρηση διαφόρων πτυχών δημιουργικότητας.

Είναι εύκολο να δούμε πώς η πέτρινη μέθοδος της Suskind ταιριάζει στο πλαίσιο της δημιουργικότητας του Runco, το οποίο περιλαμβάνει επικεφαλίδες όπως «αυτοεκδήλωση», «επίλυση προβλημάτων» και «ευέλικτη σκέψη». Οι δημιουργικοί μαθητές θα «χτίσουν κάτι διαφορετικό από τους άλλους» και «θα εξετάσουν μια σειρά επιλογών» για να αναφέρουμε μόνο μερικές από τις επικεφαλίδες.

Ο Runco επισημαίνει ορισμένες ομοιότητες μεταξύ της λιθοτεχνίας και της ομολογουμένως πιο δαπανηρής προσέγγισης των Lego. Τα Legos έχουν το πλεονέκτημα ότι είναι σε θέση να οικοδομήσουν πιο εύκολα σε τρεις διαστάσεις, είπε, αλλά οι λίθοι αντιμετωπίζουν αυτό με την ενθάρρυνση της «νατουραλιστικής δημιουργικότητας με φυσικά αντικείμενα».

Επίσης, οι πέτρες είναι δωρεάν!

stones2

Αθέλητη ανακάλυψη

«Νομίζω ότι η προσέγγιση έχει πολλά να κάνει ως ένα μέσο τέχνης», λέει ο James Catterall, διευθυντής των Κέντρων Έρευνας για τη Δημιουργικότητα και καθηγητής μορφωτικής εκπαίδευσης στο UCLA.

Μέρος αυτού που προσελκύει τον Catterall είναι τα φυσικά υλικά. «Υπάρχει μια προσκόλληση στο περιβάλλον από όπου προέρχονται τα κομμάτια, ένα άρωμα, μια σύνδεση με τη γη».

Θεωρεί επίσης τις πέτρες ως μη απειλητικές. «Αν δουλεύεις με χρώματα νερού, υπάρχουν κάποιες δεξιότητες που χρειάζεσαι για να κάνεις κάτι αποτελεσματικό», δήλωσε ο Catterall, «αλλά οι πέτρες δεν εκφοβίζουν καθόλου, μπορείτε να τις αναδιατάξετε και να συνεχίσετε».

Αλλά μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες του Catterall είναι η δυναμική της δουλειάς με πέτρες για την απόλαυση. «Υπάρχει κάτι μαγικό», λέει, «το να σκέφτεσαι τα υλικά, το να συγκεντρώνεσαι, το να ομαδοποιείς τα σχήματα και τα χρώματα, και μετά να κάνεις κάτι που κάποιος δε σχεδίαζε να κάνει, αλλά παρ ‘όλα αυτά επιτυγχάνει κάτι τόσο αθέλητο και ευχάριστο».

Το να επιτύχετε κάτι που δεν σκοπεύατε να κάνετε είναι πιο πιθανό με πέτρες παρά με μαρκαδόρους, σημειώνει ο Catterall. «Όταν ξεκινάτε με ένα κουτί με μαρκαδόρους», είπε, «πρέπει να ζωγραφίσετε ένα δέντρο, ένα βαγόνι ή ένα άλογο. Αλλά οι πέτρες είναι πιο ανοιχτές και μπορούν να αναδιαμορφώνονται συνεχώς, χωρίς να αφήνουν σημάδι».

Περισσότερη έρευνα

Ο  Chaves πιστεύει ότι το Παιχνίδι Κατασκευής με Πέτρες προσφέρεται για περαιτέρω έρευνα. Οι ποιοτικοί ερευνητές θα μπορούσαν να παρατηρήσουν τη συμπεριφορά των μαθητών κατά τη διάρκεια ασκήσεων, χρησιμοποιώντας μετρήσεις βασικών δημιουργικών διεργασιών. Και η ποσοτική έρευνα θα μπορούσε να μετρήσει τα συναισθήματα ευεξίας ή τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων μετά το παιχνίδι.

Μια τέτοια έρευνα μπορεί να βοηθήσει στην τελειοποίηση της διαδικασίας και να προτείνει χρήσεις και επιπτώσεις σε διαφορετικά πλαίσια. Μπορεί επίσης να επισημάνει τροποποιήσεις που θα μπορούσαν να βελτιώσουν την προσέγγιση. Από την πλευρά της, η Suskind είναι ανοικτή σε υποδείξεις, αλλά όχι τόσο προσκολλημένη στην επιστημονική απόδειξη. «Η απόδειξη είναι στην δημιουργική ανάμειξη», λέει. «Ακόμη και τα παιδιά που μαθαίνουν συνήθως με απλή απομνημόνευση έχουν μια πρωτοποριακή δημιουργικότητα που μπορεί να ανθίσει, εάν ενθαρρυνθεί. Αυτό είναι το Παιχνίδι Κατασκευής με Πέτρες».

Πηγή: deseretnews.com

Μετάφραση: Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου [symvstathmos.wordpress.com]