• “Ο κόσμος δεν μάς προσφέρθηκε από τους γονείς μας, μάς τον δάνεισαν τα παιδιά μας“

    Αφρικάνικη Παροιμία

  • Μαζί προχωράμε!

  • Ονειρευόμαστε:

    ...μια νεολαία δυναμική, τολμηρή και πεισματάρα, η οποία οραματίζεται, αναζητά και δεν σταματά ποτέ να διεκδικεί... μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή, δημιουργική, που δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους της για εξέλιξη και ανάπτυξη, μια πόλη με χαρακτήρα , προοπτική και όραμα... μια κοινωνία πολυπολιτισμική, ελεύθερη, μια κοινωνία με ιδανικά, αξίες και ηθική... ανθρώπους ευτυχισμένους, χαρούμενους και αποφασιστικούς...με γνώση, λογική και συναισθήματα σε πλήρη αρμονία...
  • αντιδραστικότητα;

  • Θέλω (Jorge Bucay)

    Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

    Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

    Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

    Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

    Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

    Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

    Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

    Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

    Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

    Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

    Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις

    Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

    Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου... xωρίς όρους

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ

  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ internet ΕΞΑΡΤΗΣΗ

  • Ένα παιδί συμβουλεύει…

    Ένα παιδί δίνει 13 πολύτιμες συμβουλές στους γονείς του

    Ø Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

    Ø Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω.

    Ø Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος απ΄ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

    Ø Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

    Ø Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

    Ø Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

    Ø Μη με αγνοείτε, όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

    Ø Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Ø Μη διανοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση του λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.

    Ø Μην ξεχνάτε πως μ΄ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το.

    Ø Μην ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε σας παρακαλώ.

    Ø Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

    Ø Μη μου λέτε ποτέ ψέματα!

  • Παιδί ή Ενήλικος;

  • Αυτοεκτίμηση, αυτή η… Άγνωστη!

    10 τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να εκτιμά τον εαυτό του.

    vΕπικοινωνήστε ανοιχτά με το παιδί σας.

    vΜάθετε να το ακούτε.

    vΣυμπεριλαμβάνε-τε το παιδί σας στις οικογενειακές συζητήσεις. Δείξτε του ότι εκτιμάτε τις απόψεις του.

    vΠροσπαθήστε να καταλάβετε την άποψη του παιδιού σας.

    vΔώστε στο παιδί σας ευθύνες κατάλληλες για την ηλικία του.

    vΒάλτε σταθερά όρια. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν τι περιμένουν οι άλλοι από αυτά.

    vΝα είστε γενναιόδωροι αλλά και ειλικρινείς όταν επαινείτε ή παροτρύνετε τα παιδιά.

    vΒοηθήστε το παιδί σας να θέσει στόχους και βοηθήστε το να τους πραγματοποιήσει.

    vΝα θυμάστε ότι η νίκη δεν είναι το παν. Το σημαντικό είναι η προσπάθεια.

    vΓίνετε θετικό πρότυπο. Αισθανθείτε περήφανος/η για τον εαυτό σας.

  • Μάς χρειάζονται!

  • «Αν ένα παιδί…» της Dorothy Law Nolte

    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική:
    Μαθαίνει να κατακρίνει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:
    Μαθαίνει να καυγαδίζει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:
    Μαθαίνει να είναι ντροπαλό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:
    Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:
    Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:
    Μαθαίνει να είναι δίκαιο
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή:
    Μαθαίνει να αγαπάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:
    Μαθαίνει να έχει πίστη στον εαυτό του και στους άλλους
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:
    Μαθαίνει να εκτιμάει
    ☼Αν ένα παιδί ζει μέσα στην φιλία:
    Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο
  • Όχι στις διακρίσεις!

  • “Πέτα μακριά το ραβδί σου!”

    Από το βιβλίο “Πέτα μακριά το ραβδί σου (Πειθαρχία χωρίς δάκρυα)” των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ:

    “Το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση σαν το φυτό που χρειάζεται ήλιο και νερό”

    “Μπορούμε να αποδοκιμάζουμε τις πράξεις του παιδιού, χωρίς ν’ αποδοκιμάζουμε το ίδιο το παιδί”

    “Η ελευθερία βλασταίνει από το σπόρο της πειθαρχίας”

    “Μόνο σ’ ένα ήρεμο και συμφιλιωμένο περιβάλλον μπορεί το παιδί να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του και το δυναμικό του”

    “Η τιμωρία αφήνει να εννοηθεί οτι το παιδί από μόνο του δεν έχει αξία”

  • Νεολαία & Ευρώπη

    Νέα Γενιά σε Δράση Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων Eurodesk EVE
  • Στόχευε Ψηλά!

  • Εμείς οι Λίγοι

    Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

    με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια

    Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι

    Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

    κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου

    Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει

    Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας

    και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε

    Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές

    Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’αυτόν τον κόσμο

    Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο

    Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων...

    (Γιώργος Μακρής)

  • Αφήστε να πετάξει!

  • Η επόμενη μέρα

    Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει

    πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ποιήματα

    για να καθαρίσουμε το τοπίο από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο

    πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία

    έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα

    κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη

    πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία

    διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας

    κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας

    για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

    (Γιώργος Βέης)

  • Γίνε Αστέρι!

    Αν δεν μπορείς να είσαι πεύκο στην κορυφή του λόφου, χαμόδεντρο να γίνεις στην κοιλάδα, μα να γίνεις το πιο όμορφο χαμόδεντρο στου ρυακιού την όχθη. Γίνε θάμνος, αν δεν μπορείς δέντρο να είσαι.

    Κι αν δεν μπορείς να είσαι θάμνος, γίνε χλόη κι ομόρφαινε τις παρυφές του δρόμου. Αν δεν μπορείς να είσαι δρυς, γίνε μικρή φιλύρα αλλά η ομορφότερη κοντά στη λίμνη.

    Να γίνουμε όλοι καπετάνιοι δεν μπορούμε, χρειάζεται και πλήρωμα, έχει δουλειά για όλους, άφθονες δουλειές, μεγάλες και μικρές και πρέπει ο καθένας μας ό,τι μπορεί να κάνει.

    Αν δεν μπορείς να είσαι ο ήλιος, γίνε αστέρι, από το μέγεθος ούτε κερδίζεις ούτε χάνεις, να είσαι ο καλύτερος σ' αυτό που είσαι.

    (Douglas Malloch)

  • Αγαπάμε τα ζώα

  • Ένα παιδί μέσα μας

  • Χωρίς διακρίσεις

  • Ευτυχείτε!

  • Μαθαίνεις

    Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

    Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

    Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

    Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

    Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…

    Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής

    Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

    Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

    Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

    Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις

    (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

  • Θυμούμαι μικρός κάθουμουν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγουνταν ο αγέρας, σ' ένα μεγάλο σπίτι στη γειτονιά πατούσαν σταφύλια, μύριζε ο κόσμος μούστο, κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα, κι έρχουνταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, έρχουνταν, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μού 'βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο. "Χάρισμά σου" μού 'λεγε "χάρισμά σου, παίξε μαζί τους, εγώ έχω κι άλλα." Άνοιγα τα μάτια, ο Θεός εξαφανίζουνταν μα απόμεναν στα χέρια μου τα παιχνιδάκια του.

    (Νίκος Καζαντζάκης, "Αναφορά στον Γκρέκο")

  • Ενώ εσύ μου φώναζες…

    Μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

    Τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

    Μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

    Μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

    Με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

    Μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

    Μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

    Μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

    Η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

    Ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

    Θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

    Αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

    Mου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

    Ήμουν μόνος μου…

    Σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

    Μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

    Μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

    Δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…   

  • Και τώρα είσαι

    και είμαι τώρα

    και είμαστε ένα μυστήριο

    που δε θα συμβεί ποτέ ξανά,

    ένα θαύμα που δεν έχει συμβεί

    ποτέ στο παρελθόν

    και λάμποντας αυτό το τώρα μας

    πρέπει να φτάσει στο τότε

    (E.E.Cummings)

Τα μισά παιδιά έχουν βιώσει ψυχικό τραύμα στην Αμερική

ψυχικό-τραύμα

Ο θάνατος ενός γονέα,  η ακραία φτώχεια ή η μαρτυρία επεισοδίων βίας, είναι πιθανό να αφήσουν σημάδια στο μυαλό ενός παιδιού. Αυτός ο τύπος ολοκληρωτικού, μακροπρόθεσμου «τοξικού στρες»  μπορεί να επηρεάσει την καρδιαγγειακή υγεία ενός ατόμου, το ανοσοποιητικό του σύστημα, καθώς και την ψυχική του υγεία στην ενήλικη ζωή.

«Αν έχετε βιώσει μία σωρεία δυσάρεστων εμπειριών μεγαλώνοντας, τότε έχει τεθεί το μυαλό σας σε λειτουργία με τέτοιο τρόπο, ώστε πλέον «προσδοκά» ότι η ζωή είναι ακριβώς έτσι» ανέφερε ο James Perrin, Πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής.

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Health Affairs, διαπιστώνει ότι σχεδόν τα μισά παιδιά στις ΗΠΑ έχουν βιώσει ένα ανάλογο κοινωνικό ή οικογενειακό τραύμα.

Για τη μελέτη, η καθηγήτρια οικογενειακής υγείας Christina Bethell του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και οι συνεργάτες της , ανέλυσαν στοιχεία από την Εθνική Έρευνα του 2011 -2012 για την υγεία των παιδιών, μια έρευνα σε γονείς 95.677 παιδιών, κάτω των 17 ετών, σε ολόκληρη την χώρα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η έρευνα περιελάμβανε ερωτήσεις σχετικά με εννέα αρνητικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας, όπως αναφέρθηκαν από τους γονείς:

  • ακραία οικονομική δυσπραγία,
  • γονικό διαζύγιο / χωρισμός,
  • συμβίωση με κάποιον χρήστη ναρκωτικών ή με άτομο που αντιμετώπιζε εθισμό στο αλκοόλ, 
  • μαρτυρία ή θύμα βίας στη γειτονιά,
  • συμβίωση με κάποιον που ήταν ψυχικά άρρωστος ή είχε τάσεις αυτοκτονίας,
  • μαρτυρία ενδοοικογενειακής βίας,
  • μητέρα που εξέτισε ποινή φυλάκισης,
  • θύμα άδικης μεταχείρισης ή επίκρισης λόγω φυλής / εθνικότητας και
  • θάνατος ενός γονέα.

Η έρευνα περιλαμβάνει τεράστιο αριθμό δεδομένων για το οικογενειακό  και το γειτονικό περιβάλλον, τη γονική ευημερία, την εκπαίδευση των παιδιών και την ιατρική τους περίθαλψη καθώς και για την παιδική προσαρμοστικότητα.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι το 48% των παιδιών έχουν βιώσει ένα από αυτά τα παιδικά τραύματα και το 23% βιώνουν δύο ή και περισσότερα. Παιδιά σε ορισμένες πολιτείες εμφανίζουν χειρότερα ποσοστά από τα παιδιά κάποιων άλλων πολιτειών. Για παράδειγμα το New Jersey είχε το χαμηλότερο ποσοστό παιδιών που έχουν βιώσει δύο ή περισσότερα τραύματα (16%), ενώ η Οκλαχόμα είχε το υψηλότερο, στα 33%.

Ο παρακάτω χάρτης δείχνει την γενική κατάταξη των πολιτειών:

map

Τα παιδιά που εκτίθενται σε τουλάχιστον δύο τραυματικές εμπειρίες, είναι  2,5 φορές πιο πιθανό να επαναλάβουν μια σχολική τάξη ή να μη συμμετέχουν  στην τάξη τους, σε σύγκριση με εκείνα που δεν είχαν τέτοιες εμπειρίες. Έχουν επίσης πολύ περισσότερες πιθανότητες από τα άλλα παιδιά να υποφέρουν από χρόνια προβλήματα υγείας, όπως άσθμα, ADHD (διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητα), αυτισμό, και παχυσαρκία. 

Οι παραπάνω διαπιστώσεις ίσχυαν ακόμα και μετά την προσαρμογή των δεδομένων αναφορικά με τη φυλή, το εισόδημα, και την κατάσταση υγείας. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι αν ένα παιδί γεννιέται κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, μονάχα δύο υπερ-στρεσογόνα γεγονότα μπορούν να το οδηγήσουν σε μια καθοδική πορεία ανάπτυξης.

Οι γιατροί και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μετριάσουν τις αρνητικές επιπτώσεις αυτών των εμπειριών με την παροχή  συναισθηματικής υποστήριξης, όπως σημειώνουν οι συγγραφείς της μελέτης, καθώς και με νευρολογικές μεθόδους αποκατάστασης,  όπως είναι οι προσεγγίσεις της Ενσυνειδητότητας (Mindfulness training – εκπαίδευση ενσυνειδητότητας).

Οι συγγραφείς συνιστούν επίσης την ιατρική περίθαλψη «trauma-informed» για τα παιδιά αυτά, ένα είδος θεραπείας που λαμβάνει υπόψη της τη ταραχώδη ζωή στο σπίτι τους. Για παράδειγμα, για παιδιά μεταξύ 6 και 17 ετών που βιώνουν τραυματικές καταστάσεις, θα ήταν χρήσιμο να μάθουν τεχνικές, όπως να μένουν ήρεμα και να διατηρούν τον έλεγχο, όταν βρίσκεται αντιμέτωπα με μια αντίστοιχη πρόκληση.

 

 

Πηγές: theatlantic.com, socialpolicy.gr

 

«Σχέσεις γονέων και εφήβων» : πόσο πολύτιμες…

5ο ΕΠΑΛ.19.12.14

Για την εύφλεκτη όσο και μαγική σχέση μεταξύ γονέων και εφήβων θα μιλήσουμε την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου στις 5.30 το απόγευμα στο 5ο ΕΠΑΛ Ηρακλείου (Ηφαίστου & Συμβρίτου 4, Καμίνια. Τηλ. 2810318130). Γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές θα συνομιλήσουμε για το πολύτιμο και ακριβό «σχετίζεσθαι». Και, μεταξύ άλλων, θα αναφερθούμε και στα περίφημα και άκρως απαραίτητα όρια.

Η εφηβεία του παιδιού προκαλεί στους πιο πολλούς γονείς ανησυχία. Οι απειλές είναι πολλές και η «ομπρέλα» προστασίας αναπόφευκτα πολύ μικρή: «κακές παρέες», ναρκωτικά, χαμηλοί βαθμοί κ.τ.λ.

Οι πιο ουσιαστικοί κίνδυνοι στη ζωή ξεκινούν και τελειώνουν στα όρια. Όρια που το παιδί πρέπει να εκπαιδευτεί να βάζει στον εαυτό του και στους άλλους. Είναι το «μέχρι εκεί» που θα τον προφυλάξει από σοβαρούς κίνδυνους.

Τα όρια παίρνουν πολλές φορές ένα αρνητικό νόημα. Ακούγοντας όρια το μυαλό πηγαίνει στην τιμωρία, στην αποθάρρυνση, στην απαγόρευση, στον ηθικό περιορισμό, στη διαρκή άρνηση ή στον έλεγχο, στην πίεση. Γι’ αυτό καλό είναι να δώσουμε εξαρχής στο παιδί την αίσθηση ότι το όριο δεν είναι κάτι δυσάρεστο, αλλά κάτι απλούστατα αναγκαίο.

Θέτουμε αυστηρά όρια στα παιδιά επειδή θέλουμε να τα προφυλάξουμε από «άσχημες» εμπειρίες. Επειδή δεν αντέχουμε να τα δούμε να πονούν, να πληγώνονται ή να απογοητεύονται. Μ’ αυτό τον τρόπο όμως τους στερούμε τη δυνατότητα να σταθούν στα πόδια τους, να μάθουν να παίρνουν αποφάσεις, να κάνουν επιλογές. Μ’ αυτό τον τρόπο τους στερούμε τη δυνατότητα να ζουν στην πραγματικότητα. Όποιος αφήνει να περάσουν τα παιδιά μόνο τα ευχάριστα και τα θετικά της καθημερινότητας, ελαχιστοποιεί τις εμπειρίες τους και περιορίζει την ποικιλία των γεγονότων της ζωής. Τα παιδιά νιώθουν ευτυχία μόνο αν έχουν βιώσει και ξεπεράσει και κάποιες δυσάρεστες και δύσκολες καταστάσεις.

Η κατάλληλη στιγμή

Πολλές φορές, θυμόμαστε τα όρια μόνο όταν αυτά ξεπερνιούνται, δηλαδή πάνω στον καβγά, στην ένταση ή στη διαφωνία. Αυτή φυσικά, είναι η χειρότερη στιγμή για να θεσπιστούν κανόνες, και οι έφηβοι είναι βέβαιο ότι δεν τους λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους. Αντίθετα, οι πιθανότητες να λειτουργήσουν αντιδραστικά είναι πολύ αυξημένες. Η καλύτερη στιγμή, είναι η ουδέτερη, χαλαρή ή ευχάριστη στιγμή. Τότε το έδαφος είναι πρόσφορο για να συζητήσετε με το παιδί σας τους όποιους κανόνες, ώστε να συμφωνήσετε από κοινού σε σχέση με το χαρτζιλίκι, τις εξόδους, τη χρήση του τηλεφώνου, του Η/Υ κλπ. Όταν ο έφηβος είναι ήρεμος, ενδεχομένως να δεχτεί το σφάλμα του πιο εύκολα και να είναι πιο συνεργάσιμος.

Αποφεύγετε να του λέτε ότι χωρίς όρια και κανόνες μάς απειλεί το χάος, γιατί οι περισσότεροι έφηβοι έχουν θαυμάσιες σχέσεις με αυτό. Η επικοινωνία, ο διάλογος, η εμπιστοσύνη, η συνεργασία και η ευελιξία είναι μερικά απαραίτητα συστατικά στις διαπραγματεύσεις με τον έφηβό σας.

Πώς θα βάλετε κανόνες

Δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή για την εφαρμογή των ορίων. Η σχέση με τους εφήβους είναι διαδραστική και οι γονείς απαιτείται να έχουν ξεκάθαρα προσωπικά όρια, τα οποία θα είναι σαφή, συγκεκριμένα και θα διαθέτουν ευελιξία στη συζήτηση με το παιδί τους.

Είναι πολύ σημαντικό να κατανοούν ότι η κοινή γραμμή μεταξύ τους είναι απαραίτητη στην εφαρμογή των ορίων. Θα δυσκολευτούν ιδιαίτερα αν το παιδί δεν είχε σαφή όρια στα προηγούμενα χρόνια και ξαφνικά αποφάσισαν ότι έφθασε η στιγμή να τα επιβάλλουν. Ο έφηβος θα είναι εξαιρετικά δύσπιστος και αρνητικός. Αν, μάλιστα, ο ένας γονιός ακολουθεί διαφορετική πορεία από τον άλλον, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. Επίσης, αν π.χ. ο πατέρας δεν είχε προσεγγίσει το παιδί του κατά την παιδική ηλικία, και στην εφηβεία εμφανίζεται με αυστηρότητα να βάζει όρια, πάλι αυτό θα προκαλέσει σεισμό στη μεταξύ τους σχέση.

Πρωταρχικό μέλημα κάθε γονιού πρέπει να αποτελεί η επικοινωνία με τον έφηβο, και μετά να ακολουθούν οι κανόνες.

 

Τα αγόρια πρέπει να είναι σκληρά, τα κορίτσια όμορφα. Ποιος το λέει;

Βία στις σχέσεις: Μύθοι και Πραγματικότητα… Εκπαιδευτικό υλικό πολύ σημαντικό από το Μεσογειακό Ινστιτούτο Μελετών Κοινωνικού Φύλου και το Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά της Βίας (Ε.Δ.κ.Β.), σάς προτείνουμε εδώ και σας δίνουμε τη δυνατότητα να το κατεβάσετε στον υπολογιστή σας.


Fighting

Ξέρετε αλήθεια ότι… υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις έννοιες «βιολογικό φύλο» και «κοινωνικό φύλο»;

Όταν ένα παιδί γεννιέται, είναι (συνήθως) ξεκάθαρο αν είναι κορίτσι ή αγόρι από τα γεννητικά του όργανα. Αυτή είναι μια διαφορά βιολογικού φύλου. Το να ντύνουμε τα κορίτσια με ροζ ρούχα και τα αγόρια με γαλάζια είναι επιλογή μας. Αυτή είναι μια διαφορά κοινωνικού φύλου.

Το «βιολογικό φύλο» αναφέρεται στα σωματικά χαρακτηριστικά που έχουν εκ γενετής οι άνδρες και οι γυναίκες, π.χ. οι άνδρες έχουν περισσότερη τριχοφυΐα στο πρόσωπο, οι γυναίκες μπορούν να θηλάσουν. Τα χαρακτηριστικά αυτά δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα εδώ και 200.000 χρόνια, από την εποχή που εμφανίστηκαν οι πρώτοι άνθρωποι!

Το «κοινωνικό φύλο» δεν είναι βιολογικό δεδομένο: τα κορίτσια και τα αγόρια δεν γεννιούνται ξέροντας πώς πρέπει να δείχνουν, να ντύνονται, να μιλάνε, να συμπεριφέρονται, να σκέφτονται, να ενεργούν. Επηρεαζόμαστε από την οικογένεια, τους φίλους και τις φίλες μας, καθώς και από την εκπαίδευση και την κουλτούρα μας, όπως τη μουσική που ακούμε, τις ταινίες που παρακολουθούμε και όλες τις διαφημίσεις που βλέπουμε καθημερινά. Η κοινωνία, ως σύνολο εκπέμπει μηνύματα σχετικά με τα χαρακτηριστικά και τους ρόλους των κοριτσιών και των αγοριών. Στην ουσία, δηλαδή, η κοινωνία μάς βάζει όλους και όλες σε «φυλακές του φύλου».

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι ρόλοι των φύλων είναι «κάτι δεδομένο», αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για επιλογές και για αυτό ακριβώς το λόγο μπορεί να αλλάζουν σε διαφορετικές εποχές και διαφορετικούς τόπους.

Για παράδειγμα, μέχρι σχετικά πρόσφατα, θα ήταν σχεδόν αδιανόητο για έναν άντρα να εγκαταλείψει τη δουλειά του για να φροντίσει τα παιδιά του, ώστε να μπορέσει η σύντροφός του να ασχοληθεί με την καριέρα της. Η γυναικεία πυγμαχία έγινε δεκτή στους Ολυμπιακούς Αγώνες για πρώτη φορά το 2012. Μάλιστα, μέχρι τη δεκαετία του 1990 η γυναικεία πυγμαχία ήταν απαγορευμένη στις περισσότερες χώρες! Οι ρόλοι των φύλων έχουν γίνει πιο ισότιμοι τις τελευταίες δεκαετίες, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πια λιγότερες διαφορές ανάμεσα στους ρόλους των κοριτσιών και των αγοριών, αλλά οι παραδοσιακοί ρόλοι των κοινωνικών φύλων εξακολουθούν να ασκούν μεγάλη επιρροή. Ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε πάντα, δεχόμαστε μεγάλες πιέσεις να συμμορφωθούμε με αυτούς.

Το εκπαιδευτικό υλικό που θα βρείτε ε δ ώ, μάς βοηθά όλους και ιδίως τους εφήβους να αναγνωρίσουμε την έμφυλη βία, να αντιληφθούμε τις διαστάσεις της, να αναζητήσουμε τα θύματά της και βεβαίως, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας.

Κυρίως να  συμπορευτούμε μέσα σε σχέσεις αγάπης που εμπεριέχουν σεβασμό και επικοινωνία και δεν περιλαμβάνουν τη χρήση βίας. Ακόμα κι αν τα εφηβάκια μας δεν έχουν κάποιο αγόρι ή κορίτσι, δεν είναι κακή ιδέα να μάθουν τι είναι μια υγιής σχέση, ώστε να ξέρουν τι δικαιούνται να περιμένουν από αυτή και πώς μπορούν να τη χτίσουν.

Γονείς και έφηβοι: από τις συγκρούσεις στη συνεργασία

13ο.16.12.14

Για τη συνύπαρξη, συμπόρευση, συνεργασία μεταξύ γονέων και εφήβων θα μιλήσουμε στις 5.30 σήμερα το απόγευμα στο 13ο Γυμνάσιο Ηρακλείου (Αντωνίου Βορεάδη 34, τηλ. 2810-234488).

Κεντρικό θέμα στη δική μας συνομιλία (γονέων-εκπαιδευτικών και μαθητών) τι άλλο; Η αποτελεσματική επικοινωνία! Η οποία βέβαια είναι κάτι το οποίο μπορούμε όλοι να μάθουμε. Το μόνο που χρειάζεται είναι συνειδητή προσπάθεια και συνεχόμενη πρακτική. Η πιο σημαντική δεξιότητα όσον αφορά την επικοινωνία είναι το να… ακούμε! Δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε αποτελεσματικά αν δεν έχουμε ακούσει τι μας λέει ο άλλος. Και το να ακούμε είναι τέχνη. Ακούω σημαίνει… «Ακούω από την αρχή, ακούω τη μέση και ακούω μέχρι να τελειώσει ο άλλος». 

Να θυμηθούμε λίγο ότι οι έφηβοι δεν είναι ενήλικες αλλά δεν είναι και παιδιά. Χρειάζεται λοιπόν, να παίξουμε έναν ενεργό ρόλο ώστε να βοηθήσουμε τον έφηβο να μεγαλώσει και να γίνει ένας υπεύθυνος ενήλικος.
Ένας από τους τρόπους που μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί μας να γίνεις ένας υπεύθυνος ενήλικος είναι να το διδάξουμε πώς γίνεται μια αποτελεσματική επικοινωνία.

Ας δούμε κάποια εργαλεία που μπορεί να φανούν χρήσιμα:

• Διατηρούμε μια ευχάριστη διάθεση. Ο έφηβος χρειάζεται να νιώθει ότι έχει φιλικούς γονείς (και όχι φίλους-γονείς).
• Και οι δύο γονείς χρειάζεται να ακούν προσεκτικά τι έχει να πει το παιδί.
• Περιορίστε την οποιαδήποτε κριτική πάνω σε αυτά που ακούτε.
• Κοιτάτε το παιδί σταθερά στα μάτια, χωρίς να προκαλείτε.
• Μην εκφράσετε την άποψή σας παρά μόνο όταν τα πνεύματα έχουν ηρεμήσει.
• Πριν αρχίσετε να «διαφωνείτε», ρωτήστε παραπάνω πληροφορίες για το θέμα που απασχολεί τον έφηβο. Πείτε για παράδειγμα: «Μίλα μου λίγο παραπάνω για την εκδρομή που θέλεις να πας».
• Δώστε μία θετική χροιά στην κουβέντα αντί να πείτε κάτι αρνητικό. Π.χ. πείτε: «Μου αρέσει το πάθος που βάζεις στην κουβέντα μας όταν διεκδικείς».
• Δώστε στο παιδί να καταλάβει ότι πραγματικά ενδιαφέρεστε για αυτά που έχει να πει.
Μη διακόπτετε την επικοινωνία για να σηκώσετε το τηλέφωνο ή μην κάνετε και άλλες δουλειές ταυτόχρονα.
• Εκτός και αν το ίδιο το παιδί το επιθυμεί, μη βάζετε τρίτους στη συζήτηση.
• Αν έχετε θυμώσει και εσείς, μην επιχειρήσετε να κουβεντιάσετε εκείνη την ώρα.
• Αν είστε κουρασμένοι, αναβάλλετε τη συζήτηση και πείτε στο παιδί κάτι σαν: «Αυτή τη στιγμή είμαι κουρασμένος/η, επειδή όμως θέλω πραγματικά να σε ακούσω, θα πιω ένα καφέ και μετά θα μιλήσουμε.»
• Μη ρωτάτε «γιατί» αλλά «πώς». Παράδειγμα πείτε: «Πώς και θέλεις να περάσεις παραπάνω χρόνο στον υπολογιστή»; Και όχι: «Γιατί θέλεις να περάσεις παραπάνω χρόνο στον υπολογιστή».
• Χρησιμοποιήστε συχνά στην επικοινωνία με το παιδί τις λέξεις: «Μπράβο σου, Πάρα πολύ ωραία, ‘Έκανες πολύ καλή δουλειά, Τι έξυπνη ιδέα, Τα πας πολύ καλά.»
Ζητήστε συγγνώμη αν είπατε ή κάνατε κάτι το οποίο εκ των υστέρων κρίνατε ότι δεν θα έπρεπε. Τα παιδιά εκτιμούν τους γονείς που ζητάνε συγγνώμη.

Προσπαθήστε, όσο συχνά χρειαστεί να ενσωματώσετε στον τρόπο που επικοινωνείτε τις παραπάνω δεξιότητες. Μπορεί να πάρει χρόνο, μπορεί να κάνετε λάθη αλλά με επιμονή και προσπάθεια (άλλωστε αυτό ζητάτε και εσείς από τα παιδιά σας) θα καταφέρετε να αλλάξετε προς το καλύτερο την επικοινωνία σας όχι μόνο με το παιδί σας αλλά και το/τη σύντροφό σας ή τους φίλους σας.

Για… περισσότερα, σάς περιμένουμε απόψε στο 13ο Γυμνάσιο Ηρακλείου στην ομιλία «Γονείς και έφηβοι: από τις συγκρούσεις στη συνεργασία»!

Πολύτιμο, νοσταλγικό ταξίδι στους κρητικούς ελαιώνες

Ένα εκπληκτικό βίντεο μάς μεταφέρει στην Κρήτη των αλλοτινών καιρών και των αυθεντικών ανθρώπων και μάς προκαλεί συναισθήματα ακριβά και πολύτιμα: νοσταλγία, καμάρι, πίκρα για την Ελλάδα της ψυχής μας που έχει σβήσει, ελπίδα για τον τόπο της καρδιάς μας που ίσως σπινθηροβολήσει ξανά…

Κρήτη: Εκπληκτικό βίντεο – ταξίδι στο χρόνο, αφιερωμένο στο μάζεμα της ελιάς (Βίντεο)

Απολαύστε ένα υπέροχο οπτικό ταξίδι στους ελαιώνες της Κρήτης γεμάτο μνήμες και αθωότητα, καμωμένο με τη μοναδική υπογραφή του Θοδωρή Παπαδουλάκη.

Το λαμπερό χρυσάφι της κρητικής γης, η ελιά και οι άνθρωποι που τη συλλέγουν, ο καρπός του τόπου μας και η γενναιοδωρία των ανθρώπων του, ο ανοιχτός ουρανός πάνω και μέσα μας… 

«The Olive Tree Will Always Be Here», δηλαδή «Η ελιά θα είναι πάντα εδώ» ο τίτλος του ολιγόλεπτου φιλμ, που δεν είναι παρά ένας ύμνος στο δέντρο-σύμβολο της ελληνικής υπαίθρου.

Μια ταινία μικρού μήκους για την σημασία της ελιάς για τους Έλληνες με αισθητική τελειότητα, δύναμη και ευαισθησία.

Μαγικές κινηματογραφικές εικόνες από μια φθινοπωρινή Κρήτη και από πρόσωπα βγαλμένα από μια εποχή άλλη και αλαργινή…

Ενώ εσύ μου φώναζες…

Οι εντάσεις, οι φωνές, οι οξείς τόνοι… Διδάσκουν; Σίγουρα.

Το θέμα είναι, τι ακριβώς.

 shouting

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι.

Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθησή μου.

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια

επειδή ήμουν μικρός.

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω,

να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω,

να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις.

Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω

ασήμαντος και αδύναμος.

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι

δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι.

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι

δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα

ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν

πώς θα αντιδρούσες.

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον,

έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα.

Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου

δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου.

Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά,

το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν.

Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν

για αυτά που ήθελα να σου πω.

Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν

που πήγε ο μπαμπάς μου.

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες

να φωνάζω κι εγώ.

Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου.

Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια.

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι

επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα

σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα.

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες

πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω.

Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει

να δώσω τώρα που μεγάλωσα,

για να μη γίνω σαν εσένα. 

tpar_screaming_momjpg

Πηγή: mikroimegaloi.gr

Εκδήλωση για τα Δικαιώματα του Παιδιού την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου στις 5.30

DikaiwmataPaidiou11.12.14

Την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014, Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, ο Συμβουλευτικός Σταθμός Νέων Δ.Δ.Ε. Ηρακλείου διοργανώνει εσπερίδα με θέμα

«25 χρόνια Διεθνής Σύμβαση
για τα Δικαιώματα του Παιδιού:

από την αναγνώριση των δικαιωμάτων
στην παραβίασή τους».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον Κοινωνικό Χώρο των Ιδρυμάτων Καλοκαιρινού (Μονής Αγκαράθου 9, Ηράκλειο) στις 5.30 το απόγευμα της Πέμπτης.

Τι είναι η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού; Πόσο σημαντική είναι η νομική αναγνώριση του παιδιού ως αυτοτελούς υποκειμένου; Ποια ζητήματα εφαρμογής παρατηρούνται σε διεθνές επίπεδο; Ποιες οι καταληκτικές παρατηρήσεις της Επιτροπής Δικαιωμάτων του Παιδιού του ΟΗΕ για την εφαρμογή της σύμβασης στη χώρα μας; Ποια χώρα θεωρείται ως η πατρίδα των δικαιωμάτων των παιδιών;

Πώς διασταυρώνεται η ζωή ενός πολωνού πιανίστα, ενός εβραίου παιδαγωγού και ενός γάλλου σκηνοθέτη και τι σχέση έχουν με την προστασία της ανηλικότητας; Ποιος είναι ο Γιάνους Κόρτσακ, ο άγνωστος πρωτοπόρος και πρόδρομος των δικαιωμάτων τους; Τι είναι η «παιδική επιθεώρηση» το «παιδικό δικαστήριο» και «η μέρα της βρωμιάς»;

Στα παραπάνω ερωτήματα μα κυρίως στο εάν 25 χρόνια μετά την υιοθέτηση της Σύμβασης ο κόσμος σήμερα είναι καλύτερος για τα παιδιά από ότι ήταν το 1989, θα προσπαθήσουν να δώσουν απαντήσεις η ΄Ολγα Θεμελή, Επίκουρη Καθηγήτρια Εγκληματολογικής Ψυχολογίας του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και η Μαρία Παναγιωτάκη, Ψυχολόγος – Κοινωνιολόγος, Υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Ηρακλείου.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβληθούν αποσπάσματα από τις ταινίες:

«Η θυσία του Κόρτσακ» του Αντρέι Βάιντα (Πολωνία-Γερμανία, 1990)

«Ο Πιανίστας» του Ρομάν Πολάνσκι (Αγγλία- Γαλλία- Πολωνία, 2002)

Η είσοδος, όπως σε όλες τις δράσεις του Κοινωνικού Χώρου, είναι ελεύθερη. Συσκευασμένα τρόφιμα για το Κοινωνικό Παντοπωλείο και το «Φαγητό με την αγάπη μας» είναι πάντα ευπρόσδεκτα.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 38 other followers