• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα , προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • “Αν ένα παιδί…” της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

Η μητρική αγάπη δεν αναγνωρίζει τόπο, χρόνο, ηλικία…

Μαμά, μια λέξη που σε όλες τις γλώσσες σημαίνει το ίδιο, μια λέξη που εκπέμπει την ίδια τρυφερότητα σε όποια χώρα, πόλη ή ήπειρο την ακούσεις. Όσο κι αν οι δεκαετίες περνούν, οι εποχές αλλάζουν, η καθημερινότητα των ανθρώπων μεταλλάσσεται, η μητρική αγάπη θα μένει ίδια, ανεξαρτήτως συνθηκών, περιστάσεων, συνηθειών.

Αυτό αποδεικνύεται ρίχνοντας μόνο μια ματιά στον καλά θαμμένο φωτογραφικό θησαυρό του φωτογράφου Key Heyman, τον οποίο ανακάλυψε τυχαία σε ένα κουτί με την επιγραφή «Μothers».

Γυναίκες από όλον τον κόσμο πόζαραν στον φακό του βραβευμένου φωτογράφου μαζί με τα παιδιά τους πέντε δεκαετίες πριν. Φωτογραφίες με έναν μόνο κοινό παρανομαστή, την μητρική αγάπη, η οποία δεν αναγνωρίζει τόπο ή χρόνο.

Ο 83χρονος φωτογράφος είχε τραβήξει τις φωτογραφίες αυτές για το βιβλίο του με τίτλο «Family», ένα βιβλίο που έκδωσε σε συνεργασία με την ανθρωπολόγο Margaret Mead το 1965 προκειμένου να αναδείξει τη μητρότητα και την αληθινή αγάπη ανάμεσα στην οικογένεια, το οποίο μάλιστα ήταν υποψήφιο για βραβείο Πούλιτζερ.

Δείτε περισσότερα για τον Key Heyman στην προσωπική του ιστοσελίδα.

Μαμά1

Μαμά2

Μαμά3

Μαμά4

Μαμά5

Μαμά6

Μαμά8

Μαμά9

Μαμά10

Μαμά11

Μαμά12

Μαμά14

Μαμά15

Μαμά7

Μαμά16

Μαμά17

Μαμά18

Μαμά19

Μαμά20

Μαμά21

Μαμά22

Μαμά23

Μαμά24

Μαμά25

Μαμά26

Μαμά27

Μαμά28

Μαμά29

Μαμά30

Μαμά31

Μαμά32

Μαμά33

Μαμά34


Μαμά36

Μαμά37

Μαμά38

Μαμά39

Μαμά40

Πηγή: athensvoice.gr

 

Γραφείο Δωρεάν Νομικής Συμβουλευτικής και Υποστήριξης για Παιδιά

 photo_boy

“Είμαι παιδί. Ξέρω ότι έχω δικαιώματα.
Πώς μπορώ να τα διεκδικήσω στην πράξη;” 

Σημαντικό ερώτημα, που όταν απευθύνεται σε μια δημοκρατική κοινωνία, σαφώς και εκείνη δεν μπορεί να κωφεύει… Ευτυχώς, υπάρχουν ευήκοα ώτα. 
Ιδού ένας πλατύς δρόμος που άνοιξε προκειμένου να μάθουν τα παιδιά τρόπους διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους, ακουμπώντας σε στέρεες ενήλικες πλάτες:

Εντάσσεται στο Ειδικό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης «Θεμελιώδη δικαιώματα και ιθαγένεια» (2007-2013): «Δίκαιο Παιδιού: Δράση για μία Καινοτόμα Μεθοδολογία», εδρεύει στην Αθήνα, Σόλωνος 57 και πρώτιστη αρχή που πρεσβεύει είναι η προστασία της ανηλικότητας.

Αναφερόμαστε στο Γραφείο Δωρεάν Νομικής Υποστήριξης για παιδιά όπου παρέχονται πληροφορίες, νομική συμβουλευτική και υποστήριξη σε ανήλικους με στόχο την ενίσχυση τους στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Οι υποθέσεις που αναλαμβάνονται συνδέονται με όλους τους κλάδους του δικαίου. 

Ενδεικτικά παρακάτω αναφέρονται:

  • Τακτοποίηση Αστικής Κατάστασης (ληξιαρχικές πράξεις, ταυτότητα)
  • Ζητήματα Οικογενειακού Δικαίου (επιμέλεια, διαζύγιο γονιών, ρύθμιση επικοινωνίας γονέων-τέκνων)
  • Πρόσβαση σε Κοινωνικά Επιδόματα και Προνοιακές Παροχές
  • Πρόσβαση στην Εκπαίδευση
  • Παραβατικότητα
  • Τακτοποίηση εγγράφων διαμονής
  • Κακοποίηση-Θυματοποίηση Ανηλίκων
  • Υποστήριξη σε Διαδικασίες Ασύλου

Μέχρι τώρα, το Γραφείο έχει αναλάβει 208 υποθέσεις όπως:

Το τηλέφωνο επικοινωνίας είναι το 6949 737350.
Το Γραφείο λειτουργεί εντός της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Διεύθυνση: Σόλωνος 57.
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη 15:00-18:00 και Παρασκευή 12:00-16:00

Δείτε το πολύ ενδιαφέρον video:

Το Γραφείο εντάσσεται στο πρόγραμμα «Δίκαιο Παιδιού: Δράση για μία Καινοτόμα Μεθοδολογία» που υλοποιείται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Δημοσίου Δικαίου σε συνεργασία με τους: Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Save the Children Italy, University La Comillas of Madrid, University Roma Tre και La Merced Migraciones, και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πηγή: claim.eplo.eu

“Μη με ακυρώνεις, μη με αφήνεις απ΄ έξω…”

xelwna

Η κοινωνική απόρριψη συμβαίνει όταν ένα άτομο εσκεμμένα αποκλείεται από μια κοινωνική σχέση ή κοινωνική αλληλεπίδραση. Η απόρριψη αυτή έχει να κάνει με κοινωνικούς και όχι πρακτικούς λόγους. Το άτομο μπορεί να απορριφθεί είτε από ένα άλλο άτομο, είτε από μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων. Επίσης, η απόρριψη μπορεί να πάρει ενεργητική μορφή και να περιλαμβάνει εκφοβισμό, πειράγματα και γελοιοποίηση, ή να έχει παθητική μορφή όπως όταν κάποιος απλά αγνοεί το άτομο.

Αν και οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα, συχνά η απόρριψη είναι αναπόφευκτη στη ζωή μας. Μπορεί όμως να πάρει ιδιαίτερα αρνητικές διαστάσεις όταν είναι παρατεταμένη ή εμφανίζεται με συνέπεια, όταν η σχέση είναι σημαντική, όταν οδηγεί σε κοινωνική απομόνωση, ή όταν ένα άτομο είναι εξαιρετικά ευαίσθητο στην απόρριψη.

Η εμπειρία της κοινωνικής απόρριψης μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά από δυσμενείς ψυχολογικές συνέπειες όπως στη μοναξιά, στη χαμηλή αυτοεκτίμηση, στην επιθετικότητα και στην κατάθλιψη.

Πώς βιώνουν οι έφηβοι την κοινωνική απόρριψη;

Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, οι σχέσεις με τους συνομηλίκους έχουν όλο και μεγαλύτερη σημασία και αρχίζουν να διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην κοινωνική ζωή των εφήβων. Σε αυτήν την ηλικία, υπάρχει δραματική αύξηση του χρόνου που περνούν οι έφηβοι με φίλους σε σχέση με άλλες δραστηριότητες. Αυτό που συμβαίνει όμως, είναι ότι όσο περισσότερος χρόνος δαπανάται σε ομάδες συνομηλίκων, η απόρριψη γίνεται όλο και πιο δεδομένη και έτσι οι συναισθηματικές και κοινωνικές προκλήσεις αυξάνουν!

Οι έρευνες δείχνουν πως οι έφηβοι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στην κοινωνική απόρριψη σε σύγκριση με τους ενήλικες και τα μικρότερα παιδιά. Πολλοί άνθρωποι θυμούνται με απίστευτη λεπτομέρεια τις στιγμές εκείνες που ως έφηβοι απορρίφθηκαν από ομάδες, κλίκες και άτομα. Αν και η απόρριψη είναι σχεδόν αναπόφευκτη στην κοινωνική ζωή των εφήβων, παρόλα αυτά, οι έφηβοι τη βρίσκουν ως μια πολύ στρεσογόνα εμπειρία. Το ερώτημα που έχει απασχολήσει τους ερευνητές είναι γιατί η απόρριψη βιώνεται τόσο έντονα σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα;

Μια πιθανή και ενδιαφέρουσα εξήγηση που έχει δοθεί, είναι πως οι περιοχές του εγκεφάλου που συνδέονται με την επεξεργασία και τη διαχείριση συναισθημάτων, βρίσκονται ακόμα σε ανάπτυξη. Παρόλο που η κοινωνική απόρριψη προκαλεί άσχημα συναισθήματα σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, η σημασία που δίνουν οι έφηβοι στις σχέσεις με τους συνομηλίκους σε συνδυασμό με την έλλειψη ικανότητας να διαχειριστούν με ωριμότητα αυτά τα συναισθήματα, τους κάνουν πολύ πιο ευάλωτους στην απόρριψη.

Το ότι ο εγκέφαλος συνεχίζει και αναπτύσσεται στη διάρκεια της εφηβείας και σε όλη τη δεύτερη δεκαετία της ζωής, μπορεί να εξηγήσει και ένα πλήθος συμπεριφορών που στερεοτυπικά συνδέονται με αυτήν την ηλικία, όπως η ανάληψη ρίσκου, οι αλλαγές στη διάθεση, τα ωράρια ύπνου κ.α., αναφέρουν οι ερευνητές. Αυτή η παρατεταμένη ανάπτυξη και ευπλασία του εγκεφάλου όμως, είναι αυτή που τελικά επιτρέπει στον ανθρώπινο εγκέφαλο να πετύχει την περίπλοκη κοινωνική σκέψη των ενηλίκων!

Πώς μπορούν οι έφηβοι να αντιμετωπίσουν την κοινωνική απόρριψη;

Ο χρόνος που δαπανάται με τους συνομηλίκους κατά τη διάρκεια της εφηβείας, δε συνδέεται μόνο με προκλήσεις, αλλά και με πολλά οφέλη όπως τη συντροφικότητα, το σεβασμό και την κοινωνική υποστήριξη. Αν και οι γονείς μπορεί να ενοχλούνται από αυτή την αλλαγή, έρευνες δείχνουν πως η κοινωνική υποστήριξη από συνομηλίκους μπορεί να συνδέεται τόσο με βραχυπρόθεσμα, όσο και με μακροπρόθεσμα οφέλη που μπορούν να βοηθήσουν τους νεαρούς έφηβους να αποφύγουν τις αρνητικές συνέπειες της απόρριψης κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Πιο συγκεκριμένα έχει βρεθεί πως οι ισχυρές φιλίες λειτουργούν σαν ασπίδα και μειώνουν την πιθανότητας μελλοντικής απόρριψης.

Μπορεί να ακούγεται κάπως ειρωνικό, αλλά αυτό που φαίνεται να ισχύει με βάση τα ευρήματα είναι πως ακόμα και αν η συναναστροφή με συνομηλίκους αυξάνει την πιθανότητα απόρριψης, οι στενές σχέσεις και οι φιλίες με τους συνομηλίκους, είναι αυτές που παρέχουν μια υποστηρικτική διέξοδο για τους εφήβους!

Όταν οι έφηβοι γνωρίζουν πως έχουν αξιόπιστους φίλους που μπορεί νοιάζονται για αυτούς, αναπτύσσουν μια ισχυρή αίσθηση του ανήκω και της αποδοχής, και έτσι ανησυχούν λιγότερο για την αρνητική αλληλεπίδραση με άλλα άτομα. Το αίσθημα αυτό της αποδοχής είναι τόσο σημαντικό και έντονο, που εσωτερικεύεται από τον έφηβο και λειτουργεί σαν εφόδιο για να αντιμετωπίσει την πιθανή απόρριψη και τις αρνητικές επιπτώσεις της στο μέλλον!

Ο ρόλος των γονιών

Αν και οι έφηβοι μπορεί να επιλέγουν να περνούν περισσότερο χρόνο με άτομα της ηλικίας τους, αυτό δε σημαίνει ότι οι γονείς έχουν σταματήσει να έχουν επιρροή στο συναισθηματικό τους κόσμο, στην υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας και της ταυτότητάς τους, καθώς και στην μελλοντική πορεία που θα ακολουθήσουν ως ενήλικες.

Η καλή επικοινωνία, η αποδοχή, ο σεβασμός και η άνευ όρων αγάπη των γονιών ήταν, είναι και θα παραμείνει η πιο βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσουν ως στηρίγματα στις όποιες προκλήσεις βρεθούν στο δρόμο τους!

Βιβλιογραφία:

Masten, C. L., Telzer, E. H., Fuligni, A. J., Lieberman, M. D. & Eisenberger, N. I. (2012). Time Spent With Friends in Adolescence Relates to Less Neural Sensitivity to Later Peer Rejection. Social Cognitive and Affective Neuroscience, 7 (1), 106-114.

Sebastian, C. (2012). Don’t leave me out! The Psychologist, 25 (11), 820-823.

Kipling, D., Forgas, P. & Hippel, W. (2005). The Social Outcast: Ostracism, Social Exclusion, Rejection, and Bullying. Psychology Press. ISBN 1-84169-424-X.

 

Πηγή: parentshelp.gr

Όλη η εξωτερική βία ξεκινά ως εσωτερική μοναξιά…

Το κείμενο που ακολουθεί είναι πραγματικός δυναμίτης. Όλοι μας, γονείς, εκπαιδευτικοί, παππούδες, γιαγιάδες, έχουμε ανάγκη να το  διαβάσουμε ξανά και  ξανά. Για να νιώσουμε πιο δυνατοί,  για να αντιληφθούμε πώς μπορούμε να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι στην προσπάθεια για ένα καλύτερο μέλλον που ν΄αγκαλιάζει όλα τα παιδιά. Για να πιστέψουμε πως από τη δική μας μικρή γωνίτσα αληθινά μπορούμε να συνεισφέρουμε ώστε να γίνει ο  κόσμος αυτός πιο αληθινός και φιλόξενος:

header-emotions

 Αυτή η υπέροχη δασκάλα Μαθηματικών έχει τη συνταγή που σώζει ζωές παιδιών.

Πριν από μερικές βδομάδες, πήγα στην τάξη του Τσέις για ενισχυτική διδασκαλία.  Είχα στείλει ένα μέιλ στην δασκάλα του Τσέις ένα βράδυ όπου έγραφα «Ο Τσέις επιμένει πως αυτές οι ασκήσεις που έχει για το σπίτι είναι μαθηματικά – αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι τον πιστεύω. Βοήθεια, παρακαλώ».

Μου απάντησε αμέσως λέγοντας: «Κανένα πρόβλημα, μπορώ να καθίσω μαζί του μετά το σχολείο οποιαδήποτε στιγμή». Κι εγώ της λέω «Όχι, όχι αυτόν. Αυτός το καταλαβαίνει. Εμένα βοηθήστε». Κι έτσι κάπως κατέληξα μπροστά σ’ έναν μαυροπίνακα σε μια άδεια αίθουσα της πέμπτης δημοτικού κοιτάζοντας επίμονα σειρές σχημάτων που για την δασκάλα του Τσέις ήταν «αριθμοί».

Στάθηκα λίγο μπροστά στον πίνακα ενώ η δασκάλα του Τσέις κάθισε πίσω μου, βυθισμένη στο γραφείο της και με ήρεμη φωνή προσπαθούσε να με κάνει να καταλάβω τον «νέο τρόπο που διδάσκουμε τη διαίρεση». Ευτυχώς για μένα, δεν χρειάστηκε να ξεμάθω πολλά γιατί ποτέ μου δεν κατάλαβα τον «παλιό τρόπο που διδάσκαμε τη διαίρεση». Μου πήρε μία ολόκληρη ώρα να λύσω ένα πρόβλημα, αλλά καταλάβαινα πως η δασκάλα του Τσέις με συμπάθησε έτσι κι αλλιώς. Συνεργάστηκε παλιότερα με την ΝΑΣΑ, κι έτσι προφανώς έχουμε πολλά κοινά.

teacher and  students

Έπειτα, καθίσαμε για λίγα λεπτά και συζητήσαμε για την διδασκαλία των παιδιών και τι ιερό καθήκον και ευθύνη που είναι. Συμφωνήσαμε πως μαθήματα όπως η ανάγνωση και τα μαθηματικά είναι τα λιγότερο σημαντικά που διδάσκονται σε μια τάξη. Μιλήσαμε για την διαμόρφωση μικρών ψυχών που θα συνεισφέρουν σε μια μεγαλύτερη κοινότητα -και μιλήσαμε για το κοινό μας όνειρο να αποτελούνται αυτές οι κοινότητες από άτομα που είναι ευγενικά και γενναία πάνω απ’ όλα.

Κι έπειτα μου είπε το εξής: Κάθε Παρασκευή απόγευμα, η δασκάλα του Τσέις ζητά από τους μαθητές της να βγάλουν ένα κομμάτι χαρτί και να γράψουν τα ονόματα τεσσάρων παιδιών με τα οποία θα ήθελαν να κάτσουν μαζί την επόμενη εβδομάδα. Τα παιδιά ξέρουν ότι αυτές τους οι επιθυμίες μπορεί να πραγματοποιηθούν μπορεί όμως και όχι. Ζητάει επίσης από τα παιδιά να ονομάσουν έναν μαθητή που πιστεύουν ότι ήταν εξαιρετικός «πολίτης» της τάξης. Οι ψήφοι τους παραδίδονται σε αυτήν κατ’ ιδίαν.

Και κάθε Παρασκευή απόγευμα, αφού οι μαθητές πάνε σπίτι, η δασκάλα του Τσέις βγάζει αυτά τα χαρτιά, τα τοποθετεί μπροστά της και τα μελετά. Ψάχνει για μοτίβα.

Ποιον δεν θέλει κανείς να έχει διπλανό;

Ποιος δεν ξέρει καν ποιον να ζητήσει για διπλανό;

Ποιος περνάει απαρατήρητος και δεν προτείνεται ποτέ;

Ποιος είχε ένα εκατομμύριο φίλους την προηγούμενη βδομάδα και κανέναν αυτή τη βδομάδα;

 Βλέπετε, η δασκάλα του Τσέις δεν ψάχνει καινούργιο διάγραμμα θέσεων ή «εξαιρετικούς πολίτες». Η δασκάλα του Τσέις ψάχνει για μοναχικά παιδιά. Ψάχνει για παιδιά που δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν με άλλα παιδιά. Εντοπίζει τα μικρά εκείνα που περνούν απαρατήρητα στην κοινωνική ζωή της τάξης. Ανακαλύπτει ποιων τα προτερήματα περνούν απαρατήρητα από τους συμμαθητές τους. Και εντοπίζει – αμέσως – ποιος διαπράττει και ποιος υφίσταται τη σχολική βία (bullying).

full  love

Ως δασκάλα, γονιός και άνθρωπος που αγαπάει όλα τα παιδιά – θεωρώ ότι αυτό είναι η πιο έξυπνη στρατηγική Νίντζα της αγάπης που έχω δει ποτέ μου. Είναι σαν να παίρνεις την ακτινογραφία της τάξης και να κοιτάς κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων και μέσα στις καρδιές των παιδιών. Είναι σαν να βγάζεις χρυσό απ’ το χρυσορυχείο – ο χρυσός είναι αυτά τα μικρά που χρειάζονται λίγη βοήθεια – που χρειάζονται τους ενήλικες να επέμβουν και να τα διδάξουν πώς να κάνουν φίλους, πώς να ζητήσουν από τους άλλους να παίξουν, πώς να συμμετέχουν σε μία ομάδα και πώς να μοιραστούν τα χαρίσματα τους με τους άλλους. Και αυτό αποθαρρύνει τη σχολική βία( bullying) γιατί ο κάθε δάσκαλος γνωρίζει πως το bullying συμβαίνει όταν δεν κοιτάει – και τα παιδιά που το υφίστανται φοβούνται να το μαρτυρήσουν. Μα, όπως είπε – η αλήθεια αποκαλύπτεται σε αυτά τα προσωπικά μικρά χαρτιά.

Ενώ η δασκάλα του Τσεις εξηγούσε αυτή την απλή, πανέξυπνη ιδέα -την κοιτούσα με ορθάνοιχτο το στόμα. «Πόσο καιρό χρησιμοποιείς το σύστημα αυτό;» ρώτησα.

Από τη σφαγή στο λύκειο Κολουμπάιν, είπε. Κάθε Παρασκευή μετά το Κολουμπάιν.

Θεέ και Κύριε.

Αυτή η υπέροχη γυναίκα παρακολούθησε τι έγινε στο Κολουμπάιν γνωρίζοντας πως όλη η βία ξεκινάει με την έλλειψη επικοινωνίας. Όλη η εξωτερική βία ξεκινά ως εσωτερική μοναξιά. Παρακολουθούσε την τραγωδία αυτή γνωρίζοντας πως τα παιδιά που δεν τα προσέχει κανείς κάποια στιγμή θα κάνουν οτιδήποτε μόνο και μόνο για να τα προσέξουν.

Κι έτσι αποφάσισε να αρχίσει να πολεμάει την βία από νωρίς και συχνά, και με τον κόσμο που είναι κοντά της. Αυτό που κάνει η δασκάλα του Τσέις όταν κάθεται στην άδεια αίθουσα και μελετά αυτές τις λίστες που είναι γραμμένες από τρεμάμενα 11χρονα χέρια είναι να σώζει σωές. Είμαι πεπεισμένη γι’ αυτό. Σώζει ζωές.

Κι αυτό που έμαθε αυτή η μαθηματικός χρησιμοποιώντας αυτό το σύστημα είναι κάτι που ήδη γνώριζε: πως τα πάντα – ακόμα κι η αγάπη και η αίσθηση του να ανήκεις κάπου – έχουν ένα μοτίβο. Και βρίσκει αυτά τα μοτίβα μέσα από αυτές τις λίστες – σπάει τους κώδικες της προβληματικής επικοινωνίας. Και δίνει στα μοναχικά παιδιά την βοήθεια που χρειάζονται. Γι’ αυτήν, είναι μαθηματικά. Είναι Μαθηματικά.

Όλα είναι αγάπη – ακόμα και τα μαθηματικά. Εκπληκτικό.

Η δασκάλα του Τσέις παίρνει σύνταξη φέτος – μετά από δεκαετίες που έσωζε ζωές. Τι ωραίος τρόπος να περάσεις την ζωή σου: ψάχνοντας μοτίβα αγάπης και μοναξιάς, να παρεμβαίνεις κάθε μέρα – και να αλλάζεις την τροχιά του κόσμου μας.

Συνεχίστε να διδάσκετε, πολεμιστές. Είστε οι πρώτοι που δέχεστε τα πυρά, η πρώτη γραμμή, οι ανιχνευτές προβληματικής επικοινωνίας και η μεγαλύτερη και μοναδική ελπίδα που έχουμε για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτό που κάνετε στις τάξεις όταν κανείς δεν παρακολουθεί – είναι η μεγαλύτερη ελπίδα μας.

Δάσκαλοι – δασκάλες – έχετε ένα εκατομμύριο γονείς πίσω σας που ψιθυρίζουν όλοι μαζί

«Δεν μας νοιάζουν τα τυποποιημένα τεστ. Μας νοιάζει που μαθαίνετε στα παιδιά μας να είναι Γενναία και Ευγενικά. Και σας ευχαριστούμε. Σας ευχαριστούμε που σώζετε ζωές».

Με Αγάπη – Όλοι Εμείς

Glennon Melton, “This Brilliant Math Teacher Has a Formula to Save Kids’ Lives”, Huffington Post, 3.5.2014

Πηγή: newagemama.com, Μετάφραση: Signora Alba

H ζωή της Μαλάλα, που κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης

Η Μαλάλα Γιουσαφζάι, η οποία τιμήθηκε τις τελευταίες μέρες με το Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον Ινδό Κάιλας Σατιάρτι για τη μάχη τους υπέρ του δικαιώματος των παιδιών στην εκπαίδευση, λάμπει σαν πετράδι πολύτιμο και καθάριο στα σκοτάδια του κόσμου μας. Η Μαλάλα, 17 ετών, υπέρμαχος της εκπαίδευσης των κοριτσιών, δέχθηκε το 2012 δολοφονική επίθεση από τους Ταλιμπάν στη γενέτειρά της κοιλάδα του Σαβάτ, από την οποία κατάφερε από θαύμα να επιζήσει, όπως αναφέρουμε σε σχετικά αφιερώματα 

ε δ ώ  και  ε δ ώ.

Η Μαλάλα ζει πλέον στη Βρετανία και δεν φαίνεται να είναι πιθανό να επιστρέψει στο Πακιστάν για να ζήσει μόνιμα εξαιτίας των απειλών που δέχεται για τη ζωή της. Εφημερίδες του Πακιστάν γράφουν για το Νόμπελ:

«Πλάι στους ψεύτες που παράγει το κράτος μας, υπάρχουν ήρωες που εργάζονται σιωπηλά για την ειρήνη, τις μεταρρυθμίσεις, την εκπαίδευση, την κοινωνική πρόνοια, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αλήθεια. Η Μαλάλα είναι ταυτόχρονα ένας από αυτούς τους ανθρώπους και όλοι οι άνθρωποι αυτοί μαζί».

«Το Νόμπελ αυτό δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει ο γίγαντας αυτός των 180 εκατομμυρίων κατοίκων, οι λαϊκές και φτωχές τάξεις του οποίου πλήττονται από τον αναλφαβητισμό».

«Με πέντε εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 5 έως 9 ετών που δεν πηγαίνουν στο σχολείο, δεν υπάρχει καλύτερο μέρος από το Πακιστάν για να προωθηθεί ο σκοπός της Μαλάλα».

 

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο που η Μαλάλα έγραψε για τη ζωή της, στεκόμαστε σε αφηγήσεις συγκλονιστικές που μάς γνωρίζουν έναν κόσμο βαθιά σκοταδιστικό που αντιμάχεται τον πολιτισμό και τον άνθρωπο…

Για να θυμηθούμε λίγο την ιστορία… Την Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012, ένα κορίτσι από το Πακιστάν, η Μαλάλα Γιουσαφζάι, πυροβολείται στα δεκαπέντε της χρόνια στο κεφάλι από τους Ταλιμπάν μέσα στο σχολικό λεωφορείο. Καταφέρνει να ζήσει και γίνεται ένα παγκόσμιο σύμβολο ειρηνικής διαμαρτυρίας και η νεότερη κάτοχος Νόμπελ Ειρήνης στην ιστορία του θεσμού. Η Μαλάλα Γιουσαφζάι έγινε ευρέως γνωστή όταν σε ηλικία έντεκα ετών γράφοντας στο BBC Urdu για τη ζωή υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν. Χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Γκιουλ Μακάι, μιλούσε συχνά για τη μάχη που έδινε η οικογένειά της ενάντια στην τοπική κοινωνία για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση.

Η Μαλάλα εξακολουθεί να αγωνίζεται για την παγκόσμια πρόσβαση στην εκπαίδευση μέσω του Ιδρύματος Μαλάλα, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που επενδύει σε κοινοτικά προγράμματα και στηρίζει θιασώτες του δικαιώματος στην εκπαίδευση ανά τον κόσμο. Στο βιβλίο «με λένε Μαλάλα», θέτει με την ιστορία της ένα από τα πιο επείγοντα θέματα διεθνούς ασφάλειας στον ανισόρροπο κόσμο που ζούμε σήμερα: Πώς θα εμποδίσουμε τους φανατικούς Ισλαμιστές να πάρουν την εξουσία σε χώρες σαν το Πακιστάν, πως μπορεί κάθε «Μαλάλα» που δεν έχει φωνή, να έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση.  

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν, όπως είπαμε, περιγράφουν με ασυνήθιστο θάρρος και δύναμη την κατάσταση των γυναικών στο Πακιστάν, την απαγόρευση πρόσβασης των γυναικών στην μόρφωση και την εκπαίδευση, τις δολοφονίες, τις ταπεινώσεις και τις άθλιες συνθήκες ενός κόσμου πρωτόγονου, επιθετικού που αρνείται κάθε πρόοδο στην κοινωνία του 21ου αιώνα.

Magnify Image

H Μαλάλα στα Ηνωμένα Έθνη στα 16 της

«Μόρφωση για κάθε αγόρι και κορίτσι στον κόσμο. Το να κάθομαι σ΄ ένα θρανίο και να διαβάζω τα βιβλία μου με όλες τις φίλες μου από το σχολείο είναι δικαίωμά μου. Το να βλέπω κάθε μα κάθε ανθρώπινο πλάσμα μ΄ ένα χαμόγελο ευτυχίας είναι η ευχή μου. Με λένε Μαλάλα. Ο κόσμος μου άλλαξε, μα εγώ όχι.

Κατάγομαι από μια χώρα που δημιουργήθηκε τα μεσάνυχτα. Όταν κόντεψα να πεθάνω ήταν μεσημεράκι. Ένα χρόνο πριν άφησα το σπίτι μου για να πάω στο σχολείο και δεν επέστρεψα ποτέ. Με βρήκε μια σφαίρα των Ταλιμπάν και διακομίστηκα με αεροπλάνο από το Πακιστάν έχοντας χάσει τις αισθήσεις μου. Ορισμένοι λένε πως δε θα γυρίσω ποτέ στην πατρίδα μου, μα εγώ πιστεύω μ΄όλη μου την καρδιά πως θα γυρίσω. Το να ξεριζώνεσαι απ΄τη χώρα που αγαπάς δεν το εύχομαι ούτε στο χειρότερο εχθρό μου. Τώρα κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου λαχταρώ να δω το παλιό μου δωμάτιο γεμάτο από τα πράγματά μου, με τα ρούχα πεταμένα στο πάτωμα και τα σχολικά μου βιβλία στα ράφια. Αντ΄αυτού βρίσκομαι σε μια χώρα που πηγαίνει πέντε ώρες πίσω από την αγαπημένη μου πατρίδα, το Πακιστάν, κι από το σπίτι μου στην Κοιλάδα Σουάτ. Η δική μου χώρα όμως βρίσκεται αιώνες πίσω από τον τόπο αυτό.

Magnify Image

Στη Mεδίνα με την μητέρα της

Η μέρα όπου άλλαξαν όλα ήταν μια Τρίτη: η 9η Οκτωβρίου του 2012. Δεν ήταν και η καλύτερη μέρα του χρόνου έτσι κι αλλιώς, καθώς βρισκόμασταν στα μισά των εξετάσεων του σχολείου, αν κι εμένα ως διαβαστερό κορίτσι δε με πείραζε και τόσο όσο άλλες συμμαθήτριές μου. Για μας τα κορίτσια, η πόρτα εκείνη ήταν σαν μια μαγική είσοδος στον δικό μας ξεχωριστό κόσμο. Καθώς τη διαβαίναμε χοροπηδώντας, πετούσαμε τις μαντίλες στον αέρα σαν τον άνεμο που φυσά τα σύννεφα πέρα για να βγει ο ήλιος, κι έπειτα ανεβαίναμε τρέχοντας μπουλούκι τα σκαλιά.

Όταν γεννήθηκα οι συγχωριανοί μας συλλυπήθηκαν τη μητέρα μου και κανείς δε συνεχάρη τον πατέρα μου. Έφτασα στον κόσμο την αυγή, την ώρα που έσβηνε το τελευταίο αστέρι. Εμείς οι Παστούν το θεωρούμε καλό οιωνό. Ο πατέρας μου δεν είχε χρήματα για νοσοκομείο ή μαμή, κι έτσι μια γειτόνισσα βοήθησε στη γέννα μου.   Το πρώτο παιδί των γονιών μου είχε γεννηθεί νεκρό, μα εγώ βγήκα κλωτσώντας και στριγκλίζοντας. Γεννήθηκα κορίτσι σε μια χώρα όπου πανηγυρίζουν την έλευση ενός γιού με πυροβολισμούς, ενώ οι κόρες κρύβονται πίσω από μια κουρτίνα, κι ο ρόλος τους στη ζωή είναι απλώς το μαγείρεμα και η αναπαραγωγή. Για τους περισσότερους Παστούν η γέννηση μιας κόρης είναι μέρα θλίψης.

Κοντά στο δρόμο μας έμενε μια οικογένεια μ’ ένα κορίτσι στην ηλικία μου που το έλεγαν Σαφίνα και δυο αγόρια στις ηλικίες των αδερφών μου, τον Μπαμπάρ και τον Μπασίτ. Παίζαμε όλοι μαζί κρίκετ στον δρόμο ή στις ταράτσες αλλά ήξερα καθώς μεγαλώναμε, ότι τα κορίτσια αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να μένουν κλεισμένες μέσα στο σπίτι. Θα περίμεναν από εμάς να μάθουμε μνα μαγειρεύουμε και να υπηρετούμε τους αδελφούς και τους πατεράδες μας. Ενώ τα αγόρια μπορούν να ροβολάνε ελεύθερα την πόλη, η μητέρα μου κι εγώ δε μπορούσαμε να βγούμε απ΄το σπίτι χωρίς κάποιον άρρενα συγγενή να μας συνοδεύει ακόμα κι αν ήταν ένα αγόρι πέντε χρονών!. Έτσι όριζε η παράδοση. Εγώ είχα αποφασίσει, από νωρίς πως δε σκόπευα να δεχτώ΄ αυτό το μέλλον. Ο Πατέρας μου έλεγε ανέκαθεν: «Η Μαλάλα θα είναι ελεύθερη σαν πουλί».

Οι γυναίκες του χωριού σκέπαζαν το πρόσωπό τους οποτεδήποτε έβγαιναν απ΄το πουρντάχ – τα ιδιαίτερα διαμερίσματά τους και δεν αντάμωναν ούτε μιλούσαν με άντρες εφόσον δεν ήταν στενοί συγγενείς τους. Εγώ φορούσα τα πιο μοδάτα ρούχα και δεν κάλυπτα το πρόσωπό μου όταν μπήκα στην εφηβεία. Ένας ξάδερφος θύμωσε και ρώτησε τον πατέρα μου: «Γιατί δεν καλύπτει το πρόσωπό της;» Κι εκείνος αποκρίθηκε: «δική μου κόρη είναι. Να κοιτάς τη δουλειά σου». Όμως ορισμένα μέλη της οικογένειας πίστευαν ότι ο κόσμος θα μας κουτσομπολεύει και θα λέει ότι δεν ακολουθούμε πιστά το Παστούνβαλι.

Όταν ένα κορίτσι εξαφανιζόταν, αυτό δε σήμαινε ότι είχε παντρευτεί. Ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι δεκαπέντε χρονών, που το έλεγαν Σίμα. Όλοι ήξεραν ότι ήταν ερωτευμένη με ένα αγόρι και καμιά φορά περνούσε πλάι της στο δρόμο κι εκείνη τον κοίταζε μέσα από τις πυκνές βλεφαρίδες της, που τις ζήλευαν όλα τα κορίτσια. Στην κοινωνία μας, το να φλερτάρει μια κοπέλα με οποιονδήποτε άντρα είναι πηγή ντροπής για την οικογένεια, αν και στους άντρες επιτρέπεται το φλερτ. Μας είπαν ότι η Σίμα αυτοκτόνησε μα αργότερα ανακαλύψαμε ότι η οικογένειά της την είχε δηλητηριάσει. Έχουμε ένα έθιμο που λέγεται σουάρα, σύμφωνα με το οποίο ένα κορίτσι μπορεί να δοθεί ως αντάλλαγμα σε μια άλλη φυλή για να λυθεί μια έριδα.

Το να φοράς μπούρκα είναι σαν να περπατάς σκεπασμένη με ένα μεγάλο υφασμάτινο κλουβί με μονάχα μια γρίλια για να βλέπεις, ενώ τις μέρες που έχει καύσωνα η μπούρκα είναι ζεστή σαν φούρνος. Εγώ τουλάχιστον δε χρειάστηκε να φορέσω ποτέ. Ο Πατέρας μου είπε ότι οι Ταλιμπάν είχαν απαγορεύσει στις γυναίκες ακόμα και να γελάνε μεγαλόφωνα ή να φοράνε άσπρα παπούτσια, καθώς το άσπρο «ήταν ένα χρώμα που ανήκει στους άντρες». Γυναίκες κατέληγαν στη φυλακή και υποβάλλονταν σε βασανιστήρια μόνο και μόνο επειδή είχαν βαμμένα νύχια.

Η Χαλίντα είχε πουληθεί ως νύφη σ΄ένα γέρο που την έδερνε, και με τα πολλά τόσκασε μαζί με τις τρεις της  κόρες. Οι δικοί της δε δέχονταν να την αναλάβουν, διότι πίστευαν ότι μια γυναίκα που εγκαταλείπει τον άντρα της είναι ντροπή για την οικογένειά της. Για ένα διάστημα και οι δικές της κόρες ήταν ρακοσυλλέκτριες για να βγάζουν τα προ το ζην. Η ιστορία της έμοιαζε με τα μυθιστορήματα που είχα αρχίσει να διαβάζω.

Magnify Image

Στον τάφο του Τζινάν, ιδρυτή του Πακιστάν

Η κυβέρνηση έθεσε εκτός νόμου τα μαγαζιά που πουλούσαν CD και DVD, θέλοντας να δημιουργηθεί μια ηθική αστυνομία σαν αυτή που είχαν ιδρύσει οι Αφγανοί Ταλιμπάν. Στόχο ήταν να μπορούν να σταματούν μια γυναίκα που συνοδεύεται από έναν άντρα και να απαιτούν να τους αποδείξει ότι ο άντρας αυτός είναι συγγενής της. Στη συνέχεια οι ακτιβιστές της ΜΜΑ εξαπέλυσαν επιθέσεις σε κινηματογράφους και κατέστρεφαν αφίσες με φωτογραφίες γυναικών σκίζοντάς τες ή μαυρίζοντας τα μάτια με μαρκαδόρο. Άρχισαν ακόμα και να αρπάζουν γυναικείες κούκλες από καταστήματα ρούχων. Επίσης διαπόμπευαν άντρες που φορούσαν δυτικού τύπου πουκάμισα και παντελόνια, αντί για το παραδοσιακό σαλβάζ καμίζ, κι επέμεναν ότι οι γυναίκες πρέπει να ΄χουν το κεφάλι τους καλυμμένο. Ήταν θαρρείς και ήθελαν να διαγράψουν κάθε ίχνος γυναικείας παρουσίας από τον δημόσιο βίο.

Στο Πακιστάν οι μεντρεσέδες είναι ένα είδος πρόνοιας, καθώς παρέχουν δωρεάν σίτιση και στέγαση αλλά η διδασκαλία που προσφέρουν δεν ακολουθεί το κανονικό πρόγραμμα εκπαίδευσης. Τα αγόρια αποστηθίζουν το Κοράνι, ταλαντευόμενα μπρος πίσω καθώς το απαγγέλλουν. Μαθαίνουν ότι η επιστήμη και η λογοτεχνία είναι πράγματα ανύπαρκτα, ότι ποτέ δεν υπήρξαν δεινόσαυροι, κι ότι ο άνθρωπος ουδέποτε πήγε στο φεγγάρι.

Μέσα σ΄έξι μήνες ο κόσμος άρχισε να πετάει τις τηλεοράσεις, τις συσκευές για CD και  DVD. Οι άντρες του Φαλζουλάχ  τα μάζευαν σε πελώριους σωρούς στο δρόμο και τα έκαιγαν, σηκώνοντασ σύννεφα μαύρο καπνό που υψώνονταν ως τον ουρανό. Εκατοντάδες καταστήματα έκλεισαν αυτοβούλως και οι ιδιοκτήτες τους αποζημιώθηκαν από τους Ταλιμπάν. Τ΄ αδέρφια μου κι εγώ ανησυχούσαμε, καθώς μας άρεσε τρομερά η τηλεόραση, αλλά ο πατέρας μου μας καθησύχασε ότι δεν πρόκειται να την πετάξουμε. Για να είμαστε ασφαλείς την μεταφέραμε σε ένα ντουλάπι και βλέπαμε με τον ήχο χαμηλωμένο. Οι Ταλιμπάν είχαν τη συνήθεια να κυφακούνε στις εξώπορτες του κόσμου κι έπειτα να μπουκάρουν με το έτσι θέλω, να αρπάζουν τις τηλεοράσεις και να τις κάνουν κομμάτια στο δρόμο.

Οι άντρες του Φαζλουλάχ απαγόρευσαν στους εθελοντές γιατρούς να κάνουν εμβόλια πολυομελίτιδας, λέγοντας ότι ο εμβολιασμός είναι αμερικάνικη συνωμοσία για να μείνουν οι γυναίκες στείρες, ώστε οι κάτοικοι του Σουάτ να εκλείψουν. «Το να θεραπεύσεις μια αρρώστια πριν εκδηλωθεί είναι αντίθετο με το νόμο της σαρία» δήλωσε ο Φαλζουλάχ στο ραδιόφωνο. «Δε θα ξαναδείτε ούτε ένα παιδί να πίνει έστω και μια σταγόνα από το εμβόλιο απ΄ άκρη σ άκρη στο Σουατ».

Η Μπεναζίρ Μπούτο ήταν εξόριστη από τότε που ήμουν δυο ετών, αλλά είχα ακούσει τόσα πολλά γι αυτήν από τον πατέρα μου, που ήμουν ενθουσιασμένη με την επιστροφή της και με το ενδεχόμενο να έχουμε πάλι γυναίκα αρχηγό κράτους. Ήταν χάρη στην Μπεναζίρ που τα κορίτσια σαν εμένα μπορούσαν να υψώνουν τη φωνή τους και να ονειρεύονται μια πολιτική σταδιοδρομία. Ήταν το ίνδαλμά μας. Συμβόλιζε το τέλος της δικτατορίας και την αρχή της δημοκρατίας κι έστελνε ένα μήνυμα ελπίδας και δύναμης στον υπόλοιπο κόσμο. Όταν μάθαμε ότι ήταν νεκρή η καρδιά μου, μου είπε: «Γιατί δεν πας να πολεμήσεις για τα δικαιώματα των γυναικών;» Ανυπομονούσαμε για την επιστροφή στη δημοκρατία και τώρα ο κόσμος έλεγε: «Αν μπορούν να σκοτώσουν την Μπεναζίρ, κανείς δεν είναι ασφαλής». Ήταν λες και η ελπίδα στέρευε στον τόπο μου.    Μέχρι τα τέλη του 2008, γύρω στα 400 σχολεία είχαν καταστραφεί από τους Ταλιμπάν. Είχαμε καινούργια κυβέρνηση, αλλά δεν έδειχνε να νοιάζεται για το Σουατ. Βομβιστικές επιθέσεις συνέβαιναν σε όλη τη χώρα.

Magnify Image

Με την οικογένειά της στο σπίτι τους, στο Μπέρμιγχαμ

Δυστυχώς, η ίδια μου η χώρα, το Πακιστάν κατέχει μια από τις χειρότερες θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη: 5,1 εκατομμύρια παιδιά δεν πηγαίνουν ούτε στο δημοτικό, παρότι το Σύνταγμά μας αναφέρει ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα στη μόρφωση. Έχουμε ήδη πενήντα εκατομμύρια αναλφάβητους ενήλικες, τα δυο τρίτα των οποίων είναι γυναίκες όπως η ίδια μου η μητέρα. Κορίτσια εξακολουθούν να δολοφονούνται και σχολεία να ανατινάζονται. Το Μάρτιο του 2012 έγινε επίθεση σε ένα σχολείο  θηλέων στο Καράτσι. Κάποιος έριξε μια βόμβα και μια χειροβομβίδα στο προαύλιο την ώρα που θα ξεκινούσε η τελετή απονομής βραβείων. Ο διευθυντής του σχολείου και οχτώ παιδιά μεταξύ πέντε και δέκα ετών τραυματίστηκαν. Η πιο σοκαριστική επίθεση έγινε τον Ιούνιο του 2012 στην πόλη Κουέτα, όταν ένας αυτόχειρας βομβιστής ανατίναξε λεωφορείο που μετέφερε σαράντα φοιτήτριες  σ΄ ένα κολέγιο θηλέων. Δεκατέσσερις φοιτήτριες σκοτώθηκαν.    

Μόρφωση για κάθε αγόρι και κορίτσι στον κόσμο. Το να κάθομαι σ΄ ένα θρανίο και να διαβάζω τα βιβλία μου με όλες τις φίλες μου από το σχολείο είναι δικαίωμά μου. Το να βλέπω κάθε μα κάθε ανθρώπινο πλάσμα μ΄ ένα χαμόγελο ευτυχίας είναι η ευχή μου. Με λένε Μαλάλα. Ο κόσμος μου άλλαξε, μα εγώ όχι».

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση

Αύγουστου Κορτώ

 

Πηγή: lifo.gr & Εφημερίδα “Καθημερινή”

Είμαι ένας μπουμπούνας. Το ‘πε κι ο μπαμπάς.

Τον Β.Κ., μαθητή της ΣΤ’ Δημοτικού δεν τον γνωρίζουμε.

Ή μήπως κάπου διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας;

Και τα βλέμματά μας…

psalidi

Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω. Είμαι ένας μπουμπούνας. Το ‘πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Όλο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.

Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί – πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.

Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.

Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Όταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.

Όμως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Με αφορμή αυτό το κείμενο του πιτσιρικά να ευχαριστήσουμε όσους -εκπαιδευτικούς και γονείς- παρευρέθηκαν σήμερα το πρωί στο Επιστημονικό Συνέδριο

“Διαφοροποιημένη Διδασκαλία από την Θεωρία στη Διδακτική Πράξη”

και συμμετείχαν στο Βιωματικό Εργαστήριο

Ενδυνάμωση ψυχικής ανθεκτικότητας σε μαθητές με ψυχοκοινωνικές δυσκολίες” 

που συντόνισε η Υπεύθυνη του ΣΣΝ Ηρακλείου Μαρία Παναγιωτάκη. Το ιδιαίτερα επιτυχημένο Συνέδριο πραγματοποιείται από χθες Παρασκευή, σήμερα και αύριο Κυριακή (10-12  Οκτωβρίου 2014) στα Μάλια Ηρακλείου.

Ε δ ώ μπορείτε να ενημερωθείτε ξεφυλλίζοντας το Πρόγραμμα του Συνεδρίου. 

Πηγή της ιστορίας: Ελευθεροτυπία

Αχ, Ελλάδα γερασμένη…

Το δείχνουν οι αριθμοί, το μαρτυρούν και οι ρυθμοί της ζωής μας, ενίοτε και τα πρόσωπά μας…

Πως δηλαδή, η Ελλάδα γερνάει…

mwro

Μία χώρα όπου τα ζευγάρια αποφεύγουν να κάνουν παιδί, όπου αυξάνονται ακόμα και οι θάνατοι βρεφών εμφανίζεται η Ελλάδα, βάσει των στατιστικών στοιχείων που ανακοίνωσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή, σχετικά με τις δημογραφικές αλλαγές στη χώρα μας. Τα στοιχεία προέρχονται από τα Ληξιαρχεία των δήμων, όπου δηλώνονται οι γεννήσεις, οι θάνατοι, αλλά και τα σύμφωνα συμβίωσης. Η φυσική μεταβολή του πληθυσμού, η οποία οφείλεται στη διαφορά γεννήσεων – θανάτων (χωρίς συνυπολογισμό της μετανάστευσης), παρουσίασε αρνητική εξέλιξη, με μείωση του πληθυσμού κατά 17.660 άτομα.

Ο δείκτης γεννητικότητας στη χώρα μας έπεσε στο 8,6%. Οι γεννήσεις στη χώρα μας το 2013 ανήλθαν σε 94.134 (48.430 αγόρια και 45.704 κορίτσια) σημειώνοντας μείωση κατά 6,21% σε σχέση με το 2012. Η μέση ηλικία της μητέρας δεν διαφοροποιήθηκε και υπολογίζεται σε 31,85 έτη. Οι γεννήσεις εκτός γάμου το 2013 παρουσίασαν μείωση συγκριτικά με το 2012 και ανήλθαν σε 6.337, από 7.640 που ήταν το 2012.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το στοιχείο ότι το 2009 οι Ελληνίδες γέννησαν 95.637 και οι αλλοδαπές μητέρες 22.296 παιδιά. Το 2013 οι Ελληνίδες γέννησαν 80.940 (μείωση 4,61%), ενώ οι αλλοδαπές 13.194, δηλαδή μείωση 14,99%.

Ο δείκτης θνησιμότητας είναι 10,2%. Οι θάνατοι το 2013 παρουσίασαν επίσης μείωση κατά 4,15% και ανήλθαν σε 111.794, έναντι 116.670 που ήταν το ’12. Η μέση ηλικία κατά το θάνατο ανήλθε στα 75,26 έτη για τους άνδρες και στα 80,85 για τις γυναίκες.

14grafima-thumb-large
Παράλληλα, ο δείκτης βρεφικής θνησιμότητας (θάνατοι βρεφών μικρότερων του ενός έτους ανά 1.000 γεννήσεις) από 2,92, το 2013 αυξήθηκε στο 3,69. Αντίστοιχα αυξήθηκε και ο δείκτης νεογνικής θνησιμότητας στο 2,63, από 1,89 το ’12.

Τα δημογραφικά στοιχεία περιλαμβάνουν και τα σύμφωνα συμβίωσης: στην Αττική υπογράφηκαν 919 σύμφωνα συμβίωσης, 21 στην Αν. Μακεδονία και Θράκη, 120 στην Κεντρική Μακεδονία, 10 στη Δυτική, 48 στη Θεσσαλία, 19 στην Ηπειρο, 37 στα Ιόνια νησιά, 22 στη Στερεά Ελλάδα, 40 στην Πελοπόννησο, 18 στο Βόρειο Αιγαίο και 89 στην Κρήτη.

Θυμίζουμε ότι το 1931 στην Ελλάδα οι γεννήσεις ήταν 199.243, οι θάνατοι 114.369 και η φυσική μεταβολή είχε ανέλθει σε 84.874.

Συγκριτικά με δημογραφικά στοιχεία γειτονικών χωρών, αξίζει να αναφερθεί ότι στην Τουρκία ο δείκτης γεννητικότητας ήταν 16,9%, οι θάνατοι ανήλθαν σε 389.699 (δείκτης θνησιμότητας 4,9%), η μέση ηλικία της μητέρας κατά τη γέννηση 27,7 και ο δείκτης βρεφικής θνησιμότητας 10,8%.

Στην Ιταλία οι γεννήσεις ήταν 514.308, ο δείκτης γεννητικότητας 8,5%, οι θάνατοι 600.744 (δείκτης θνησιμότητας 10), η μέση ηλικία της μητέρας τα 31,5 έτη και ο δείκτης βρεφικής θνησιμότητας στο 3,7%.

Στους δέκα ευρωπαϊκούς νομούς με τα μεγαλύτερα ποσοστά ηλικιωμένων άνω των 65 ετών, οι τέσσερις είναι ελληνικοί και καταλαμβάνουν η Ευρυτανία τη δεύτερη θέση (ποσοστό ηλικιωμένων 32,2%) τα Γρεβενά την έκτη (28,5%), η Άρτα και οι Σέρρες την έβδομη και όγδοη (28%). Πρώτος στη λίστα γήρανσης είναι ο νομός Πίνχαλ-Ιντέριορ-Σουλ της Πορτογαλίας.

Αυτό δείχνουν στοιχεία της Eurostat για το 2013, που δόθηκαν στη δημοσιότητα.

Γενικά, οι πιο γερασμένοι νομοί καταγράφηκαν σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία. Αντίθετα, τα ψηλότερα ποσοστά νέων κάτω των 15 ετών σημειώθηκαν σε τέσσερις περιοχές της Ιρλανδίας (Mid-East, Midland, Border και South-East) και δύο της Γαλλίας (Seine – Saint-Denis και Val-d’ Oise).

Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία & athensvoice.gr

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 34 other followers