• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Απόψε, στο 3ο ΓΕΛ Ηρακλείου: Γονείς & έφηβοι σε εποχή κρίσης, χτίζουμε σχέσεις κατανόησης και αποδοχής

Με ιδιαίτερη χαρά σας περιμένουμε απόψε Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017, στο 3ο Γενικό Λύκειο Ηρακλείου (χώρος εκδηλώσεων – αμφιθέατρο), στην Εσπερίδα που συνδιοργανώνουν η Διεύθυνση του Σχολείου και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων.

Η εκδήλωση, που απευθύνεται σε γονείς, εκπαιδευτικούς και μαθητές, θα ξεκινήσει με ενημέρωση από τον Σύλλογο Γονέων και από τον Διευθυντή του Σχολείου, θα συνεχιστεί στις 18.15 με εισήγηση από τον υπεύθυνο ΣΕΠ Θεόδωρο Αντωνίου για το Πρόγραμμα Σπουδών του Λυκείου και, στις 19.15 η Υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ν. Ηρακλείου Μαρία Παναγιωτάκη θα πραγματοποιήσει ομιλία με θέμα:


«Γονείς και έφηβοι σε εποχή κρίσης, χτίζουμε σχέσεις κατανόησης και αποδοχής»!

Με έγνοια ειλικρινή και λαχτάρα για το σμίξιμο γονέων και εφήβων σε μια ισόρροπη και αρμονική συνύπαρξη, σας προσμένουμε να συζητήσουμε, να αμφισβητήσουμε, να πλουτίσουμε ψυχή και μυαλό!

Advertisements

Ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ηρακλείου στην Πρώτη Μαθητιάδα Αθλητισμού και Πολιτισμού Κρήτης!

Μια μεγάλη Γιορτή του Αθλητισμού και του Πολιτισμού, ένα χαρούμενο συναπάντημα νέων ανθρώπων που θα πορευτούν χωρίς το άγχος της νίκης, ξεκινά απόψε στο Παγκρήτιο Στάδιο!

Αναφερόμαστε στην 1η Περιφερειακή Μαθητιάδα Αθλητισμού και Πολιτισμού Κρήτης 2017!

Απόψε Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017, λαμπαδηδοδρόμοι θα μεταφέρουν τη φλόγα από την Πλατεία Ελευθερίας στο Παγκρήτιο Στάδιο (17.30), όπου θα πραγματοποιηθεί παρέλαση των Σχολείων, είσοδος και αφή της φλόγας και θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα με παραδοσιακή χορευτική επίδειξη, με συνοδεία Κρητικής Μουσικής, στην οποία θα συμμετάσχουν οι μαθητές των σχολείων.

Οι αθλητικές δράσεις και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις θα διεξαχθούν την Τετάρτη 18, Πέμπτη 19 και Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017 στο Παγκρήτιο Στάδιο Ηρακλείου (09.00-14.30).

Η Τελετή Λήξης θα γίνει την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου στις 17.00 στην Πλατεία Ελευθερίας, όπου μετά την παρέλαση των εθελοντών και των μαθητών θα ξεκινήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Μ΄ ένα σημαντικό μήνυμα –«χωρίς το φόβο της αποτυχίας και το άγχος της νίκης»– η 1η Παγκρήτια Μαθητιάδα, προτάσσει τον αθλητισμό του ελεύθερου χρόνου, της χαράς, της διασκέδασης, της φιλίας και της συνύπαρξης, της υγείας και της μαζικής συμμετοχής. Έναν αθλητισμό από όλους και για όλους!

Ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Ν.Ηρακλείου (η Υπεύθυνη Μαρία Παναγιωτάκη & η συνεργάτιδα Ψυχολόγος Άννα Χατζηκωσταντίνου), θα συντονίσει βιωματικό εργαστήριο με θέμα 

«Έλα να βγάλουμε τις μάσκες»! 

Συνεπιβάτες στο ταξίδι της Μαθητιάδας προς την αποδοχή και την αλληλεγγύη, θα εκφραστούμε με κέφι και θα παίξουμε σαν παιδιά που αλλάζουν ρόλους και ζωές, πρόσωπα και επιθυμίες!  Συνομιλίες, αγγίγματα, βλέμματα, συναισθήματα, κινήσεις, συγκινήσεις, αλληλεπιδράσεις, φωνές  και σιωπές, μέσα σε μια δράση βιωματική που βάζει στη σκέψη και στην πράξη,  τον έφηβο και τη ζωή, το Εγώ & το Εμείς, τον Εαυτό & τον Άλλο. Στη Μαθητική Γιορτή του Αθλητισμού και του Πολιτισμού βγάζουμε τις μάσκες των καθημερινών «πρέπει» και φωνάζουμε την αλήθεια της ψυχής μας!

Σας περιμένουμε σ’ αυτό το Εργαστήριό μας, στη βιωματική μας δράση αν προτιμάτε, την Τετάρτη 18, την Πέμπτη 19, αλλά και την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου στις 10.00-12.00!

Η ενηλικίωση των εφήβων όλο και περισσότερο αργεί…

Τα σημερινά δεκαοκτάχρονα αγόρια ή κορίτσια είναι εξίσου «ανώριμα» με τους δεκαπεντάχρονους εφήβους του 1976. Σε αυτό το εντυπωσιακό συμπέρασμα κατέληξε πολυετής έρευνα στις ΗΠΑ, η οποία δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ημέρες στο ειδικό περιοδικό «Child Development».

Οι ερευνητές που την υπογράφουν ανέλυσαν στις ΗΠΑ τις τυπικές αντιδράσεις ενηλικίωσης 8,4 εκατομμυρίων εφήβων (ηλικίας από 13 έως 19 ετών) τα τελευταία 40 χρόνια. Συγκεκριμένα, μελέτησαν εκείνη την εφηβική συμπεριφορά που σηματοδοτεί το πέρασμα στην ενηλικίωση: πρώτες ερωτικές εμπειρίες, κατανάλωση αλκοόλ, οδήγηση αυτοκινήτων κ.ά.

Το σύνδρομο του Πίτερ Παν

«Από το 2000 και μετά γίναμε μάρτυρες μιας συνεχούς μείωσης του αριθμού των εφήβων που στη ζωή τους κάνουν πράγματα που θεωρούνται προγύμναση για την είσοδό τους στην ενηλικίωση. Γύρω στο 2010, οι περισσότεροι έφηβοι ηλικίας 17-18 χρόνων έβγαιναν για ερωτικά ραντεβού λιγότερο απ’ ό,τι έκαναν οι 15-16 χρόνων τη δεκαετία του 1990. Επίσης, ενώ το 1991 το 54% των δεκαεπτάχρονων είχε κάποια ερωτική εμπειρία, το 2015 το αντίστοιχο ποσοστό έπεσε στο 41%. Οι σημερινοί δεκαοκτάχρονοι είναι σαν τους δεκαπεντάχρονους του χθες και οι σημερινοί εικοσιπεντάχρονοι είναι σαν τους δεκαοκτάχρονους του χθες», όπως είπε η Jean Twenge, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο San Diego, η οποία διηύθυνε αυτή την εκτενή έρευνα.

Αυτή η τάση επιβράδυνσης της ενηλικίωσης δεν αφορά μόνο τις πρώτες ερωτικές εμπειρίες αλλά σχεδόν όλες τις αντιδράσεις και, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι ανεξάρτητη από το φύλο. «Εξετάσαμε διάφορες υποθέσεις, όπως π.χ. την επιρροή του Διαδικτύου, όπως το γεγονός ότι σήμερα οι έφηβοι βρίσκονται στο Ιντερνετ περισσότερο χρόνο από το παρελθόν, συνεπώς δεν έχουν ώρες για να βγουν και να κάνουν πράγματα εκτός σπιτιού. Ομως, το Web δεν μπορεί να είναι η μοναδική εξήγηση, γιατί αυτή η τάση εκδηλώθηκε πριν από την απαρχή της μαζικής χρήσης του Διαδικτύου», υποστηρίζει η δρ J. Twenge.

Πιο πειστική ερμηνεία, σύμφωνα με του ειδικούς που συμμετείχαν σε αυτή την έρευνα, είναι η θεωρία «Ιστορία Ζωής» (Life History) της εξελικτικής Ψυχολογίας, η οποία διατείνεται ότι όσοι έφηβοι μεγαλώνουν σε ευκατάστατο οικογενειακό περιβάλλον δεν βιάζονται να μεγαλώσουν σε σχέση με όσους περνούν εφηβική ζωή με στερήσεις και στενοχώριες.

Όταν το μέλλον είναι αβέβαιο και τα οικογενειακά μέσα πενιχρά, οι νέοι άνθρωποι έχουν ένα ισχυρό κίνητρο για να επιταχύνουν το πέρασμα στην ενηλικίωση, να φύγουν από το σπίτι και παρά τις δυσκολίες να αναζητήσουν καλύτερη ζωή. Ένα άτομο που ήδη από την εφηβική ηλικία υποχρεώνεται να αναλάβει ευθύνες και έγνοιες ενηλίκου είναι πολύ πιο πιθανό να έχει ταχύτερη ανάπτυξη.

Αντίθετα, τα παιδιά των πιο εύπορων οικογενειών τείνουν να αναβάλλουν, επ’ αόριστον, την είσοδό τους στην ενήλικη ζωή. Μια σαφής επιβεβαίωση της καθοριστικής σημασίας των κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών στην επαναρρύθμιση του ανθρώπινου βιολογικού ρολογιού.

 

Πηγή: Η Εφημερίδα των Συντακτών

101 ιδέες για πρωτοπόρους εκπαιδευτικούς!

Παρά τις κατά καιρούς γκρίνιες μας και της προσπάθειες δαιμονοποίησης της τεχνολογίας λόγω αλόγιστης χρήσης, τα σύγχρονα μέσα που μάς παρέχονται πλέον στον εκπαιδευτικό χώρο, έχουν τη δυνατότητα να αίρουν διάφορα εμπόδια ανάμεσα στο μαθητή και το δάσκαλο.

Τα προηγμένα λογισμικά και το Διαδίκτυο αλλάζουν συνεχώς τον τρόπο πρόσβασής μας στη γνώση. Καινοτόμοι τρόποι διδασκαλίας και μάθησης επαναπροσδιορίζουν την εμπειρία της σχολικής αίθουσας. Έτσι γεννιούνται νέες προσδοκίες για τους μαθητές: πέρα από τις βασικές δεξιότητες, χρειάζονται ικανότητα συνεργασίας, επικοινωνίας και διαχείρισης της πληροφορίας –όλες δεξιότητες του 21ου αιώνα– και πρόσβαση σε εργαλεία μάθησης που κάνουν προσιτές τις δεξιότητες αυτές.

Εναρμονισμένοι μ΄αυτό το κλίμα σας δίνουμε τη δυνατότητα να αξιοποιήσετε υλικό που ανοίγει δρόμους βελτίωσης των γνώσεων των μαθητών, μέσα από την εξέλιξη και τον εμπλουτισμό του ίδιου του εκπαιδευτικού.

Γνωρίζοντας ότι δε στερείστε από… έμπνευση, σας παρουσιάζουμε τις «101 ιδέες για πρωτοπόρους εκπαιδευτικούς»!

Πρόκειται για ένα βιβλίο που δημιούργησαν άνθρωποι της Microsoft, (επιστημονική επιμέλεια: Ádám Merényi, Vince Szabó, Attila Takács), τη μετάφραση έκανε η Γιάννα Σκαρβέλη, ενώ την επιμέλεια κειμένων και την προσαρμογή στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, οι εκδόσεις Καλειδοσκόπιο. Το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε από

ε δ ώ. 

 

Όταν λέμε «όχι», βάζουμε όρια.

Όταν λέμε «όχι» λοιπόν, βάζουμε όρια. Είναι απαραίτητο, γιατί αλλιώς η ζωή μας θα ήταν αδύνατη. Το ζήτημα για μας,τους ενήλικες, είναι… μπορούμε να λέμε όχι; Γνωρίζουμε τα δικά μας όρια;

Ο τρόπος που λέμε «όχι» σε ένα παιδί διδάσκει με το δικό μας παράδειγμα, πώς να οριοθετεί τον εαυτό του το ίδιο το παιδί. Η ηπιότητα γεννά ευγένεια και η βία, την βία.

Ένας νέος  σε πρόσφατο συνέδριο διηγήθηκε πως όταν ήταν τριών χρονών έφαγε ξύλο από τον πατέρα του με την δερμάτινη ζώνη, και αυτό του έδωσε την αμετάκλητη μέχρι κάποια ηλικία εντύπωση πως αν κάνουμε λάθος πρέπει να νοιώσουμε φυσικό πόνο. Έτσι άρχισε να δέρνει τους συνομήλικους του, κι έγινε όπως περιγράφει «ο αστυνόμος» γιατί έδερνε όποιον θεωρούσε πως είχε άδικο. Αυτό έγινε αφορμή να τον διώχνουν από όλα τα σχολεία. Σήμερα είναι από τα στελέχη των οργανώσεων κατά της βίας αλλά υπέφερε πολύ για να αλλάξει αυτή την πρώτη «εγγραφή».

Η τοποθέτηση ορίων είναι λοιπόν απαραίτητη αλλά όχι μη διαπραγματεύσιμη, ως προς τα όρια κι όχι χωρίς επιλογές, ως προς τον τρόπο.

Η συγγραφέας Asha Phillips λέει πως στόχος του βιβλίου της «Όταν λέμε ‘όχι’», είναι να σκεφτούμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας σε σχέση με την ικανότητά μας να λέμε «όχι». Έτσι, κατανοώντας τη συμπεριφορά μας και την επίδραση που έχει στους άλλους,  αποκτούμε περισσότερες επιλογές στη ζωή. Η συγγραφέας τονίζει τη σημασία που έχει η  εξέλιξη του ανθρώπου και την πίστη της ότι τα άτομα συνεχώς εξελίσσονται και αλλάζουν.

 

Διατρέχοντας τις διάφορες ηλικίες του παιδιού, ξεκινάει από την νηπιακή και καταλήγει στην εφηβεία. Έτσι, η Φίλιπς, δείχνει τις επιλογές συμπεριφοράς   σε σχέση με τα όρια που θέτει στον εαυτό του και στους άλλους, με στόχο να γίνει βέβαια μεν αγαπητός αλλά και να κατορθώσει να ικανοποιήσει τις ανάγκες κι επιθυμίες του. Αυτός ο στόχος, μας αλλάζει και μας εξελίσσει.

Η σύνδεση της συνεχούς οριοθέτησης και διαπραγμάτευσης των ορίων που κάνει η συγγραφέας, με την εξέλιξη της προσωπικότητας του ατόμου και την ψυχική και πνευματική ωρίμανση, έχει σχέση με τη δημιουργική διευθέτηση των συγκρούσεων. Χρησιμοποιεί  ερευνητικά εργαλεία παρατήρησης με συνεργάτες της αλλά και τη δυνατότητα που έχει η ίδια ως σύμβουλος να καταγράφει περιπτώσεις.

 

Η μέθοδος που χρησιμοποιούν οι ερευνητές στους οποίους βασίζεται είναι η εξής:

Γίνονται εβδομαδιαίες επισκέψεις διάρκειας μίας ώρας, σε οικογένειες που έχουν μωρά, κατά την οποία ο παρατηρητής δεν κρατά σημειώσεις αλλά «…βυθίζεται στην ατμόσφαιρα και αργότερα καταγράφει όσο το δυνατόν λεπτομερέστερα, όλα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του. Δεν ψάχνει για συγκεκριμένα στοιχεία ούτε προσπαθεί να αναλύσει τα τεκταινόμενα….Τα βιαστικά συμπεράσματα και η επικριτική στάση αποφεύγονται συστηματικά. Σκοπός είναι η κατανόηση της εξέλιξης μέσα από τις επιμέρους εμπειρίες.»

Επίσης, εκτός των επισκέψεων,  καταγράφονται τα περιστατικά που έρχονται για βοήθεια και αναφέρονται στο βιβλίο με τον ανάλογο σεβασμό που οφείλεται στην προστασία των ονομάτων και άλλων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που θα πρόδιναν το απόρρητο του προσώπου που αφορούν.

Η Φίλιπς λέγοντας ότι σε όλες τις οικογένειες είναι φυσικό να υπάρχουν στιγμές ηρεμίας και στιγμές ταραχής που τις ονομάζει «καθημερινούς λόξυγκες ανάπτυξης».

 

Κατά την περίοδο που το βρέφος είναι πολύ μικρό, τα όρια που θέτει η μητέρα κατά κύριο λόγο, αλλά κι όποιος άλλος το φροντίζει, βοηθούν στο να αποκτήσει το μωρό ρυθμούς και σιγουριά. Διαφορετικά, εάν υπάρχει είτε παραμέληση, είτε επιβολές που πηγάζουν από υπερβολική φροντίδα, τότε το μωρό τα χάνει και υποφέρει. Για παράδειγμα μια μητέρα που δεν βάζει όρια στο παιχνίδι του παιδιού μαζί της μέχρι του σημείου να εξαντλείται, στερεί από τον εαυτό της την ανάπαυλα που χρειάζεται αλλά κι από το παιδί την ευκαιρία να ψάξει για τρόπους να ψυχαγωγείται και να εξερευνά τον κόσμο μόνο του.

Κάτι που φαίνεται σαν τέλεια σχέση μπορεί να είναι υπερπροστασία που δεν επιτρέπει να αναπτυχθεί σωστά η κοινωνικότητα του παιδιού και το μετατρέπει λίγο λίγο σε  τύραννο,  δημιουργώντας του παράλληλα μια ισχυρή εξάρτηση, καθώς πιστεύει πως δεν μπορεί τίποτα να κάνει μόνο του. Το «όχι» εδώ αποτελεί την ευκαιρία για να σκεφτεί και να δοκιμάσει το μωρό εναλλακτικές λύσεις, π.χ. πως να περνά την ώρα του χωρίς να είναι συνεχώς σε μια αγκαλιά, πως να κινείται, πως να ηρεμεί και να νανουρίζεται μόνο του. Μερικές φορές αρκεί να του δοθεί λίγος χρόνος, άλλοτε μερικές καθησυχαστικές κουβέντες, κι άλλοτε κάποιο όμορφο αντικείμενο, μια κουνουπιέρα που την κουνάει ο αέρας, ένα χρωματιστό παιχνίδι, κτλ. Η αγκαλιά και η συνεχής υποχώρηση στις επιθυμίες τους δεν είναι για τα μωρά  η πανάκεια. Αντίθετα μπορεί να συνηθίσουν σε μια κατάσταση που δεν τα αφήνει να κατανοήσουν ούτε τις δυνατότητές τους, ούτε τι σημαίνει όριο.

 

Η Φίλιπς μας λέει πως καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά αφομοιώνουν τους κανόνες και ίσως δείτε κάποια φορά ένα νήπιο να πετάει κάτι, λέγοντας στον εαυτό του: «μη το πετάς».

Έρχεται στη μνήμη μου διαβάζοντας αυτό  το βλέμμα του μωρού μιας φίλης τη στιγμή που χτύπαγε κάτι στο πάτωμα και το έσπαγε. Ήξερε ότι έβγαινε από το πλαίσιο των κανόνων αλλά δεν μπορούσε να αντισταθεί στον πειρασμό. Όμως έτσι δεν κάνουν οι ενήλικοι όλες τις ανακαλύψεις τους; Μια ανακάλυψη μπορεί να οφείλεται σε μια ζημιά ενός πειραματισμού.

Τα όρια είναι γι όλους μια πρόκληση, είναι διαπραγματεύσιμα, είναι πολύ δύσκολο να μάθει κανείς να συμμορφώνεται με τους κανόνες και πρέπει οι κανόνες να μην είναι ούτε τόσο ελαστικοί που να μην γίνονται αντιληπτοί αλλά, ούτε τόσο ανελαστικοί που να φοβίζουν και να αποτρέπουν κάθε εξερεύνηση.

Εναπόκειται στην κρίση του ενήλικα που είναι υπεύθυνος διαπαιδαγώγησης να τους αναδιαμορφώνει και να τους αναδιατυπώνει.

 

Τι γίνεται όμως και σε περιοχές όπου υπάρχουν επιπλέον κι εξωτερικές πιέσεις και συγκρούσεις;

Στο υπέροχο βιβλίο του Νοτιοαφρικανού καθηγητή και συγγραφέα Ντζαμπούλο Ντέμπελε «Fools», περιγράφονται σχέσεις παιδιών με μεγαλύτερους, γονείς, εκπαιδευτικούς, συγγενείς, σε συνοικίες  Αφρικανών που υποφέρουν από την λευκή κυριαρχία όχι μόνο της γης, αλλά και του νου, της κοινωνίας, και των δοξασιών, κι όπου η πρόοδος οφείλει να ακολουθεί τους κανόνες που έχουν  ορίσει αυτοί οι κατακτητές. Εκεί, τα μικρά αγόρια και κορίτσια, διαμορφώνουν τη δική τους άποψη μέσα από διαδοχικές συμμαχίες και συγκρούσεις σε μια αναζήτηση του πού ανήκουν και του πώς θα κερδίσουν τον σεβασμό των συνομήλικων και πώς θα αφήσουν την προστασία της μητρικής αγκαλιάς για να ενηλικιωθούν. Κάποια περιστατικά που περιγράφονται:

 

  • Ένα μικρό αγόρι ακολουθώντας το παράδειγμα μεγαλύτερων παιδιών και  βέβαια συνειδητά  παρακούοντας κάθε μητρική εντολή, τρέχει μισόγυμνο μέσα στην βροχή για να αποδείξει στον εαυτό του και στους συνομήλικους τη γενναιότητά του. Ξεπερνάει κάθε όριο φυσικής αντοχής, δε δέχεται βοήθεια από τους ανήσυχους γείτονες,  και νοιώθει την παγωνιά και τον κίνδυνο να τον κυκλώνουν, αλλά το συναίσθημα που ακολουθεί όταν εξαντλημένος πέφτει στο κρεβάτι του, είναι η βαθιά ικανοποίηση του να κερδίσεις ένα στοίχημα με τον εαυτό σου.

    Όπως λέει, «γενναιότητα σημαίνει να ξεχνάς την μαμά σου».

  • Ένας εντεκάχρονος τρέχει να ακούσει τον αγαπημένο του θείο που ασκείται στην τρομπέτα μαζί με συνομήλικα φιλαράκια και ο θείος του τον διώχνει βάναυσα. Απλώς εκνευρίζεται διότι όταν ασκείται τον ενοχλεί η παρουσία τρίτων. Ο μικρός νοιώθει πολύ ταπεινωμένος και παραπονεμένος, αδυνατώντας να καταλάβει το γιατί, ακόμα κι όταν ο θείος του φέρεται κατόπιν με τον ίδιο τρόπο και σε άλλον, ενήλικο… παρείσακτο. Η μητέρα του παιδιού, χαϊδεύοντάς το, του εξηγεί πως ο θείος έχει ανάγκη να απομονώνεται για να βρίσκει δυνάμεις για να είναι, σαν μουσικός, ακόμα πιο κοντά με τον κόσμο όταν παίζει. «Δεν είναι πως δεν αγαπάς πια τους ανθρώπους, αλλά γιατί θέλεις να προετοιμάσεις τον εαυτό σου να τους αγαπάς περισσότερο και καλύτερα. Έτσι πρέπει να μείνεις μόνος. Ο θείος σου ήθελε να μείνει μόνος για να κάνει καλύτερη μουσική». Το παιδί πείθεται από αυτό το παράδοξο γιατί σκέφτεται πως  το προηγούμενο βράδυ που ο θείος του μιλούσε για τα ηφαίστεια, τα πνεύματα, την ιστορία του τόπου, και την ανάγκη καθαρμού των σωμάτων και των ψυχών των ανθρώπων, και τόσα άλλα υπέροχα, κι αυτός ο ίδιος δε θα ήθελε κανείς να τους διακόψει.

    Την άλλη μέρα «…κοιτάζω τον θείο απέναντι, στο άλλο κρεβάτι. Χαμογελάει. Βαθιά μέσα μου δε θέλω να χαμογελάσω εξ αιτίας της συμπεριφοράς του  σ’ εμένα, χτες. Αλλά επειδή καταλαβαίνω, χαμογελώ. Χαίρομαι γιατί σκέφτομαι πως είναι καλό να καταλαβαίνεις, γιατί μπορείς να κάνεις το σωστό. Αν δεν καταλάβαινα θα συνέχιζα να ‘μαι θυμωμένος. Κι ο θείος κι εγώ θα συνεχίζαμε να ‘μαστε θυμωμένοι για πάντα».

    Η σύγκρουση λοιπόν με τον αγαπημένο θείο καρποφορεί γιατί κάποιος εξήγησε με τρυφερότητα στο παιδί τα αίτια μιας, ανεξήγητης  για αυτό, συμπεριφοράς και το βοήθησε να νοιώσει ασφάλεια αλλά και να ταυτιστεί με την ανάγκη του θείου, αν και η ανάγκη  εκφράστηκε με απότομο τρόπο.

Η Φίλιπς λέει πως είναι πιθανό η αυταρχική συμπεριφορά ενός γονιού του στυλ «εγώ ξέρω καλύτερα από εσένα» να φέρει στην επιφάνεια την επαναστατικότητα των παιδιών, μια περιφρόνηση ή μια υποταγή που θυμίζει κακοποιημένα παιδιά. Αναφέροντας τον παιδοψυχολόγο M.Waddell, λεει πως «οι διαρκώς   αυστηροί και αυταρχικοί γονείς που έχουν την τάση να μη βλέπουν διαλεκτικά τα πράγματα ενδέχεται να ενθαρρύνουν ακούσια τα παιδιά τους να φτάσουν στα άκρα, ενώ πιστεύουν ότι αντίθετα τα περιορίζουν». Εδώ, όταν κι ο άλλος γονιός δείχνει όμοια στάση ή ουδετερότητα και υπάρχει αίσθημα αδιεξόδου, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή ρήξη των υποστηρικτικών οικογενειακών δεσμών που ωθεί το παιδί να αναζητήσει ακόμα και λύσεις απελπισίας.

Το ερώτημα είναι για εμάς,  εάν στο σχολείο γίνει αντιληπτό αυτό το αδιέξοδο και πώς η διαμεσολάβηση του σχολικού περιβάλλοντος βοηθάει ενδεχομένως, έτσι ώστε να προληφθούν αυτές οι λύσεις απελπισίας, κι ακόμα πώς αυτό μπορεί να επηρεάσει θετικά την ωρίμανση του μαθητή. Επιπλέον το πώς μπορεί το σχολικό περιβάλλον να είναι σταθερά διαθέσιμο για να ενισχύσει τους μαθητές στις επιλογές ζωής χωρίς όμως αυτό να αποβαίνει απειλητικό ή ανταγωνιστικό για τους γονείς. Να βρίσκει δηλαδή το παιδί την ασφάλεια που χρειάζεται,  και οι γονείς τις εξηγήσεις για τους κανόνες που υπάρχουν και που υποστηρίζονται από όλο το σχολικό πλαίσιο, τον εκπαιδευτικό, την πολιτεία, και την διοίκηση.

Επιπλέον το σχολικό περιβάλλον, μπορεί να επιδράει και επουλωτικά:

Σε μία διεθνή συνάντηση για την βία σε σχέση με την νεολαία  που έγινε στην Βουδαπέστη, ένας εκπαιδευτικός, ο Άλαν Σπράνγκ, που ασχολείται με παιδιά παραβάτες τα οποία έκαναν κάποιο σοβαρό παράπτωμα και έχουν μια ειδική αγωγή, βασίζεται για να ωφελήσει αυτά τα παιδιά στις δυνατότητες που αυτά επιδεικνύουν και που είναι η άλλη όψη της αρνητικής τους συμπεριφοράς πάνω στην οποία ο παιδαγωγικός του στόχος μπορεί να βρει «πατήματα» για να τα βοηθήσει να επιλέγουν με σοφότερο τρόπο την συμπεριφορά τους. Οι δυνατότητες αυτές περιγράφονται από τον ίδιο ως εξής:

 

Τι θαυμάζω στους νέους με τους οποίους εργάζομαι 

Αν ήταν δυνατό να λάβει κανείς υπόψη του όλες τις δυσκολίες που πέρασαν τα παιδιά αυτά  στην ζωή τους, νομίζω πως θα θεωρούσαμε αξιοθαύμαστο το ότι επέζησαν τόσο καλά όσο είναι. Δικαιούνται τον απόλυτο σεβασμό κι εκτίμησή μου.

Έχουν πολλά να μας προσφέρουν: 

Την μοναδική δική τους οπτική (την μοναδική έτσι κι αλλιώς, εμπειρία ζωής τους) 

Αυθύπαρκτες ανθρώπινες ιδιότητες που κατόρθωσαν να τα στηρίξουν και που ίσως εμείς να έχουμε χάσει. 

Μπορούμε να μάθουμε από αυτά, μαθήματα που μόνο αυτά μπορούν να μας δώσουν. 

Αν κερδίσουμε αυτά για τον εαυτό μας μπορεί να γίνουμε περισσότερο δυνατοί. 

Τα  άτομα με τα οποία συνεργάζομαι έχουν τις εξής τάσεις: 

Δεν φοβούνται την εξουσία – έχουν πολύ κουράγιο. Σε ένα εχθρικό κόσμο, είναι έτοιμα να σταθούν αντιμέτωποι με όλα αν το θεωρούν σωστό. 

Αρνούνται να μείνουν παθητικά μέσα σε καταστάσεις που τους φαίνονται παράλογες – δεν συμβιβάζονται με πράγματα που τους φαίνονται λάθος. 

Έχουν μια καλή αίσθηση του τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο και δεν διστάζουν να δραστηριοποιηθούν σε ότι θεωρούν σωστό. 

Γενικά έχουν αλληλεγγύη μεταξύ τους και την αίσθηση του «όλοι για έναν και καθένας για όλους»

 

Ποιος δε θα ήθελε οι μαθητές του να έχουν τέτοια χαρακτηριστικά; Κάποιος ίσως που δεν θέλει μαθητές σκεπτόμενους και δραστήριους. Ένα σχολικό σύστημα που δεν θα έβαζε τους μαθητές στο επίκεντρο. Ο Άλαν θέλει να δούμε τα παιδιά σε σχέση με την υπόλοιπη ζωή τους αλλά και μέσα στην εκπαιδευτική σχέση με την οποία κι εμείς σαν εκπαιδευτικοί εξελίσσουμε τον εαυτό μας. Και συνεχίζει:

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε κάνει διάφορες υποχωρήσεις στους στόχους της ζωής μας:

  • Οι πραγματικοί μας στόχοι εγκαταλείπονται

  • Περιοριζόμαστε από απαιτήσεις οικονομικού συστήματος που δεν έβαλε ποτέ τις ανθρώπινες ανάγκες μας στο επίκεντρο.

Αυτές οι υποχωρήσεις όταν τις κάναμε ήταν γιατί κρίναμε πως ήταν περισσότερο  ασφαλής η επιλογή εκείνη παρά το να επιδιώξουμε όλα όσα θα θέλαμε. Λυγίσαμε κάτω από πιέσεις γονιών, σχολείων, και της κοινωνίας γενικότερα.

Αυτή η υποχώρηση μπορεί να είχε μεγάλο κόστος για εμάς. Αν θελήσουμε να σκεφτούμε τώρα αυτά τα όνειρα ίσως χρειαστεί να πενθήσουμε την απώλειά τους πριν τρέξουμε πίσω από τις σημερινές μας επιδιώξεις.

Το εμπόδιο που συναντάμε -που λέει ότι δεν γίνεται κάτι- μπορεί να πρέπει να μετακινηθεί πριν μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Αυτό το εμπόδιο επηρέασε στο παρελθόν την ικανότητά μας να αγωνιζόμαστε για αυτό που πραγματικά θέλουμε και ίσως μας εμποδίζει ακόμα.

 

Θεωρώ την κατάθεση αυτή του Άλαν  πολύτιμη για να μπορέσουμε, πίσω από τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργεί η συμπεριφορά ενός μαθητή στο σχολικό περιβάλλον, να διακρίνουμε την δύναμη ενός νέου ανθρώπου να αντιστέκεται σε πιέσεις τις οποίες δεν καταλαβαίνει, με όποιον τρόπο έχει μάθει. Είναι ευκαιρία ανάλυσης και δράσης, αντί να προσδώσουμε απλώς τον αρνητικό χαρακτηρισμό που θα τσακίσει κι εμάς και το παιδί. Ευκαιρία να επιμείνουμε στην παιδαγωγική σχέση και να επαναδιαπραγματευτούμε τους κανόνες και τα όρια.

 

 

Οι διακρίσεις σε βάρος των κοριτσιών… καλά κρατούν, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα

Μεγάλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε τρεις χώρες -Ισπανία, Κολομβία και Ουγκάντα- από τη φιλανθρωπική Μη Κυβερνητική Οργάνωση Plan International, που έχει έδρα το Λονδίνο, αποδεικνύει ότι η βία εις βάρος των κοριτσιών θεωρείται «αποδεκτή» αλλά και «δεδομένη» λόγω φύλου.

Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε με συνεντεύξεις 301 αγοριών και κοριτσιών στις παραπάνω χώρες, φέρνει ξανά στο φως πρακτικές όπως: κορίτσια που εξαναγκάζονται να έχουν ερωτικές συνευρέσεις με αντάλλαγμα σχολικά βιβλία, ανήλικες που υποχρεώνονται να παντρευτούν χωρίς να το θέλουν, βιασμούς κ.λπ.

Η επικεφαλής της Plan International Αν-Μπριγκίτε Άλμπρεκτσεν, αναφέρει ότι «οι τρομακτικές μαρτυρίες των κοριτσιών αποκαλύπτουν ότι σχεδόν η κάθε εμπειρία τους – είτε στο σπίτι, είτε στο σχολείο, είτε στα δημόσια μέσα μεταφοράς ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – τους υπενθυμίζει ότι είναι κατώτερα των αγοριών».

«Η βία, συγκεκριμένα, κρίνεται ως τόσο φυσιολογική ώστε κάποια κορίτσια να τη θεωρούν συνοδευτικό του φύλου τους», αναφέρει.

Βάσει στοιχείων των Ηνωμένων Εθνών, ένα τρίτο όλων των γυναικών υφίστανται σωματική ή σεξουαλική βία κάποια στιγμή στη ζωή τους. Μια στις πέντε θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού, ενώ τα υψηλά ποσοστά δολοφονιών και ενδοοικογενειακής βίας μαστίζουν πολλές χώρες.

Όπως διαπιστώνεται στη μελέτη της Plan International, οι διακρίσεις με βάση το φύλο ξεκινούν από το σπίτι, όπου οι προσδοκίες για τη συμπεριφορά των κοριτσιών ενισχύονται από τους γονείς τους, τους αδελφούς τους και τον ευρύτερο οικογενειακό κύκλο.

Πράγμα που σημαίνει ότι τα κορίτσια είναι υπεύθυνα για τις περισσότερες οικιακές εργασίες και για τη φροντίδα, ενώ η βία, περιλαμβανομένης της σεξουαλικής βίας, παραβλέπεται.

Όπως τονίζεται, η ανισότητα των φύλων βασίζεται σε παραδοσιακές απόψεις μισογυνισμού, σύμφωνα με τις οποίες τα κορίτσια είναι κατώτερα και λιγότερο ικανά από τα αγόρια και στις τρεις χώρες όπου πραγματοποιήθηκε η έρευνα.

«Αυτή η βαθιά ριζωμένη προκατάληψη που θέλει τις γυναίκες και τα κορίτσια να θεωρούνται κατώτερα είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τον τερματισμό της ανισότητας», αναφέρει η έκθεση.

Ως συνέπεια, πολύ συχνά τα κορίτσια έχουν ελάχιστο ή καθόλου λόγο στο πότε και με ποιον θα παντρευτούν ή στο αν θα πάνε στο σχολείο, ενώ τα σώματά τους και η σεξουαλικότητά τους τυγχάνουν μεταχείρισης «προϊόντων προς ανταλλαγή».

Στην Ουγκάντα η ανέχεια μπορεί να οδηγήσει τα κορίτσια στο σεξ με μεγαλύτερα αγόρια και αντάλλαγμα βασικά είδη καθημερινής χρήσης: από προϊόντα προσωπικής υγιεινής έως τα δίδακτρα του σχολείου, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν τα μαθήματα.

Σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης, «το κλειδί της ισότητας είναι να αντικρούσουμε την ευρεία αντίληψη ότι τα κορίτσια αξίζουν λιγότερο από τα αγόρια», αναφέρεται.

Ωστόσο, διαπιστώνεται ότι στην Ουγκάντα και την Κολομβία τα κορίτσια δεν θεωρούν πλέον τους εαυτούς τους αποκλειστικά υπεύθυνους για την προώθηση της ισότητας των φύλων.

Όλο και συχνότερα αναζητούν «συμμάχους», όπως αρχηγούς της κοινότητας, δημάρχους, δασκάλους και αγόρια για να αλλάξουν τις κοινωνικές νόρμες.

«Αυτή είναι μια σαφής αλλαγή σε σχέση με αποδείξεις που συλλέχθηκαν σε προηγούμενη έρευνα όταν είχε θεωρηθεί ότι η αλλαγή ήταν κατά πολύ ευθύνη των κοριτσιών και των μητέρων τους», τονίζεται.

 

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Ας ζουν οι άλλοι «μικρές ζωές»… Εσύ, μην το κάνεις!

Ένα πράγματι ξεχωριστό video που απευθύνεται στα παιδιά και τους εφήβους που δέχονται κακόβουλα σχόλια και ταπεινώσεις, κοροϊδίες και λόγια μίσους από συνομηλίκους τους… Γνωστή από την παρουσία της στην τηλεόραση η Σίσσυ Χρηστίδου, σ΄ αυτό το video μιλάει από καρδιάς για τους λόγους που μπορεί να ωθούν κάποιον να είναι κακοποιητικός. Να προκαλεί εκφοβιστικές συμπεριφορές, να μιλάει άσχημα, να χτυπάει… Παράλληλα, προκαλεί τον κάθε θεατή του video:

Μη μισείς τους haters. Όταν μισείς, γίνεσαι hater εσύ.. Αντί για αυτό, προσπάθησε να συγχωρείς. Να αγαπάς ♥ Είναι μικρά παιδιά μέσα τους, που το μόνο που θέλουν είναι μια αγκαλιά. Την αγκαλιά που δεν πήραν 😞 Αγάπη. Άστους να μισούν. Εσύ μην το κάνεις. Αυτό είναι αρκετό για να κάνει τον κόσμο μας έναν καλύτερο κόσμο. Αν απλά εσύ.. δεν το κάνεις!