• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα , προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Μια συναρπαστική ιστορία σχέσης Δασκάλου-Μαθητή

Πόση παρηγοριά, πόση δύναμη κι ελπίδα μπορεί να αντλήσει κανείς από εκπαιδευτικούς με ανοιχτή ψυχή και φωτεινή σκέψη! Είναι ο λόγος για τον οποίο ζεσταίνεται ακόμα η πίστη μας στους ανθρώπους και στις σχέσεις.

Είναι ο λόγος που υπάρχουμε ακόμα στο χώρο της εκπαίδευσης, μοναχικά κλαράκια που γυρεύουν ρίζες να σταθούν και που… εκπαιδευτικοί όπως ο Στέργιος Παρίζας, τους τα παρέχουν απλόχερα!

Ο Στέργιος Παρίζας είναι ένας νεαρός, ανοιχτόκαρδος δάσκαλος από τη Νάουσα. Πέρυσι, κλήθηκε να αναλάβει (ελλείψει Δασκάλων Ειδικής Αγωγής) έναν μαθητή με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, τον Μιχάλη Λ., στα Μαριτσά της Ρόδου στο πλαίσιο του προγράμματος «Πρόγραμμα εξειδικευμένης εκπαιδευτικής υποστήριξης για ένταξη μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες».

Μη έχοντας καμία γνώση και εξειδίκευση πάνω στο αντικείμενο αυτό, επένδυσε στο χτίσιμο μιας σχέσης αγάπης και αλληλοεκτίμησης. Τι πιο σπουδαίο, τι πιο μεγάλο και ουσιαστικό!

Προσπάθησε λοιπόν να φέρει το μαθητή κοντά στο σχολείο και στη γνώση κάνοντας το πλαίσιο διδασκαλίας όσο το δυνατόν ελκυστικότερο. ‘Έντυσε με μουσική την κάθε μαθησιακή προσπάθεια, συνταίριαξε χαμόγελο και νότα, στίχο και στόχο, σχέση και γνώση, ανθρωπιά και διδασκαλία, με άριστα αποτελέσματα!

Στο τέλος της χρονιάς δάσκαλος και μαθητής δημιούργησαν ένα θαυμάσιο τραγούδι στο οποίο τραγουδούν μαζί για όσα διδάχθηκαν από το κοινό τους ταξίδι.

Το συγκινητικό τραγούδι έχει τον τίτλο «Να μην ξεχνάς να αγαπάς» και ξεχειλίζει από ευαισθησία και αυθεντικό συναίσθημα. Βαθιά υπόκλιση και δυνατό χειροκρότημα στο δάσκαλο που μπόρεσε με μια κιθάρα και μερικούς αληθινούς στίχους να αποκαλύψει στον μικρό Μιχάλη Λ. τη συνταγή της ευτυχισμένης ζωής και να διδάξει σε όλους μας τι σημαίνει δύναμη και ανοιχτοσύνη ψυχής!

Τέτοιοι εξαιρετικοί εκπαιδευτικοί, τέτοιοι μοναδικοί μαθητές μάς εμψυχώνουν και μάς γλυκοφωτίζουν!

Δείτε και τον επίλογο του TEDx Thessaloniki 2016 όπου ο Στέργιος Παρίζας στα 18 λεπτά της ομιλίας του θύμισε σε όλους μας την αξία του να αγαπάς, να δίνεσαι ολόψυχα σε αυτό που κάνεις, να παραμένεις δημιουργικός ακόμα και κάτω από όχι ιδανικές συνθήκες και, κυρίως, να μην παύεις ποτέ να πιστεύεις σε ένα καλύτερο μέλλον.

Πηγή: antikleidi.com

Να σε ακούς και να σε νιώθεις…

Η αποδοχή του εαυτού μας, αυτό που λέμε «να είμαι ο εαυτός μου και να αφήνω και τους άλλους να κάνουν το ίδιο», από τον Carl Rogers. 

Διάσημος Αμερικανός καθηγητής, ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας, ο Carl Rogers (1902-1987) θεωρείται εκπρόσωπος της ανθρωπιστικής σχολής, της τρίτης μεγάλης σχολής στην ψυχολογία (μαζί με τον Freud και τους συμπεριφοριστές).

Είναι θεμελιωτής της φαινομενολογικής θεώρησης της ψυχολογίας και συνιδρυτής (μαζί με τον Maslow) της ανθρωπιστικής ψυχολογίας. Πρωτοπόρος στον διαχωρισμό της ψυχοθεραπευτικής και συμβουλευτικής εργασίας από την ψυχανάλυση, συγκρότησε και παρουσίασε ψυχοθεραπεία και συμβουλευτική, η οποία προκάλεσε σημαντικές ρήξεις και ανατροπές στο θεραπευτικό κατεστημένο.

Η προσωπικότητά του, η αυστηρότητα της επιστημονικής του έρευνας αλλά και η συγγραφή 16 ιδιαίτερα πρωτότυπων βιβλίων και 200 και πλέον επιστημονικών άρθρων δικαιολογούν τη σημαντική επιρροή του στον χώρο της ψυχολογίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Rogers εκλέχθηκε σε σημαντικές θέσεις και τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις.

«Είμαι πολύ πιο ευχαριστημένος με το να είμαι απλά ο εαυτός μου και να αφήνω και τους άλλους να κάνουν το ίδιο»

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Carl Rogers, «Το γίγνεσθαι του προσώπου», όπου προσπαθεί να αποτυπώσει την οδύνη αλλά και την ελπίδα, το άγχος αλλά και τη θεραπεία, γράφοντας ένα κείμενο αφιερωμένο στην αποδοχή του εαυτού μας.

grief5

 

«ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ένα νησί και μπορεί να χτίσει γέφυρες με άλλα νησιά μόνο εάν, αρχικά, είναι διατεθειμένος να είναι ο εαυτός του και του επιτρέπεται να είναι ο εαυτός του «Το γίγνεσθαι του προσώπου».

ΘΕΩΡΩ ΛΟΙΠΟΝ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΕΧΤΩ έναν άλλον άνθρωπο, πράγμα που σημαίνει να δεχτώ τα συναισθήματα, τις στάσεις και τα πιστεύω του ως ένα αληθινό και ζωτικό κομμάτι του εαυτού του, τότε τον βοηθάω να γίνει «πρόσωπο», κι αυτό έχει μεγάλη αξία.

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΩ. Είναι το ακόλουθο: Όσο περισσότερο ανοιχτός είμαι στις δικές μου πραγματικότητες και σε αυτές των άλλων ανθρώπων, τόσο λιγότερο εύχομαι να προλάβω «να διορθώσω τα πράγματα».

ΟΣΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ που συντελείται μέσα μου, κι όσο προσπαθώ να επεκτείνω μια τέτοια στάση και στους άλλους, τόσο περισσότερο σεβασμό νιώθω για την περίπλοκη διαδικασία της ζωής.

ΕΤΣΙ ΤΕΙΝΩ ΟΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΩ τα πράγματα, να βάζω στόχους, να διαπλάθω τους ανθρώπους, να τους χειρίζομαι και να τους ωθώ στις κατευθύνσεις που θέλω.

ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ απλά ο εαυτός μου και να αφήνω και τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΠΩΣ ΙΣΩΣ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ κάπως περίεργο, σχεδόν σαν ανατολίτικη άποψη.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να κάνουμε πράγματα στους ανθρώπους;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να τους διδάξουμε τα πράγματα που εμείς νομίζουμε πως πρέπει να μάθουν;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να τους κάνουμε να σκέφτονται και να νιώθουν όπως εμείς; ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΙ μια τόσο ανενεργή άποψη σαν αυτή που εκφράζω;

ΚΙ ΟΜΩΣ, ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ πως όσο περισσότερο είμαι διατεθειμένος να είμαι απλά ο εαυτός μου, μέσα σε όλη την περιπλοκότητα της ζωής, κι όσο περισσότερο είμαι διατεθειμένος να κατανοήσω και να αποδεχτώ τις πραγματικότητες σ’ εμένα και στους άλλους, τόσο περισσότερο συντελείται η αλλαγή.

ΤΟ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ, στο βαθμό που είναι πρόθυμος να είναι ο εαυτός του, ανακαλύπτει πως δεν αλλάζει μόνο αυτός, αλλά και αυτοί με τους οποίους συνδέεται. Πρόκειται για ένα πολύ ζωντανό κομμάτι της εμπειρίας μου κι ένα από τα πιο ουσιαστικά πράγματα που νομίζω πως έχω μάθει στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή».

 

 

 

 

Πηγή: doctv.gr

Πώς στηρίζω εκείνον που πάσχει από κατάθλιψη σε video

xeria3

Πάνω από 350 εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη πάσχουν από κατάθλιψη. Αναφερόμαστε στη ψυχική διαταραχή που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις θα απειλήσει έναν στους δέκα από εμάς κάποια στιγμή της ζωής μας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προβλέπει ότι μέχρι το 2020 η κατάθλιψη θα είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Η κατάθλιψη είναι δύο φορές πιο συχνή στις γυναίκες σε σύγκριση με τους άνδρες. Μπορεί να εμφανιστεί σε κάθε ηλικία, ωστόσο φαίνεται ότι «προτιμά» τους άνδρες και τις γυναίκες μεταξύ 25 και 45 ετών. Σήμερα, η οικονομική κρίση και οι κλυδωνισμοί που αυτή επιφέρει στο βιοτικό μας επίπεδο και τις σχέσεις μας θεωρείται ένας ακόμη καθοριστικός παράγοντας για τη συνεχή αύξηση των περιστατικών κατάθλιψης.

Η συγκεκριμένη ψυχική νόσος παρομοιάζεται συχνά με ένα «μαύρο σκύλο», καθώς έτσι την χαρακτήριζε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ουίνστον Τσόρτσιλ ώστε να περιγράψει τις δύσκολες και υποτονικές περιόδους της ζωής του ως μανιοκαταθλιπτικός.

Το video-οδηγός «Η ζωή με το μαύρο σκύλο» που παρουσιάζουμε παρακάτω, απευθύνεται σε φίλους, συγγενείς, πάσχοντες και φροντιστές. Παρέχει κατευθυντήριες γραμμές και συμβουλές για όσους πάσχουν από κατάθλιψη αλλά και για όσους φροντίζουν ή έχουν στο κοντινό τους περιβάλλον ένα άτομο με κατάθλιψη.AdTech Ad

Το συγκεκριμένο video αποτελεί συνέχεια εκείνου που έχουμε ήδη παρουσιάσει με την ονομασία «Είχα ένα μαύρο σκύλο, τον έλεγαν κατάθλιψη«, στο οποίο περιγράφονται πρακτικά βήματα ώστε το άτομο να αναγνωρίσει την κατάθλιψη και να μπορέσει να την ξεπεράσει.

Και τα δύο βίντεο δημιουργήθηκαν από το συγγραφέα και σκιτσογράφο Matthew Johnstone σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και βασίστηκαν στα ομώνυμα βιβλία.

Το βίντεο έχει ελληνικούς υπότιτλους.

* Εάν οι υπότιτλοι δεν εμφανιστούν αυτόματα, μπορείτε να τους ενεργοποιήσετε πατώντας το πλήκτρο [cc] ή [_].

Πηγή: onmed.gr

Καιρός ν’ αλλάξουμε την αντίληψή μας για το άγχος!

ÁÈÇÍÁ - ÐÁÍÅËËÁÄÉÊÅÓ ÅÎÅÔÁÓÅÉÓ ÃÉÁ ÔÇÍ ÅÉÓÁÃÙÃÇ ÓÅ ÁÅÉ ÊÁÉ ÔÅÉ  /PHASMA /Ã.ÍÉÊÏËÁÉÄÇÓ

Άγχος. Κάνει την καρδιά σας να βροντοχτυπά, την αναπνοή σας να επιταχύνεται και το μέτωπό σας να ιδρώνει. Ενώ το άγχος έχει μετατραπεί σε εχθρό δημόσιας υγείας, νέα έρευνα προτείνει πως το άγχος μπορεί να σας κάνει κακό μόνον εάν πιστεύετε κάτι τέτοιο. Η Ψυχολόγος Κέλλυ ΜακΓκόνιγκαλ μας παροτρύνει να δούμε το άγχος θετικά και μας εισάγει σ’ έναν αφανή μηχανισμό για τη μείωση του άγχους: προσεγγίστε τους άλλους. 

Πράγματι, συχνά λέμε στους αγχώδεις ανθρώπους -και στους μαθητές μια και διανύουμε περίοδο εξετάσεων- ότι η αντίληψή τους για το άγχος χρειάζεται να αλλάξει ριζικά για να το αντιμετωπίσουν με επιτυχία. Τα σωματικά συμπτώματα του άγχους (όπως η ταχυκαρδία ή η γρήγορη αναπνοή) συχνά παρερμηνεύονται και θεωρούνται ενδείξεις σωματικής βλάβης ή δυσλειτουργίας.

Στην πραγματικότητα όμως αποτελούν ενδείξεις φυσιολογικής λειτουργίας του οργανισμού για την οποία θα έπρεπε να χαιρόμαστε! Με τον ίδιο τρόπο που όταν πατάμε το γκάζι πρέπει οι στροφές να αυξηθούν (και όχι να μειωθούν!), έτσι και όταν αγχωθούμε πρέπει η καρδιά μας να δουλέψει πιο γρήγορα (αυτή άλλωστε είναι η δουλειά της!). Το να αλλάξουμε την αντίληψή μας για το άγχος και από εχθρό να το θεωρήσουμε φίλο είναι μια από τις πιο σημαντικές δυνατότητες που έχουμε για να αντεπεξέλθουμε στις δυσκολίες και να αποκτήσουμε ευεξία.

Παρακολουθήστε στο βίντεο (με ελληνικούς υπότιτλους) την θαυμάσια ομιλία της Kelly McGonigal σε αυτό το θέμα.

«Είμαι 16 χρονών και βρίσκομαι στο καταληκτικό στάδιο του καρκίνου…»

Πόσο ψυχικό χώρο άπλετο, φωτεινό, χρειάζεται κανείς για να διαχειριστεί το τέλος της ζωής του;

Πόση γενναιότητα και γενναιοψυχία απαιτείται για να σταθεί απέναντι στο παράλογο, το ακατανόητο που γεννά η πραγματικότητα να είσαι δεκαεξάχρονος, στο άνθισμα επάνω, στην αθανασία εντός, και όμως, να πεθαίνεις;

Διαβάστε για τα σπουδαία και τα μεγάλα, γι αυτά που αποφεύγουμε μα… πόσο μάς χρειάζονται για ν΄ατσαλώνουμε και συνάμα να κρατάμε ψηλά την ανθρωπιά μας! Μάθημα ζωής δυνατό τούτο εδώ  που μάς δίνει ο έφηβος που βρίσκεται εμπρός στο τέλος της ζωής του.

terminal-cancer

 

Πριν από πέντε μήνες μου διέγνωσαν καρκίνο σε καταληκτικό στάδιο. Ήμουν 16 χρονών. Ήταν περίπου όπως φανταζόμουν τη μέρα που θα έβγαιναν τα αποτελέσματα των εξετάσεων απολυτηρίου (GCSE): πολύ στρες σε συνδυασμό με την αναμονή των εν δυνάμει κακών αποτελεσμάτων, αν και, όπως τελικά έγινε, η μέρα των αποτελεσμάτων των GCSE ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Ωστόσο, όπως πολλοί που απογοητεύτηκαν από τους βαθμούς τους, το ξεπέρασα αργά ή γρήγορα. Νομίζω ότι είναι όλως παραδόξως εύκολο να προσαρμοστεί κανείς σε τέτοια νέα. Άλλωστε, αν και δεν αρνούμαι την προσωπική σημασία που έχει, στην πραγματικότητα δεν φέρνει και σημαντικές αλλαγές.

Στο παρελθόν φανταζόμουν μια καταληκτική ασθένεια να είναι η σύντομη και θλιβερή περίοδος πριν από τον πρόωρο θάνατο ενός ατόμου, αλλά για κάποιον λόγο δε μοιάζει τόσο δραματική ή θλιβερή. Δε νιώθω ότι η κανονική μου ζωή έχει σταματήσει ή ότι η αντίληψή μου για αυτήν έχει αλλάξει ριζικά. Μάλιστα αν δεν είχα χάσει την κινητική μου ικανότητα ύστερα από μια εγχείρηση, η ζωή μου πιθανόν να είχε επιστρέψει στους φυσιολογικούς της ρυθμούς εδώ και καιρό. Το υποτιθέμενο κύμα αφάνταστου πόνου που συνοδεύει τέτοιου είδους καταστάσεις στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο δραματικό.

Το να σου λένε ότι θα πεθάνεις είναι ένα σοκ, αλλά το ξεπέρασα σε μεγάλο βαθμό μέσα σε μια βδομάδα και όσον αφορά τη μετάδοση των νέων σε φίλους και συγγενείς στον κύκλο μου, οι εικασίες από μέρους μου στην προσπάθειά μου να εκτιμήσω τη συναισθηματική ευπάθεια του άλλου ατόμου, οι δικές τους εικασίες προσπαθώντας να εκτιμήσουν τη δική μου και ο υφέρπων κίνδυνος, που ίσως αντιλαμβανόμαστε και οι δύο, ότι ο συνομιλητής σου είναι έτοιμος να ξεσπάσει σε δάκρυα, έκανε την όλη εμπειρία περισσότερο άβολη, παρά στενάχωρη.

Δεν ισχυρίζομαι ότι οι τελευταίοι μήνες δεν ήταν δύσκολοι, αλλά δεν μπορώ να πω ότι η εμπειρία αυτή με έχει αλλάξει ουσιαστικά ως άνθρωπο. Οι άνθρωποι μου μιλάνε για το πόσο καλά το αντιμετωπίζω και μου λένε ότι δε θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο σε μια τέτοια περίπτωση, λες και είχα έρθει αντιμέτωπος με μια σειρά αφάνταστα τρομερών περιστάσεων και κατάφερα να κάνω το αδύνατο δυνατό (να παραμείνω αισιόδοξος), αλλά εγώ δεν το βλέπω έτσι.

Αν και κατανοώ γιατί νιώθουν έτσι όσοι το βλέπουν απέξω, το να πεθαίνεις από καρκίνο, μέσα από την εμπειρία μου, ήταν μια διαδοχή επισκέψεων στο νοσοκομείο, πολλά χάπια και μια ή δύο κακές ειδήσεις. Αλλά ύστερα από αυτό βρίσκεται η αναπόφευκτη επιστροφή στον προηγούμενο τρόπο ζωής σου. Σύντομα συνειδητοποίησα ότι δεν έχει και μεγάλη διαφορά αν θα πεθάνεις σε 10 χρόνια ή σε δύο μήνες. Όπως και να έχει, θα ξυπνήσεις, θα κάνεις ένα ντουζ και θα πιεις ένα φλιτζάνι τσάι.

Εντάξει, υπάρχουν μειονεκτήματα. Στην περίπτωσή μου, σε μεγάλο βαθμό η έλλειψη κίνησης. Μετά από εγχείρηση στη σπονδυλική μου στήλη, παρέλυσε εντελώς το κυρίαρχο χέρι μου, η κίνησή στο άλλο χέρι περιορίστηκε και μπορούσα μόνο με δυσκολία να κουνήσω τα πόδια μου, κάτι που σήμαινε ότι δεν μπορούσα πια να γράφω, να περπατάω ή να παίζω κιθάρα και κλαρινέτο. Αυτοί οι περιορισμοί δεν είχαν και ιδιαίτερη σημασία όσο ήμουν στο νοσοκομείο, αλλά μόλις εγκατέλειψα το κρεβάτι 8, στο θάλαμο 27, και επέστρεψα σπίτι, έπρεπε να αντιμετωπίσω όλα εκείνα που δεν μπορούσα πια να κάνω. Στην αρχή, όταν η σοβαρότητα της ασθένειάς μου ήταν ακόμη μια πρόσφατη και σοκαριστική ανακάλυψη, το γεγονός ότι δε θα μπορούσα να πηγαίνω μόνος στην τουαλέτα έδειχνε να επισκιάζεται από αυτό το δράμα και μόνο αργότερα άρχισαν να με ενοχλούν τέτοιου είδους πρoβλήματα.

Παρόλα αυτά, ανακάλυψα ότι αυτά τα προβλήματα αρχίζουν να μπαίνουν σε μια σειρά μετά από λίγο. Για παράδειγμα, στην αρχή ήμουν καθηλωμένος στο φορείο του νοσοκομείου. Καθώς βελτιωνόταν η κινητικότητά μου, περνούσα περισσότερο χρόνο στο αναπηρικό καροτσάκι, κάτι που τουλάχιστον μου έδωσε την πολυτέλεια να βλέπω πού πηγαίνω. Τώρα περπατάω με μπαστούνι, κάτι που φυσικά λύνει τις δυσκολίες μου και έτσι μπορώ πλέον να τρώω σε ένα εστιατόριο, χωρίς να χρειάζεται να κάθομαι ένα μίλι μακριά από το τραπέζι, επειδή το αναπηρικό καροτσάκι δε χωράει από κάτω.

Όπου δε σημειώθηκε σημαντική βελτίωση, όπως για παράδειγμα στο δεξί μου χέρι, προσπάθησα να διορθώσω το πρόβλημα. Ανίκανος να παίξω μουσικά όργανα που απαιτούν δύο χέρια, ξεκίνησα να μαθαίνω φυσαρμόνικα blues (που θέλει μόνο ένα- τουλάχιστον ένα με τον τρόπο που παίζω εγώ) και καθώς εξασκούμαι στο να γράφω με το αριστερό, πλέον γράφω σε κινητό αφής. Έτσι, συνέχισα να γράφω το εβδομαδιαίο μου μπλογκ, καθώς και το βιβλίο μου που εκδόθηκε πρόσφατα. Επιπλέον, συνεχίζω να γράφω τραγούδια και μουσική συνθέτοντας στον υπολογιστή. Υποθέτω πως μπορώ να είμαι τουλάχιστον ευγνώμων που ζω σε μια εποχή, κατά την οποία η τεχνολογία τα κάνει όλα αυτά εφικτά.

Η θρησκεία ενεπλάκη πολύ σε συζητήσεις από τη μέρα της διάγνωσης. Μου είπαν ότι πολλοί άνθρωποι προσεύχονται για μένα και εγώ ο ίδιος έχω προσευχηθεί για μένα, αν και ποτέ δεν πίστεψα ότι θα είχε κάποια διαφορά (το έκανα μόνο για την απίθανη περίπτωση που θα συνέβαινε κάτι θετικό- τι είχα να χάσω;). Δεν πιστεύω στον Θεό. Δεν πίστευα πριν τη διάγνωση και δεν πιστεύω ούτε τώρα. Κατανοώ πως κάποιοι στη θέση μου θα ήθελαν να στραφούν στη θρησκεία για παρηγοριά και κατανοώ ακόμα πως πολλοί ίσως να απογοητεύονταν ή να θύμωναν με τον Θεό στον οποίο πιστεύουν. Αλλά εγώ δεν έχω κάνει τίποτα από τα δύο. Η περισσότερη απογοήτευσή μου έχει στραφεί προς τις νοσοκόμες και το ιατρικό προσωπικό για τους πιο ασήμαντους λόγους.

Όσον αφορά την παρηγοριά, δε νομίζω ότι την έχω ανάγκη. Το αρχικό σοκ εξασθενεί πολύ γρήγορα και μετά από αυτό η ζωή μοιάζει να γίνεται συνηθισμένη. Η ικανοποίηση της καθημερινής ρουτίνας είναι κατά κάποιον τρόπο παρηγοριά.

Ένα πράγμα που ξεκίνησα να κάνω είναι να μετράω τον χρόνο σε διακριτά τμήματα. Υπό άλλες συνθήκες, θα άφηνα τις μέρες να θολώσουν και να γίνουν βδομάδες, οι βδομάδες μήνες, οι μήνες χρόνια. Μετά την εγχείρησή μου, ωστόσο, έπιασα τον εαυτό μου να επικεντρώνεται σε συγκεκριμένα γεγονότα. Μια περίοδος διακοπών, για παράδειγμα, μια μονοήμερη εκδρομή, ένα πάρτυ. Ίσως η αντίληψη που έχω για το χρόνο να έχει αλλάξει ή ίσως αυτό έχει να κάνει με την έλλειψη πραγμάτων που γεμίζουν τη μέρα, αν και αυτό δεν είναι τόσο πρόβλημα τώρα πια που έχω περισσότερη κινητικότητα και μπορώ να κάνω περισσότερα, όπως το διάβασμα για το σχολείο (ιστορία), το οποίο μόλις ξεκίνησα και πάλι.

Όσον αφορά το πού θα ήθελα να βρίσκομαι, οι κυρίως ελπίδες μου για το μέλλον σχετίζονται με το προσδόκιμο ζωής. Αυτό είναι ένα πράγμα που με ενοχλεί: έχω συμφιλιωθεί πάνω κάτω με την ιδέα του θανάτου, αλλά είναι το ερώτημα του πότε θα γίνει αυτό που με τρομάζει ακόμα ως ιδέα. Η (σχεδόν) αναπόφευκτη πρόοδος του καρκίνου σημαίνει ότι πολύ πιθανόν αυτό να γίνει αρκετά σύντομα, αλλά ακόμα δεν ξέρω το πότε ακριβώς και δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να μάθω.

thanatos

Οι τακτικές μαγνητικές τομογραφίες ενδεχομένως να μου δώσουν κάποια στοιχεία σχετικά με το πόσο άσχημη είναι η κατάσταση και πότε περίπου θα έρθει εκείνη η στιγμή, κάτι που σημαίνει ότι το μέλλον μου επιφυλάσσει κι άλλα άσχημα νέα. Σκέφτηκα να μην κάνω άλλες μαγνητικές, αλλά σε αυτήν την περίπτωση ξέρω ότι ο παραμικρός πόνος ή πιθανό σύμπτωμα της αύξησης του όγκου θα μου προκαλούσε πανικό, και δεδομένου ότι ήδη μεταφράζω κάθε πονοκέφαλο ως «ΘΕΕ ΜΟΥ, ΕΚΑΝΕ ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ!», προτιμώ να μην  συνεχίσω προς αυτήν την κατεύθυνση.

Είμαι σίγουρος ότι η αναμονή του θανάτου είναι χειρότερη από τον ίδιο τον θάνατο. Λένε, πράγμα που ισχύει, ότι ο θάνατος είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί και, δεδομένου ότι δεν μπορώ να παραπλανήσω τον εαυτό μου ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή, φαντάζομαι ότι οδηγεί απλώς σε ένα άδειο κενό, αλλά έχω βρει τρόπους να αποδεχτώ αυτήν την ιδέα. Πρώτον, κοιτάω τη ζωή μου, η οποία νομίζω ότι υπήρξε μια μέτρια επιτυχία και θυμάμαι ότι δε θα μπορούσε να είχε συμβεί με άλλον τρόπο. Ο μόνος δυνατός τρόπος που θα μπορούσα να είχα τις μοναδικές μου εμπειρίες είναι ζώντας την ζωή μου όπως είναι και αυτό σημαίνει να πεθάνω όταν είναι να πεθάνω. Ακόμα κι αν έχω άδικο και υπήρξε περισσότερη δυστυχία από όση θέλω να θυμάμαι (κάτι που θα καθιστούσε τη ζωή μου «ανεπιτυχή»), ο θάνατος, η απουσία δηλαδή πόνου ή ευχαρίστησης, θα έπρεπε λογικά να θεωρηθεί ως μια κάποια βελτίωση.

Επιπλέον, θυμίζω στον εαυτό μου ότι η εμπειρία του θανάτου δεν είναι αποκλειστικά δική μου. Είτε συμβεί στα 16 είτε στα 95, να βιώνεις το τέλος ενός πράγματος που γνωρίζεις είναι η ίδια διαδικασία. Είναι απλώς ότι εγώ και οι άνθρωποι γύρω μου εξαναγκαστήκαμε να συμβιβαστούμε με αυτό το γεγονός πρόωρα.

Τέλος, με βοήθησε ότι διαχειρίστηκα το όλο ζήτημα με ανιδιοτέλεια. Μερικοί ίσως βρίσκουν χρήσιμο να ξέρουν ότι έχουν αγαπηθεί, ότι υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για αυτούς και δε θα τους ξεχάσουν όταν πεθάνουν. Μπορώ να κατανοήσω πώς αυτό μπορεί να είναι καθησυχαστικό, αλλά βρίσκω ακόμα πιο παρηγορητική την αντίθετη οπτική γωνία: να σταματήσω να υπεραναλύω τον προσωπικό πόνο και να συνεχίσω όπως και πριν.

Αυτή η προσέγγιση βοηθάει λίγο να ξεφουσκώσει η υπερβολή που φέρουν μαζί τους οι διαγνώσεις μιας καταληκτικής ασθένειας. Ο οίκτος, η θλίψη και η συμπόνοια είναι όλα φυσικά συναισθήματα και σίγουρα έχουν τη θέση τους, αλλά βρίσκω την ιδέα του «Σταμάτα να παραπονιέσαι και αποδέξου το» πολύ πιο αποτελεσματική. Η στωικότητα, πιστεύω, είναι πιο αποτελεσματική από τη θλίψη: ένας απλός έλεγχος της πραγματικότητας με βοηθάει να επαναφέρω τις προοπτικές μου.

Με βοηθάει να υπενθυμίσω στον εαυτό μου ότι, ακόμη κι αν πεθαίνω, δεν περιστρέφονται όλα γύρω μου. Στο κάτω κάτω, είμαι ένας στα εφτά δισεκατομμύρια, ένας αριθμός  που, όπως και ο καρκίνος μου, θα συνεχίσει να αυξάνεται και να πολλαπλασιάζεται στους επόμενους μήνες και χρόνια. Ενώ η ζωή μου μπορεί να είναι το μόνο που γνωρίζω, δεν είμαι παρά μια κουκίδα σε αυτόν τον πλανήτη. Αν λάβετε υπόψη τους δεκάδες ανθρώπους που ξέρω, τα εκατομμύρια ανθρώπων που δεν ξέρω, τα χιλιάδες μίλια που μας χωρίζουν και το ατέρμονο ποτάμι του χρόνου, στο οποίο κολυμπάμε όλοι πεπερασμένα, θα καταλήξετε στην αναπόφευκτη και περιέργως παρήγορη συνειδητοποίηση ότι όλοι πρόκειται να πεθάνουμε: εγώ, εσείς και όλοι οι άλλοι. Ξεπεράστε το.

Πηγή: theguardian, μετάφραση: nostimonimar.gr

Δευτέρα 16 Μαΐου, ομιλία στις 5.30: «Αντιμετωπίζοντας το άγχος των εξετάσεων»

PANAGIOTAKI AGXOS

Βλέμμα ζεστό, γεμάτο κατανόηση προς τους μαθητές που δίνουν εξετάσεις, αλλά και προς τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς που καρδιοχτυπούν αγωνιωδώς…

Δίχως άλλο, το ζητούμενο αυτές τις ημέρες, για τις χιλιάδες των παιδιών που κάθονται μπροστά σε μια λευκή κόλλα χαρτί ή τετράδιο Πανελληνίων, είναι η εξασφάλιση της ψυχικής τους ηρεμίας. Ένας βασικός παράγοντας για το άγχος στις εξετάσεις, ιδιαίτερα στις Πανελλήνιες, είναι η άποψη ότι αποτελούν έναν τελικό στόχο, μια γραμμή τερματισμού. Ουδέν αναληθέστερο.

Η κάθε εξέταση είναι μια στατική απεικόνιση, σε καμιά περίπτωση η όποια αποτυχία ή επιτυχία δεν αντιπροσωπεύει την δυναμική της εξέλιξης του νέου ανθρώπου. Και ακριβώς επειδή δεν είναι παρά μια μόνο στιγμή, μπορεί να επαναληφθεί όσες φορές θελήσει κανείς.

Παιδιά, δεν υπάρχει αποτυχία, μόνο αποτελέσματα. Και εάν δεν μείνετε ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα, κάνετε τις ανάλογες διορθώσεις και προσπαθείτε ξανά μέχρι να ικανοποιήσετε τους στόχους σας. Πολλοί άνθρωποι που νόμισαν ότι «απέτυχαν» δεν κατάλαβαν τότε πόσο κοντά έφτασαν στο στόχο τους!

Το μυστικό, που γνωρίζουμε καλά οι ενήλικες είναι το εξής: εάν θέλεις να κάνεις κάτι στην ζωή σου μπορείς να το κάνεις ακόμα και εάν απαιτηθεί περισσότερος χρόνος. Θυμηθείτε: Τα όνειρα δε φυλακίζονται σε μια εξέταση.

Καλή επιτυχία σε όλες και όλους!

Κι ίσως τώρα, είναι η κατάλληλη εποχή για να θυμηθούμε πώς μπορούμε να διαχειριστούμε το άγχος μας. Έτσι, μια ομιλία ενημερωτική, ανοιχτή στο διάλογο, σάς περιμένει απόψε στις 17.30, στο 13ο Γυμνάσιο Ηρακλείου (Αντ.Βορεάδη 36, Ηράκλειο, τηλ.234488.

«Αντιμετωπίζοντας το άγχος των εξετάσεων»,

με την Υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ηρακλείου Μαρία Παναγιωτάκη. Κοντά μας, οι μαθητές που προετοιμάζονται για τις εξετάσεις τους (Πανελλήνιες και μη), οι γονείς που στηρίζουν – ελπίζουμε – αυτούς τους μαθητές και οι εκπαιδευτικούς που βιώνουν για πολλοστή φορά τη στρεσογόνα περίοδο των εξετάσεων…

Ελάτε να μιλήσουμε για το πώς μπορούμε να «δαμάσουμε» το άγχος και να δούμε πλευρές στις οποίες αξίζει να σταθούμε για να ζεσταθεί η σκέψη και να δυναμώσει η καρδιά!

12-5-2011-ÔÑÉÊÁËÁ-ÐÁÍÅËËÁÄÉÊÅÓ ÅÎÅÔÁÓÅÉÓ 2011 ÃÉÁ ÔÇÍ ÅÉÓÁÃÙÃÇ ÓÅ ÁÅÉ ÊÁÉ ÔÅÉ .(EUROKINISSI-ÈÁÍÁÓÇÓ ÊÁËÉÁÑÁÓ)

Σημαντικό Συνέδριο: “Ρίχνοντας φως στη σκιά: Δίνοντας φωνή στο Ανείπωτο στο Ψυχόδραμα”

Ένα πολύ σημαντικό Συνέδριο, το 11ο Πανευρωπαϊκό συνέδριο Ψυχοδράματος πραγματοποιείται στην Αττική το τριήμερο Παρασκευή 13 Μαΐου 2016 έως Κυριακή 15 Μαΐου 2016. Γενικό θέμα του συνεδρίου:

“Ρίχνοντας φως στη σκιά:

Δίνοντας φωνή στο Ανείπωτο στο Ψυχόδραμα”

Στο Συνέδριο, που υλοποιείται στο Ξενοδοχείο Golden Coast στον Μαραθώνα Αττικής, η  Υπεύθυνη του ΣΣΝ Ηρακλείου Μαρία Παναγιωτάκη μαζί με την Κλινική Ψυχολόγο Γιώτα Αρβανίτη θα συντονίσουν τρείς ομάδες εργασίας ψυχοδράματος με σημείο εκκίνησης, αφορμή και έμπνευση τον αρχαιοελληνικό μύθο του Αίαντα.

Ένα συνοπτικό πρόγραμμα του Συνεδρίου βλέπετε εδώ, ενώ αν αναζητάτε λεπτομέρειες θα τις βρείτε στο fepto.com.

 

Παρασκευή, 15/05/2016

14.00-15.00 Αφίξεις και Ολοκλήρωση Εγγραφών
15.00-16.30 Ας γνωριστούμε: Υποδοχή από την Οργανωτική Επιτροπή, τον Πρόεδρο και την Αντιπρόεδρο της FEPTO
Ζέσταμα στο θέμα του συνεδρίου από την Οργανωτική Επιτροπή
Παρουσίαση των Συντονιστών – Δημιουργία Ομάδων Εργασίας βασισμένες στο ‘Ανείπωτο’ που εμπεριέχεται σε αρχαιοελληνικούς μύθους.
16.30-17.00 Διάλειμμα- Καφέ
17.00-19.00 Ομάδες Εργασίας I
19.00-19.15 Μικρό Διάλειμμα
19.15- 20.15
Διάλεξη από την Δρ. Κατερίνα Μάτσα, Ψυχίατρο , Πρώην Διευθύντρια της Μονάδας Αποκατάστασης 18 ΑΝΩ του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής (ΨΝΑ): «Το Ανείπωτο και η Κρύπτη: Τα φαντάσματα της Δια-γενεαλογικής Μεταβίβασης των Ψυχικών Τραυματισμών. Το Ψυχαναλυτικό Ψυχόδραμα».
20.30-21.30 Δείπνο Υποδοχής
21.30-23.00 Συνάντηση και Αλληλεπίδραση των συμμετεχόντων

Σάββατο, 14.05.2016

09.00-09.15 Υποδοχή των τελευταίων αφιχθέντων
Παρουσίαση των ομάδων εργασίας
09.30-11.30 Βιωματικά Εργαστήρια: Ζώνη A
11.30-12.00 Διάλειμμα – Καφέ
12.00-14.00 Βιωματικά Εργαστήρια: Ζώνη B
14.00-16.00 Διάλειμμα- Μεσημεριανό Γεύμα
16.00-18.00 Ομάδες Εργασίας II
18.00-18.30 Διάλειμμα- Καφέ
18.30-20.30 Ομάδες Εργασίας III
20.30-.. . .. Δείπνο.
Παραδοσιακή ελληνική βραδιά και χορός.

Κυριακή,15.05.2016

09.00-11.00 Βιωματικά εργαστήρια: Ζώνη Γ
11.00-11.30 Διάλειμμα- Καφέ
11.30-12.00 Ομάδες Εργασίας IV / Προετοιμασία για παρουσιάσεις στην Ολομέλεια
12.00-13.00 Συνεδρία Ολομέλειας & Παρουσίαση των Ομάδων Εργασίας
13.00-13.30 Τελική αξιολόγηση και Σχόλια / Παρατηρήσεις
Κλείσιμο του Συνεδρίου από την Οργανωτική Επιτροπή
13.30-15.00 Αποχαιρετιστήριο Γεύμα

 

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 63 ακόμα followers