Advertisements
  • “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Hikikomori είναι οι νέοι που μοιάζουν με απομονωμένα, έρημα νησιά

«Hikikomori: Εφηβεία δίχως τέλος»… Στην Ιαπωνία ένα εκατομμύριο νέοι άνθρωποι απλώς αποσυνδέουν τον εαυτό τους από την κοινωνία, σαν να βγάζουν μια συσκευή από την πρίζα.
Άνθρωποι νέοι, βρίσκονται σε μια οδυνηρή εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στον εαυτό τους που θέλει να βγει έξω στον κόσμο και την άλλη τους πλευρά που τους καταδικάζει συνέχεια για την αποτυχία τους να το καταφέρουν…


O νεαρός της φωτογραφίας λέγεται Churo και είναι 24 ετών. Ονειρεύεται να τραγουδά στην όπερα αλλά για την κακή του τύχη, είναι ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας, κι αυτό στην Ιαπωνία σημαίνει ότι πρέπει να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση. Ο Churo αρνείται. Το σώμα του, το μυαλό του, η ψυχή του αρνούνται. Κλείστηκε στο δωμάτιό του και δεν βλέπει άνθρωπο εδώ και δύο χρόνια. Ούτε φίλους, ούτε γονείς, ούτε ξένους, κανέναν. Άλλος ένας νεαρός Ιάπωνας που έγινε hikikomori.

Τι είναι το/οι hikikomori;

Ο όρος hikikomori στα ιαπωνικά αναφέρεται σε ανθρώπους που αποφεύγουν τις κοινωνικές και προσωπικές επαφές για μια παρατεταμένη χρονική περίοδο η οποία μπορεί να διαρκεί από έξι μήνες έως και χρόνια.  Αυτός είναι ο ορισμός που δίνει το Υπουργείο Υγείας, Εργασίας και Ευημερίας της Ιαπωνίας.  Ο ίδιος όρος περιγράφει τόσο τους ανθρώπους όσο και το φαινόμενο της απομάκρυνσης και του εγκλεισμού στο σπίτι. Τις περισσότερες φορές οι hikikomori  ή πιο επίσημα shakaiteki hikikomori απομονώνονται στο δωμάτιό τους, κρύβονται από όλο τον κόσμο και συνήθως δεν μπορούν να συντηρήσουν  οικονομικά τους εαυτούς τους.

Τον Σεπτέμβριο του 2016 ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα μιας έρευνας σύμφωνα με την οποία, ο αριθμός των hikikomori σε ολόκληρη την Ιαπωνία είναι 540.000 άτομα. Από αυτούς, το 35% επέβαλαν μόνοι τους στους αυτούς τους συνθήκες εγκλεισμού και απομόνωσης από τον κόσμο. Αυτά είναι τα κρατικά στοιχεία. Από την άλλη, οι ίδιοι οι hikikomori αλλά και οι εδικοί ψυχικής υγείας υπολογίζουν τον αριθμό αυτό σε ένα εκατομμύριο άτομα, μόνο στην Ιαπωνία.

Ο Churo  δεν είναι ο μόνος κι ας νιώθει ολομόναχος. Μοιάζει κι αυτός όπως και οι άλλοι hikikomori με απομονωμένα, έρημα νησιά σε έναν ωκεανό μοναξιάς, σιωπής και απραγίας. Ο Fuminori Akoa, 29 ετών είναι κλεισμένος στο δωμάτιό του εδώ και έναν χρόνο. Σύμφωνα με τον ίδιο, «είναι ένας σπουδαίος άνδρας και θα μπορούσε να κάνει εξαιρετικά πράγματα αλλά δεν κάνει πάντα το καλύτερο που μπορεί» εξηγεί η φωτογράφος Maika Elan.

 

Από πού ξεφύτρωσε το hikikomori;

Στην Ιαπωνία χιλιάδες νέοι άνθρωποι απλώς αποσυνδέουν τον εαυτό τους από την κοινωνία, σαν να βγάζουν μια συσκευή από την πρίζα. Πολλοί συνδέουν το φαινόμενο με την εξάρτηση από τα social media ή το video gaming αλλά φαίνεται ότι οι hikikomori  θα κλείνονταν στο δωμάτιο και τον εαυτό τους είτε υπήρχαν τα social media είτε όχι.

Σύμφωνα με τους The New York Times, οι γιατροί άρχισαν να παρατηρούν το  hikikomori ως κοινωνικό φαινόμενο γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1980 όταν νεαροί άντρες άρχισαν να απομακρύνονται από την κοινωνία, να αρνούνται να επικοινωνήσουν, να κλείνονται στα δωμάτιά τους και να πέφτουν σε λήθαργο.

Ο ψυχίατρος Tamaki Saitō, συγγραφέας του βιβλίου: «Hikikomori: Εφηβεία δίχως τέλος», δήλωσε στο BBC: “Έχουν θύελλα στο μυαλό. Επιθυμούν να βγουν έξω στoν κόσμο, να κάνουν φίλους ή να ερωτευθούν αλλά δεν μπορούν.”

Μια παρόμοια άποψη εξέφρασε και  ο  ψυχίατρος  Sekiguchi Hiroshi  στο διαδικτυακό περιοδικό Nippon.com, μόνο που ο Sekiguchi Hiroshi επιχειρεί να βρει και τα αίτια : “Οι hikikomori νιώθουν ένα βαθύ αίσθημα ντροπής που δεν μπορούν να εργαστούν σε μια δουλειά όπως οι περισσότεροι «κανονικοί» άνθρωποι. Θεωρούν ότι οι ίδιοι δεν αξίζουν τίποτα και δεν έχουν τα προσόντα για να είναι ευτυχισμένοι. Οι περισσότεροι νιώθουν ότι απογοήτευσαν / πρόδωσαν τις προσδοκίες των γονιών τους. Ταυτόχρονα είναι παγιδευμένοι σε μια μεσοβέζικη κατάσταση: σε μια εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στον εαυτό τους που θέλει να βγει έξω στον κόσμο και τον άλλο εαυτό τους που τους καταδικάζει συνέχεια για την αποτυχία τους να το καταφέρουν”.

Καθόλου παράξενο που το φαινόμενο παρατηρείται σε τέτοια έκταση στην Ιαπωνία, σε μια χώρα που η αξία του ανθρώπου κρίνεται από την εργασία του. Όσο περισσότερο εργάζεται κανείς, τόσο περισσότερο αξίζει. Πολλοί  hikikomori  το παραδέχονται ανοιχτά: αυτό που τρέμουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι να μήπως κάποιος τους ρωτήσει: «με τι ασχολείσαι τώρα;». Το 60% από αυτούς έχουν εργαστεί στο παρελθόν. Ίσως μάλιστα να έχουν περάσει από δουλειές με εξωφρενικά βαρύ φόρτο εργασίας ή να δέχθηκαν  αβάσταχτη πίεση από προϊσταμένους τους. Τέτοιες εμπειρίες έχουν καταστήσει στα μάτια τους την εργασία αντικείμενο τρόμου.

Σύμφωνα με μια έρευνα δύο αμερικανών ψυχιάτρων του 2010, το hikikomori δεν είναι ψυχική διαταραχή αλλά “σύνδρομο που συνδέεται με την κουλτούρα” της Ιαπωνίας. Μια μελέτη του 2012 πάντως, διαπιστώνει ότι οι περισσότεροι hikikomori προέρχονται από τη μεσαία τάξη, από γονείς που είχαν προσδοκίες από τα παιδιά τους αλλά και την οικονομική άνεση να τους στηρίξουν όσο παραμένουν έγκλειστοι. Ο Toshi , ένας 35χρονος hikikomori , υποστηρίζει ότι το φαινόμενο  προέκυψε κατά  τη δεκαετία του ’80, όταν άνθιζε η οικονομία”baburu” ή αλλιώς τα χρόνια της Ιαπωνικής φούσκας.

Θα βγουν ποτέ από τα δωμάτιά τους;

Τα τελευταία χρόνια, η Ιαπωνική κυβέρνηση δημιούργησε οργανώσεις  για τους hikikomori  ή τις οικογένειες  τους, για να τους βοηθήσουν στη μετάβασή τους πίσω στον κόσμο. Αυτό που φοβάται περισσότερο η κυβέρνηση είναι ότι σε μια εικοσαετία που οι γονείς τους δεν θα είναι πλέον στη ζωή και δεν θα μπορούν να τους συντηρούν, ένα εκατομμύριο εξαρτημένοι άνθρωποι δεν θα είναι σε θέση να βιοπορίζονται άρα θα επιβαρρύνουν το κράτος.

Οι ίδιοι οι hikikomori επίσης, οι πρώην και οι νυν έγκλειστοι έχουν δημιουργήσει κάποιες δραστηριότητες. Σε συνεργασία  με ψυχολόγους και ψυχίατρους, έχουν οργανώσει συναντήσεις και  δίκτυα υποστήριξης και μάλιστα, έχουν ξεκινήσει μια εφημερίδα, τη Hikikomori Shimbun. Η ιδέα ήταν του 33χρονου Naohiro Kimura ο οποίος έζησε δέκα ολόκληρα χρόνια κλεισμένος στο δωμάτιό του μετά την αποτυχία του σε κάποιες εξετάσεις, μην κατανοώντας μάλιστα  για πολύ καιρό ότι ήταν hikikomori.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του, το National Geographic δημοσίευσε τις φωτογραφίες της Maika Elan από το Βιετνάμ  η οποία κατάφερε να συναντήσει μερικούς από τους “αόρατους” έγκλειστους Ιάπωνες και να τους απαθανατίσει μέσα στα δωμάτιά τους. Η φωτογράφος έμαθε για το φαινόμενο hikikomori από την Oguri Ayako, η οποία εργάζεται  εθελοντικά για τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό New Start ως “μισθωμένη αδερφή”.  Αυτό που κάνει είναι να επισκέπτεται τους hikikomori στο σπίτι τους και να επιδιώκει να αποκτήσει  κάποια προσωπική επαφή μαζί τους. Στόχος της είναι να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και να καταφέρει να τους φέρει στo πρόγραμμα επανένταξης  New Start.

Θα χρειαστεί χρόνος αλλά ο μόνος δρόμος προς τα έξω είναι να δημιουργηθούν ευκαιρίες για να επανασυνδεθούν οι hikikomori με την κοινωνία.  Εφόσον όμως η βαθύτερη ρίζα του φαινομένου βρίσκεται στη νοοτροπία των Ιαπώνων να δουλεύουν μέχρι τελικής εξόντωσης και να αξιολογούν τους ανθρώπους με μόνο κριτήριο την εργασία τους, αυτό που πρέπει να αλλάξει  είναι ο τρόπος που μια ολόκληρη κοινωνία βλέπει την εργασία.

 

Η “μισθωμένη αδερφή” Ayako Oguri  γράφει ένα γράμμα  στον 40χρονο Masahiro Koyama, που είναι κλεισμένος στο δωμάτιό του για 10 χρόνια. Αυτή είναι η 3η επίσκεψη της Ayako.  Εφόσον αρνείται να της μιλήσει, η Ayako του αφήνει σημειώματα.

 

Η “μισθωμένη αδερφή”Ayako Oguri μιλά με τον 34χρονο Ikuo Nakamura, (34, τον Αύγουστο του 2016). Ο Nakamura ήταν κλεισμένος στο δωμάτιό του για επτά χρόνια και η Oguri τον επισκεπτόταν αρκετά συχνά για μήνες. Μέχρι που… ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλον και παντρεύτηκαν. Τώρα ο Nakamura θέλει να γίνει “μισθωμένος αδερφός” για να βοηθήσει κι άλλους hikikomori να βγουν από το δωμάτιό τους κι από τον εαυτό τους.

 

Πηγή: tvxs.gr

Advertisements

Σχολή Γονέων με διαλέξεις από το Κοινοτικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων


Το Κοινοτικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων Ηρακλείου στα πλαίσια των δράσεων του για το έτος 2017-2018, ανοίγει τις πόρτες του στην κοινότητα και οργανώνει Σχολή Γονέων με διαλέξεις που απευθύνονται σε γονείς παιδιών κάθε ηλικίας.

Στόχος είναι η ευαισθητοποίηση, η ενημέρωση και η εκπαίδευση των γονιών σε θέματα που αφορούν στην ανατροφή των παιδιών αλλά και στην καταλληλότερη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων της καθημερινής ζωής.

Οι ομιλίες πραγματοποιούνται στο χώρο του Κοινοτικού Κέντρου Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων (πρώην Ιατροπαιδαγωγικό) στην οδό Σπιναλόγκας 1. Είσοδος από την πλαϊνή πόρτα, των ΤΟΜΥ (οδός Αποστόλου Παύλου, απέναντι από το πάρκο του Υγειονομικού).
Ώρες διεξαγωγής 17.30-19.30.

Την Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2018, με χαρά θα σας καλοδεχθούμε στον φιλόξενο  χώρο του Κοινοτικού Κέντρου Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων, να μιλήσουμε για «Τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών»!

Ζήτημα φλέγον, που μας βάζει μπροστά στη δική μας οριοθέτηση, στο προσωπικό μας πλαίσιο προστασίας και ασφάλειας και, κατ’ επέκταση στην οχύρωση που παρέχουμε στα παιδιά. Σας περιμένουμε λοιπόν, να διερευνήσουμε παρέα πώς θα αγνοήσουμε χωρίς θυμό και θα επιβραβεύσουμε με ενθουσιασμό. Έχει σημασία να κατανοήσουμε την κακή χρήση της εφαρμογής συνεπειών, η οποία μπορεί να αποτελέσει εργαλείο έκφρασης θυμού, ελέγχου, εκδικητικότητας και όχι οριοθέτησης με προστατευτικό και εποικοδομητικό χαρακτήρα.

Η ομάδα του Κοινοτικού Κέντρου Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων (πρώην Ιατροπαιδαγωγικό), προσκαλεί τον Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων Ν.Ηρακλείου στην υλοποίηση διαλέξεων της Σχολής Γονέων που διοργανώνει!

Έτσι, η Υπεύθυνη ΣΣΝ Ν.Ηρακλείου Μαρία Παναγιωτάκη, παρουσιάζει την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2018 στις 17.30, «Τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών».

 

 

 

Τα παιδιά χρειάζονται όρια για τη συναισθηματική τους ασφάλεια!

Στην εποχή μας μία από τις πιο δύσκολες προκλήσεις που βιώνουν οι γονείς είναι η θέσπιση ορίων στα παιδιά τους. Αυτό τους δημιουργεί σύγχυση και ενοχές, γιατί αντιμετωπίζουν «αντίσταση» από τα παιδιά τα οποία εκφράζουν δυσαρέσκεια στην επιβολή ορίων.

Εμπιστοσύνη, ενσυναίσθηση και  άνευ όρων αγάπη είναι απαραίτητα στοιχεία για να νιώθουν και να εκφράζουν οι γονείς στα παιδιά τους, όπως και να τα σέβονται, να τα εμπιστεύονται και να τα ενθαρρύνουν.

Το ίδιο όμως σημαντικό είναι να τους βάζουν όρια γιατί είναι ουσιαστικά στη καλλιέργεια της ασφάλειας και του αυτοελέγχου τους.  Είναι πολύ πιο εύκολο γι’ αυτούς να δίνουν στα παιδιά τους ανεξέλεγκτη ελευθερία, ενώ παραβλέπουν την ανάγκη τους για ασφάλεια. Τόση ελευθερία στην πραγματικότητα όμως κάνει στα παιδιά κακό, με αποτέλεσμα να εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους μέσω αρνητικής συμπεριφοράς, ανασφάλειας και αστάθειας.

Τα παιδιά χρειάζονται οριοθέτηση από τους γονείς που θα λειτουργήσουν σαν «ήπιοι καθοδηγητές» τους.  Οι κανόνες και τα όρια πρέπει να είναι ξεκάθαρα, καθώς και οι προσδοκίες των γονέων, ώστε να παρέχουν στα παιδιά ελευθερία, έκφραση, αλλά ασφάλεια και αυτοσυγκρότηση, που θα τους φέρει τη πολυπόθητη ευτυχία. Χρειάζεται λοιπόν ισορροπία μεταξύ ελευθερίας και ορίων.

 

Μερικοί τρόποι για να χαρίσουν οι γονείς την ισορροπία στα παιδιά τους είναι:
•    Να διατηρούν την Ηρεμία & Αυτοσυγκράτηση τους και να μην αναστατώνουν τα παιδιά τους.

Πολλές φορές τα παιδιά αντιδρούν αρνητικά συναισθηματικά στα όρια που θέτουν οι γονείς, με αποτέλεσμα εκείνοι να νιώθουν ενοχές και ανησυχίες. Ο κυριότερος λόγος που οι γονείς πρέπει να θέτουν ξεκάθαρα όρια είναι γιατί μέσω αυτών εμπνέουν ασφάλεια στα παιδιά.

Θέτοντας όρια στα παιδιά, αυτά μπορεί να εκδηλώσουν δυσαρέσκεια που εκφράζεται με απογοήτευση, λύπη μέχρι και θυμό. Σε αυτή την περίπτωση οι γονείς πρέπει να μένουν σταθεροί, αποδεχόμενοι τη δυσαρέσκεια των παιδιών, αλλά ταυτόχρονα να προσπαθούν να κατανοούν τα δυνατά συναισθήματά τους.

Συχνά τα παιδιά αντιδρούν στα όρια, γιατί ξέρουν υποσυνείδητα ότι χρειάζονται την ασφάλεια των ορίων «ήρεμων γονέων» που είναι σε έλεγχο και μπορούν να δίνουν αξιόπιστες απαντήσεις και έχουν την ικανότητα να ηρεμούν τα δυσάρεστα αισθήματα που υποβόσκουν. Η αποδοχή αυτών των αισθημάτων αλλά και η σωστή διαχείρισή τους από τους γονείς διευκολύνει τη συναισθηματική εξέλιξη και ωρίμανση των παιδιών.

 

•    Να δίνουν στα παιδιά τους Συμβουλές & Καθοδήγηση που δεν τα μπερδεύουν.

Οι γονείς δεν θα πρέπει να θέτουν όρια στα παιδιά μόνο για να τα τιμωρήσουν. Αυτό τα κάνει ανασφαλή και δεν τους δίνει σαφή συσχετισμό μεταξύ συμπεριφοράς και συνέπειας. Τα παιδιά χρειάζονται όρια για τη συναισθηματική τους ασφάλεια, ηρεμία και ανακούφιση. Γι’ αυτό οι γονείς πρέπει να παίρνουν σταθερές αποφάσεις επιβολής ορίων σαν συνέπειες στις πράξεις των παιδιών, όχι σαν τιμωρία.  Μπορούν με απλούς τρόπους να αντιμετωπίσουν την αρνητική συμπεριφορά  των παιδιών λέγοντας: «Δε θα φύγουμε για το πάρκο αν δε με βοηθήσεις να μαζέψουμε τα παιχνίδια σου…» ή «Σε παρακαλώ, βούρτσισε τα δόντια σου τώρα, ώστε να έχουμε χρόνο για ένα βιβλίο ακόμη πριν κοιμηθείς κ.λπ.».

Εάν βέβαια, αργότερα θεωρήσουν ότι μια απόφασή τους ήταν «άδικη» ή «μη απαραίτητη», μπορούν να ζητήσουν συγγνώμη, να τη συζητήσουν και να την αλλάξουν. Αλλά για να καλλιεργήσουν μια αίσθηση ασφάλειας στα παιδιά τους πρέπει να πάρουν αυτές τις αποφάσεις με δυναμισμό, σταθερότητα και όχι με δισταγμό. Μόνο αν εμπιστευτούν τους εαυτούς τους, θα μπορέσουν να εμπνεύσουν πίστη και αυτοπεποίθηση στα παιδιά τους.

Πολλοί γονείς όταν τα παιδιά πιέζουν για να «σπάσουν» τα όρια, το γυρνούν σε παιχνίδι, γέλιο και νευρικότητα. Δεν είναι όμως ευεργετικό να προσποιούνται ότι νιώθουν «άβολα και ανόητα», όταν στην πραγματικότητα είναι θυμωμένοι. Πώς θα δώσουν το παράδειγμα της αυθεντικότητας στα παιδιά τους; Είναι υγιές να δείχνουν το θυμό τους, την απογοήτευσή τους και κάποιο αρνητικό συναίσθημα!

Οι ειδικοί υποστηρίζουν να επιτρέπεται στα παιδιά να εκφράζουν τα δυνατά τους αισθήματα και συμβουλεύουν: « Αφήστε σαν τελευταία λύση στα παιδιά να κλάψουν, έπειτα αν μπορείτε κάντε τα να γελάσουν».

•    Να μη φοβούνται ότι τα όρια μπορεί να συνθλίψουν το ελεύθερο πνεύμα των παιδιών.

Κάποιοι γονείς έχουν δυσκολία στη θέσπιση ορίων, επειδή πιστεύουν ότι «περιορίζουν» την ελεύθερη έκφραση των παιδιών τους. Όταν όμως εφαρμόσουν τα όρια με σταθερότητα,  τότε η μεταμόρφωση στη συμπεριφορά των παιδιών τους είναι θεαματική. Τα προσκολλημένα και απαιτητικά παιδιά σταματούν ξαφνικά να προσπαθούν να ελέγχουν κάθε κατάσταση που συμβαίνει στο περιβάλλον τους και αποκτούν την ικανότητα να συγκεντρώνονται, να κοινωνικοποιούνται, να χαλαρώνουν και να εκφράζουν τη χαρά τους. Αυτό είναι ελευθερία, συναισθηματική ευφυΐα και δυνατότητα εξέλιξης των παιδιών σε υγιείς & ολοκληρωμένες προσωπικότητες. 

 

Πηγή: ginagcounseling.com

Έφηβοι, ετών…. 24, ίσως και περισσότερο!

Φαίνεται πως -προς… όφελος μερικών- η εφηβεία πήρε… παράταση και διαρκεί μέχρι τα 24 έτη!

Αν και τα στάδια προς την ενηλικίωση παραμένουν τα ίδια, οι επιστήμονες θεωρούν ότι τα ηλικιακά όρια αλλάζουν.

Η εφηβεία σήμερα διαρκεί από την ηλικία των 10 μέχρι των 24 ετών, παρότι έως τώρα εθεωρείτο ότι διαρκεί μέχρι τα 19, υποστηρίζουν οι επιστήμονες, όπως αναφέρει το ΒΒC. Το γεγονός ότι οι νέοι συνεχίζουν τις σπουδές τους και σε μεγαλύτερη ηλικία καθώς και ότι πολλοί είναι εκείνοι που καθυστερούν να παντρευτούν και να αποκτήσουν παιδιά, έχει αλλάξει την επικρατούσα άποψη για το πότε ξεκινάει η ενήλικη ζωή.

Όπως αναφέρουν οι επιστήμονες στην επιθεώρηση Lancet Child & Adolescent Health, είναι απαραίτητο να αλλάξει ο ορισμός της εφηβείας ώστε να αναπροσαρμοστούν η νομοθεσία και η κυβερνητική πολιτική.

Η εφηβεία θεωρείται ότι ξεκινάει όταν το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που είναι γνωστό ως υποθάλαμος αρχίζει να εκκρίνει μια ορμόνη, η οποία ενεργοποιεί την υπόφυση και τους γεννητικούς αδένες. Αυτό συνήθως συνέβαινε περίπου στην ηλικία των 14, αλλά το όριο μειώθηκε στα 10 χρόνια χάρις στη βελτιωμένη υγεία και διατροφή στο μεγαλύτερο μέρος του ανεπτυγμένου κόσμου.

Το αποτέλεσμα είναι στις χώρες του βιομηχανοποιημένου κόσμου, όπως η Βρετανία, ο μέσος όρος της ηλικίας που ένα κορίτσι θα έχει για πρώτη φορά έμμηνο ρύση να έχει μειωθεί κατά τέσσερα χρόνια τα τελευταία 150 χρόνια. Τα μισά κορίτσια σήμερα έχουν την πρώτη τους έμμηνο ρύση στα 12 ή στα 13 τους.

Υπάρχουν επίσης βιολογικοί παράγοντες για τους οποίους ο ορισμός της εφηβείας θα πρέπει να παραταθεί χρονικά, μεταξύ των οποίων το γεγονός ότι η σωματική ανάπτυξη συνεχίζεται. Για παράδειγμα, ο εγκέφαλος συνεχίζει να ωριμάζει και μετά τα 20, λειτουργώντας πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά. Εξάλλου, σε πολλούς ανθρώπους οι φρονιμίτες εμφανίζονται μετά τα 25.

Επιπλέον, οι νέοι σήμερα παντρεύονται και αποκτούν παιδιά σε μεγαλύτερη ηλικία.

Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Βρετανίας, στην Αγγλία και στην Ουαλία ο μέσος όρος της ηλικίας που ένας άνδρας παντρευόταν για πρώτη φορά το 2013 ήταν τα 32,5 χρόνια και μία γυναίκα τα 30,6. Αυτό δείχνει μια αύξηση κατά σχεδόν οκτώ χρόνια από το 1973.

Η επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας Σούζαν Σόγιερ, διευθύντρια του κέντρου υγείας εφήβου στη Βασιλική Παιδιατρική Κλινική της Μελβούρνης, γράφει: «Παρότι πολλά νομικά προνόμια που έχουν οι ενήλικοι ξεκινούν από τα 18 χρόνια, η ανάληψη ευθυνών και ρόλων ενηλίκων συνήθως συμβαίνει αργότερα».

Η ίδια υποστηρίζει ότι η αργοπορημένη απόκτηση οικογένειας και οικονομικής ανεξαρτησίας σημαίνει ότι η «ημιαυτονομία», η οποία χαρακτηρίζει την εφηβεία, έχει επεκταθεί.

Αυτή η κοινωνική αλλαγή, σύμφωνα με την δρ. Σόγιερ, απαιτεί και μια πολιτική αλλαγή, όπως για παράδειγμα την επέκταση των κοινωνικών παροχών σε ανήλικους, η οποία θα πρέπει να επεκταθεί μέχρι την ηλικία των 25.

Ωστόσο, η δρ. Τζαν Μακβάρις, Κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, διαφωνεί με αυτή την θεωρία. «Τα μεγαλύτερα παιδιά και οι νέοι διαμορφώνονται πολύ περισσότερο από τις κοινωνικές απαιτήσεις σε σχέση με την εσωτερική βιολογική τους ανάπτυξη».

 

Πηγή: Εφημερίδα «Καθημερινή»

Όσο περισσότερο ‘κολλούν’ στα κινητά τους οι έφηβοι, τόσο πιο δυστυχισμένοι είναι, σύμφωνα με έρευνα…

Όσο περισσότερο χρόνο περνάει μπροστά σε μία οθόνη ένας έφηβος, τόσο λιγότερο ευτυχισμένος είναι, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική έρευνα.

Τα μάτια των νέων που είναι κολλημένα συνέχεια στην οθόνη, είναι σαφώς πιο δυστυχισμένα, λένε οι Αμερικανοί ψυχολόγοι.

Από την άλλη, σύμφωνα με τη νέα μελέτη, ούτε η πλήρης αποχή από τις οθόνες φέρνει την ευτυχία.

Διαπιστώθηκε ότι οι πιο ευτυχισμένοι έφηβοι είναι όσοι χρησιμοποιούν τα ψηφιακά μέσα σχεδόν μία ώρα την ημέρα. Μετά τη μία ώρα χρήσης, όμως, αργά αλλά σταθερά, αυξάνεται η έλλειψη πραγματικής ικανοποίησης.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Σαν Ντιέγκο και της Τζόρτζια, με επικεφαλής την καθηγήτρια ψυχολογίας Τζιν Τουέντζ του πρώτου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ψυχολογίας «Emotion», ανέλυσαν στοιχεία για περισσότερους ένα εκατομμύριο εφήβους, συσχετίζοντας τις απαντήσεις τους σχετικά με το πόσο χρόνο ασχολούνται με το κινητό, την ταμπλέτα ή τον υπολογιστή τους, με το πόσο ευτυχισμένοι νιώθουν και πόσες πραγματικές -όχι online- επαφές έχουν.

Η ανάλυση έδειξε ότι, κατά μέσο όρο, οι νέοι που αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στις συσκευές τους με οθόνη, για να πλοηγηθούν στο διαδίκτυο, να ανταλλάξουν μηνύματα, να μπουν στα κοινωνικά δίκτυα όπως στο Facebook ή να παίξουν βιντεοπαιγνίδια, νιώθουν λιγότερο ευτυχισμένοι, σε σχέση με όσους συνομηλίκους τους περνάνε περισσότερο χρόνο κάνοντας άλλα πράγματα, όπως αθλητικές δραστηριότητες, ανάγνωση βιβλίων και περιοδικών, βόλτες με φίλους κ.ά.

Τα νέα ευρήματα συνάδουν με προηγούμενες μελέτες που έχουν, επίσης, δείξει ότι η συχνή χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και γενικότερα των οθονών αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης ψυχολογικών προβλημάτων.

«Το κλειδί για τη χρήση των ψηφιακών μέσων είναι η περιορισμένη χρήση τους» δήλωσε η κ. Τουέντζ και πρόσθεσε ότι στόχο πρέπει να αποτελεί ο περιορισμός της χρήσης τους το πολύ στις δύο ώρες ημερησίως. Αντίθετα, όπως είπε, «πρέπει να αυξηθεί ο χρόνος που αφιερώνει ένας έφηβος στους φίλους του πρόσωπο με πρόσωπο και στον αθλητισμό, δύο δραστηριότητες που εγγυημένα συνδέονται με μεγαλύτερη ευτυχία».

Οι Αμερικανοί ψυχολόγοι επισήμαναν ότι η μεγαλύτερη αλλαγή που έχει συμβεί στη ζωή των εφήβων μετά το 2012, είναι η αύξηση του χρόνου που σπαταλούν στα διάφορα ψηφιακά μέσα με οθόνη, ιδίως στο έξυπνο κινητό τους (smartphone), έναν πολύτιμο χρόνο που αποσπούν από τον ύπνο, τις φιλίες τους και την άσκησή τους.

«Η έλευση του έξυπνου κινητού τηλεφώνου αποτελεί την πιο εύλογη εξήγηση για την ξαφνική μείωση στην ψυχική υγεία των εφήβων» εκτίμησε η κ. Τουέντζ.

 

Πηγή: Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Παρασκευή 26/1/18, 17.30, Γυμνάσιο & Λύκειο Μαλλίων: «Παιδιά και Γονείς μπροστά στην Εφηβεία»

Άχ, αυτή η εφηβεία! Αφορμή για να αγχώνεσαι, αφετηρία για να… απογειώνεσαι!

Και λόγος. Λόγος να συζητάς, να μοιράζεσαι, να βρίσκεσαι με «ομοιοπαθείς»!
Για την εφηβεία και τη μαγεία της, τις δυσκολίες και τις ανησυχίες της, θα συζητήσουμε την Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2018 στις 17.30, στα Μάλλια Ηρακλείου, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου και του Γενικού Λυκείου της περιοχής.

Γονείς και εκπαιδευτικοί, μαθητές και… συνάνθρωποί μας μονίμως έφηβοι (!), σας περιμένουμε. Ο τίτλος της ομιλίας:

«Παιδιά και Γονείς μπροστά στην Εφηβεία»

Και… επί τη ευκαιρία, ιδού δέκα χρήσιμοι κανόνες για τους γονείς των εφήβων:

1. Ακούστε το παιδί σας. Να είστε πάντοτε διαθέσιμοι για διάλογο

2. Να είστε ευγενικοί. Μην εμποδίζετε τον εαυτό σας να δείχνει στοργή, αρκεί να μην φέρνετε το παιδί σας σε δύσκολη θέση μπροστά σε φίλους.

3. Εμπλακείτε στη ζωή του παιδιού σας και παρακολουθείστε τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις. Η συμμετοχή σας είναι το ίδιο σημαντική ή ακόμα περισσότερο απ’ ότι ήταν κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας.

4. Προσπαθήστε να γνωρίσετε τους φίλους του παιδιού σας. Είναι ο μόνος τρόπος να καταλάβετε καλύτερα τη συμπεριφορά του.

5. Να είστε σταθεροί. Θέστε όρια και δημιουργείστε ξεκάθαρους κανόνες.

6. Αποφύγετε τον υπερβολικό έλεγχο και μην είστε πολύ αυταρχικοί. Η αυτονομία είναι απαραίτητη για να ωριμάσει ο/η έφηβος. Δώστε στο παιδί σας το περιθώριο ώστε να αποκτήσει αυτοεκτίμηση και να παίρνει αποφάσεις χωρίς να ζητάει συνεχώς τη συμβουλή σας.

7. Καθοδηγείστε το παιδί σας στις πιο δύσκολες αποφάσεις. Δεν είναι αρκετά έτοιμο: να προγραμματίσει, να θέσει προτεραιότητες, να οργανώσει τις σκέψεις του, να ελέγξει τις παρορμήσεις του, και να σκεφτεί τις συνέπειες των πράξεων του.

8. Να είστε ρεαλιστές: οι προσδοκίες σας δεν πρέπει να είναι ούτε υπερβολικά μεγάλες αλλά ούτε και ελάχιστες.

9. Βοηθήστε το παιδί σας να γίνει ένας ευαίσθητος και υπεύθυνος πολίτης. Βοηθήστε το να βελτιώσει το σεβασμό του για τον καθένα, ανεξαρτήτως φυλής, κοινωνικής τάξης ή θρησκεύματος.

10. Αγαπήστε το παιδί σας χωρίς όρους, ειδικά όταν κάνει λάθη.

Όταν η επάρκεια του γονέα οδηγεί στην ευτυχία του παιδιού: Δευτέρα 22/1/18, 17.30 στο 46ο Δημ.Σχολείο Ηρακλείου

Πόσες και πόσες συζητήσεις, πόσα διαβάσματα, πόσες αναζητήσεις, πόσοι προβληματισμοί γι αυτήν την ιερή, μοναδική σχέση, τη μονάκριβη και πολύτιμη, τη θεμελιώδη σχέση ανάμεσα στο γονιό και το παιδί… 

Μιλάει ψιθυριστά αλλά πόσο δυνατά μες στην καρδιά ο στίχος του Γιώργου Σαραντάρη «Κατάγομαι από τα παιδικά μου χρόνια / όπως από μια χώρα»…  Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει παιδική ηλικία και δεν είναι λίγοι οι ηλικιωμένοι που αναγνωρίζουν πως ό,τι καλύτερο έζησαν είναι τα χρόνια της ηλικίας αυτής. 

Τα παιδικά χρόνια φωτίζουν ψυχές, ζεσταίνουν ζωές, δυναμώνουν πορείες. Προίκα μοναδική. Πατρίδα μόνη και μόνιμη. Πόσο μάλλον αν είναι ευτυχισμένα!

Η παιδική ηλικία λοιπόν πρωταγωνιστεί στην ομιλία που πραγματοποιείται τη Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2018 στις 17.30, στο 46ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου. Παιδικότητα και γονεϊκότητα, ανατροφή και ωρίμανση, αγάπη και όρια, αποδοχή και κανόνες, όλα ετούτα σε μια ομιλία που έχει ως κεντρικό θέμα

«Όταν η επάρκεια του γονέα

οδηγεί στην ευτυχία του παιδιού».

Για μια συζήτηση ενδιαφέρουσα και εμψυχωτική, περιμένουμε εσάς, γονείς και εκπαιδευτικούς που -επαρκείς ή όχι- έχετε ανήσυχο πνεύμα και γεμάτη καρδιά!