• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα , προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

«Έφηβος – Οικογένεια – Σχολείο»: Σχολές Γονέων από τον Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων Ηρακλείου

ΣΣΝ.σχολές.γονέων

O Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Δ.Δ.Ε. Ν. Ηρακλείου, στο πλαίσιο της ψυχοκοινωνικής στήριξης των σχολικών μονάδων του Νομού, ξεκινά τη λειτουργία δύο κύκλων Σχολών Γονέων για τους γονείς των μαθητών των Γυμνασίων και των Λυκείων. Βασικός στόχος της λειτουργίας των σχολών γονέων είναι η ενδυνάμωση των γονέων στο δύσκολο ρόλο τους με την επεξεργασία θεμάτων που θα δώσουν επιστημονικές απαντήσεις στους προβληματισμούς τους και διέξοδο στις ανησυχίες τους. Η κατανόηση των σχέσεων μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο και της επίδρασής τους στον ψυχισμό των εφήβων θα διευκολύνει τις σχέσεις μεταξύ σχολείου – οικογένειας και θα ενισχύει τις θετικές συμπεριφορές.

Οι Σχολές Γονέων που έχουν το γενικό τίτλο «Έφηβος – Οικογένεια – Σχολείο», θα πραγματοποιηθούν στο χώρο του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ηρακλείου, Ρολέν 4, 2ος όροφος (τηλ. 2810246877, e-mail: symvstathmos@gmail.com) τις ημέρες και τις ώρες που αναφέρονται παρακάτω.

Παρακαλούνται οι γονείς που ενδιαφέρονται, να δηλώσουν συμμετοχή τηλεφωνικά ή μέσω email, στον Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων. Σας περιμένουμε με πολλή χαρά!


ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
«Έφηβος – Οικογένεια – Σχολείο»

Τετάρτη 4 Μαρτίου 2015, 16.00-18.00: «Ακούγοντας ο ένας τον άλλον: Η βελτίωση της επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια»

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015, 16.00-18.00: «Μεγαλώνοντας με εφήβους: Αναζήτηση ταυτότητας, διαχείριση συναισθημάτων»

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015, 16.00-18.00: «Το άγχος στη ζωή μας και η διαχείρισή του»

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2015, 16.00-18.00: «Μπροστά στο διαζύγιο: Επιπτώσεις στον έφηβο και τρόποι χειρισμού»

Δευτέρα 30 Μαρτίου 2015, 16.00-18.00: «Εφηβεία, διαφυλικές σχέσεις και σεξουαλική αγωγή»

 

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΛΥΚΕΙΟΥ

«Έφηβος – Οικογένεια – Σχολείο»

Τρίτη 3 Μαρτίου 2015, 16.00-18.00: «Ακούγοντας ο ένας τον άλλον: Η βελτίωση της επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια»

Τρίτη 10 Μαρτίου 2015, 16.00-18.00: «Μεγαλώνοντας με εφήβους: Αναζήτηση ταυτότητας, διαχείριση συναισθημάτων»

Τρίτη 17 Μαρτίου 2015, 16.00-18.00: «Το άγχος στη ζωή μας και η διαχείρισή του»

Τρίτη 24 Μαρτίου 2015, 16.00-18.00: «Μπροστά στο διαζύγιο: Επιπτώσεις στον έφηβο και τρόποι χειρισμού»

Τρίτη 31 Μαρτίου 2015, 16.00-18.00: «Εφηβεία, διαφυλικές σχέσεις και σεξουαλική αγωγή»

Το εφηβικό θέατρο και η ξεχωριστή μαγεία του!

Εποχή σχολικών εκδρομών με χαρακτήρα εκπαιδευτικό, πολιτιστικό, ψυχαγωγικό και… μια θαυμάσια ιδέα είναι η παρακολούθηση κάποιας αξιόλογης θεατρικής παράστασης από τα εφηβάκια μας και τους συνοδούς εκπαιδευτικούς στο «κλεινόν άστυ». Το θέατρο, αλλά και ό,τι συνομιλεί μαζί του συγκινεί τους εφήβους. Και βεβαίως η τέχνη και η αισθητική του θεάτρου έχουν βαθιά παιδαγωγική επίδραση στη ψυχούλα τους!

Ρίξτε λοιπόν μια ματιά στις παραστάσεις που παίζονται αυτή τη στιγμή στην Αθήνα φλερτάροντας ανοιχτά με το εφηβικό κοινό. Μάς παρουσιάζουν έρωτες, περιπέτειες, ιστορικές αναδρομές και ένα χωριό γεμάτο… ηλίθιους!

Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα φοράνε δερμάτινα μπουφάν και τζιν παντελόνια και ακούν τα ανατρεπτικά κομμάτια του B.D. Foxmoor (Active Member) στην παράσταση «Ρ(ωμαίος) και Ι(ουλιέτα) forever». Τίτλος που θα μπορούσε να είναι γκράφιτι έξω από Λύκειο! Στη διασκευή του Αντώνη Γαλέου, που παίζεται στο θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος, ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα αφήνουν πίσω τους την Ελισαβετιανή εποχή και μας συστήνονται ως δύο σύγχρονοι νέοι, οι οποίοι προτείνουν μία άλλη οπτική στο  πως μπορεί να ζει κανείς σήμερα.

Έναν άλλο έρωτα, λίγο πιο… σκανδαλιάρικο, περιγράφουν τα «Μάγια της πεταλούδας». Το παραμύθι του Λόρκα, που σκηνοθέτησε η Ν. Ξεναρίου  στο Σύγχρονο Θέατρο-Εταιρία Θεάτρου ξετυλίγει μέσα από πρόζα και μουσική τον έρωτα ενός σκαθαριού για μία τραυματισμένη πεταλούδα.

Η αγάπη είναι το θέμα και στην παράσταση «Από τι ζουν οι άνθρωποι». Το διήγημα του Λέοντος Τολστόι δραματοποιήθηκε από τους Όλια Λαζαρίδου, Γιώργου Νανούρη και Ηλία Κουνέλα και παρουσιάζεται από τους ίδιους, στο θέατρο Πορεία, σε μια παράσταση που έρχεται να θυμίσει και να υπογραμμίσει με συναίσθημα: η αγάπη είναι αυτή που δίνει νόημα στη ζωή.

 «Αντιγόνη» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

«Αντιγόνη» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Το «Αμάρτημα της μητρός μου», το αυτοβιογραφικό διήγημα του Γ. Βιζυηνού διδάσκεται και αποτελεί μέλος της εξεταστέας ύλης στο μάθημα της Λογοτεχνίας στην Γ΄ Λυκείου (στη θεωρητική κατεύθυνση) ενώ εδώ και οχτώ χρόνια παρουσιάζεται σε θεατρικές σκηνές της Αθήνας. Οι έφηβοι και οι φοιτητές μπορούν να το δουν την περίοδο αυτή χωρίς το άγχος  των Πανελληνίων από τον εξαιρετικό Ηλία Λογοθέτη στο θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών.

Σύνδεση με τα σχολικά βιβλία έχουν ακόμα τόσο η περφόρμανς «Οδύσσεια» που παρουσιάζεται σε μια χειροποίητη εκδοχή από την ομάδα PatariProject στο Olvio όσο και η «Αντιγόνη». Η έμπειρη σε εφηβικά θεάματα ομάδα 4Frontal παρουσιάζει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου την τραγωδία του Σοφοκλή και αναδεικνύει την ευθύνη του ανθρώπου ως μέλους μιας ισόνομης πολιτείας, την απόδοση του δικαίου, τις συνέπειες των πράξεων και τα όρια της κοινωνίας.

 «Το τρίτο κύμα» στο Εθνικό Θέατρο

«Το τρίτο κύμα» στο Εθνικό Θέατρο

Την αφορμή να κατέβουν οι έφηβοι τα σκαλιά του ιστορικού Υπογείου του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν», δίνει η σκηνική σύνεση «Υπόγειο στο φως». Ο μαθητής και μετέπειτα συνεργάτης του Κάρολου Κουν, Κωστής Καπελώνης, σκηνοθετεί την παράσταση αφιέρωμα στα 60 χρόνια λειτουργίας του Υπογείου, η οποία κινείται χρονικά ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν και επιχειρεί να φωτίσει τα στοιχεία εκείνα που κάνουν την ιστορία του Θεάτρου Τέχνης ανεπανάληπτα διαχρονική και παντοτινά επίκαιρη.

Και, το Εθνικό Θέατρο όμως βρίσκεται κοντά στους νέους με την  Εφηβική Σκηνή του να παρουσιάζει «Το τρίτο κύμα» των Τζόζεφ Ρόμπινετ, Ρον Τζόουνς σε σκηνοθεσία Νίκου Αρβανίτη. Το αδυσώπητο πρόσωπο του φασισμού θα γνωρίσουν καθηγητές και μαθητές, όταν, μέσω ενός πειράματος, μπλεχτούν σε ένα ανεξέλεγκτο παιχνίδι ρόλων.

 «Όχι αθώος πια» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

«Όχι αθώος πια» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Κοντά στον προβληματισμό των νέων βρίσκεται και η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, η οποία από την αρχή της λειτουργίας της ανεβάζει έργα κοινωνικού προβληματισμού στην εφηβική της σκηνή. Φέτος, η Γεωργία Μαυραγάνη και η  ομάδα Happy End παρουσιάζουν την παράσταση «Όχι αθώος πια». 

«Μη νομίζετε πως είμαστε καλά/ έχουμε τα δικά μας ψυχολογικά» τραγουδούν οι ηθοποιοί. Η παράσταση, φτιαγμένη με τη βοήθειά των έφηβων, μέσα από συνεντεύξεις, εργαστήρια και ένα  ειδικά διαμορφωμένο blog, καταπιάνεται με τα αιώνια εφηβικά ερωτήματα: Πώς είναι να αποχαιρετάς την παιδική αθωότητα και να εισέρχεσαι στον κόσμο των «μεγάλων»;

Τι επιστολή θα έγραφες στον έρωτα; Στην πλήξη; Στο θυμό; Στο φόβο; Στον ίδιο σου τον εαυτό; Και τελικά, τι θα σε έκανε να πεις… «Όχι αθώος πια»;

Μια παράδοξη ιστορία περιγράφει το έργο «Μπιλ και Λου», που ανεβάζει ο Δημήτρης Μπογδάνος στο θέατρο Skrow. Στο έργο μια κοπέλα αλληλογραφεί με ένα άγνωστο άνδρα στην άλλη μεριά του πλανήτη, εξηγώντας τα δισεπίλυτα προβλήματά της. Με σαρκοβόρο χιούμορ και αφοπλιστική ωμότητα, το παραμύθι αυτό θίγει την παιδική παραμέληση, τη σχολική βία, τη μοναξιά, την αυτοεκτίμηση και την κοινωνική απομόνωση, αλλά πάνω απ’ όλα ανυψώνει τη φιλία και τον σεβασμό σε υπέρτατα αγαθά επιβίωσης.

 «Οι ηλίθιοι» στο θέατρο Αλίκη

«Οι ηλίθιοι» στο θέατρο Αλίκη

Έργο προβληματισμού με ένα όμως κωμικό τρόπο είναι και «Οι ηλίθιοι» του Νιλ Σάιμον που παίζεται στην παιδική- εφηβική σκηνή του θεάτρου Αλίκη σε σκηνοθεσία του Πέτρου Φιλιππίδη. Μία πολύ παράξενη αλλά βαριά κατάρα καταδυναστεύει τους κατοίκους ενός χωριού: να γεννιούνται και να πεθαίνουν αμόρφωτοι μέχρι που εμφανίζεται ο δάσκαλος Λέων Τολτσίνσκι (Νίκος Κουρής).

 

Πηγή: athinorama.gr, προτάσεις της Βάσιας Κυριάκου

Τα όρια, είναι το μεγαλύτερο δώρο μετά την αγάπη!

27.2.15

Στο 37ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου (Μυρτιάς 22, τηλέφωνο: 2810-238757) θα βρεθούμε την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2015 στις 17.30 το απόγευμα, να συνομιλήσουμε για το ανυπέρβλητο αίτημα της αγάπης προς τα παιδιά, τα διαρκή ερωτήματα των κατάλληλων ορίων, την αγωνία της γονεϊκής πειθαρχίας και την ανάγκη του αναστοχασμού πάνω σε όσα μέχρι τώρα καταφέραμε και στα άλλα που δεν…

Θέμα της ομιλίας: «Όρια και Πειθαρχία στο παιδί:

Το μεγαλύτερο δώρο μετά την αγάπη»

Η προσφορά της ζωής από τους γονείς είναι μια ολοκληρωμένη πράξη και απόδειξη υπέρτατης αγάπης, μιας και η ζωή είναι το δώρο με την υψηλότερη  αξία. Η ευθύνη αυτού του δώρου της ζωής μαζί με την οριοθέτηση του εαυτού είναι το κορυφαίο στοίχημα για τα παιδιά μας!

Τόπο στα συναισθήματα και στην ορθή έκφρασή τους!

Να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, να μην τα προσπερνάμε, να μην «τα κρύβουμε κάτω από το χαλί», να μην τα φοβόμαστε, να είμαστε ειλικρινείς! Κι επειδή τα παιδιά μαθαίνουν από αυτό που κάνουμε – κι όχι από αυτό που απλώς λέμε - η δική μας πράξη θα είναι ισχυρό κίνητρο για να εκφράσουν και τα δικά τους συναισθήματα. Τόπο στα συναισθήματα λοιπόν, ακόμα και στο θυμό! Ναι, στην ορθή διαχείρισή του! 

3thymos

Η διαφορετικότητα είναι δύναμη και δικαίωμα στη ζωή

kite2

Η «τρέλα» έχει κατά καιρούς αποκτήσει πολλές εικόνες. Ο άνθρωπος που βιώνει ψυχικά προβλήματα συχνά εκπροσωπείται από την εικόνα του «επικίνδυνου σχιζοφρενούς» ή την εικόνα του «τεμπέλη και αυτοκτονικού καταθλιπτικού» ή στην καλύτερη περίπτωση αυτού που «δε θέλει να αναλάβει καμία ευθύνη και καταφεύγει στην τρέλα για δικαιολογία». Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας εκπροσωπούνται από τον «πειραγμένο τρελογιατρό» της ελληνικής ταινίας. Και τελικώς, οι οικογένειες παλεύουν με τα προβλήματα ψυχικής υγείας αποκλεισμένες από την κοινότητα γεμάτες ντροπή και ενοχή γι’ αυτό που τους συνέβη, απευθυνόμενες αργά πλέον, όταν το πρόβλημα έχει εξαντλήσει τα μέλη της σε κάποιον ειδικό.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα επιδημιολογικά δεδομένα, 1 στους 6 Έλληνες ηλικίας 18-70 έχει αναπτύξει κλινικά σημαντική ψυχοπαθολογία και 1 στους 12 (600.000) σοβαρή ψυχοπαθολογία. Επιβεβαιώθηκαν και τα διεθνή δεδομένα που δείχνουν ότι και στην Ελλάδα, 75% του πληθυσμού που εμφανίζουν κάποιου είδους ψυχοπαθολογία δεν λαμβάνουν κάποιου είδους θεραπεία για το πρόβλημα τους. Το στίγμα αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα εμπόδια στο να φτάσει κάποιος στην πόρτα ενός ειδικού ψυχικής υγείας ή στο να κλείσει ραντεβού σε κάποια υπηρεσία ψυχικής υγείας.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναπτύξουμε μηχανισμούς άμυνας απέναντι στο στιγματισμό. Αυτό μπορεί να γίνει τόσο ατομικά όσο και συλλογικά μέσα από τρόπους ενδυνάμωσης της ψυχικής και κοινωνικής ανθεκτικότητας. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μπορεί να διακριθεί μία στρατηγική αντιμετώπισης από μία στρατηγική ενδυνάμωσης. Η διαρκής αντιμετώπιση και καταπολέμηση του στιγματισμού μπορεί να γίνει ιδιαίτερα εξαντλητική όταν δε συνοδεύεται από την ενδυνάμωση μέσα από μία συστηματική διαδικασία (ατομική ή συλλογική). Η ενδυνάμωση οδηγεί τον άνθρωπο να νιώσει ενεργό μέλος της κοινωνίας που ξεπερνά τα εμπόδια του στίγματος και νιώθει ενέργεια βασισμένος στο δικό του βίωμα «αυτο-αποτελεσματικότητας». Δηλαδή να στηρίζεται σε αυτά που ο ίδιος πετυχαίνει. Οι άνθρωποι που αισθάνονται ότι ζουν μία ικανοποιητική ζωή στηρίζονται κυρίως στους μηχανισμούς ενδυνάμωσής τους παρά σε αυτούς που αναπτύσσονται καθαρά για αμυντικούς λόγους, αναπτύσσονται δηλαδή ενάντια σε κάτι άλλο. Οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονται ικανοποιημένοι παρά την όποια στιγματιστική ιδιότητα ενδεχομένως φέρουν.

Μπορεί κάποιος δηλαδή να νιώθει πετυχημένος ανεξάρτητα από το αν πάσχει και από ποια ασθένεια πάσχει. Όπως τεκμηριώνεται από ερευνητικές διαδικασίες τα άτομα που αποτελούν μέλη μίας ομάδας και μέσα σε αυτήν κατανοούν και μοιράζονται πώς λειτουργεί η στιγματιστική διαδικασία ενδυναμώνονται μέσα από το «βίωμα του ανήκειν» και αναπτύσσουν κοινωνικές δραστηριότητες που μειώνουν σημαντικά το κοινωνικό στίγμα αλλά και το εσωτερικευμένο στίγμα. Μία τέτοια δράση εντάσσεται στο φάσμα της αυτοβοήθειας που ουσιαστικά σημαίνει «βοηθάω τον άλλο για να βοηθήσω τον εαυτό μου».

Με αυτόν τον τρόπο, τα προβλήματα ψυχικής υγείας μετατρέπονται από εμπόδια σε «κοινά ενδιαφέροντα» και από στιγματιστικές ιδιότητες σε πτυχές της καθημερινότητας.

Προσεγγίζοντας το στίγμα από την οπτική που καταγράφει η Καθηγήτρια Ψυχιατρικής στη Βιέννη Michaela Amering, ο στιγματισμός των ατόμων που πάσχουν από προβλήματα ψυχικής υγείας προκύπτει από την εμφάνιση των ψυχιατρικών συμπτωμάτων. Για παράδειγμα, όταν κάποιος μιλάει για τις φωνές που ακούει, αυτό μπορεί να θεωρηθεί σημάδι σοβαρής ψυχικής ασθένειας ενώ πολλοί τον θεωρούν και επικίνδυνο λόγω αυτού του συμπτώματος. Είναι ωστόσο σημαντικό να τονίσουμε ότι το άτομο που πάσχει από ψυχικό πρόβλημα είναι πολύ πιο πιθανό να δεχτεί επίθεση από ό,τι οποιοσδήποτε άλλος. Σε ψυχικά προβλήματα όπως αυτό της κατάθλιψης, τα αρνητικά συμπτώματα που εμφανίζονται όπως η κοινωνική απόσυρση, η απομόνωση, η έλλειψη διάθεσης κ.λπ. οδηγούν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι η κατάθλιψη οφείλεται σε κάποιο «έλλειμμα χαρακτήρα» ή απλώς αδυναμίας και τεμπελιάς. Ακόμα και στην ίδια την οικογένεια πολλοί δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι ο συγγενής τους δεν έχει την ενέργεια που απαιτείται για να ολοκληρώνει τις εργασίας που θέλει ή θέλουν να κάνει. Αυτές οι υποθέσεις που κάποιος κάνει στο μυαλό του σχετικά με τα συμπτώματα της κατάθλιψης τον οδηγούν στο να κάνει προτάσεις και να δίνει συμβουλές όπως «μην τεμπελιάζεις και σήκω από το κρεβάτι», «πρέπει να μην είσαι τόσο αδύναμος» κ.λπ. Αυτές οι συμβουλές δείχνουν πώς συγκεκριμένες συμπεριφορές οδηγούν στο στιγματισμό.

Η σύγχρονη ψυχοφαρμακολογία έχει θετική επίδραση στα συμπτώματα που οφείλονται στην ψυχική ασθένεια ωστόσο υπάρχουν ορισμένες κατηγορίες φαρμάκων που δημιουργούν ορατές παρενέργειες (π.χ. όψιμη δυσκινησία), και με αυτόν τον τρόπο ευνόησαν στο να ενισχυθεί ο στιγματισμός τόσο των φαρμάκων όσο και αυτών που χρειαζόταν να λάβουν μία τέτοια αγωγή. Η διάγνωση από μόνης της, επίσης μπορεί να λειτουργήσει στιγματιστικά. Ακόμα και στο φάσμα των ψυχιατρικών προβλημάτων, υπάρχουν διαγνώσεις που φέρουν μεγαλύτερο στίγμα από τις άλλες (π.χ. διάκριση μεταξύ σοβαρών και κοινών ψυχικών διαταραχών).

Προσπαθούμε διαρκώς να αυξήσουμε την απόσταση που έχουμε ή πιστεύουμε πως έχουμε από τα προβλήματα ψυχικής υγείας. Είναι ωστόσο ιδιαίτερα σημαντικό να κατανοήσουμε πως δεν είναι μακριά μας καθώς 1 στους 4 συνανθρώπους μας βιώνει κάποιο ψυχικό πρόβλημα κατά τη διάρκεια της ζωής του. Με τη συχνότητα που εμφανίζονται και το μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού που αφορούν, τα προβλήματα ψυχικής υγείας και ο λόγος γι αυτά θα πρέπει να γίνουν κομμάτι της καθημερινότητας κι όχι «στιγματιστική ταμπέλα». Όπως παρατηρεί η Amering, ερωτήσεις του τύπου «Ακούς φωνές;» ή στην περίπτωση της κατάθλιψης «Κοιμάσαι μέχρι το απόγευμα;» ή «Δεν έχεις καθόλου διάθεση;» δε θα πρέπει να αποτελούν κομμάτι μίας αυστηρής ψυχιατρικής εξέτασης «για να μπει η διάγνωση» αλλά μέρη μίας καθημερινής συνομιλίας στο cafe της περιοχής. Αυτό θα δείξει ότι μειώνεται το στίγμα και ότι μπορούμε να δεχτούμε το ψυχικό πρόβλημα σαν οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα μπορεί κάποιος να φέρει προσωρινά ή για μεγαλύτερο διάστημα. Μία ιδιότητα που νοηματοδοτείται και αφορά τον άνθρωπο ευρύτερα σαν μία ακόμα προσωπική και μοναδική εμπειρία του.

Ο βέλτιστος τρόπος να μειωθεί το στίγμα και να αρχίσει να καλύπτεται το χάσμα της φροντίδας, αυτών δηλαδή που «πάσχουν σιωπηλά», είναι η ουσιαστική δικτύωση και επαφή μεταξύ των εταίρων σε μία κοινότητα.

Kite_surfing_at_sunset_2_by_wildplaces

Παραθέτουμε στη συνέχεια απόσπασμα από την ομιλία του Ron Coleman, ειδικού στην ψυχική υγεία αλλά και ψυχικά πάσχοντα που παρουσίασε στο Πανελλήνιο Συνέδριο για την Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση (2012) και τονίζει την ουσία της ενδυνάμωσης απέναντι στα αυστηρά βιοϊατρικά μοντέλα και την ψυχική ασθένεια:

«Το δικαίωμα στην ενδυνάμωση είναι θεμελιώδες. Δεν αφορά τους λίγους αλλά τον καθένα που εμπλέκεται στην ψυχική υγεία. Πριν από μερικά χρόνια όταν η έννοια της ενδυνάμωσης ήταν «το μεγάλο νέο», έμπαινε στο πρόγραμμα των υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Ενταγμένο στο ωράριο.

9 το πρωί έμπαινες σε πρόγραμμα ενδυνάμωσης και έπαιρνες δύναμη και μετά στις 5 τέλος η ενδυνάμωση για σήμερα! Η δύναμη δεν είναι κάτι που μπορείς να δώσεις αλλά κάτι που αποκτάς κι αυτό φαίνεται από την ίδια την ιστορία.

Ποιος έδωσε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες; Μήπως ήταν ο άντρας; Ποιος έδωσε το πολιτικά δικαιώματα στους «μαύρους»; Μήπως οι «λευκοί»; Ήταν οι ίδιοι που το διεκδίκησαν και το κατέκτησαν ώστε αυτό να γίνει μετά νομοθεσία και κεκτημένο δικαίωμα. Άραγε εμείς δώσαμε το δικαίωμα στη σεξουαλικότητα και στην ομοφυλοφιλία; Όχι! Οι ίδιοι οι άνθρωποι που βιώνουν τη διαφορετικότητα και νιώθουν περήφανοι γι αυτό που είναι.

Για όλους αυτούς τους λόγους πρέπει να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη δική μας θεραπεία και βελτίωση, να μάθουμε από τη δική μας εμπειρία που αφορά την ανάρρωσή μας. Δεν αναρρώνουν οι επαγγελματίες αλλά εμείς. Ο ρόλος των επαγγελματιών είναι να μας βοηθούν στη δική μας ανάρρωση. Πάει πολύς καιρός που δίνουμε συμβουλές στους ανθρώπους στο τι να κάνουν ενώ δεν τους ρωτάμε τι θέλουν να κάνουν. Δε χρειάζεται να ρωτάμε πώς νιώθουν αλλά τι θέλουν και τι νιώθουν οι ίδιοι πως έχουν ανάγκη. Δεν υπάρχει κανένα μοντέλο αρκετά επαρκές για να ακολουθήσει κάποιος στη διαδικασία της θεραπείας και ανάρρωσής του.

Η ανάρρωση είναι μία δυναμική διαδικασία και αυτό το έμαθα από το γιο μου κι όχι από τους ειδικούς. Έπαιζε με παιχνίδια κατασκευών και για μια στιγμή δε μπορούσε να ταιριάξει το ένα τουβλάκι με το άλλο. Οι αναπτυξιακοί ψυχολόγοι θα πρότειναν να αρχίσει να δοκιμάζει το ένα μετά το άλλο τα κομμάτια ώσπου να βρει αυτό που θα ταίριαζε. Ο γιος μου όμως καθώς δε γνωρίζει κάτι από αναπτυξιακή ψυχολογία, πήρε ένα σφυρί και έσπασε το τουβλάκι σε κομμάτια για να χωρέσει. Μετά άρχισε να κλαίει επειδή πλέον δεν είχε σχήμα το τουβλάκι για να ταιριάξει οπουδήποτε. Υπάρχει ένας σοβαρός κίνδυνος με τα μοντέλα που χρησιμοποιούμε ως ειδικοί λοιπόν. Προσπαθούμε να «ταιριάξουμε» τους ανθρώπους σε αυτά κι όταν δεν ταιριάζουν παίρνουμε κι εμείς το σφυρί μας και τους κάνουμε κομμάτια για να χωρέσουν.

Ο στόχος μας δεν είναι αυτός, να ταιριάξουν δηλαδή στο μοντέλο που χρησιμοποιούμε. Αλλά να τους πάρουμε πίσω στη ζωή να αρχίσουν να ζουν με έλεγχο της δικής τους ζωής, αυτό είναι ουσιαστική ανάρρωση»

Πηγή: efsyn.gr, κείμενο των Στέλιου  Στυλιανίδη, καθηγητή Κοιν. Ψυχιατρικής και Μιχάλη Λάβδα, Ψυχολόγου

Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα & έφερε ξανά το άνθισμα της ζωής

Πόσο ξεχωριστό αυτό το animation μικρού μήκους που βασίζεται στην ιστορία του Ζαν Ζιονό «Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα»! Πρόκειται πράγματι για ένα γοητευτικό αριστούργημα κινουμένων σχεδίων που αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου ο οποίος κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, αφιερώνει τη ζωή του στο να φυτεύει δέντρα.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, ένας περιηγητής επισκέπτεται μια απομονωμένη ορεινή περιοχή της Γαλλίας. Ανακαλύπτει ένα τόπο παρατημένο, με τους λιγοστούς κατοίκους του να οδηγούνται από τις κακουχίες στο μίσος και την τρέλα, εκτός από τον Ελζεάρ Μπουφιέ, έναν μεσήλικα βοσκό που γαλήνια ξεδιάλεγει σπόρους βελανιδιάς και τους φυτεύει στις άγονες πλαγιές.

Ενώ ο έξω κόσμος περνάει δύο παγκόσμιους πολέμους, ο Ελζεάρ θα καλλιεργήσει, σπόρο-σπόρο, ένα ατελείωτο δάσος, μετατρέποντας την περιοχή σε έναν φυσικό παράδεισο.

Σκηνοθεσία: Frederick Back

Επιμέλεια: Norbert Pickering

Αφήγηση: Φιλίπ Νουαρέ

Πηγή: ithaque.gr

Πόσο όμορφες είναι οι ανθρώπινες ατέλειες…

Ω, μα είναι τέλειο το να μην είσαι τέλειος! Απόδειξη η φωτογράφος Michelle Marshall και τα μοναδικά της πορτρέτα…

MichelleMarshall1
 
Το φωτογραφικό project της Michelle Marshall αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πόσο όμορφες είναι οι ανθρώπινες ατέλειες. Η Michelle φωτογραφίζει άνδρες, γυναίκες και παιδιά όλων των ηλικιών που έχουν το γονίδιο MC1R, ένα γονίδιο που αλλάζει το δέρμα και το χρώμα των μαλλιών.

Το project της δεν είναι απλά μια ωραία φωτογράφιση αλλά ένας προβληματισμός σχετικά με το κατά πόσο μπορεί ο κόσμος να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα.

MichelleMarshall9

MichelleMarshall7
MichelleMarshall6
MichelleMarshall5
MichelleMarshall4
MichelleMarshall3
MichelleMarshall2
MichelleMarshall10
MichelleMarshall11
MichelleMarshall12
MichelleMarshall14

MichelleMarshall8
Πηγή: grekamag.gr
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 40 other followers