• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα, προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια ενός παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή με ένα λευκό λουλούδι. Δεν έχει φόβο της απώλειας.

    Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα.

    Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Τα αφήνει να διαβούν μέσα από τα χέρια του σαν αγέλη σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μιαν αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά·

    ό,τι φωτίστηκε μέσα στην αγάπη του παραμένει εντός της σαν εικόνα που δεν πρόκειται να χαθεί.

    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Σύνορα η φιλία δε γνωρίζει…

2016-09-24

Αυθόρμητα, γνήσια, αυθεντικά, ανθρώπινα. Όπως πάντα τα παιδιά αντιλαμβάνονται τη συνύπαρξη με το άλλο παιδί. Τον συνομήλικο, τον συμμαθητή, τον γείτονα, το φίλο. Το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, να είμαστε μαζί. Μακριά από κοινωνικούς προσδιορισμούς και χαρακτηρισμούς.

Δείτε στο παρακάτω video πως αυτό που κάνει ο ένας πιτσιρικάς για τον άλλο, ο ντόπιος και τον  ξένο, δεν είναι στο μυαλό του σπουδαίο, μοναδικό, συγκλονιστικό, ή ένδειξη αλτρουισμού, φιλανθρωπίας και μεγαθυμίας. Απλά και αβίαστα, δίχως κόπο, δίχως περίσσια σκέψη, προκύπτει από την ψυχή του.

Ίσως τελικά δε χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε ή να εμπνεύσουμε το καλό, αρκεί να σταθούμε απέναντι στον παραλογισμό

Όχι πολλές δραστηριότητες για τα παιδιά: να τους δώσουμε χώρο και χρόνο να ζήσουν την παιδικότητά τους

Για τα παιδιά μας που στριμώχνουν τα απογεύματά τους σε ποικίλες δραστηριότητες θυσιάζοντας την ίδια την ουσία της παιδικότητας και για μάς τους ενήλικες που σπεύδουμε κάθε αρχή σχολικής χρονιάς να προγραμματίσουμε τον «ελεύθερο» χρόνο τους θεωρώντας ότι με τον τρόπο αυτό τον αξιοποιούμε, μιλά το παρακάτω κείμενο.

Πρόκειται επί της ουσίας για όμορφη συζήτηση με τον δημοσιογράφο της εφημερίδας «Νέα Κρήτη» Χριστόφορο Παπαδάκη, ο οποίος απευθύνθηκε στην Υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ηρακλείου με το ερώτημα «κάνουμε καλά που φορτώνουμε τα παιδιά με τόσες ασχολίες;»

adolescence___primal_scream_by_onewordphoto

 

Ναι στις εξωσχολικές δραστηριότητες, όχι στις υπερβολές σε βάρος των παιδιών μας συνιστούν οι ειδικοί, μέσα από το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Νέα Κρήτη» που επιχειρεί να διερευνήσει αυτό το ευαίσθητο θέμα, λόγω της μεγάλης έκτασης που έχει πάρει στις μέρες μας το φαινόμενο να μην προλαβαίνει το σύγχρονο παιδί ούτε να ανασάνει και φυσικά πού χρόνος για παιχνίδι…

Κι όμως, όταν οι γονείς ήταν παιδιά ήθελαν να παίζουν και είχαν στη δική τους εποχή όσο χρόνο ήθελαν στις αλάνες και τις γειτονιές των πόλεων και των χωριών. Γιατί δεν τους «περνάει από το μυαλό» ότι το ίδιο θα επιθυμούσαν σήμερα και τα δικά τους τα παιδιά;

Η ψυχολογία, η σωματική ακεραιότητα, η πνευματική διαύγεια, ακόμα και η ίδια τους η υγεία σε σοβαρότερα ζητήματα βρίσκεται σε κίνδυνο και πολύ συχνά κλονίζεται, όταν, εξαιτίας των γονέων, η ενασχόληση με τις εξωσχολικές δραστηριότητες γίνεται ανυπόφορη με υπερβολές και πιέσεις σχεδόν στρατιωτικοποίησης του παιδιού…

Αλλά πάμε πρώτα στην κοινωνιολογική και ψυχολογική πλευρά του ζητήματος. Η υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ηρακλείου, κοινωνιολόγος-ψυχολόγος Μαρία Παναγιωτάκη, τονίζει κατηγορηματικά προς την εφημερίδα μας:

«Να σκεφτούμε εμείς τι σήμαινε για μας η παιδική μας ηλικία. Όταν θυμόμαστε την παιδική μας ηλικία, σίγουρα φέρνουμε στο μυαλό μας στιγμές που περνούσαμε χαλαρά με τους φίλους μας, παιχνίδια, ανεμελιά, ξεγνοιασιά. Γιατί το ξεχνάμε όταν μπαίνουμε στο ρόλο του γονέα ή όταν ενηλικιωνόμαστε; Είναι ένα μεγάλο ερώτημα»…

Η γνωστή επιστήμονας λέει στο σημείο αυτό ότι σήμερα, ως γονείς, «επιδιώκουμε να γεμίζουμε το χρόνο του παιδιού μας. Και όχι μόνο αυτό. Συχνά ενοχοποιούμε και τη χαλάρωση. Δηλαδή, όταν ρωτήσουμε ένα συνάνθρωπό μας «τι κάνεις» και μας πει «τίποτα», νιώθουμε ότι βρίσκεται σε μια περίεργη κατάσταση και μάλλον κάτι δεν πάει καλά με αυτόν. Διότι εμείς θεωρούμε ότι ο κάθε άνθρωπος δε γίνεται να μην κάνει τίποτα. Κάτι θα έπρεπε να κάνει για να γεμίζει το χρόνο του…

Ενοχοποιούμε λοιπόν την «πολυτέλεια» του τίποτα. Την έχουμε εξοστρακίσει απ’ τη ζωή μας»…

 

Τα «φορτώνουμε»

Για τα σημερινά παιδιά, η Μαρία Παναγιωτάκη λέει στην εφημερίδα μας ότι οι γονείς φορτώνουν πάρα πολύ το χρόνο τους.

«Αυτό το κάνουμε στην προσπάθειά μας ίσως να τους προσφέρουμε πολλά ερεθίσματα, να καλλιεργήσουν τις δεξιότητές τους, ακόμα ίσως και επειδή μπορεί να μας επηρεάζει ότι ένας φίλος κάνει το ίδιο. Και πολλές φορές μπορεί να γίνεται και λόγω μιας υποσυνείδητης ανταγωνιστικότητας ή με μια διάθεση να συγκριθούμε κι εμείς – θετικά ή αρνητικά, όπως κι αν το πάρει κανείς – με κάποιο συνάδελφο ή φίλο, ή οποιοδήποτε άλλο».

Ποιες είναι όμως οι συνέπειες; Η υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ηρακλείου απαντά:

«Με τον τρόπο αυτό μπορεί να δίνουμε πολλά ερεθίσματα στα παιδιά, αλλά από την άλλη τους αφαιρούμε την ουσία της παιδικότητας! Που είναι η ελεύθερη, η άσκοπη περιπλάνηση. Η ενασχόληση χωρίς κάποιο σαφές αντικείμενο. Δηλαδή, το να παίζω με τους φίλους μου χωρίς να έχω ένα συγκεκριμένο σκοπό ή ακόμα και κανόνες».

Αλλά η κ. Παναγιωτάκη αναφέρεται και στο παιχνίδι στους λεγόμενους παιδότοπους ή στις παιδικές χαρές, ή σε τόπους όπου υπάρχει η επίβλεψη και η καθοδήγηση των μεγάλων.

«Να παίζουν δηλαδή σε χώρους που έχουν κατασκευαστεί για να περνάνε καλά τα παιδιά, να διασκεδάζουν. Εκεί παρατηρούμε ότι τα παιδιά, «μπουχτισμένα» από τα «πρέπει» και τα «μη» και τους κανόνες του σχολείου, θέλουν να ξεδώσουν την ώρα εκείνη.

Και μόλις το προσπαθούν αυτό, ακούγεται μια φωνούλα και είναι της κοπέλας που τα φροντίζει εκεί στον παιδότοπο ή κάποιου ο οποίος λέγεται «εμψυχωτής», ή λέγεται ένας «κλόουν», να λέει: «Σηκώστε τα χέρια σας, παιδιά, χέρια ψηλά. Εδώ να ζωγραφίσουμε ή να παίξουμε το τάδε παιχνίδι».

Δηλαδή και πάλι μπαίνουν σε μiα ασχολία που είναι καθορισμένη από έναν ενήλικο»…

 

«Θέλουν χώρο»

Η Μαρία Παναγιωτάκη λέει στο σημείο αυτό:

«Γεγονός είναι ότι, όταν τα παιδιά μαθαίνουν τα πάντα μέσα από κανόνες, καθοδηγήσεις και παροτρύνσεις των ενηλίκων και φαίνεται πως ξέρουν τα πάντα, στην ουσία δεν ξέρουν τίποτα. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να μάθει κάποιο παιδί χωρίς να αυτενεργήσει, χωρίς να δημιουργήσει, χωρίς να ενεργοποιήσει τη φαντασία του».

Σύμφωνα με την ίδια, «αν αφήσουμε χώρο στα παιδιά, τότε θα μεγαλουργήσουν. Πολύ φοβάμαι ότι αυτή η γενιά που περνάει τώρα την παιδική αλλά και την εφηβική της ηλικία, στα ενήλικα χρόνια της, που δεν μπορούμε να τα ξέρουμε αλλά μπορούμε να κάνουμε μiα πρόβλεψη, θα είναι στερημένη από πολλά πράγματα».

Στις μέρες μας, όπως επισημαίνει η κ. Παναγιωτάκη, «η παιδική φαντασία στραγγαλίζεται. Το ότι δεν επιτρέπουμε σε ένα παιδί να βαριέται ή να μην κάνει τίποτα, αυτό είναι ένα ζήτημα που του στερεί μια βασική ανθρώπινη ικανότητα…

Η ικανότητα του παιδιού να βαριέται αποτελεί ένα στάδιο της ανάπτυξής του»!

Μάλιστα, δεν αποκλείει και το ενδεχόμενο η ενασχόληση των παιδιών με το ίντερνετ και τα κινητά να είναι λόγω της προσπάθειάς τους να κάνουν κάτι χωρίς να έχουν αυτή την ασφυκτική καθοδήγηση των μεγάλων.

Καταλήγοντας, η ίδια συνιστά στους γονείς να αφήνουν τα παιδιά να επιλέγουν τις δραστηριότητες που θέλουν να κάνουν και να τους δίνουν πάντα χρόνο για παιχνίδι.

i_will_not_caged_by_evolvedartist

 

Λάθος να τα «εξοντώνουμε»

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει όμως, μιλώντας στην εφημερίδα μας, και η παιδίατρος Νεκταρία Σεραφείδη.

«Συνήθως το παιδί δε θέλει τόσες δραστηριότητες. Και του το επιβάλλουμε εμείς. Από δική μας ανασφάλεια. Αν το παιδί το θέλει, δεν είναι κακό. Αλλά, αν εμείς το «φορτώνουμε» με πολλές ώρες και πολλά εξωσχολικά, αυτό μπορεί να επιφέρει και αντίθετο αποτέλεσμα. Διότι μπορεί να έχει εξάντληση. Να χαθεί και η διάθεση. Και κάποιες φορές βλέπουμε το παιδί να έχει πονοκεφάλους, να πονάει το στομάχι του, δεν μπορεί να συγκεντρωθεί, να αποδώσει στο σχολείο γιατί είναι κουρασμένο», λέει η Νεκταρία Σεραφείδη.

Όλη αυτή η κατάσταση έχει επιπτώσεις ψυχοσωματικές στα παιδιά. «Μπορεί να γίνουν και επιθετικά, να είναι αντιδραστικά γιατί δεν ξεκουράζονται. Άποψή μου είναι ένα άθλημα. Μια ξένη γλώσσα. Όχι παραπάνω. Μιλάμε για τα παιδάκια, βέβαια. Από ‘κει και πέρα, εξαρτάται από την ηλικία. Και τουλάχιστον δύο απογεύματα την εβδομάδα πρέπει να μένουν ελεύθερα να παίξουν με την οικογένεια, με τους γονείς και τους φίλους τους».

Η Νεκταρία Σεραφείδη τονίζει ότι είναι λάθος να εξοντώνουμε τα παιδιά μας για να μην κάθονται στους υπολογιστές. «Είναι και αυτοί μες στη ζωή μας. Αλλά δεν πρέπει να έχουμε και εξάρτηση. Όταν οι γονείς ασχολούνται με τα παιδιά τους, κάνοντας από κοινού πράγματα, τότε δε θα έχουμε ούτε εξάρτηση από τα τάμπλετ, τους υπολογιστές και τα κινητά. Αρκεί όλη η οικογένεια να μοιράζεται για το σκοπό αυτό»…

Πάντως, η ίδια διαπιστώνει ότι η εξάρτηση των σημερινών παιδιών από κινητά και υπολογιστές είναι πράγματι ανησυχητική. «Είναι πώρωση. Πολλές φορές ξεχνούν ακόμα και να φάνε. Είναι μεγάλο το πρόβλημα. Αλλά η ίδια η οικογένεια, αν δεθεί, μπορεί να το αντιμετωπίσει».

Καταλήγοντας, η κ. Σεραφείδη λέει ότι οι γονείς πρέπει να αφουγκράζονται τα παιδιά τους. «Να τα πηγαίνουν σε δραστηριότητες που τα ίδια επιθυμούν, αλλά χωρίς υπερβολές»

stop

Πηγή: neakriti.gr (ρεπορτάζ: Χριστόφορος Παπαδάκης)

Μιλώντας στα παιδιά για το δύσκολο ταξίδι των προσφύγων: Υλικό για αξιοποίηση

«Το ταξίδι της Χαλιμά» είναι ένα πολύ όμορφο εικονογραφημένο παραμύθι, μεταφρασμένο σε είκοσι γλώσσεςπου διηγείται τον ξεριζωμό των προσφύγων. Πρωταγωνίστρια είναι η μικρή Χαλιμά, ένα κορίτσι που φεύγει από τη χώρα του για να βρει τη βροχή και να τη φέρει στον άνυδρο τόπο του. Το πολυπολιτισμικό αυτό παραμύθι αποτελεί πολύτιμο υλικό για αξιοποίηση, όταν -γονείς και εκπαιδευτικοί- θέλουμε να μιλήσουμε στα παιδιά για την προσφυγιά. 

«Το Ταξίδι της Χαλιμά» δημιουργήθηκε από τον Νίκο Καλαϊτζίδη, τη μη κερδοσκοπική θεατρική ομάδα του «mermiξ» και δεκάδες εθελοντές, οι οποίοι, μάλιστα, το μετέφρασαν στα αραβικά, τα περσικά (φαρσί) και περίπου άλλες 20 γλώσσες! 

Το παραμύθι χωρίζεται σε 5 κεφάλαια με διαφορετική κάθε φορά εικονογράφηση και ξεκινά με τη Χαλιμά, που εγκαταλείπει τη Χώρα του Ήλιου, όπου έχει σταματήσει να βρέχει, για να πάει στη Χώρα της Βροχής και να φέρει τα σύννεφα. Ταξιδεύει μέσα από τη Χώρα της Ερήμου, μπαίνει σε βάρκα και φτάνει στη Χώρα της Θάλασσας, περνάει από τη Χώρα του Δάσους και καταλήγει στη Χώρα της Βροχής, όπου ζητάει από τους «αρχηγούς» της να στείλουν σύννεφα στην χώρα της.

Το ιδιαίτερα χρήσιμο αυτό παραμύθι μπορείτε να το κατεβάσετε από 

ε δ ώ .

halima1

«Επειδή το τελευταίο πράγμα που θα έπαιρναν μαζί τους τα παιδιά πρόσφυγες είναι ένα βιβλίο, θέλαμε να τους δώσουμε την ευκαιρία να απασχοληθούν δημιουργικά αλλά και να ενημερώσουμε τα υπόλοιπα παιδιά για το δύσκολο ταξίδι των προσφύγων και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν» λέει ο κ.Καλαϊτζίδης στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

«Έγραψα λοιπόν», συνεχίζει, «αφού έκανα μελέτη και έρευνα στα λαϊκά αραβικά παραμύθια, μια ιστορία που δεν έχει μέσα «κακούς» ανθρώπους, βασιλιάδες και πριγκίπισσες, σεξιστική γλώσσα και βία και μιλάει για το ταξίδι των προσφυγόπουλων».

Δείτε εδώ με ποιον τρόπο μπορούμε όλοι να μας βοηθήσουμε ώστε να τυπωθούν 15.000 βιβλία για να διανεμηθούν δωρεάν στα παιδιά – πρόσφυγες στην Ελλάδα. Μάλιστα, επειδή στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν σελίδες, όπου τα παιδιά μπορούν να χρωματίσουν τους ήρωες ή να γράψουν ό,τι θέλουν, πρόθεση είναι να κυκλοφορήσουν  τα αντίτυπα που αναφέρονται παραπάνω (15.000) σε συσκευασία μαζί με μπογιές.

halima2

 

Επίσης, εκπαιδευτικό υλικό που μάς στηρίζει να τιμήσουμε στις τάξεις

την προσφυγιά, με λόγο, διάλογο και συναίσθημα, μπορείτε να βρείτε 

εδώ:

 

Ένα βιβλίο, ένα μολύβι, ένα παιδί & ένας δάσκαλος μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, NAI!

 

rethymno-nip-1

Με αυτή τη δυνατή φράση της Malala Yousafzai  και ένα πολύ όμορφο γκράφιτι, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού Σχολείου και 2ου Νηπιαγωγείου Ρεθύμνου καλωσορίζει τους μαθητές του, διαφορετικών εθνικοτήτων, στη νέα σχολική χρονιά.

Βαθιά πίστη και ισχυρή ευχή: «Ένα βιβλίο, ένα μολύβι, ένα παιδί κι ένας δάσκαλος μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο»!

rethymno-nip-6

«Η τοιχογραφία μας», αναφέρουν εκπρόσωποι του Συλλόγου, «είναι ένα ηχηρό ΟΧΙ στον πόλεμο και τα δεινά του, παρουσιάζοντας συμβολικά τα ερείπια της μαρτυρικής Παλμύρας, ένα ηχηρό ΝΑΙ στον δικαίωμα της μόρφωσης, στην ανοιχτή για όλους παιδεία και ταυτόχρονα ένα θερμό καλωσόρισμα σε όλους αυτούς που αναζητούν την ειρήνη και την ασφάλεια. Βασίστηκε δε, σε έργα των Hanane Kai (Λίβανος), Elise Gravel (Καναδάς), Kit Mills (HΠΑ)».

rethymno-nip-7

«Την επιμέλεια είχε ο εικαστικός Κωνσταντίνος Καλφούντζος (Μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων) και την ομάδα εργασίας αποτελούσαν οι Νίκος Βαράκης (Παιδίατρος, Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων), Σταμάτης Βεδουράς (Δάσκαλος, Γραμματέας του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων), Ελένη Ιωαννίδου (Ιατρός, Μητέρα), Αναστασία Γιαννουλάκη (Καθηγήτρια, Μητέρα), μαθητές του 1ου Δημοτικού Σχολείου, αλλά και παιδιά της γειτονιάς μας!»

rethymno-nip-4

Ω, ναι! Αυτή είναι η δύναμη και ο πλούτος της εκπαίδευσης που προσδοκούμε για τα παιδιά μας!

 

rethymno-nip-3

Πηγές: thepressproject.gr, goodnet.gr

Ποιός ξυπνάει πάλι πρωί-πρωί να πάει σχολείο;

Πρώτη μέρα στο σχολείο! Χαρείτε μερικές πολύ χαριτωμένες φωτογραφίες με πρωταγωνιστές τα αγαπημένα μας «πρωτάκια».

Γλυκύτατα μαθητούδια πριν & μετά τη μεγάλη στιγμή του καλωσορίσματος της σχολικής ζωής!

Σίγουρα για τους μικρούς πρωταγωνιστές των παρακάτω φωτογραφιών η… σχολική εμπειρία θα μείνει αξέχαστη για καιρό!

before-after-first-day-at-school-1

before-after-first-day-at-school-2

before-after-first-day-at-school-3

before-after-first-day-at-school-4

before-after-first-day-at-school-5 before-after-first-day-at-school-6 before-after-first-day-at-school-7

Πηγή: eirinika.gr

12 Σεπτέμβρη σημαίνει… πρώτη μέρα σχολείο!

Με τη σκέψη μας σκέπη πλατιά και ανοιχτή για όλα τα παιδιά -ιδίως τα πρωτάκια- και τα εφηβάκια που θα καθήσουν ξανά στα θρανία, ευχόμαστε από καρδιάς Καλή Σχολική Χρονιά!!!  Πανέτοιμα τα μαθητικά μας νιάτα να ζήσουν μια όμορφη, δημιουργική σχολική χρονιά, γεμάτη χαρές & γνώσεις, ωραίες ανθρώπινες σχέσεις και δυνατά συναισθήματα! Ευχή κοινή για μαθητές/μαθήτριες και εκπαιδευτικούς. 

Με αφορμή λοιπόν ετούτο το νέο ελπιδοφόρο ξεκίνημα, ας θυμηθούμε πως στο σχολειό πρώτο μέλημά μας είναι η προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών. Μικρή αναφορά παρακάτω στο πρώτο αφροαμερικανάκι που πήγε σε σχολείο λευκών. Κι εν τω μεταξύ μια γωνιά της μνήμης φωτίζει την κοινωνιολογία της εκπαίδευσης που επιμένει να καταδεικνύει την ταξικότητα του εν λόγω θεσμού…

mrtc-ep5-ruby-bridgescute

Η Ρούμπι Μπρίτζες ήταν το πρώτο αφροαμερικανάκι που πήγε σε σχολείο λευκών στη Λουιζιάνα του αμερικανικού Νότου, το 1960. Ο νόμος είχε θεσπιστεί αλλά τις πρώτες ημέρες στο σχολείο χρειάστηκε πολυμελής συνοδεία για να προστατεύσει το παιδί από τα θυμωμένα πλήθη.

Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες εκείνης της πρώτης ημέρας, με το μικροσκοπικό πλασματάκι να κουβαλά τη σάκα του ανάμεσα στους σωματώδεις συνοδούς, φορώντας τα καλά του, δείχνουν το δρόμο που έχει γίνει από τότε — αλλά κι ακόμα γίνεται.

 

Υ.Γ. Πριν από τρεις μέρες, η Ρούμπι έκλεισε τα 62 (γεννήθηκε στο Τάιλερ Τάουν του Μισσισσίπι, στις 8 Σεπτεμβρίου του 1954).

screenshot_5

Πηγή: dimartblog.com

Η ζωή ως θαύμα και ο φόβος του θανάτου ως πεδίο ενότητας από τη σχολική ηλικία

Ο κόσμος που ελπίζουμε ν’ αλλάξει -παιδιάστικα ίσως, με ονειροπόλα, ρομαντική διάθεση πιθανόν-, ο κόσμος που ευχόμαστε να μάθει ν’ αντιμετωπίζει τη ζωή απ’ τα σχολεία ακόμα, σαν ένα θαύμα, σαν ένα δώρο, συμφιλιωμένος με το τέλος, αναδύεται μέσα από το παρακάτω κείμενο.

Ένα κείμενο ουσίας και δύναμης που στηρίζει την άποψη ότι εάν είχαμε τη δυνατότητα να νιώσουμε την κοινή μας αρχή και το κοινό μας τέλος και εάν η έννοια του κοινού μας τέλους αποτελούσε τη βάση της παιδείας  -όχι να αποσιωπείται, όχι να ταυτίζεται με τον τρόμο της απώλειας- εκπληκτικές  μεταμορφώσεις θα συνέβαιναν στον  κόσμο.

Ο πολύ καλός συνάδελφος Δημήτρης Μπέγιογλου καταθέτει σκέψεις, με αφορμή μια κουβέντα κι έναν θάνατο.

thanatos

Δεν γνώρισα ποτέ προσωπικά τον Θάνο Ανεστόπουλο των «Διάφανων Κρίνων», όμως διαβάζοντας αυτά που ανάρτησε πριν φύγει απ’  τη ζωή, ένιωσα ότι μας άφησε ένα μήνυμα ίσως πολύ σημαντικότερο κι από την ίδια την καλλιτεχνική του πορεία.

«Θα ΄πρεπε να ζούμε, είπε, αυτή τη ζωή σαν ένα δώρο που μας δόθηκε, κάθε στιγμή σα να ‘ναι η τελευταία και να μην βασανιζόμαστε  καθόλου  για μικροπράγματα…»

Ο Θάνος δεν είναι ο πρώτος που βλέποντας τον θάνατο να έρχεται και τη ζωή να φεύγει μας προειδοποιεί για την ποιότητα της δικής μας ζωής. Πολλοί σοφοί άνθρωποι στο παρελθόν μέσα από το φως των ενοράσεων τους έχουν πει τις ίδιες κουβέντες αμέτρητες φορές…

Συνεχίζουμε όμως να ζούμε κάτω από το πέπλο της »αθανασίας» και συμπεραίνουμε ότι ο θάνατος και η αρρώστια  αφορά πάντα στους άλλους και όχι σε εμάς. Αν είχαμε πραγματικά αίσθηση της θνητότητάς μας, θα εξαφανιζόταν καταρχάς  αμέσως και η αίσθηση του διαχωρισμού ανάμεσα σε εμάς και στους άλλους.

Ο πολιτισμός μας από την στιγμή της γέννησής μας δεν παύει να χωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, σε άξιους και ανάξιους, σε αγαπημένους και μισητούς, σε διάσημους και άσημους, σε δυτικούς και τριτοκοσμικούς, σε Έλληνα και Γερμανό και πάει λέγοντας..

Αν μπορούσαμε να νιώσουμε την κοινή μας αρχή και το κοινό μας τέλος, εκπληκτικές  μεταμορφώσεις θα συνέβαιναν στον  κόσμο. Μεταμορφώσεις που θα εξάλειφαν διαμιάς κάθε μορφή ασυνειδησίας, αδικίας, εγκλημάτων, απληστίας ή εκμετάλλευσης.

Δεν χρειαζόμαστε κανέναν πολιτικό και καμία επανάσταση πολιτικού  τύπου για να νιώσουμε ενωμένοι. Όλες οι επαναστάσεις και οι πόλεμοι  ουσιαστικά δεν άλλαξαν τίποτα σε επίπεδο συνειδητότητας. Γύρω μας ο Μεσαίωνας ακόμα κυριαρχεί,  είτε στη Δύση, είτε στην Ανατολή.

Ειδικά στη Δύση η ύπαρξή μας ταυτίστηκε σιγά σιγά με την κτήση υλικών αγαθών (υλισμός) ή και ανθρώπων (συνεξάρτηση). Ο μεγαλύτερος τρόμος είναι αυτός που έντεχνα σπέρνουν όλα τα ΜΜΕ. Είναι ο τρόμος της απώλειας αυτών που κατέχω, το άγχος μή βρεθώ να τρώω από τα σκουπίδια, μόνος, που με κάνει να κλείνομαι σε ένα κόσμο ατομικιστικό, διπλοασφαλισμένο με κλειδαριά  ασφαλείας, και να βλέπω τις επικείμενες καταστροφές στην TV  χωμένος στον καναπέ μου. Αυτή ακριβώς η κτητικότητα αποτελεί ένα συμβόλαιο αθανασίας.

Νιώθουμε ζωντανοί και αθάνατοι όσο έχουμε και κατέχουμε και είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε κάθε αξία ελευθερίας, συλλογικότητας και ενότητας προκειμένου να διατηρήσουμε αυτή την ασφάλεια. Οι πολιτικοί και τα φερέφωνά τους τα ΜΜΕ  γνωρίζουν πολύ καλά αυτό το παιχνίδι.

Η πληροφόρηση πλέον είναι συνυφασμένη με τον φόβο και την τρομοκρατία. Γνώση γι΄αυτούς ίσον φόβος και όχι ελευθερία επιλογής. Ελάχιστες πηγές ενημέρωσης μεταδίδουν κάποιο νέο που προάγει π.χ . την αξία της ενσυναίσθησης, της συμπόνοιας, της ανιδιοτελούς αγάπης. Αυτά δεν πουλάνε και φυσικά δεν  εμπεριέχουν φόβο και χειραγώγηση…

Για να επανέλθω στα λόγια του Θάνου, συμπληρώνω λέγοντας πώς για να κατανοήσουμε την ζωή σαν ένα θαύμα, σαν ένα δώρο, και  για να ζήσουμε την κάθε στιγμή της ολοκληρωτικά μακριά από φόβους, θα πρέπει να αποδεχτούμε τον θάνατο και να συμφιλιωθούμε μαζί του.

Η έννοια του κοινού μας τέλους θα έπρεπε να αποτελεί την βάση της παιδείας  σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης και όχι να αποσιωπείται και να ταυτίζεται με τον τρόμο των απωλειών και την χειραγώγηση.

Μπορούμε να αλλάξουμε αυτόν τον διαχωριστικό  κόσμο και να μετατρέψουμε τον φόβο του θανάτου σε πεδίο ενότητας, αδελφοσύνης και  αγάπης. 

Μπορούμε να ζήσουμε ολοκληρωμένα και όταν πλησιάζει η ώρα να φύγουμε να εκφράσουμε ευγνωμοσύνη και χαρά  για τη ζωή που ζήσαμε.

Πηγή: tvxs.gr