• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα , προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

«Σχετίζομαι αλλά δεν εξαρτώμαι»: Παρασκευή 27 Μαρτίου 2015, 5.30, αίθουσα Ανδρόγεω

Με τη σκέψη ότι περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι ανάγκη να οικοδομήσουμε ή να ενδυναμώσουμε τους πυρήνες πρόληψης στη σχολική κοινότητα, η συντονίστρια δράσεων του Κοινωνικού Σχολείου Δ/νσης Α/θμιας Εκπ/σης Ηρακλείου κ. Ανδρονίκη Σπαθαράκη, Σχολική Σύμβουλος, μάς καλεί να συμμετάσχουμε ενεργά στην Εσπερίδα «Σχετίζομαι αλλά δεν εξαρτώμαι», που θα πραγματοποιηθεί απόψε, Παρασκευή 27 Μαρτίου 2015, στις 5.30 το απόγευμα, στην αίθουσα Ανδρόγεω του Δήμου Ηρακλείου.  

Η Δράση αποτελεί έναν ακόμη σταθμό μιας ενδιαφέρουσας και αξιοποιήσιμης άμεσα δράσης πρόληψης, για τη σχολική κοινότητα. Ευκαιρία να σμίξουμε σκέψεις, ανησυχίες, ιδέες, προβληματισμούς!

ΑΦΙΣΑ

Πρόγραμμα Εργασιών

05:30-05:40 μ.μ.: Προσέλευση – Καλωσόρισμα
Γεωργία Τσαφή, Κοινωνική Λειτουργός – Στέλεχος Πρόληψης ΚΕΣΑΝ

05:40-06:10 μ.μ.: Χαιρετισμοί
Εκπρόσωποι Φορέων- Δήμου Ηρακλείου και Εκπαίδευσης

Α΄Μέρος: Από τη θεωρία…

06:10-06:20 μ.μ.: «Με αφετηρία τα θεσμικά ζητούμενα του Κοινωνικού Σχολείου, συνταξιδεύουμε στα μονοπάτια της Πρόληψης στη σχολική κοινότητα»
Ανδρονίκη Σπαθαράκη, Σχ. Σύμβουλος 9ης περιφέρειας Ν. Ηρακλείου – Συντονίστρια Δράσεων Κοινωνικού Σχολείου Δ/νσης Π/θμιας Εκπ/σης Ν. Ηρακλείου

Σχετίζομαι…

06:20-06:40 μ.μ.: «Το σχολείο ως ψυχικά ανθεκτική κοινότητα»
Μαρία Παναγιωτάκη, Ψυχολόγος – Κοινωνιολόγος, Υπεύθυνη Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Νομού Ηρακλείου

…αλλά δεν εξαρτώμαι

06:40-07:00 μ.μ.: «Επιδράσεις του αλκοόλ στον εγκέφαλο και τη συμπεριφορά στην προεφηβική και εφηβική ηλικία: Μύθοι και πραγματικότητα»
Γεώργιος Παναγής, Αναπληρωτής Καθηγητής, Πρόεδρος Τμήματος Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης

07:00-7:20 μ.μ.: «Παρεμβάσεις Πρόληψης του Συλλόγου «Η Επιστροφή», για τη χρήση αλκοόλ, στο μαθητικό πληθυσμό του Νομού Ηρακλείου»
Ιωάννης Μουζάς, Γαστρεντερολόγος, Αναπληρωτής Καθηγητής, Ιατρική Σχολή, Πανεπιστήμιο Κρήτης

07:20-07:40: Συζήτηση

07:40-08:00: Διαλειμμα

Στην πράξη… και με τους πρωταγωνιστές της σχολικής πράξης

Εκπαιδεύομαι για να εκπαιδεύσω

08:00-08:10 μ.μ.: «Εξαρτήσεις και σχέσεις: Αναζητώντας την “ουσία”» Ειρήνη Στρατάκη, Επιστημονικά Υπεύθυνη ΚΕΣΑΝ – Κέντρου Πρόληψης

08:10-09:20 μ.μ.: «Βιώνω – Αλλάζω – Μοιράζομαι – Προτείνω» Δεκάλεπτες παρουσιάσεις εκπροσώπων επιμορφούμενων εκπαιδευτικών εργαστηρίων – σεμιναρίων:
1η ομάδα: «Οι εξαρτήσεις στη ζωή μας», Δροσιά Αλμπάνη, Ελένη Σκουρβουλιαννάκη
2η ομάδα: «Ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο», Στέλλα Ευαγγέλου, Ευφροσύνη Παπαδάκη
3η ομάδα: «Κάπνισμα; Όχι εμείς!», Ελευθερία Καλούδη
4η ομάδα: «Αλκοόλ και έφηβοι», Έφη Διαμαντούλη, Γιώργος Καλογεράκης, Χρυσή Μανουσάκη, Σοφία Τσικνάκη
5η ομάδα: «Ένα “διαφορετικό” εργαστήρι για τη διαφορετικότητα», Ελένη Νέστορα
6η ομάδα: «Πρόληψη παιδικής επιθετικότητας», Αθηνά Πατσουράκη, Κατερίνα Δερμιτζάκη, Κατερίνα Καμηλάκη, Κατερίνα Πουρίδου, Μαριέτα Αμαλία, Φεβρωνία Καλουδάκη
7 η ομάδα: «Διαπροσωπικές σχέσεις – Σεξουαλική αγωγή», Ειρήνη Αρμενάκη, Μαγδαλή Μαρέδη, Ουρανία Μεταξάκη, Σουλτάνα Λημνιού

09:20-09:30 μ.μ.: «Σχετίζομαι αλλά δεν εξαρτώμαι.» Η περίπτωση του δίμηνου επιμορφωτικού προγράμματος για εκπαιδευτικούς της Π/Θμιας Εκπαίδευσης: Αξιολόγηση – Συμπεράσματα» Σοφία Περακάκη, Κοινωνική Λειτουργός – Στέλεχος Πρόληψης ΚΕΣΑΝ

09:30-09:45: Συζήτηση – Κλείσιμο Συντονισμός: Ανδρονίκη Σπαθαράκη – Γεωργία Τσαφή

prosklhsh-1

Πώς βιώνουν τα παιδιά τις σχολικές γιορτές;

sxoliki-giorti

Οι γιορτές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της σχολικής ζωής. Με το σχεδιασμό και την υλοποίησή τους το σχολείο συμμετέχει ενεργά σε σημαντικά γεγονότα της κοινωνικής και της θρησκευτικής ζωής. Συνήθως, τα παιδιά περιμένουν τις γιορτές με ενθουσιασμό – 25η Μαρτίου μεθαύριο και οι σχολικές γιορτές βρίσκονται στο προσκήνιο - και ευχαριστιούνται όταν συμμετέχουν σε αυτές. Ωστόσο, αρκετές φορές οι γιορτές είναι συνδεδεμένες με στρες και άγχος που μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά ακόμα και στη σθεναρή άρνηση της συμμετοχής τους. Αυτό μπορεί να ξεκινά κατά τη διάρκεια των προβών και να κορυφώνεται λίγο πριν την έναρξη της γιορτής, ή να εμφανίζεται ακριβώς την ημέρα της γιορτής.

Τα σχολεία σήμερα και οι εκπαιδευτικοί θέλουν να εμπλέκουν όλα τα παιδιά στις γιορτές τους και σαφέστατα αυτό είναι το σωστό. Επιδιώκεται η όσο το δυνατόν ισομερής και δίκαιη διανομή των ρόλων, η οποία βέβαια γίνεται με έναν τρόπο που να εκπληρώνει και τον παιδαγωγικό σκοπό των γιορτών. Οι γιορτές είναι σημαντικό να συμβάλλουν στην κοινωνική, συναισθηματική, ηθική, πνευματική και αισθητική ανάπτυξη των παιδιών, ώστε να ανταποκρίνονται σε αυτές με χαρά και να λειτουργούν με τους συμμαθητές τους σαν ομάδα. Μέσα στο πλαίσιο αυτό, τα παιδιά καλό είναι να μην είναι απλώς καθοδηγούμενα, εκτελώντας ένα προκατασκευασμένο πρόγραμμα, αλλά να συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωσή του με τις ιδέες και τις απόψεις τους.

Η ένδειξη ενδιαφέροντος από πλευράς των γονιών για την προετοιμασία της γιορτής  είναι σημαντική. Αρχικά, οι γονείς καλό είναι να ενδιαφερθούν περισσότερο για όλη τη γιορτή  αντιμετωπίζοντάς την ως ομαδική διαδικασία και όχι ως ατομική δραστηριότητα. Είναι χρήσιμο να προσπαθήσουν μέσα από διευκρινιστικές ερωτήσεις να αντλήσουν πληροφορίες – στο μέτρο του δυνατού – σχετικά με το περιεχόμενο της γιορτής και την εμπλοκή των παιδιών στο σχεδιασμό και την υλοποίησή της. Αν το παιδί δυσκολεύεται ή αρνείται να συμμετάσχει, τότε ο γονιός καλό είναι να διερευνήσει τους λόγους για τους οποίους το παιδί δυσανασχετεί, τους λόγους για τους οποίους δε θέλει να αναλάβει το συγκεκριμένο ρόλο: ντρέπεται; Φοβάται ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί σε αυτόν; Ήθελε κάποιον άλλο ρόλο; Συγκρίνει το ρόλο του με εκείνους των φίλων του και νιώθει αδικημένο; Αυτά και άλλα ερωτήματα μπορεί να ταλανίζουν ένα παιδί, στα οποία καλό είναι ο γονιός να προσπαθήσει να οδηγήσει το παιδί τόσο στην αναγνώριση και τη συνειδητοποίησή τους, όσο και στην αντιμετώπισή τους.

Την εμπειρία της συμμετοχής του στη σχολική γιορτή κάθε παιδί τη βιώνει τελείως διαφορετικά. Ένα εσωστρεφές παιδί μπορεί να τη βιώνει από μία δύσκολη, έως και επώδυνη διαδικασία. Το να εκτεθεί σε ενήλικες, τόσο σε γνωστούς (γονείς, παππούδες, συγγενείς γενικότερα), όσο και σε άγνωστους (γονείς και συγγενείς συμμαθητών του) δεν είναι κάτι εύκολο. Βλέπουμε συχνά παιδιά να παραλύουν από το φόβο τους λίγο πριν αρχίσει η γιορτή, αρνούμενα έντονα να συμμετάσχουν, παρά τις προτροπές και τον καθησυχασμό των γονιών και των δασκάλων τους. Για να βοηθηθούν ουσιαστικά τα παιδιά αυτά χρειάζονται τη σταδιακή εξοικείωση με τέτοιου είδους διαδικασίες. Από την άλλη, τα εξωστρεφή παιδιά συνήθως αντιμετωπίζουν τη γιορτή ως ευχάριστη εμπειρία. Η δυσκολία εδώ μπορεί να έχει να κάνει με τη σωστή οριοθέτησή τους από την πλευρά των εκπαιδευτικών, έτσι ώστε να αποφεύγεται η διάθεση για αυτοπροβολή και εντυπωσιασμό των ενηλίκων, ξέχωρα από τη δουλειά της ομάδας.

Σε κάθε περίπτωση, ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι να αντιμετωπίσει κάθε παιδί με τον απαιτούμενο σεβασμό. Με το να το ενθαρρύνει περισσότερο, δείχνοντάς του εκτίμηση, αναγνωρίζοντας τη βελτίωσή του –όπου αυτή επιτυγχάνεται, εκφράζοντας σταθερότητα και συνέπεια στην οριοθέτησή του, αλλά και διαθεσιμότητα παράλληλα στις ανάγκες του, θα βοηθήσει το παιδί να διαχειριστεί το άγχος του. Ο εκπαιδευτικός που είναι πραγματικός παιδαγωγός δεν προωθεί τον ανταγωνισμό, αλλά την άμιλλα, μέσα από την ανακάλυψη της γνώσης, τη δημιουργικότητα, την κριτική σκέψη και την καλλιέργεια της ομαδικότητας.

 

Βασιλική Παππά, MSc, PhD, Ψυχολόγος

Η Δημιουργικότητα των παιδιών, η έκφραση και η ενίσχυσή της!

creativity.23.3.15

Συνήθως αντιλαμβανόμαστε την έννοια της δημιουργικότητας, ιδίως όσον αφορά στα παιδιά, στο πλαίσιο της τέχνης. Αν και η τέχνη είναι σημαντική, στην πραγματικότητα αποτελεί μόνο ένα μικρό κομμάτι της δημιουργικότητας. Η δημιουργικότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί καθημερινά σε κάθε πτυχή της ζωής μας!

Η δημιουργική διαδικασία περιλαμβάνει τη φαντασία, την πρωτοτυπία, την επίλυση προβλημάτων και την ικανότητα να παράγεις ένα άξιο αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια, όταν σκέφτεσαι δημιουργικά, μπορείς και κοιτάζεις τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία, χωρίς να περιορίζεσαι από κανόνες, καλούπια και στερεοτυπίες.

Με αυτήν την έννοια, είναι εύκολο να σκεφτούμε γιατί η δημιουργικότητα έχει χαρακτηριστεί ως η δεξιότητα του 21ου αιώνα και γιατί είναι τόσο σημαντική στα παιδιά. Η κατανόησή της είναι ζωτικής σημασίας γιατί συνδέεται άμεσα με τη μελλοντική επιτυχία των παιδιών.

Ελάτε τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2015 στις 10 το πρωί στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Λιμένος Χερσονήσου να συζητήσουμε πώς θα δώσουμε στα παιδιά χώρο και χρόνο για να είναι δημιουργικά! Μάς ενδιαφέρει να τα εφοδιάσουμε με απαραίτητα, χρήσιμα εργαλεία για να αντιμετωπίσουν προβλήματα που ενδέχεται να έρθουν στο δρόμο τους σε όλες τις πτυχές της ζωής τους!

«Η καλή καρδιά που είναι; Γιατί κανείς δεν μετράει με αυτό το μέτρο;»


flying_hearts

Μια ιστορία για ένα γλυκό παιδί, για ένα παιδί που δεν αγκαλιάσαμε, που δε στηρίξαμε, διαβάζουμε παρέα, ψελλίζουμε παρέα,  για ν΄ανοίξουμε δρόμο στην αποδοχή, για ν΄ανοίξουμε και την καρδιά μας. Σ’ αυτό το κείμενο του Νίκου Βράντση ενώνουμε φωνές και ψυχές μέχρι to bullying να γίνει αντιληπτό και αντιμετωπίσιμο στα μήκη και τα πλάτη. 

Με την πίστη ότι δεν υπάρχει σκοτάδι τόσο πυκνό που να μη σηκώνει φως, μαζεύουμε μικρά λαμπάκια ευαισθησίας και τα ενώνουμε.

Όπως λέει κι ο Αύγουστος Κορτώ γι’ αυτό πρέπει να χτυπάμε πόρτες, να μιλάμε στους σιωπηλούς, να ακούμε τους λυπημένους, να οσμιζόμαστε τον φόβο και να τον πατάμε κάτω. Γιατί πίσω απ’ το σφιγμένο, τσαλακωμένο χαμόγελο ενός παιδιού μπορεί να παραμονεύει ο επόμενος τραγικός νεκρός, το αδέρφι μας, το παιδί μας…

…♥…

paper_heart__by_naduss

Για το γλυκό παιδί δεν πρόλαβα να γράψω έγκαιρα. Έπρεπε πρώτα να χαθεί για να το θυμηθώ. Και τώρα γιατί πια να φωνάξω; Δεν είναι μάταιο; Χάθηκε το γλυκό παιδί με τα μελένια μάτια. Χάθηκε κείνο το κρυφό, το ανεκδήλωτο χαμόγελο. Έμειναν μόνο δυο μειλίχιες, ευγενικές λάμψεις σε μια φωτογραφία, που κρούει τον σπαρακτικό συναγερμό για όλες τις υπό εξαφάνιση γλυκές ματιές που χάνονται.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι εννοούσαν όταν μιλούσαν για την αυτοκτονία του γλυκού παιδιού. Τί εννοούν αυτοκτονία; Ότι αποφάσισε να αυτοκτονήσει; Η αυτοκτονία είναι μια λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο απομονωμένα. Μόνο όταν είναι μόνη της η αυτοκτονία και μόνο όταν την κοιτάς από το στείρο μικροσκόπιο ενός καραφλού ιατροδικαστή μπορεί να συνεχίσει να λέγεται αυτοκτονία. Για τους υπολοίπους η αυτοκτονία δεν υπάρχει σαν λέξη που σηματοδοτεί το γεγονός. Γιατί το γεγονός έχει ένα παρελθόν και ένα μέλλον.

Και αν αποφασίσεις να μη δεις μόνο τη στιγμή του γεγονότος, αλλά να εντάξεις τη στιγμή μέσα στο παρελθόν που οδήγησε στην απόφαση και στο μέλλον που αφορά τις συνέπειες που έχει αυτή η απόφαση, αυτοκτονία και αυτοχειρία δεν υπάρχει. Γιατί κανείς δεν αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Απλά ωθείται αργά, μεθοδικά στο χείλος του γκρεμού. Ζερβά του φυσά η απελπισία, δεξά φυσά η ελπίδα. Και το γλυκό παιδί στεκότανε στη μέση και έγλειφε τα χείλη της αβύσσου. Αλλά δεν ξέρουμε ακόμα και ούτε ο ιατροδικαστής θα μας το πεί, αν το γλυκό παιδί έδωσε σάλτο γιατί ένας άνεμος υπερίσχυσε του άλλου, ή απλά ένας άνεμος έπαψε πια να πνέει.

Για αγέρηδες και θύελλες είπαμε να μιλήσουμε ερήμην του γλυκού παιδιού που μόνο αυτό γνώριζε το δράμα. Χρόνια βρισκόταν στον γκρεμό και ο τρόμος τον συρρίκνωσε, τον εκμηδένισε, έμενε μόνο ο τρόμος και δυο μάτια αγνά και φοβισμένα.

Κάνε θεέ μου να μη σταματήσει να φυσά η ελπίδα, κάνε θεέ μου να φουσκώσει το αγέρι της αγάπης που θα με σηκώσει από την άβυσσο τούτη. Κάνε θεέ μου κάποιος να με προσέξει που φοβούμαι και μικραίνω όλο και πιότερο απ’ τον φόβο. Και θα μείνω μια στάλα και κανείς πια δε θα με προσέχει, και ο άνεμος θα πάψει της ελπίδας και θα πέσω και θα σκουντουφλήσω και θα μείνουν μόνο δυο μάτια.

Αυτή είναι η ιστορία του γλυκού παιδιού που βούτηξε. Και αν κοιτάτε συνεχίστε να μιλάτε για αυτοκτονία. Τέτοιες αυτοκτονίες μικρόμυαλοι γεμάτος είναι ο κόσμος μας και εμείς για να σωθούμε λέμε απαξιωτικά: «α τον δειλό, α τον κιοτή, α τον αυτόχειρα, τον παλαβιάρη», αντί να πούμε στο καθρέπτη «φτου σου ρε κάθαρμα, άλλη μια ευαισθησία άφησες να πάει χαμένη, άλλη μια ελπίδα άφησες να σου γλιστρήσει, άλλη μια ευκαιρία να στρώσει ο κόσμος, να ρθει στα ίσα του άφησες να πετάξει, κάθαρμα, χαμένε».

Το γλυκό παιδί το δείχνανε με το δάκτυλο όταν περνούσε. Γελούσαν και χτυπούσαν και βασάνιζαν. Και το γλυκό παιδί πια δεν μπορούσε να ξεχωρίζει τα γέλια από το βάσανο. Για αυτό το γέλιο δεν ήταν κάτι άλλο από βάσανο. Στεκόταν στην γωνιά διστακτικό, γεμάτο αμφιβολίες, γεμάτο ερωτήματα για το πόσο λάθος ήταν, γεμάτο ονειροπολήσεις για το πώς θα σηκωνόταν και θα ‘δινε μια στον ντουνιά και στα αληταριά και όλοι θα το βούλωναν και θα σκάγανε και η δικαιοσύνη θα επέστρεφε στον κόσμο. Αλλά κάθε πρωί ντυνόταν όσο γινόταν πιο διακριτικά, καθόταν όσο το δυνατόν πιο απόμερα, μιλούσε όσο το δυνατόν λιγότερο, για να είναι όσο το δυνατόν πιο αδιάφορη η παρουσία του.

Ο φόβος. Αυτός ο ρημάδης ο φόβος είναι που εκμηδένισε το γλυκό παιδί. Και το εκμηδένισε γιατί δεν έχει ο κόσμος χώρο για τα γλυκά παιδιά. Πρέπει να τα κάνει να φοβούνται, να τα διαπαιδαγωγεί στην κτηνωδία ή να τα συντρίβει στην δειλία και το περιθώριο. Γιατί αν τα γλυκά παιδιά νικήσουν, ο φόβος δια παντός θα χαθεί. Αλλά ο φόβος είναι πονηρός, διάολος είναι και δεν υποτάσσεται εύκολα. Στέλνει τους αντιπροσώπους του, κάτι ελαφρόμυαλους διακόνους της βλακείας, να σπείρουν το παραλυτικό του μήνυμά, να διακονήσουν με επιμέλεια την βία.

Και έτσι το παιδί σιγά σιγά μίκραινε. Φώναζε από μέσα του βοήθεια αλλά κανείς δεν άκουγε. Όλοι ήταν απασχολημένοι. Όλοι ζητούσαν από το μικρό παιδί να μιλήσει τη συνηθισμένη γλώσσα. Κανείς δεν άκουγε τα λόγια των ματιών που απέμεναν να ζητούν σκοινί να βγουν από την λάσπη, να τραβηχτούν από τον λιθοβολισμό. Στο πηγάδι του φόβου το παιδί και να φωνάζει ξέπνοα: βοηθάτε με, και κανείς να μην ακούει, κανείς να μη σκύβει στο πηγάδι, παρά μόνο για να φτύσει, να σπρώξει πιο βαθιά, πιο κάτω.

Οι δάσκαλοι να αναρωτιούνται δήθεν σκεπτικά και πονετικά, γιατί το γλυκό αυτό παιδί, άλλοτε σπίρτο, πια προτιμούσε τη σιωπή. Πονετικά τάχα μου, αλλά με κείνο το τιμωρητικό το ύφος, το απογοητευμένο, λες και το γλυκό παιδί ήταν μια μηχανή με προσανατολισμό μονάχα να αποδίδει στα κελεύσματα των δασκάλων. Οι σπόροι βλασταίνουν την άνοιξη, και όταν ο καιρός είναι μονίμως χειμωνιάτικος δεν καρπίζουν. Και τα τρυφερά βλαστάρια, αυτά με τις περισσότερες δυνατότητες είναι τα πρώτα που χάνονται, γιατί δεν τα φροντίζουν.

Και οι δάσκαλοι ξύνουν ακόμα το κεφάλι, φορούν ακόμα και μετά θάνατον ελπίδας, το προσωπείο της απορίας για να μην αποκαλύψουν το αδιάφορο πρόσωπό τους. Η αδιαφορία, η υποκριτική εμμονή στο καθήκον που αρχίζει και τελειώνει με το εργατικό ωράριο. Αμ δε. Το καθήκον είναι εκεί ολημερίς και οληνυχτίς. Και αυτό ξεχωρίζει τον ένοχο από τον αθώο. Δυο τρεις ήταν οι αθώοι που γνώρισα εγώ στο σχολείο μου. Ο μέσος όρος εκεί κάπου είναι. Και αυτοί οι δυο τρεις είναι συνήθως εκείνοι που συγκεντρώνουν την αντιπάθεια των πολλών για τις αλλόκοτες συνήθειες να φυτρώνουν κει που δεν τους σπέρνουν, να μιλούν παράξενα για δικαιώματα και εναλλακτικούς τρόπους διδασκαλίας.

Στο σπίτι το γλυκό παιδί δεν μπορούσε να μιλήσει. Τι να πει; Να ντροπιαστεί μπροστά σε γονείς που στέκουν υπερήφανοι μόνο όταν ακούν καλά πράγματα από τους τρίτους, τον περίγυρο. Καλός μαθητής, καλός αθλητής, καλός μαλαγάνας; Πουθενά καλή καρδιά; Η καλή καρδιά που ‘ναι ρε; Γιατί κανείς δεν μετράει με αυτό το μέτρο; Και βιαζόταν να πάει από τη μοναξιά του σχολείου, στην μοναξιά του δωματίου. Ίσως να ακούσει μια μουσική, ίσως να διαβάσει ένα μαγικό βιβλίο που θα τον ταξιδέψει σε έναν άλλον κόσμο, ίσως μια τέχνη, μια διαφυγή από αυτόν τον κόσμο τον παλιό, τον σκληρό, από το κτηνοτροφείο. Μια τέχνη να του επιτρέπει να μουρμουρίζει: Να είμαι ο αστυνόμος που εξιχνιάζει το μυστήριο και εξισσοροπεί την αδικία, να είμαι ο μάγος που σώζει τον κόσμο από τις δυνάμεις την καταστροφής, να είμαι ο ήρωας που διακριτικά δέχεται γροθιές και αντι-χαρίζει φιλιά και αγκαλιές. Να μην είμαι αυτός που κατήντησα.

Και το γλυκό παιδί συρρικνωνόταν στην μοναξιά, και την σιωπή του φόβου που του δημιουργούσαν. Και δεν είχε πού να σταθεί. Μια κουβέντα αγάπης, μια κουβέντα να του υπενθυμίσει ότι είναι το γλυκό παιδί. Κανείς δεν το αγκάλιασε να του πει έλα εδώ, εγώ είμαι για σένα εδώ, δεν θα σε αφήσω.

Βούλιαζαν τα μάτια στην απελπισία. Τουλάχιστον να προφυλαχτώ στη σιωπή μου. Να μην μάθουν και οι υπόλοιποι ποιος κατάντησα. Να με θυμούνται τουλάχιστον σαν το γλυκό παιδί και όχι σαν το παιδί που το χτυπούν και το σέρνουν.

Η βία και η ενοχή έσπρωξε το γλυκό παιδί και έδωσε το σάλτο. Η μοναξιά που αύξανε. Έγλειφε τον γκρεμό καιρό τώρα. Ένοχοι είμαστε γιατί δεν σταματήσαμε όλα εκείνα που κάνανε τον γκρεμό γοητευτικό.

Συγνώμη κόσμε που δεν προσπάθησα από κτηνοτροφείο να σε κάνω να αξίζεις. Συγνώμη που δεν μάχομαι για τα γλυκά, καλοσυνάτα μάτια.

Μπρος να φτιάξουμε συνδικάτο. Το συνδικάτο της καλοσύνης, που θ’ αρπάξει φτυάρι και αξίνα και θα οργώνει αυτήν την αγριάδα της ανθρώπινης ύπαρξης, που σαν αέρας και νερό θα ισιώνει και θα τρώει τα βουνά του φόβου που φυλακίζουν την ελπίδα.

Συγνώμη γλυκό παιδί! Άλλη φορά θα προσπαθήσω να σε σώσω!

Συγνώμη φίλε μου!

 

Πηγή: parallaximag.gr

Ενδυνάμωση της Ψυχικής Ανθεκτικότητας του Σχολείου και της Οικογένειας

Στη δίνη της πρόσφατης επικαιρότητας, τραγικών γεγονότων, φόβων και αφορισμών επιμένουμε να προσπαθούμε για ένα καλύτερο σήμερα, για ένα πιο αισιόδοξο αύριο. 

Επιμένουμε να προκαλούμε γόνιμες συζητήσεις και προβληματισμούς με την πεποίθηση πως μόνο έτσι μπορούμε όλοι να γίνουμε καλύτεροι και αποτελεσματικότεροι.

Η ενδυνάμωση της ψυχικής ανθεκτικότητας σε επίπεδο ατόμου, οικογένειας, σχολείου, κοινότητας και οικοσυστήματος αποτελεί μονόδρομο στην εποχή που ζούμε, μια εποχή γεμάτη προκλήσεις, αντιξοότητες και εμπόδια.

Σχολείο, οικογένεια και κοινότητα, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να δημιουργήσουμε ισχυρές συμμαχίες  για την πρόληψη και αντιμετώπιση φαινόμενων κάθε είδους βίας.

Με τις σκέψεις αυτές, το 1ο Δημοτικό Σχολείο Νεάπολης Λασιθίου σε συνεργασία με τον Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων Ηρακλείου οργανώνει ενημερωτική εσπερίδα με θέμα την “Ενδυνάμωση της Ψυχικής Ανθεκτικότητας του Σχολείου και της Οικογένειας”, σήμερα Παρασκευή 20 Μαρτίου  2015 στις 5:00 μ.μ, στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου με εισηγήτρια τη Μαρία Παναγιωτάκη, Υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ηρακλείου.

Χαρά και τιμή να μοιραστούμε σκέψεις, ανησυχίες και γνώσεις!

ANEKTIKOTITA-628x942

Οι νταήδες και οι άλλοι

Μοίρασμα βαθύ και ουσιαστικό, ισχυρό και συγκινητικό, ετούτο εδώ… Καλλιτέχνες, εκπαιδευτικοί και δημοσιογράφοι, εξομολογούνται και φωτίζουν την υπόθεση της βίας και του εκφοβισμού στο σχολείο: Γιώργος Νανούρης, Μιχάλης Δέλτα, Άγγελος Μπαράι, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Λυδία Γεωργανά, Μίνα Καλογερά και Μαρία Μανωλέλη.

anti-bullying1..

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΝΟΥΡΗΣ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ:

«Ψιτ, μικρέ! Άκου με μια στιγμή: Αν σε κοροϊδεύουν επειδή: είσαι ο πιο κοντός της τάξης, είσαι χοντρούλης, έχεις σπυράκια, έχεις άσχημο κούρεμα, δεν σ’ αρέσει το ποδόσφαιρο, δεν έχεις ωραία ρούχα και νιώθεις πως κανείς δεν σ’ αγαπάει, σου υπόσχομαι πως μια μέρα: θα ψηλώσεις απότομα, θα αδυνατίσεις, τα σπυράκια θα εξαφανιστούν, θα κάνεις τα μαλλιά σου όπως θες εσύ, θα βρεις κ άλλους που δεν τους αρέσει η μπάλα, θα ντύνεσαι όπως γουστάρεις και θα βρεθούν άνθρωποι που θα σ’ αγαπήσουν πολύ. Όσο κι αν σου φαίνεται απίστευτο και μακρινό, μια μέρα θα σου συμβεί και σένα, όπως ακριβώς συνέβη και σε μένα».

ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΕΛΤΑ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ:

«Δεν λυπάμαι ποτέ για αυτούς που μένουν πίσω, λυπάμαι μόνο εκείνους που χάνονται για πάντα. Άδικα και τραγικά. Που δεν προλαβαίνουν να ολοκληρώσουν εμπειρικά όλα όσα έχει μια ζωή. Πάντα κοιτάζω με καχυποψία τα φιλικά πρόσωπα, τα σχολεία, την οικογένεια περισσότερο από όλους, όταν ένας νέος άνθρωπος που έχει υποστεί κακοποίηση, σωματική και ψυχολογική βία, αρρωσταίνει ψυχικά ή αυτοκτονεί. Στην πραγματικότητα, όλοι οι παραπάνω τον δολοφονούν με τη σιωπή, την ανέχεια, τον φόβο και τη νοσηρή τους, καμουφλαρισμένη μνησικακία και υποκρισία.

Σε ιστορίες ακραίας σωματικής βίας, με αναφορές σε ρατσιστικά περιστατικά, οφείλει η πολιτεία να αναλάβει δραστικά μέτρα, νομικά, και να τιμωρεί παραδειγματικά τους υπόλογους με βάση την ίδια τους την πράξη και όχι την όποια ιδιότητά τους. Δεν έχει καμία σημασία αν είναι γονείς, δάσκαλοι, συγγενείς, φίλοι, μαθητές. Να κριθούν όχι από το ηθικό και γελοίο ενοχικό πλαίσιο που πιθανόν τους απαλλάσσει από το βάρος των όποιων επιβαρυντικών τους πράξεων, αλλά να κριθούν με γνώμονα την ίδια εγκληματική πράξη ως θύτες προς θύμα. Όταν η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή, δεν υπάρχει χώρος για χριστιανικά ενοχικά ελαφρυντικά, «Μα είναι μάνα του… οι καθηγητές δεν μιλούσαν… οι φίλοι γνώριζαν αλλά…».

Όλοι θα πρέπει να λογοδοτήσουν, με το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί, όπως οποιοσδήποτε άλλος ξένος που κακοποιεί, σκοτώνει ή ό,τι άλλο διακόπτει την υγιή εξέλιξη της ζωής ενός ανθρώπου.

»Η εγκληματική πράξη δεν απαλλάσσει το βάρος της εξαιτίας του ρόλου -μαθητής, καθηγητής, γονείς κ.λπ. Στην κακοποίηση και στο έγκλημα υπάρχει μονάχα ο θύτης και το θύμα. Κι αν μετά θελήσουμε να βοηθήσουμε το από εδώ και πέρα σαν κοινωνία, ας ξεκινήσουν βαθιές αλλαγές καλλιέργειας της συνείδησης. Το είχα πει και το 2004 νομίζω σε μια εφημερίδα, πως είναι απαραίτητη η παρουσία ενός ψυχολόγου στο Δημοτικό σχολείο, για δασκάλους και μαθητές. Και όποιος θίγεται ή έχει ενστάσεις, να απολύεται. Και ναι, στο όνομα της Δημοκρατίας θα απολύεται, διότι ας ειπωθεί για πρώτη φορά πως η Δημοκρατία απαιτεί ένα υγιές και προστατευμένο πλαίσιο για να υφίσταται ως πολίτευμα δημιουργικής εξέλιξης. Έχει νόμους σαν αυτούς που έχει και το ίδιο το Σύμπαν. Όσο για τους γονείς, να κρίνονται αυστηρά από συγκεκριμένους μηχανισμούς κοινωνικούς για το αν είναι άξιοι ή όχι. Πριν κάποια χρόνια, σε μια εξέταση μαθητών, κάποιο από τα παιδιά άρχισε να κλαίει όταν του είπα πόσο υπέροχο πλάσμα είναι, πόσα ταλέντα όμορφα έχει και μου ομολόγησε πως πρώτη φορά άκουγε αυτά τα λόγια, γι’ αυτό και έκλαιγε. Πίστευε πως δεν αξίζει τίποτα, επειδή όλοι στο οικογενειακό του περιβάλλον έλεγαν πως δεν έχει τίποτα το ξεχωριστό, πως είναι ένα άχρηστο πλάσμα».

AΓΓΕΛΟΣ ΜΠΑΡΑΪ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ:

«Ως οικονομικός μετανάστης ξέρω πως όλοι μας κάποτε ήμασταν θύτες ή θύματα bullying. Έζησα το bullying σε μικρό βαθμό στο σχολείο, γιατί είχα καλές σχέσεις με συμμαθητές και καθηγητές. Έχω περάσει πολύ όμορφα σχολικά χρόνια αλλά κι εγώ είχα πέσει θύμα λεκτικής βίας από κάτι ψευτόμαγκες που όλα τα σχολεία έχουν. Ήμουν αγαπητός από παιδιά και καθηγητές, και αυτό προκαλούσε ζηλοτυπικά αισθήματα σε κάποιους. Είχα δει ένα στίχο του Τσε Γκεβάρα που έλεγε “Είναι θλιβερό να μην έχεις φίλους, αλλά είναι ακόμα πιο θλιβερό να μην έχεις εχθρούς” και λέω, ρε φίλε, πρέπει να κάνω κάτι καλά που έχω εχθρούς και χαμογέλασα και συνέχισα.

Σωματική βία δεν δέχτηκα ποτέ στο σχολείο και πάντα όταν έβλεπα κάποιον που δεχόταν σωματική βία προσπαθούσα να το αποτρέψω. Δεν είχε σημασία γι’ αυτούς που ήμουν Αλβανός, ούτε για μένα είχε σημασία που ήταν Έλληνες. Βέβαια, υπήρχαν και στιγμές που κάποιοι γονείς δεν ήθελαν να παίζω με τα παιδιά τους, φοβούνταν, αλλά δεν με πείραξε αυτό. Πάντα ήμουν δίπλα και στήριζα όποιον το είχε ανάγκη, πάντα έδινα αγάπη.

»Πιστεύω πως το bullying στο σχολείο χρειάζεται αντιμετώπιση γιατί τα παιδιά εκφράζονται περισσότερο με το στόμα και το σώμα. Θα έπρεπε όλα τα δημόσια σχολεία να έχουν κάποιον ψυχολόγο για να αντιμετωπίσει αυτές τις περιπτώσεις και ελπίζω ο νέος υπουργός Παιδείας να έχει στα άμεσα σχέδιά του κάτι γι’ αυτό το πρόβλημα. Αυτό που σήμερα με κάνει να αισθάνομαι όμορφα με τον εαυτό μου και να κοιμάμαι ήσυχα τα βράδια, είναι που δεν κράτησα ποτέ κακία σε κανέναν, ούτε άλλαξα, ούτε θα αλλάξω για κανέναν. Γέμισα από αγάπη, πήρα και έδωσα πολλή αγάπη, και η συμβουλή μου είναι να κάνετε κι εσείς το ίδιο, γιατί η ζωή είναι τόσο μικρή που δεν έχουμε χρόνο για να μισούμε και να κρατάμε κακίες μέσα μας».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, WE R PRESS:

«Μια σπρωξιά. Σαν από λάθος. Έπειτα, μια σπρωξιά ενώ σε κοιτά στα μάτια. Θα τον αποφεύγεις, είσαι 6 ετών, εκείνος πηγαίνει στην έκτη. Έχεις μόλις έρθει στην Ελλάδα, δεν μιλάς καλά ελληνικά. Δεν μιλάς. Σε μια κοινωνία που αποθεώνει τους μάγκες, είσαι καλό παιδάκι. Σε πετυχαίνει στις τουαλέτες. Χαστούκια, εσύ κλαις, δεν το λες σε κανέναν. Η υποταγή σου, η δύναμή του. Δεν πας τουαλέτα, παίζεις στο διάλειμμα, με το βλέμμα πάντα να τον αναζητά. Θα σε πετύχει. Μην το μάθει κανείς. «Αν το πεις σε κανέναν, σε έλιωσα». Στο τέλος της χρονιάς, τον βλέπεις και κλαις. Οι γονείς αντιλαμβάνονται, ο αδερφός υπερασπίζεται. Θ’ αναπτύξεις το χιούμορ σου για να προλάβουν να σε συμπαθήσουν πριν σου επιτεθούν. Για όποιον λόγο θέλει ο καθένας: επειδή είσαι χοντρός, επειδή δεν παίζεις ποδόσφαιρο, επειδή είσαι με εκείνους, επειδή είσαι με τους άλλους. Επειδή σε φοβούνται. Εκείνη η πληγή πώς επουλώνεται; Πότε σταματάς να κοιτάς αγνώστους που έρχονται προς τα πάνω σου;».

ΛΥΔΙΑ ΓΕΩΡΓΑΝΑ, CASTING DIRECTOR-COACH ΗΘΟΠΟΙΩΝ:

«Η κόρη μου πάει δευτέρα δημοτικού και έχει συμπάθειες και αντιπάθειες. Συγκεκριμένα ο Δημήτρης και κάποια άλλα αγόρια την πειράζουν. Πρόσφατα ένα κορίτσι, εκτάκι, άρχισε να περνάει χρόνο μαζί της. Η μικρή μου λατρεύει να κάθεται στο διάλειμμα με τα μεγάλα κορίτσια. Αυτό αποθάρρυνε τους ενοχλητικούς μπόμπιρες. Το εκτάκι μας πρόσφατα της έδωσε φιλοτεχνημένο γραμματάκι που μεταξύ άλλων έλεγε πόσο την αγαπάει. Η μικρή μου χοροπηδούσε από τη χαρά».

ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:

«Μέσα στο κεφάλι μου το bullying είναι η ανθρωποφαγική συμπεριφορά των τραμπούκων. Οι τραμπούκοι λοιπόν είναι άνθρωποι που εκμεταλλεύονται την οποιαδήποτε υπεροχή τους και εκτονώνονται με τη χρήση οποιασδήποτε μορφής βίας τους βολεύει την προκείμενη στιγμή. Εντοπίζουν το πιο αδύναμο σημείο του θύματος και με πρώτες ύλες τον φόβο και την ανοχή φροντίζουν να ακρωτηριάζουν ψυχικά τους γύρω τους. Τα θύματα, από την άλλη, παθητικά καταπίνουν την επίθεση.

Βλέπεις, ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι μεταξύ τους δεν πολυμιλάνε -και ειδικά για τέτοια θέματα. Θεωρώ πως λίγα viral video για το bulling, τα αυτοκόλλητα στους τοίχους του κέντρου και τέτοιου τύπου εκστρατείες, δεν βοηθάνε στο να φτάσουμε στη ρίζα του προβλήματος. Οι bullies δεν πρόκειται να σταματήσουν τα καψόνια που έχουν σκοπό να εφαρμόσουν πάνω στον οποιονδήποτε. Θα συνεχίσουν να βγάζουν τις σαδιστικές τους ορέξεις και να βρίσκουν νέα θύματα. Εκείνα, εκτεθειμένα, χωρίς το ψυχολογικό υπόβαθρο, δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν σε καμιά τέτοιου είδους βίαιη συμπεριφορά.

Η δική μου συμβουλή είναι: «Έχε τα αφτιά σου ανοιχτά να ακούσεις τον διπλανό σου. Κράτα δίπλα σου ανθρώπους που θα σε ακούσουν σε μια αντίστοιχη στιγμή. Σταμάτα να κάνεις τη στρουθοκάμηλο και να απομονώνεσαι από το περιβάλλον. Μην καταπίνεις τα προβλήματά σου και επιτέλους, μίλα! Κανείς δεν θα σε πει φλώρο»».

ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΩΛΕΛΗ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:

«Πώς το λένε αυτό που φοβάσαι; Το λέμε bulling, εκφοβισμό, βία. Όταν ήμασταν πιτσιρίκια, πώς το λέγαμε; Πώς θα περιγράφαμε τον εξυπνόμαγκα που πείραζε τους συμμαθητές μας ή εμάς;  Κακό παιδί. Έτσι θα το λέγαμε. Θα ήταν σαφές; Θα μας καταλάβαινε κάποιος ή θα το θεωρούσε «παιδιάστικο»; «Αν σε πειράξει κανείς, να το πεις στη δασκάλα», «Αν σε βαρέσει κανείς, βάρα τον κι εσύ», «Αν σου πάρουν τα πράγματά σου, πήγαινε στον διευθυντή του σχολείου». Οι συμβουλές έφταναν ως εκεί, κάποιοι γονείς δεν έδιναν καν σημασία πιστεύοντας πως τα παιδιά «τα βρίσκουν μόνα τους». Φράσεις κλισέ γύρω από μια πληγή βαθιά. Μα πώς να το πω στη δασκάλα αφού με απειλούν αν το πω; Μα πώς να τον βαρέσω αφού μου ρίχνει δυο κεφάλια κι εγώ αισθάνομαι κουνούπι μπροστά του; Φταίνε και τα τεράστια γυαλιά που φοράω, που είμαι χοντρός, που συλλαβίζω όταν διαβάζω, που φοράω πλεκτές ζακέτες, που η τσάντα μου είναι κοριτσίστικη. Ένα βουνό από ενοχές και άγνοια χειρισμού.

»Άγνοια χειρισμού, εκεί εντοπίζεται το κακό. Άγνοια χειρισμού επειδή οι περισσότερες συμβουλές είναι κλισέ και άχρηστες. Το πρόβλημα του εκφοβισμού δεν λύνεται με συμβουλές-φασόν και κάποια παιδιά είναι πολύ πιο ευαίσθητα από όσο δείχνουν. Κάποιοι γονείς δεν ξέρουν πώς να προσεγγίσουν το παιδί που δέχεται τον εκφοβισμό και δεν το ψάχνουν κιόλας, με αποτέλεσμα το τεράστιο σύννεφο να μαυρίζει μέρα με τη μέρα. Αν κάτι μπορεί να γίνει από το σπίτι, τότε αυτό είναι να πέσει το πέπλο των κλισέ.

Να πούμε επακριβώς γιατί κάποια παιδιά είναι διαφορετικά και γιατί κάποια άλλα παίρνουν ικανοποίηση μειώνοντας τους συμμαθητές τους. Να μιλήσουμε για τα συναισθήματα και να βοηθήσουμε τα παιδιά να τα περιγράψουν. Άλλο το «θύμωσα με τον διπλανό μου γιατί απλώνεται και πιάνει όλο το θρανίο» και άλλο το «φοβάμαι όταν συναντάω κάποια παιδιά, σφίγγεται το στομάχι μου και θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί».

»Πολλά από τα προβλήματα που μας βασανίζουν ως ενήλικες θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες να τα αποβάλουμε αν μπορούσαμε να τα εκφράσουμε με ακρίβεια. Να δώσουμε και στους κοντινούς μας ανθρώπους να καταλάβουν τι μας βασανίζει. Ας μιλήσουμε σήμερα ανοιχτά με τα παιδιά μας, ας τους πούμε δικές μας εμπειρίες με νταήδες, ή έστω ας τις επινοήσουμε και κυρίως ας αντιληφθούμε εγκαίρως μήπως το δικό μας παιδί εκφοβίζεται ή εκφοβίζει.

Ένα ακόμα θέμα που πρέπει να τους θίξουμε είναι πως η σιωπή μας είναι συγκατάβαση στη βία και να τα παρακινήσουμε να μιλήσουν ακόμα και αν υποπέσει περιστατικό βίας στην αντίληψή τους και ας μην τα αφορά. Δεν προστατεύουμε απλά τα παιδιά μας, αλλά τα βοηθάμε να αποκτήσουν ενσυναίσθηση, να μην άγονται και να μιλούν για ό,τι τα απασχολεί».

Πηγή: doctv.gr, κείμενο της Μελίτας Κάραλη

«…το bullying μού στέρησε την παιδική μου ηλικία…»

Στη μνήμη όσων έθαψαν παιδικά όνειρα, ανέμελες στιγμές, γωνιές της ψυχής, ακόμα και το ίδιο τους το σώμα, μπροστά στο βίωμα του φόβου, της βαθιάς μοναξιάς και της τσακισμένης αξιοπρέπειας… Κάποιοι δυνάστες που τους εξευτέλισαν, μια κοινωνία που δεν τους άπλωσε το χέρι, ορισμένες νοοτροπίες που ενίσχυσαν, ίσως και «νομιμοποίησαν» όλο το κακό. Ο εξοστρακισμός από την ομάδα και την κοινωνία, ο στιγματισμός του «άλλου», η ανοχή των πολλών…

lektiki.via6

Διαβάστε τη δυνατή εξομολόγηση του δημοσιογράφου Στάθη Τσαγκαρουσιάνου  που περιγράφει συναισθήματα πικρά από δύσκολα παιδικά χρόνια. Και… μακάρι να ‘ρθει η σκέψη πως άνθρωπος, σημαίνει χρέος.

To πιο καθοριστικό πράγμα της ζωής μου ήταν το μπούλινγκ που δέχτηκα μικρός. Πρώτον, διότι μου στέρησε την παιδική μου ηλικία. Δεύτερον, γιατί μου προκάλεσε ένα απέραντο φόβο, που ποτέ δεν ξεπέρασα και κατά καιρούς καταλύει ό,τι κερδίζω. ‘Οσα συμβαίνουν σε κάθε άνθρωπο που ενηλικιώνεται – θάνατοι, καταστροφές, αστάθειες – τα διαπραγματεύεσαι σχετικά ευκολότερα. Λες, είναι η μοίρα των ανθρώπων, η φύση των πραγμάτων -είναι κάτι γενικό. Όμως το φόβο που σου κληροδότησε το μπούλινγκ, δύσκολα τον σκεπάζεις, πόσω μάλλον τον σβήνεις. Γιατί έρχεται από τη ρίζα του εαυτού σου – τότε που διαμορφωνόταν.

Είναι ενα «ελάττωμα» δικό σου: το ατομικό σου στίγμα. Κι αυτό το στίγμα είναι ο εξοστρακισμός από την ομάδα και την κοινωνία. Η αίσθηση ότι δεν σε θέλουν – επειδή είσαι σεξουαλικά, φυλετικά, σωματικά, ή ψυχικά ασυνήθιστος. Αυτή η επιβεβλημένη μόνωση, ιδίως τότε που δεν έχεις ακόμα έρμα μέσα σου για να σε συγκρατήσει, είναι σα ξαφνικός θάνατος. Ειδικά αν ζεις σε ένα απλοϊκό περιβάλλον (επαρχία ή οικογένεια) που συσχετίζει κουτά. Δεν ξέρεις από πού να κρεμαστείς. Παλιά, τα πράγματα ήταν χειρότερα. Την δεκαετία του 60, χωρίς facebook και ίντερνετ, περιοδικά και κινητά – δεν μπορούσες καν να παρηγορηθείς στην φάτνη των ομοιοπαθούντων. Πολλά βράδια αποκοιμιόμουν κλαίγοντας κάτω από τα σκεπάσματα.

Ζήλευα τα παιδιά που ποτέ δεν σκέφτηκαν τί είναι και πού πάνε. Ο συναγερμός που χτύπησε μέσα μου, με έκανε μεν πιο σβέλτο, αλλά μου στέρησε κάθε ανεμελιά. Διαβάζω κατά καιρούς στο ίντερνετ διάφορες εμψυχωτικές ιστορίες ανθρώπων που μετέστρεψαν τα χτυπήματα του μπούλινγκ σε κάτι θετικό. Πράγμα ασφαλώς αξιέπαινο. Κι όντως, υπάρχει μια «υπόγεια» πινακοθήκη ηρώων, που ήταν λοξοί, καταδιωγμενοι κ.λπ. και τελικά τα καταφέρανε, κάνοντας την κακοποίησή τους δημιουργική αξία. ‘Ομως αυτή η ικανοποίηση, δεν είναι και για χόρταση.

Ο αργοπορημένος θρίαμβος είναι ακριβώς αυτό: αργοπορημένος. Αντί να κάνω το ξύδι γλυκάδι, θα προτιμούσα να φάω τα γλυκά στην ώρα τους. Και όσο μάταιες είναι οι κλάψες, άλλο τοσο βαριέμαι τις παρηγοριές στον άρρωστο. Πρέπει να ειπωθεί απλά και καθαρά: άπαξ και σε τραμπούκισαν μικρό, την έβαψες! Το μπούλινγκ είναι έγκλημα πρώτου βαθμού, όπως ο βιασμός κι η κακοποίηση ανηλίκων, διότι επιφέρει κάτι οριστικό, και μη αναστρέψιμο. Δεν αποζημιώνεσαι μετά την απομάκρυνση από το ταμείο.

Προσπαθώ να σκεφτώ συχνά τα πρόσωπα εκείνων που μου έκαναν μπούλινγκ, τόσα χρόνια μετά. Μερικούς τους συναντώ ακόμα. Προσπαθώ να μειώσω τον αντίλαλο της κακίας τους, με το να σκέφτομαι πόσα λίγα κατάφεραν στη ζωή, πόσο ασκήμηναν, πόση άγνοια είχαν, πόσο δυστυχισμένοι έγιναν οι περισσότεροι. Αλλά αυτό είναι μια φτενή και λίγο ένοχη απόλαυση. Κατά βάθος δεν με αφορά. Επίσης, δεν υπάρχει λόγος να τους ρωτήσω γιατί το έκαναν. Ξέρω. Φοβόντουσαν και αυτοί.

Προσπαθώ να το πάρω απόφαση και να πάω παρακάτω. Λέω στον εαυτό μου: είναι σα να όρμησε ένα κτήνος και να σου έφαγε το χέρι – μάθε να ζεις ως μονόχειρας και φρόντισε να κάνεις καλά ακροβατικά. Oτιδήποτε κατορθώνω στη δουλειά μου, ουσιαστικά απαντά στην απορία που μου γεννήθηκε όταν μου επιτέθηκαν πρώτη φορά: αναρωτήθηκα αν το αξίζω και επειδή δεν είχα ακόμα συνείδηση του εαυτού μου, υπέθεσα ότι ίσως είμαι κάτι όντως παρακατιανό. Έφτανα να τους δικαιολογώ, στο ποδόσφαιρο ήμουνα το όνειδος της χλόης, και οι ομάδες τσακωνόντουσαν ποιά δεν θα με πάρει.

Τα κατάφερνα βέβαια σε άλλα πράγματα (π.χ. στις λέξεις), αλλά ούτε κανείς μου το είχε πει ποτέ, ούτε εγώ το ήξερα. Κι έτσι μεγάλωσα ως εξωφυλαρούχας –πράγμα όχι καλό. Έκτοτε προσπαθώ κυρίως για ένα πράγμα: να αποδείξω ότι τα δίχτυα μου δεν είναι τρύπια. Κουραστικό, πολύ κουραστικό. Δυστυχώς δεν κατάφερα να πάψω να φοβάμαι μέσα από τη φιλία, τον έρωτα, το χρήμα ή τη δύναμη.

Τα δύο πρώτα, σίγουρα, είναι καταφυγή όταν δυσκολεύομαι – όπως και τα ταξίδια. Αλλά με τα χάδια ή την φυγή δεν γίνεται για πολύ καιρό δουλειά – κάποια στιγμή πρέπει να ξαναβγείς στον κόσμο. Τα δύο τελευταία, βοηθούν όσους θέλουν να δώσουν πόνο σε όσους τους πονέσανε – αλλά το ζητούμενο δεν είναι τα καουμποϊλίκα (όσο κι αν τα ευνοεί η κοινωνία) – είναι η προσωπική ευτυχία. Η εξουσία, η επίδειξη της δύναμης, η εκδικητικότητα, απλώς αναδιπλασιάζουν την παλιά αγωνία – κανένα όφελος. Αν όμως είναι έτσι η φύση του μπούλινγκ, οριστική και μη αναστρέψιμη, τότε γιατί καθόμαστε και μιλάμε;

Μιλάμε για τους επόμενους – εμείς σχεδόν γεράσαμε. Καθώς η κοινωνία (ελπίζω) εξελίσσεται, το μπούλινγκ πρέπει να οριστεί ως πράξη βίας, να αναχαιτίζεται, να τιμωρείται, κυρίως να προλαβαίνεται. Και πρέπει να εκπαιδευτούν τα παιδάκια (με την έμφυτη σκληρότητα) στην αναγνώριση του διαφορετικού, στην ισονομία του συνηθισμένου με τον ασυνήθιστο. Θέλει πολλή δουλειά.

Αν και περάσανε τα χρόνια και κάποια πράγματα έχουνε βελτιωθεί, το μπούλινγκ μαίνεται. Κυρίως ψηφιακά. Ακόμα και σε πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικά, συχνότατα διακρίνεις την αυτοματική μανία που μετατρέπει τον φόβο του διαφορετικού σε χύδην μπούλινγκ. Οτιδήποτε είναι διαφορετικό, από τις πολιτικές απόψεις μέχρι την σεξουαλικότητα, στοχοποιείται αυτόχρημα, αποκτάει διαστάσεις απειλητικές, και του πρέπει το λυντσάρισμα. Δεν έχω αμφιβολία ότι και αυτό το κείμενο οι bullies θα το χρησιμοποιήσουν εναντίον μου. Είναι «αγαθόν το εξομολογείσθαι» μόνον αν οι τραμπούκοι δεν έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ.

Πηγή: lifo.gr

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 43 other followers