• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα , προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • “Αν ένα παιδί…” της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

Οι ράγες της ελευθερίας

Ιδού μια πολύτιμη εφεύρεση που υποστηρίζει την αυτόνομη πρόσβαση στη θάλασσα των συνανθρώπων μας που έχουν κινητικές δυσκολίες και η σκληρή, αδιάφορη υποδοχή της στη χώρα μας…

seatrac_430

Η κατασκευή που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία ονομάζεται seatrack και βοηθά εκείνους που αγωνίζονται να διαχειριστούν τις κινητικές δυσκολίες τους ώστε να βρίσκονται στο λατρεμένο υγρό στοιχείο με μεγαλύτερη ευκολία.

Η κατασκευαστική εταιρεία πρόσφερε λοιπόν τη δωρεάν εγκατάσταση τριών συστημάτων για την αυτόνομη πρόσβαση ατόμων με κινητικά προβλήματα στη θάλασσα – το ένα στην παραλία της Νέας Μάκρης. Φαίνεται όμως πως κάποιοι δεν ενδιαφέρονται αν μπορούν όλοι να κολυμπήσουν στην ευλογημένη θάλασσα. Αρκεί η εγκατάσταση να μη βρίσκεται εκεί, διότι τους… δημιουργεί προβλήματα πρόσβασης στη θέα!

Στην Ελλάδα της απανθρωπιάς και της αδιαφορίας, οι άνθρωποι του Λιμενικού Σώματος υποχώρησαν κάτω από την πίεση που δέχτηκαν από μια μικρή ομάδα περιοίκων και δεν επέτρεψαν τελικά να ολοκληρωθούν οι εργασίες τοποθέτησης της ράγας. Το θέμα ξεσήκωσε οργισμένες αντιδράσεις στο διαδίκτυο: «Θα το καταλάβουν όταν το χρειαστούν οι ίδιοι».

Eν τω μεταξύ το μικρό ντοκιμαντέρ του Νίκου Λογοθέτη που συμμετείχε στον θαυμάσιο διεθνή διαγωνισμό που οργανώνει το Vimeo παρουσιάζει το seatrac μέσα από τα μάτια του οραματιστή και εφευρέτη του, ο οποίος έμεινε ο ίδιος ανάπηρος έπειτα από τροχαίο. Ήταν ο πρώτος που ένιωσε ξανά την ελευθερία του να είσαι αυτόνομος και θέλησε να μοιραστεί την ιδέα του με όσους τη χρειάζονται. «Είδα ανθρώπους να κλαίνε διότι είχαν 25 χρόνια να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα».

Η ταινία έφτασε στους ημιτελικούς του διαγωνισμού Focus Forward Films στο Vimeo. Η βραβευμένη σειρά ταινιών μικρού μήκους FFF έχει σαν θέμα της καινοτόμες ιδέες που αναδιαμορφώνουν τον κόσμο μέσα από πράξεις ή εφευρέσεις και είναι σκηνοθετημένες από διάσημους ή νέους κινηματογραφιστές από όλο τον κόσμο. Το φιλμάκι κέρδισε το βραβείο κοινού το 2013. Αξίζει πράγματι της προσοχής όλων μας:

 

Πηγή: doctv.gr

Η μοναξιά και η ελευθερία

“Το πουλί και ο άνθρωπος” είναι ο τίτλος αυτού του σπαραχτικά τρυφερού video που κάνει τις πιο μαλακές καρδιές να τρίζουν – αρχικά – και να πεταρίζουν με αγαλλίαση έπειτα…

Γυναίκες πρόσφυγες από τη Συρία: «Η ζωή στην εξορία έχει αγώνα και πόνο»

Οι χαμένες πατρίδες υπάρχουν ακόμα και ο δρόμος της προσφυγιάς ανοίγεται βαρύς κι ατέλειωτος, γεμάτος αγωνία και πόνο: 145.000 γυναίκες πρόσφυγες από τη Συρία δίνουν μόνες μάχη για την επιβίωση των οικογενειών τους. Επιπλέον, το ένα τέταρτο των γυναικών προσφύγων από τη Συρία έχουν παγιδευτεί σε μια δίνη φτώχειας, απομόνωσης και φόβου…

Η Lina δεν έχει νέα από τον άντρα της εδώ και δύο χρόνια, όταν συνελήφθη στη Συρία. Τώρα, ως πρόσφυγας στο Λίβανο, η Lina ζει σε μια σκηνή μαζί με τα επτά παιδιά της.

Περισσότερες από 145.000 οικογένειες Σύρων προσφύγων στην Αίγυπτο, τον Λίβανο, το Ιράκ και την Ιορδανία – ή αλλιώς μία στις τέσσερις οικογένειες – έχουν επικεφαλής γυναίκες, οι οποίες αγωνίζονται μόνες για την επιβίωσή τους, σύμφωνα με νέα έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α.).

Η έκθεση φέρνει στην επιφάνεια τον καθημερινό αγώνα των γυναικών να τα βγάλουν πέρα καθώς παλεύουν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους και παράλληλα να φροντίσουν τις οικογένειές τους που συνωστίζονται σε ετοιμόρροπα σπίτια, μη ασφαλή αυτοσχέδια καταφύγια και σκηνές. Πολλές ζουν υπό την απειλή βίας και εκμετάλλευσης ενώ τα παιδιά τους αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότερες τραυματικές εμπειρίες και βιώνουν την απόγνωση.

Η νέα έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας «Γυναίκα Μόνη – ο Αγώνας για Επιβίωση των Γυναικών Προσφύγων από τη Συρία» βασίζεται στις προσωπικές μαρτυρίες 135 γυναικών, οι οποίες συγκεντρώθηκαν με συνεντεύξεις σε διάστημα τριών μηνών στις αρχές του 2014. Αναγκασμένες να αναλάβουν μόνες τους την ευθύνη των οικογενειών τους όταν οι άντρες τους σκοτώθηκαν, αιχμαλωτίστηκαν ή αποχωρίστηκαν με άλλο τρόπο, έχουν παγιδευτεί σε μια δίνη ταλαιπωρίας, απομόνωσης και αγωνίας.

Η υπ’ αριθμόν ένα δυσκολία που ανέφεραν οι γυναίκες είναι η έλλειψη πόρων. Οι περισσότερες γυναίκες παλεύουν να πληρώσουν το ενοίκιο, να ταΐσουν τις οικογένειές τους και να αγοράσουν βασικά είδη οικιακής χρήσης. Πολλές έχουν εξαντλήσει τις οικονομίες τους – πουλώντας ακόμη και τις βέρες τους. Μόλις το ένα πέμπτο από αυτές εργάζεται επ’ αμοιβή, πολλές δυσκολεύονται να βρουν δουλειά ή έχουν πάρα πολλά άλλα θέματα που χρειάζεται να διαχειριστούν. Μόνο το ένα πέμπτο επίσης δέχεται υποστήριξη από άλλους ενήλικες συγγενείς.

Ορισμένες επωφελούνται από τη γενναιοδωρία της τοπικής κοινωνίας – όπως αυτής κάποιων ιδιοκτητών σπιτιών που τους επιτρέπουν να μένουν χωρίς ενοίκιο ή των τζαμιών. Μερικές στέλνουν τα παιδιά τους να δουλέψουν. Το ένα τετάρτο λαμβάνει βοήθεια σε μετρητά από την Υ.Α. και άλλες ανθρωπιστικές οργανώσεις. Τα δύο τρίτα όσων λαμβάνουν τέτοια βοήθεια εξαρτώνται εξ’ολοκλήρου από αυτήν. Το ένα τρίτο των γυναικών αναφέρουν ότι δεν έχουν αρκετή τροφή να φάνε.

Η Υ.Α. απηύθυνε επείγουσα έκκληση στους δωρητές, τις κυβερνήσεις των χωρών υποδοχής και τις ανθρωπιστικές οργανώσεις να αναλάβουν νέα δράση. «Για εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, η απόδραση από την κατεστραμμένη πατρίδα τους ήταν μόνο η αρχή μιας πορείας μέσα από καθημερινές κακουχίες», ανέφερε ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες Antonio Guterres. «Έχουν μείνει χωρίς λεφτά, απειλείται καθημερινά η ασφάλειά τους και αντιμετωπίζονται ως παρίες μόνο και μόνο επειδή έχουν χάσει τους άντρες τους σε έναν άγριο πόλεμο. Είναι ντροπή. Ταπεινώνονται επειδή έχουν χάσει τα πάντα». 

«Οι γυναίκες πρόσφυγες από τη Συρία είναι το συνδετικό στοιχείο που κρατά ενωμένη μία διαλυμένη κοινωνία. Η δύναμή τους είναι αξιοσημείωτη, όμως αγωνίζονται μόνες τους. Οι φωνές τους συνιστούν μία έκκληση για βοήθεια και προστασία που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε», δήλωσε η Ειδική Απεσταλμένη της Υ.Α., Angelina Jolie.

Η ζωή στην εξορία για κάθε μία από αυτές τις γυναίκες ισοδυναμεί με την ανάληψη του ρόλου του βασικού κουβαλητή και προστάτη της οικογένειας καθώς φροντίζουν τον εαυτό τους και τα παιδιά τους, μακριά από τις κοινότητες και τις παραδοσιακές πηγές στήριξής τους. Για τις περισσότερες, το βάρος αυτό είναι ασήκωτο και πολλές εξαρτώνται πλήρως από εξωτερική βοήθεια.

Το 60 τοις εκατό των γυναικών που έδωσαν συνέντευξη δήλωσαν ότι νιώθουν ανασφάλεια, ενώ μία στις τρεις δήλωσε φοβισμένη ή εξαιρετικά πιεσμένη με αποτέλεσμα να διστάζει ακόμη και να βγει από το σπίτι της. Η Nuha ήρθε στο Κάιρο με τον άντρα της, τον οποίο όμως πυροβόλησαν και σκότωσαν την ώρα που εργαζόταν. «Δεν θέλω να βγω από το σπίτι λόγω της θλίψης που έχω στην καρδιά μου», αναφέρει. «Αφήσαμε πίσω μας τον θάνατο στη Συρία μόνο και μόνο για να τον βρούμε να μας περιμένει εδώ στην Αίγυπτο».

Πολλές γυναίκες παραπονέθηκαν για συστηματική λεκτική παρενόχληση – από οδηγούς ταξί και λεωφορείων, σπιτονοικοκύρηδες και παρόχους υπηρεσιών καθώς επίσης και από άντρες στα μαγαζιά, στις αγορές, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ακόμη και κατά τις διανομές ανθρωπιστικής βοήθειας.

«Μία γυναίκα μόνη στην Αίγυπτο συνιστά θήραμα για όλους τους άντρες», τονίζει η Diala που ζει στην Αλεξάνδρεια. Η Zahwa, στην Ιορδανία, αναφέρει ότι παρενοχλήθηκε ακόμη και από πρόσφυγες καθώς περίμενε για να πάρει κουπόνια τροφίμων. «Ζούσα με αξιοπρέπεια αλλά τώρα κανείς δεν με σέβεται γιατί δεν έχω άντρα», λέει.

Μία γυναίκα ανέφερε ότι βιάστηκε, αλλά πολλές δεν ήταν έτοιμες να συζητήσουν για  θέματα σεξουαλικής ή έμφυλης βίας. «Δεν θα στρεφόμουν ποτέ σε μία οργάνωση για βοήθεια» δήλωσε η Noor από τον Λίβανο. «Θα έριχνα αλάτι στην πληγή και θα κρατούσα το στόμα μου κλειστό, δεν θα έλεγα ποτέ τίποτα σε κανέναν».

Οι περισσότερες γυναίκες ανησυχούν για την επίπτωση που έχει αυτή η κατάσταση στα παιδιά τους. «Πρέπει να φροντίζω για τα οικονομικά και το σχολείο. Πρέπει να τα προστατεύω, να τους παρέχω ό,τι χρειάζονται και να τους προσφέρω μητρική αγάπη, όλα την ίδια στιγμή. Νιώθω ότι βάλλομαι από παντού», εξηγεί η Dina στην Αίγυπτο.

Περισσότερες από 150 οργανώσεις παρέχουν υπηρεσίες ή υποστήριξη στις γυναίκες πρόσφυγες από τη Συρία και τις οικογένειές τους. Η έρευνα κατέδειξε πολλά παραδείγματα γυναικών προσφύγων που αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, υποστηρίζοντας η μία την άλλη και προσπαθώντας να βρουν λύσεις στον καθημερινό τους αγώνα. Επισήμανε επίσης πολλές πράξεις καλοσύνης και γενναιοδωρίας εκ μέρους των χωρών και κοινοτήτων υποδοχής.

Ωστόσο, σύμφωνα με την έρευνα, αυτή η βοήθεια υπολείπεται των πραγματικών αναγκών, γι αυτό και γίνεται έκκληση στους δωρητές να κάνουν περισσότερα προκειμένου να βοηθήσουν τις γυναίκες πρόσφυγες από τη Συρία να ορθοποδήσουν και να κερδίζουν αρκετά χρήματα για να ζήσουν. Δεδομένου ότι η έλλειψη θεώρησης εισόδου (visa) ή άλλοι περιορισμοί χωρίζουν μία στις πέντε γυναίκες από τους άντρες ή τις οικογένειές τους, απευθύνεται επίσης έκκληση στις κυβερνήσεις των χωρών υποδοχής να βρουν λύσεις για την επανένωσή τους με τις οικογένειές τους. Οι κοινότητες υποδοχής επίσης χρειάζονται τεράστια υποστήριξη. Πολλές από τις δυσκολίες αυτών των γυναικών – και οι αυξανόμενες εντάσεις – αντανακλούν γενικότερες ανησυχίες στις κοινότητες που τις περιβάλλουν.

Με 2,8 εκατομμύρια πρόσφυγες και εκατομμύρια ακόμη εσωτερικά εκτοπισμένους, η Συρία αποτελεί πλέον τη μεγαλύτερη κρίση εκτοπισμού στον κόσμο. Από την αρχή του 2014, περισσότεροι από 100.000 Σύροι πρόσφυγες καταγράφονται στις γειτονικές χώρες κάθε μήνα. Ο συνολικός αριθμός των προσφύγων αναμένεται να φτάσει τα 3,6 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του χρόνου.


Μπορείτε να δείτε την πλήρη έκθεση και πλούσιο υλικό, συμπεριλαμβανομένων φωτογραφιών και βίντεο με τις γυναίκες που έδωσαν συνέντευξη, ε δ ώ.

Πηγή: unhcr.gr

Ζωή σημαίνει ανθρώπινη επαφή

Η διαφήμιση που συγκίνησε το Διαδίκτυο: Πως ένας πατέρας κάνει το μωρό του να στ

Μια διαφήμιση εταιρείας κινητού από την Ταϊλάνδη συγκινεί και γλυκαίνει μια και απεικονίζει τη δύναμη της επαφής, την τρυφερότητα ενός αγγίγματος και τη βαθιά σχέση του πατέρα με το μωρό του.

Το σενάριο απλό, αλλά το μήνυμα πολύ δυνατό: Η μητέρα λείπει εκτός σπιτιού για ψώνια και ο αμήχανος πατέρας προσπαθεί να κάνει το μωρό τους να σταματήσει να κλαίει με όποιον… “τεχνολογικά πρόσφορο” τρόπο μπορεί.

Ως πιο «κλασική» λύση θωρεί να δείξει στο μωρό τη μητέρα του μέσω του smartphone, ενώ εκείνη κάνει γκριμάτσες.
Το μωρό, ωστόσο, δεν ηρεμεί και τότε ο πατέρας αποφασίζει να πράξει το αυτονόητο: να πάρει το μωρό αγκαλιά!Απλά, φυσικά, αυθόρμητα, το μικρό σταματάει να κλαίει και με απορία κοιτά τον αποσβολωμένο «χαζομπαμπά»…

 

Παίζοντας με τη Φωτιά: Διδάσκοντας Αντιγόνη σε γυναίκες της Καμπούλ

Ελληνίδα σκηνοθέτις διδάσκει Αντιγόνη του Σοφοκλή στο Αφγανιστάν, σε γυναίκες που κινδυνεύουν τη ζωή τους για να γίνουν ηθοποιοί [εικόνες]

«Παίζοντας με τη Φωτιά: Διδάσκοντας Αντιγόνη σε γυναίκες της Καμπούλ» είναι ο τίτλος του ντοκιμαντέρ της Ελληνίδας Αννέτας Παπαθανασίου που γυρίστηκε πριν από περίπου έναν χρόνο στο Αφγανιστάν. Εκεί, στην μακρινή Καμπούλ, οι γυναίκες παίζουν κυριολεκτικά με τη φωτιά και ρισκάρουν τη ζωή τους για την αγάπη τους για το θέατρο.

Η σκηνοθέτις και ηθοποιός Αννέτα Παπαθανασίου, θέλησε να αφηγηθεί σε ένα ντοκιμαντέρ τις συγκλονιστικές ιστορίες των Αφγανών γυναικών που έχουν την τόλμη να ασχοληθούν με το θέατρο.

«Είχα μια επαφή με το Αφγανιστάν: Μια χώρα όπου μετά από 30 χρόνια πολέμου και την πτώση του καθεστώτος των Ταλιμπάν, το θέατρο άρχισε να ξαναγεννιέται. Παρακολουθούσα τι γίνεται, και κάποια στιγμή είδα μια φωτογραφία με δύο ηθοποιούς να παίζουν Μολιέρο στο Αφγανιστάν. Ως ηθοποιός πρώτα και κατά δεύτερον ως σκηνοθέτις, ένιωσα τρομερό ενδιαφέρον και ξεκίνησα να το ερευνώ περισσότερο» δηλώνει.


«Με τον υπεύθυνο του θεατρικού Τμήματος του Πανεπιστημίου στην Καμπούλ αποφασίσαμε να ξεκινήσω να κάνω σεμινάρια Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου, γιατί δεν είχαν κανένα βιβλίο Αρχαίου Δράματος στο Αφγανιστάν. Μετά από μια μεγάλη αναζήτηση βιβλίων και ερευνώντας παράλληλα στο Ίντερνετ, διάβασα για μια κοπέλα που πήρε το πρώτο βραβείο σε ένα Φεστιβάλ Θεάτρου στο Αφγανιστάν. Θέλησα να την συναντήσω. Όμως, η συνάντηση αυτή, δεν έγινε ποτέ. Λίγες μέρες πριν φτάσω στο Αφγανιστάν, έμαθα ότι μια ηθοποιός σκοτώθηκε μυστηριωδώς».

Ιδού η σκηνοθέτις στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, να διδάσκει Σοφοκλή:


Στην Καμπούλ, το να είσαι γυναίκα και ηθοποιός δεν απέχει πολύ από το να αντιμετωπιστείς σαν πόρνη. Όλα τα κορίτσια που έχουν τολμήσει να παίξουν σε μια παράσταση φοβούνται για τη ζωή τους. Ηθοποιοί γνωστές στο Αφγανιστάν αφού παίζουν στην τηλεόραση και το σινεμά, λαμβάνουν γράμματα από τους Ταλιμπάν ότι θα τις σκοτώσουν.


Στο Πανεπιστήμιο η σκηνοθέτις είχε 200 άντρες φοιτητές και 8 γυναίκες εκ των οποίων μόνο η μια τόλμησε να παίξει στην Αντιγόνη του Σοφοκλή. Όλες οι άλλες δεν συμμετείχαν και ακόμη περισσότερο, δεν λένε δημόσια ότι θέλουν να γίνουν ηθοποιοί.

 

Πηγή: iefimerida.gr

Τα παιδιά παίζουν σε όλο τον κόσμο: ναι, η χαρά ακόμα μένει εδώ!

Υπάρχει τίποτα ωραιότερο, πιο τρυφερό και ελπιδοφόρο από τα παιδιά που  παίζουν, τρέχουν, γελούν και ανακαλύπτουν τον κόσμο; Μάλλον όχι! Όταν μάλιστα, αυτό συνδυάζεται με τη φωτογραφία, το παιδικό παιχνίδι γίνεται απόλαυση και τέχνη.

Δείτε τις υπέροχες φωτογραφίες από τις πιο μακρινές γωνιές της γης: Παιδιά που παίζουν σε ολόκληρο τον κόσμο. Όμορφες και συγκινητικές εικόνες, γεμάτες αθωότητα, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές κουλτούρες, το κοινωνικό υπόβαθρο, τη φτώχεια και τις τεράστιες ταξικές αντιθέσεις που μαστίζουν τις χώρες τους.

Τα παιδιά σε αυτές τις φωτογραφίες, μακριά από την εξέλιξη της τεχνολογίας του δυτικού κόσμου, έχουν τον τρόπο τους, αξιοποιώντας την φαντασία και τη δημιουργικότητα τους, να στήνουν τα δικά τους παιχνίδια, τη δική τους γιορτή με τους πιο απλούς τρόπους και να θυμίζουν στους ενήλικες ξανά και ξανά που βρίσκεται χαμένη η ομορφιά της ζωής.

Πέρα από τις δυσκολίες, την αδικία και τα κοινωνικά προβλήματα, τα παιδιά αντιστέκονται πάντα με τον δικό τους μοναδικό και μαγικό τρόπο.

1Burkina-Faso

Μπουρκίνα Φάσο (χώρα της Δυτικής Αφρικής)

2Estonia

Εσθονία

3Ethiopia

Αιθιοπία

4Ghana

Γκάνα

5India-1

Ινδία

6India-2

Ινδία

7India

Ινδία

8Indonesia-1

Ινδονησία

9Indonesia-2

Ινδονησία

10Indonesia-3

Ινδονησία

11Indonesia1

Ινδονησία

12Israel

Ισραήλ

13Italy1

Ιταλία

14Myanmar

Μαϊμάρ

15Thailand-1

Ταϊλάνδη

16Russia-1

Ρωσία

17Thailand

Ταϊλάνδη

 

18South-Africa-1

Νότια Αφρική

18Uganda

Ουγκάντα

19South-Africa

Νότια Αφρική

19USA

Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής

20Vietnam1

Βιετνάμ

21children-around-the-world-53

Ινδονησία

Πηγές: koutipandoras.gr, neolaia.gr

Όποιος διαβάζει βρίσκεται πιο κοντά στην ενσυναίσθηση της ελευθερίας

Ο συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ μιλώντας για την τέχνη του, λέει πως “Αν σε κάτι μοιάζει το βιβλίο με το παιδί, είναι η ικανότητά του να σε εκπλήσσει – εκεί που νομίζεις πως, σαν δημιούργημά σου, μπορείς να καθορίσεις απόλυτα την πορεία της ζωής του, φανερώνει έναν δικό του χαρακτήρα, απρόβλεπτο κι ατίθασο, ανακατεύοντας στην ιστορία του ανθρώπους κι αισθήματα που σε σαστίζουν με την ελευθερία τους. Σαν το παιδί, το περιέχεις και σε περιέχει. Τέλος, μοιραία, κάποια στιγμή φεύγει απ’ τα χέρια σου. Κι αν είσαι τυχερός, την αγάπη που του έδωσες θα σ’ την ανταποδώσουν οι αναγνώστες του.”

Στην ίδια λογική, ή μάλλον με παρόμοιας απόχρωσης συναίσθημα είναι γραμμένο το κείμενο που ακολουθεί, το οποίο αποτελεί ομιλία του συγγραφέα και εκπαιδευτικού Ισίδωρου Ζουργού προς τους τελειόφοιτους της Ελληνογαλλικής Σχολής Καλαμαρί.

Εκφωνήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στις 28 Ιουνίου 2014 και πάλλει χορδές ψυχής.

dreaming_with_a_broken_heart_by_alexandra_banut-d2y2e92

Βρίσκομαι καλεσμένος εδώ απόψε από τη διεύθυνση του σχολείου για να απευθυνθώ ιδιαίτερα σε σας, νεαρές κυρίες και κύριοι, και να προσθέσω κι εγώ μερικά λόγια σε μια ιδιαίτερη στιγμή της ζωής σας, ξένος ανάμεσά σας είναι η αλήθεια, όμως δάσκαλος κι εγώ, ένας από τους πολλούς που ζούνε για χρόνια ανάμεσα σε παιδιά και νέους, με τη μυρωδιά του σχολείου και της αυλής πάνω στο δέρμα, με το χτύπημα του κουδουνιού να επανέρχεται σ’ εκείνο το διάκενο, που αφήνουν καμιά φορά τα όνειρα της νύχτας. Σήμερα όμως παρίσταμαι όχι ως δάσκαλος αλλά ως συγγραφέας, ως γεννήτορας βιβλίων ο οποίος νομίζει πως έχει κάτι να σας πει.

Ίσως να το έχετε σκεφτεί κι εσείς μερικές φορές ότι μια επιπρόσθετη δυσκολία στους αποχαιρετισμούς είναι η έγνοια μήπως το τυπικό που τους περιβάλλει απορροφήσει την ουσία, μήπως τα «πρέπει» τους αλυσοδέσουν αυτά που αισθανόμαστε, μήπως με άλλα λόγια η φροντίδα της κορνίζας υποκαταστήσει το ίδιο το κάδρο. Σας διαβεβαιώ πως η στόχευσή μου είναι να σας πω δυο λόγια με την πυξίδα της καρδιάς, χωρίς κορνίζες, όπως ταιριάζει όταν μιλάς σε νέους ανθρώπους.

Φαντάζομαι πως θα έχετε επιπλέον έγνοιες και σκέψεις πέρα από τα αποτελέσματα των εξετάσεων, καθώς θα έχετε ακούσει πολλές φορές από τους γονείς σας, τους καθηγητές σας, τα ίδια τα μέσα ενημέρωσης να επαναλαμβάνουν ότι είστε εκείνη η γενιά, που καλείστε να ζήσετε με ψαλιδισμένα όνειρα, αλλά με την οφειλή να ξαναστήσετε στα πόδια της μια ολόκληρη χώρα. Πολλοί από σας ίσως προγραμματίζουν από τώρα τη μετάβαση σε άλλους τόπους, για σπουδές αρχικά κι ύστερα για αναζήτηση εργασίας. Όμως τι μπορεί να σας πει ένας συγγραφέας για τους έλικες της ζωής, που ανοίγονται μπροστά σας, τι μπορούν να πουν τα βιβλία για το μέλλον σας; Ως συγγραφέας ίσως έπρεπε κατευθείαν από εκεί να ξεκινήσω, από τα βιβλία.

«Δεν ζητούσα τίποτα περισσότερο από το να προσπαθώ να ζω σύμφωνα με ό,τι πιο αληθινό ήθελε να βγει από μέσα μου. Γιατί άραγε ήταν τόσο πολύ δύσκολο;» Αυτό αναρωτιόταν στα 1920 ο Έρμαν Έσσε, Γερμανός νομπελίστας συγγραφέας. Η φράση που ακούσατε είναι παρμένη από τον Ντέμιαν, ένα μυθιστόρημα χρονικό μιας εφηβείας, που έμελε να γίνει το ευαγγέλιο της γερμανικής νεολαίας, πριν ακόμη περάσει ολόκληρη η χώρα στην εποχή των ναζιστικών παγετώνων. Αυτό το ίδιο βιβλίο το διάβαζα και εγώ στα 1980, όταν ήμουν στη δική σας ηλικία και αναρωτιόμουν ολόκληρα μερόνυχτα : Άραγε θα είναι τόσο δύσκολο να προσπαθήσω να ζήσω με τον τρόπο που έγραφε ο Έρμαν Έσσε; Ήταν δύσκολο τελικά, λέω τώρα, 35 χρόνια μετά, αλλά πάντως όχι ακατόρθωτο. Αυτό το πρόταγμα ζωής που μου παρουσίασε ένα βιβλίο στα δεκαεπτά μου χρόνια, τελικά πάλι με βιβλία το στήριξα.

Το να προσπαθείς να ζεις σύμφωνα με τις πηγές που αναβλύζουν από μέσα σου είναι ένας μακροχρόνιος πόλεμος, άλλες μάχες τις κερδίζεις, άλλες τις χάνεις, άλλοτε συνθηκολογείς πρόσκαιρα, άλλοτε πεισμώνεις και κλείνεσαι για καιρό πίσω από τείχη ως ελεύθερος πολιορκημένος. Ένα μέρος από το οπλοστάσιο αυτού του μακροχρόνιου πολέμου ήταν τα βιβλία.

Αυτό το φαινόμενο άρνησης της αυθεντικότητας του προσώπου που έθετε ο Ντέμιαν, στη γλώσσα της φιλοσοφίας συχνά το ονομάζουν έκλειψη του υποκειμένου και το μεθοδεύουν η μόδα, οι θεωρίες του συρμού που ονομάζονται τώρα με μια κομψότητα μαζική κουλτούρα, επίσης κάποιες μικρές και μεγάλες εξουσίες… Γενικά το προβάλλουν θεωρίες και απόψεις αμέτοχες όλες τους της ανθρωπιστικής παιδείας. Τελικά όλοι αναρωτιόμαστε πώς το αυτονόητο, να είσαι δηλαδή ο εαυτός σου, βρίσκεται συνεχώς σε κίνδυνο;

Προχωρώντας στην εξομολόγηση της δικής μου αναγνωστικής ιστορίας, στη μακροχρόνια δηλαδή προσωπική μου σχέση με τα βιβλία, δεν ήταν μόνο ο Ντέμιαν που με σημάδεψε, με στοίχειωσε να το πω καλύτερα. Ήταν ο Γιάννης Αγιάννης των Αθλίων του Ουγκώ και ως τον Ντοστογιέφσκι και τον Παπαδιαμάντη ο κατάλογος είναι μακρύς. Προφανώς όμως το να αναφέρω μπροστά σας αυτή την εποχή τη λέξη διάβασμα, ανάγνωση, βιβλία, είναι λίγο παρακινδυνευμένο από τη στιγμή που μόλις έχετε αποδράσει από έναν εξαντλητικό μαραθώνιο προετοιμασίας και εξετάσεων.

Νομίζω όμως πως έχετε καταλάβει ότι προφέρω τη λέξη ανάγνωση χωρίς καμιά χροιά καταναγκασμού, γιατί προφανώς δεν αναφέρομαι στην υποχρεωτική σχολική μελέτη, στις εξετάσεις ή στην αναγκαστική επιστημονική ανάγνωση και ενημέρωση, που σας περιμένει στην μελλοντική επαγγελματική σας ζωή. Μιλάω για κείνη την αβίαστη ανάγνωση που συνοδεύεται από  απόλαυση, εννοώ αυτή την ελεύθερη βοσκή των βιβλίων που εσείς έχετε επιλέξει, γιατί αυτά θα είναι που θα ερεθίσουν τη φαντασία και την περιέργειά σας για τα οδυσσειακά ταξίδια, αυτά που κυρίως η λογοτεχνία μπορεί να σας προσφέρει, χωρίς να αποκλείουμε βέβαια τον κινηματογράφο και το θέατρο.

Θα προσπαθήσω όμως τώρα να προλάβω τυχόν απορίες και αντιρρήσεις σας. Ζήσατε τα τελευταία χρόνια πραγματικά στον σφυγμό και στις αλυσίδες ενός συστήματος, το οποίο απέρριπτε μια τέτοια ανάγνωση ως ξένο σώμα, ένα εξεταστικό σύστημα που ευνοούσε την αποστήθιση και παραγκώνιζε τη δημιουργική φαντασία και την κριτική σκέψη. Δεν είστε εδώ και κάποια χρόνια αναγνώστες, γιατί οι συνθήκες δεν σας επέτρεψαν να είστε. Όσοι και όσες από σας είχατε αρχίσει να κτίζετε αναγνωστικές συνήθειες στο δημοτικό σχολείο και στο γυμνάσιο, στο λύκειο απομακρυνθήκατε από τα εξωσχολικά βιβλία, όπως συνηθίζουμε ακόμη με παλιομοδίτικο τρόπο να τα αποκαλούμε.

Η σχέση των μαθητών με τη λογοτεχνία είναι ένα από τα πρώτα σφάγια στο θυσιαστήριο των εισαγωγικών εξετάσεων. Στα χρόνια όμως που έρχονται θα κληθείτε να βρείτε το κομμένο νήμα και να βγείτε από αυτόν τον λαβύρινθο τον γεμάτο μνήμες άγχους και απώθησης.

Οι δημοκρατικές κοινωνίες απαιτούν από τους πολίτες τους όχι μόνο ενημέρωση και πληροφόρηση, κάτι που προσφέρεται αφειδώς από το διαδίκτυο, αλλά και συγκροτημένη σκέψη όπως και δημιουργική φαντασία και επινοητικότητα. Σ’ αυτή όμως την περίπτωση το διαδίκτυο, επιτρέψτε μου αυτό να το πιστεύω, σηκώνει τα χέρια ψηλά. Όλες αυτές οι ικανότητες που αναφέραμε προάγονται όχι από βιαστικά ηλεκτρονικά κοιτάγματα αλλά από την ανάγνωση της λογοτεχνίας, του δοκιμίου, του βιβλίου γενικότερα. Το διαδίκτυο είναι ένας ωκεανός, αυτό το ξέρετε καλύτερα από εμένα και δεν μπορείτε να τον περάσετε με ένα μικρό βαρκάκι. Θα χρειαστείτε γαλέρες και ατμόπλοια, τα οποία εσείς πρέπει να ναυπηγήσετε με υλικά από συγκροτημένα κείμενα, θα χρειαστεί να ροκανίσετε και να κολλήσετε τα μαδέρια τους συντροφιά με βιβλία.

Μα γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί, να διαβάζουμε βιβλία; Αξίζει άραγε τον κόπο και αν ναι πώς να τα διαβάζουμε, ποιους τίτλους να επιλέγουμε και με ποιο τρόπο; Αυτές είναι κάποιες από τις ερωτήσεις που μου έχουν κάνει επανειλημμένα πολλοί μαθητές και μαθήτριες σε γυμνάσια και λύκεια, όπου με είχαν προσκαλέσει για να μιλήσουμε για βιβλία. Προς τι άραγε, επιτείνω τώρα εγώ το ερώτημα, αυτή η μανία της ανάγνωσης; Από τον Μέγα Βασίλειο για παράδειγμα, πριν από χίλια επτακόσια χρόνια, όταν στον γνωστό λόγο του προς τους νέους ζητάει απ’ αυτούς να ετοιμάσουν τη συνείδησή τους με τη μελέτη της κοσμικής σοφίας των αρχαίων ελλήνων συγγραφέων, ως τον Ντανιέλ Πενιάκ, τωρινό συγγραφέα και εκπαιδευτικό ο οποίος με πολύ θάρρος και χιούμορ θέσπισε τα δικαιώματα του σημερινού αναγνώστη. Προς τι λοιπόν η ανάγνωση; Περιορισμένος σήμερα από τον χρόνο θα επιχειρήσω να συνοψίσω μια απάντηση σχεδόν τηλεγραφική.

Ο καθένας μας είναι κλεισμένος στο δωμάτιο της ιδιωτικότητάς του ενώ έξω υπάρχει ο κόσμος, πολύχρωμος, σκληρός αλλά και τρυφερός, βίαιος και ερωτικός, αντιφατικός… Διαβάζουμε λοιπόν για να διευρύνουμε κι άλλο αυτήν τη χαραμάδα της μισάνοιχτης πόρτας μέσα από την οποία αντικρίζουμε τον κόσμο, για ν’ ανοίξουμε την οπτική μας στο θαύμα με ό,τι απόλαυση και αγωνία αυτό συνεπάγεται, άλλωστε η λέξη κόσμος στα αρχαία ελληνικά σημαίνει κόσμημα, δηλαδή στολίδι.

Η ανάγνωση, αγαπητά μου αγόρια και κορίτσια, συνεισφέρει τελικά στο ακόνισμα της ματιάς μας η οποία πέφτει πάνω σε αυτό το στολίδι, στη διεύρυνση της ζωής ως εμπειρία, στη χωροθέτηση του κόσμου και στην προσπάθεια ερμηνείας του. Φυσικά όποιος διαβάζει δε σημαίνει απαραίτητα πως γίνεται αυτόματα και καλύτερος άνθρωπος από κάποιον άλλο που δεν είναι αναγνώστης, όμως βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά στην ενσυναίσθηση της ελευθερίας, ένα βήμα πιο κοντά στην κατανόηση του άλλου, γιατί μέσω των βιβλίων έχει γνωρίσει και άλλες ζωές. Φανταστείτε τελικά το μυθιστόρημα ως ένα ζιπαρισμένο αρχείο της ζωής ενός ανθρώπου. Οι ζωές των άλλων είτε τις γνωρίζουμε ως φυσικές παρουσίες είτε τις πλησιάζουμε μέσω της ανάγνωσης είναι ο πλούτος μας.

Κλείνοντας σας εύχομαι να ζήσετε μια ευτυχισμένη και δημιουργική ζωή προσπαθώντας να την καταστήσετε σε αρμονία με ό,τι πιο αληθινό αναβλύζει από μέσα σας, όπως θα έλεγε και ο Έρμαν Έσσε, όσο είναι αυτό δυνατό, όσο μπορέσετε να το καταφέρετε. Ανοίξτε την αγκαλιά σας στους ανθρώπους και φροντίστε να είναι αρκετά μεγάλη ώστε να χωρέσει μαζί και κάποια βιβλία, γιατί τα βιβλία είναι η κατάφαση της ίδιας της ζωής, γιατί και τα βιβλία τελικά άνθρωποι είναι κι αυτά.

Πηγή: protagon.gr

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.